{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2152884"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2152884","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση δύο διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια","abstract":"Περίληψη Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) αποτελεί το κλινικό σύνδρομο στο οποίο η αρχική βλάβη του μυοκαρδίου προκαλεί δευτερεύουσες αλλοιώσεις σε άλλα οργανικά συστήματα, οδηγώντας σε συμπτώματα όπως η δύσπνοια, η μυϊκή αδυναμία και η περιορισμένη ικανότητα για άσκηση, με απώτερο αποτέλεσμα να περιορίζεται η καθημερινή σωματική δραστηριότητα των ασθενών και να επηρεάζεται δυσμενώς η ποιότητα ζωής τους. Η άσκηση έχει αποδεδειγμένα ευεργετικά οφέλη στην ΚΑ, τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα τον τύπο άσκησης που χρησιμοποιείται σε κάθε πρωτόκολλο (π.χ., αερόβια συνεχόμενη ή διαλειμματική, προπόνηση με αντιστάσεις). Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει την επίδραση δύο διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ). Μέθοδος: 19 ασθενείς με σταθεροποιημένη ΧΚΑ, [(M±SD) ηλικία:54±13 έτη, VO2peak:19,6±4,2 ml/kg/min], ακολούθησαν πρόγραμμα αποκατάστασης 36 συνεδριών. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν σε α) ομάδα υψηλής έντασης αερόβια διαλειμματική άσκηση (ΑΕΡ, n=9) ή β) συνδυασμένης άσκησης (ΣΥΝ, n=10), η οποία περιελάμβανε επιπροσθέτως της αερόβιας άσκησης και μυϊκή ενδυνάμωση. Η αερόβια άσκηση (4min στο 80%VO2peak – 3min στο 50%VO2peak) πραγματοποιήθηκε σε κυκλοεργόμετρο. Η προπόνηση μυϊκής δύναμης περιελάμβανε ασκήσεις για τον τετρακέφαλο και τους οπίσθιους μηριαίους μυς [3×(8-12 επαναλήψεις) 60-70% 1-Mέγιστης Eπανάληψης (1-ΜΕ)]. Τα δύο προγράμματα άσκησης ήταν ίσης χρονικής διάρκειας (31min). Όλοι οι δοκιμαζόμενοι, πριν και μετά το πρόγραμμα άσκησης που ακολούθησαν, πραγματοποίησαν μέγιστη καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, για την εκτίμηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2peak), και δοκιμασία 1-ΜΕ για την αξιολόγηση της δύναμης στον τετρακέφαλο μηριαίο μυ. Αποτελέσματα: Το σύνολο των συμμετεχόντων βελτίωσε (p<0,05) τη VO2peak (από 19,6±4,2 σε 21,2±4,9 ml/kg/min), καθώς και το μέσο όρο της 1-ΜΕ για τα δύο άκρα (από 24,8±8,2 σε 27,1±8,6 kg). Η ομάδα ΣΥΝ (από 24,5±7,4 σε 28,6±9,0 kg) διέφερε σημαντικά (p<0,05) από την ομάδα ΑΕΡ (25,0±9,5 σε 25,4±8,3 kg) στη δύναμη, ενώ δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στη VO2peak (ΣΥΝ: από 19,6±4,0 σε 20,4±4,0 ml/kg/min, ΑΕΡ: από 19,6±4,7 σε 22,2±5,5 ml/kg/min, p>0,05). Συμπεράσματα: Ο συνδυασμός αερόβιας διαλειμματικής άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης επιφέρει μεγαλύτερα οφέλη στη μυϊκή δύναμη από ένα πρόγραμμα μόνο διαλειμματικής άσκησης, χωρίς να υπολείπεται στη βελτίωση της αερόβιας ικανότητας σε ασθενείς με ΧΚΑ. Τα ευρήματα αυτά, καθώς και η κλινική τους σημασία, απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση.","abstract_html":"Περίληψη Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) αποτελεί το κλινικό σύνδρομο στο οποίο η αρχική βλάβη του μυοκαρδίου προκαλεί δευτερεύουσες αλλοιώσεις σε άλλα οργανικά συστήματα, οδηγώντας σε συμπτώματα όπως η δύσπνοια, η μυϊκή αδυναμία και η περιορισμένη ικανότητα για άσκηση, με απώτερο αποτέλεσμα να περιορίζεται η καθημερινή σωματική δραστηριότητα των ασθενών και να επηρεάζεται δυσμενώς η ποιότητα ζωής τους. Η άσκηση έχει αποδεδειγμένα ευεργετικά οφέλη στην ΚΑ, τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα τον τύπο άσκησης που χρησιμοποιείται σε κάθε πρωτόκολλο (π.χ., αερόβια συνεχόμενη ή διαλειμματική, προπόνηση με αντιστάσεις). Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει την επίδραση δύο διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ). Μέθοδος: 19 ασθενείς με σταθεροποιημένη ΧΚΑ, [(M±SD) ηλικία:54±13 έτη, VO2peak:19,6±4,2 ml/kg/min], ακολούθησαν πρόγραμμα αποκατάστασης 36 συνεδριών. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν σε α) ομάδα υψηλής έντασης αερόβια διαλειμματική άσκηση (ΑΕΡ, n=9) ή β) συνδυασμένης άσκησης (ΣΥΝ, n=10), η οποία περιελάμβανε επιπροσθέτως της αερόβιας άσκησης και μυϊκή ενδυνάμωση. Η αερόβια άσκηση (4min στο 80%VO2peak – 3min στο 50%VO2peak) πραγματοποιήθηκε σε κυκλοεργόμετρο. Η προπόνηση μυϊκής δύναμης περιελάμβανε ασκήσεις για τον τετρακέφαλο και τους οπίσθιους μηριαίους μυς [3×(8-12 επαναλήψεις) 60-70% 1-Mέγιστης Eπανάληψης (1-ΜΕ)]. Τα δύο προγράμματα άσκησης ήταν ίσης χρονικής διάρκειας (31min). Όλοι οι δοκιμαζόμενοι, πριν και μετά το πρόγραμμα άσκησης που ακολούθησαν, πραγματοποίησαν μέγιστη καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, για την εκτίμηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2peak), και δοκιμασία 1-ΜΕ για την αξιολόγηση της δύναμης στον τετρακέφαλο μηριαίο μυ. Αποτελέσματα: Το σύνολο των συμμετεχόντων βελτίωσε (p&lt;0,05) τη VO2peak (από 19,6±4,2 σε 21,2±4,9 ml/kg/min), καθώς και το μέσο όρο της 1-ΜΕ για τα δύο άκρα (από 24,8±8,2 σε 27,1±8,6 kg). Η ομάδα ΣΥΝ (από 24,5±7,4 σε 28,6±9,0 kg) διέφερε σημαντικά (p&lt;0,05) από την ομάδα ΑΕΡ (25,0±9,5 σε 25,4±8,3 kg) στη δύναμη, ενώ δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στη VO2peak (ΣΥΝ: από 19,6±4,0 σε 20,4±4,0 ml/kg/min, ΑΕΡ: από 19,6±4,7 σε 22,2±5,5 ml/kg/min, p&gt;0,05). Συμπεράσματα: Ο συνδυασμός αερόβιας διαλειμματικής άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης επιφέρει μεγαλύτερα οφέλη στη μυϊκή δύναμη από ένα πρόγραμμα μόνο διαλειμματικής άσκησης, χωρίς να υπολείπεται στη βελτίωση της αερόβιας ικανότητας σε ασθενείς με ΧΚΑ. Τα ευρήματα αυτά, καθώς και η κλινική τους σημασία, απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση.","abstract_has_math":false,"creators":["Δελής Δημήτριος","Delis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2152884"],"render_values":[{"text":"uoadl:2152884","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2152884","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2152884","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2152884","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δελής Δημήτριος","Delis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2152884","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2152884"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) αποτελεί το κλινικό σύνδρομο στο οποίο η αρχική βλάβη του μυοκαρδίου προκαλεί δευτερεύουσες αλλοιώσεις σε άλλα οργανικά συστήματα, οδηγώντας σε συμπτώματα όπως η δύσπνοια, η μυϊκή αδυναμία και η περιορισμένη ικανότητα για άσκηση, με απώτερο αποτέλεσμα να περιορίζεται η καθημερινή σωματική δραστηριότητα των ασθενών και να επηρεάζεται δυσμενώς η ποιότητα ζωής τους. Η άσκηση έχει αποδεδειγμένα ευεργετικά οφέλη στην ΚΑ, τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα τον τύπο άσκησης που χρησιμοποιείται σε κάθε πρωτόκολλο (π.χ., αερόβια συνεχόμενη ή διαλειμματική, προπόνηση με αντιστάσεις). Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει την επίδραση δύο διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ). Μέθοδος: 19 ασθενείς με σταθεροποιημένη ΧΚΑ, [(M±SD) ηλικία:54±13 έτη, VO2peak:19,6±4,2 ml/kg/min], ακολούθησαν πρόγραμμα αποκατάστασης 36 συνεδριών. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν σε α) ομάδα υψηλής έντασης αερόβια διαλειμματική άσκηση (ΑΕΡ, n=9) ή β) συνδυασμένης άσκησης (ΣΥΝ, n=10), η οποία περιελάμβανε επιπροσθέτως της αερόβιας άσκησης και μυϊκή ενδυνάμωση. Η αερόβια άσκηση (4min στο 80%VO2peak – 3min στο 50%VO2peak) πραγματοποιήθηκε σε κυκλοεργόμετρο. Η προπόνηση μυϊκής δύναμης περιελάμβανε ασκήσεις για τον τετρακέφαλο και τους οπίσθιους μηριαίους μυς [3×(8-12 επαναλήψεις) 60-70% 1-Mέγιστης Eπανάληψης (1-ΜΕ)]. Τα δύο προγράμματα άσκησης ήταν ίσης χρονικής διάρκειας (31min). Όλοι οι δοκιμαζόμενοι, πριν και μετά το πρόγραμμα άσκησης που ακολούθησαν, πραγματοποίησαν μέγιστη καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, για την εκτίμηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2peak), και δοκιμασία 1-ΜΕ για την αξιολόγηση της δύναμης στον τετρακέφαλο μηριαίο μυ. Αποτελέσματα: Το σύνολο των συμμετεχόντων βελτίωσε (p<0,05) τη VO2peak (από 19,6±4,2 σε 21,2±4,9 ml/kg/min), καθώς και το μέσο όρο της 1-ΜΕ για τα δύο άκρα (από 24,8±8,2 σε 27,1±8,6 kg). Η ομάδα ΣΥΝ (από 24,5±7,4 σε 28,6±9,0 kg) διέφερε σημαντικά (p<0,05) από την ομάδα ΑΕΡ (25,0±9,5 σε 25,4±8,3 kg) στη δύναμη, ενώ δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στη VO2peak (ΣΥΝ: από 19,6±4,0 σε 20,4±4,0 ml/kg/min, ΑΕΡ: από 19,6±4,7 σε 22,2±5,5 ml/kg/min, p>0,05). Συμπεράσματα: Ο συνδυασμός αερόβιας διαλειμματικής άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης επιφέρει μεγαλύτερα οφέλη στη μυϊκή δύναμη από ένα πρόγραμμα μόνο διαλειμματικής άσκησης, χωρίς να υπολείπεται στη βελτίωση της αερόβιας ικανότητας σε ασθενείς με ΧΚΑ. Τα ευρήματα αυτά, καθώς και η κλινική τους σημασία, απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση δύο διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δελής Δημήτριος","Delis Dimitrios"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Περίληψη Εισαγωγή: Η χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) αποτελεί το κλινικό σύνδρομο στο οποίο η αρχική βλάβη του μυοκαρδίου προκαλεί δευτερεύουσες αλλοιώσεις σε άλλα οργανικά συστήματα, οδηγώντας σε συμπτώματα όπως η δύσπνοια, η μυϊκή αδυναμία και η περιορισμένη ικανότητα για άσκηση, με απώτερο αποτέλεσμα να περιορίζεται η καθημερινή σωματική δραστηριότητα των ασθενών και να επηρεάζεται δυσμενώς η ποιότητα ζωής τους. Η άσκηση έχει αποδεδειγμένα ευεργετικά οφέλη στην ΚΑ, τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα τον τύπο άσκησης που χρησιμοποιείται σε κάθε πρωτόκολλο (π.χ., αερόβια συνεχόμενη ή διαλειμματική, προπόνηση με αντιστάσεις). Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει την επίδραση δύο διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ). Μέθοδος: 19 ασθενείς με σταθεροποιημένη ΧΚΑ, [(M±SD) ηλικία:54±13 έτη, VO2peak:19,6±4,2 ml/kg/min], ακολούθησαν πρόγραμμα αποκατάστασης 36 συνεδριών. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν σε α) ομάδα υψηλής έντασης αερόβια διαλειμματική άσκηση (ΑΕΡ, n=9) ή β) συνδυασμένης άσκησης (ΣΥΝ, n=10), η οποία περιελάμβανε επιπροσθέτως της αερόβιας άσκησης και μυϊκή ενδυνάμωση. Η αερόβια άσκηση (4min στο 80%VO2peak – 3min στο 50%VO2peak) πραγματοποιήθηκε σε κυκλοεργόμετρο. Η προπόνηση μυϊκής δύναμης περιελάμβανε ασκήσεις για τον τετρακέφαλο και τους οπίσθιους μηριαίους μυς [3×(8-12 επαναλήψεις) 60-70% 1-Mέγιστης Eπανάληψης (1-ΜΕ)]. Τα δύο προγράμματα άσκησης ήταν ίσης χρονικής διάρκειας (31min). Όλοι οι δοκιμαζόμενοι, πριν και μετά το πρόγραμμα άσκησης που ακολούθησαν, πραγματοποίησαν μέγιστη καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, για την εκτίμηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2peak), και δοκιμασία 1-ΜΕ για την αξιολόγηση της δύναμης στον τετρακέφαλο μηριαίο μυ. Αποτελέσματα: Το σύνολο των συμμετεχόντων βελτίωσε (p<0,05) τη VO2peak (από 19,6±4,2 σε 21,2±4,9 ml/kg/min), καθώς και το μέσο όρο της 1-ΜΕ για τα δύο άκρα (από 24,8±8,2 σε 27,1±8,6 kg). Η ομάδα ΣΥΝ (από 24,5±7,4 σε 28,6±9,0 kg) διέφερε σημαντικά (p<0,05) από την ομάδα ΑΕΡ (25,0±9,5 σε 25,4±8,3 kg) στη δύναμη, ενώ δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στη VO2peak (ΣΥΝ: από 19,6±4,0 σε 20,4±4,0 ml/kg/min, ΑΕΡ: από 19,6±4,7 σε 22,2±5,5 ml/kg/min, p>0,05). Συμπεράσματα: Ο συνδυασμός αερόβιας διαλειμματικής άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης επιφέρει μεγαλύτερα οφέλη στη μυϊκή δύναμη από ένα πρόγραμμα μόνο διαλειμματικής άσκησης, χωρίς να υπολείπεται στη βελτίωση της αερόβιας ικανότητας σε ασθενείς με ΧΚΑ. Τα ευρήματα αυτά, καθώς και η κλινική τους σημασία, απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση."],"dc:identifier":["uoadl:2152884","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2152884"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση δύο διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:59Z"}