{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2153545"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2153545","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παραοξονάση-1 (PON-1) και αμυλοειδές ορού (SAA) ως δείκτες νεογνικής λοίμωξης","abstract":"Οι λοιμώξεις αποτελούν κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας νεογνών και μπορεί να έχουν σοβαρές απώτερες συνέπειες. Η διάγνωσή τους δεν είναι πάντα εύκολη και μέχρι σήμερα κανένας εργαστηριακός δείκτης δεν είναι ιδανικός. Η παραοξονάση -1 (PON-1) είναι μια Α εστεράση που εκκρίνεται από το ήπαρ και έχει αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Η ενεργότητα της PON-1 στον ορό εκφράζεται είτε μέσω της υδρόλυσης του paraoxon (παραοξονάση), είτε μέσω υδρόλυσης του phenylacetate (αρυλεστεράση). Μελέτες σε πειραματόζωα και ενήλικες έχουν δείξει ότι τα επίπεδά της μειώνονται στην οξεία φάση της λοίμωξης. Το αμυλοειδές Α ορού (SAA) είναι πρωτεΐνη οξείας φάσης που παράγεται κυρίως από τα ηπατοκύτταρα ως απάντηση σε κυτταροκίνες. Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι τα επίπεδά του αυξάνονται στην οξεία φάση της λοίμωξης, αλλά οι μελέτες στα νεογνά είναι λίγες με αντιφατικά αποτελέσματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν 1) ο προσδιορισμός των επιπέδων παραοξονάσης, αρυλεστεράσης και αμυλοειδούς Α ορού στην οξεία φάση και στην αποδρομή της νεογνικής λοίμωξης, 2) η συσχέτιση των επιπέδων αυτών, στην οξεία φάση της λοίμωξης, με τα επίπεδα της CRP ορού, τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων (WBC), τα επίπεδα των κυτταροκινών (IL-1a, IL-1b, IL-6, TNF-a) και της HDL ορού, καθώς και 3) η διερεύνηση της διαγνωστικής τους αξίας. Υλικό-Μέθοδοι. Μελετήθηκαν 41 τελειόμηνα νεογνά με κλινική εικόνα σήψης (ασθενείς) και 34 υγιή νεογνά ανάλογης, με τους ασθενείς, ηλικίας, ηλικίας κύησης και φύλου (μάρτυρες). Πραγματοποιήθηκε αιμοληψία κατά το πρώτο 24ωρο νοσηλείας (οξεία φάση) και την 7η-10η ημέρα (αποδρομή) στους ασθενείς, ενώ μια φορά στους μάρτυρες, για προσδιορισμό των επιπέδων των λευκών αιμοσφαιρίων, της CRP, της HDL ορού, της ενεργότητας της παραοξονάσης και της αρυλεστεράσης φασματοφωτομετρικά με χρήση ως υπόστρωμα το paraoxon και phenylacetate αντίστοιχα, του αμυλοειδούς Α ορού με νεφελομετρία και των κυτταροκινών ορού με τεχνολογία Luminex. Αποτελέσματα. Δεν διέφεραν τα επίπεδα παραοξονάσης και αρυλεστεράσης ορού μεταξύ των ασθενών στην οξεία φάση της λοίμωξης (19.02±18.15 U/min/ml και 31.9±16.5 KU/min/ml, αντίστοιχα) και των μαρτύρων (25.5±21.88 U/min/ml και 39.48±17.55 KU/min/ml, αντίστοιχα). Δεν διαπιστώθηκε, επίσης, διαφορά των επιπέδων παραοξονάσης ή αρυλεστεράσης ορού μεταξύ των ασθενών στην αποδρομή της λοίμωξης και των μαρτύρων. Στην αποδρομή της λοίμωξης, τα επίπεδα παραοξονάσης και αρυλεστεράσης αυξήθηκαν σημαντικά στους ασθενείς συγκριτικά με την οξεία φάση (p=0.042 και p=0.008, αντίστοιχα). Τα επίπεδα αμυλοειδούς Α ορού ήταν σημαντικά υψηλότερα στους ασθενείς κατά την οξεία φάση της λοίμωξης (149±178 mg/L) συγκριτικά με τα επίπεδα στην αποδρομή της λοίμωξης (4.13±1.21 mg/L, p=0.0001) και τα επίπεδα των μαρτύρων (4.45±3.77 mg/L, p=0.0001) και συσχετίσθηκαν θετικά με τα επίπεδα της CRP (rs=0.77, p=0.0001), WBC (rs=0.498, p=0.002) και IL-6 ορού (rs=0.492, p=0.003). Mε την εφαρμογή καμπύλης ROC διαπιστώθηκε ότι το αμυλοειδές Α ορού αποτελεί πολύ καλό δείκτη για τη διάκριση των νεογνικών λοιμώξεων συνολικά (AUC=0.947 p=0.0001), και επιμέρους των μικροβιακών λοιμώξεων (AUC=0.894, p=0.0001). Συμπεράσματα. Το αμυλοειδές Α ορού μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη καθ’ ημέρα κλινική πράξη ως διαγνωστικός δείκτης νεογνικής λοίμωξης. Η παραοξονάση και αρυλεστεράση ορού δεν αποτελούν καλούς διαγνωστικούς δείκτες νεογνικής λοίμωξης, αλλά ενδεχομένως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση της πορείας της λοίμωξης,","abstract_html":"Οι λοιμώξεις αποτελούν κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας νεογνών και μπορεί να έχουν σοβαρές απώτερες συνέπειες. Η διάγνωσή τους δεν είναι πάντα εύκολη και μέχρι σήμερα κανένας εργαστηριακός δείκτης δεν είναι ιδανικός. Η παραοξονάση -1 (PON-1) είναι μια Α εστεράση που εκκρίνεται από το ήπαρ και έχει αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Η ενεργότητα της PON-1 στον ορό εκφράζεται είτε μέσω της υδρόλυσης του paraoxon (παραοξονάση), είτε μέσω υδρόλυσης του phenylacetate (αρυλεστεράση). Μελέτες σε πειραματόζωα και ενήλικες έχουν δείξει ότι τα επίπεδά της μειώνονται στην οξεία φάση της λοίμωξης. Το αμυλοειδές Α ορού (SAA) είναι πρωτεΐνη οξείας φάσης που παράγεται κυρίως από τα ηπατοκύτταρα ως απάντηση σε κυτταροκίνες. Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι τα επίπεδά του αυξάνονται στην οξεία φάση της λοίμωξης, αλλά οι μελέτες στα νεογνά είναι λίγες με αντιφατικά αποτελέσματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν 1) ο προσδιορισμός των επιπέδων παραοξονάσης, αρυλεστεράσης και αμυλοειδούς Α ορού στην οξεία φάση και στην αποδρομή της νεογνικής λοίμωξης, 2) η συσχέτιση των επιπέδων αυτών, στην οξεία φάση της λοίμωξης, με τα επίπεδα της CRP ορού, τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων (WBC), τα επίπεδα των κυτταροκινών (IL-1a, IL-1b, IL-6, TNF-a) και της HDL ορού, καθώς και 3) η διερεύνηση της διαγνωστικής τους αξίας. Υλικό-Μέθοδοι. Μελετήθηκαν 41 τελειόμηνα νεογνά με κλινική εικόνα σήψης (ασθενείς) και 34 υγιή νεογνά ανάλογης, με τους ασθενείς, ηλικίας, ηλικίας κύησης και φύλου (μάρτυρες). Πραγματοποιήθηκε αιμοληψία κατά το πρώτο 24ωρο νοσηλείας (οξεία φάση) και την 7η-10η ημέρα (αποδρομή) στους ασθενείς, ενώ μια φορά στους μάρτυρες, για προσδιορισμό των επιπέδων των λευκών αιμοσφαιρίων, της CRP, της HDL ορού, της ενεργότητας της παραοξονάσης και της αρυλεστεράσης φασματοφωτομετρικά με χρήση ως υπόστρωμα το paraoxon και phenylacetate αντίστοιχα, του αμυλοειδούς Α ορού με νεφελομετρία και των κυτταροκινών ορού με τεχνολογία Luminex. Αποτελέσματα. Δεν διέφεραν τα επίπεδα παραοξονάσης και αρυλεστεράσης ορού μεταξύ των ασθενών στην οξεία φάση της λοίμωξης (19.02±18.15 U/min/ml και 31.9±16.5 KU/min/ml, αντίστοιχα) και των μαρτύρων (25.5±21.88 U/min/ml και 39.48±17.55 KU/min/ml, αντίστοιχα). Δεν διαπιστώθηκε, επίσης, διαφορά των επιπέδων παραοξονάσης ή αρυλεστεράσης ορού μεταξύ των ασθενών στην αποδρομή της λοίμωξης και των μαρτύρων. Στην αποδρομή της λοίμωξης, τα επίπεδα παραοξονάσης και αρυλεστεράσης αυξήθηκαν σημαντικά στους ασθενείς συγκριτικά με την οξεία φάση (p=0.042 και p=0.008, αντίστοιχα). Τα επίπεδα αμυλοειδούς Α ορού ήταν σημαντικά υψηλότερα στους ασθενείς κατά την οξεία φάση της λοίμωξης (149±178 mg/L) συγκριτικά με τα επίπεδα στην αποδρομή της λοίμωξης (4.13±1.21 mg/L, p=0.0001) και τα επίπεδα των μαρτύρων (4.45±3.77 mg/L, p=0.0001) και συσχετίσθηκαν θετικά με τα επίπεδα της CRP (rs=0.77, p=0.0001), WBC (rs=0.498, p=0.002) και IL-6 ορού (rs=0.492, p=0.003). Mε την εφαρμογή καμπύλης ROC διαπιστώθηκε ότι το αμυλοειδές Α ορού αποτελεί πολύ καλό δείκτη για τη διάκριση των νεογνικών λοιμώξεων συνολικά (AUC=0.947 p=0.0001), και επιμέρους των μικροβιακών λοιμώξεων (AUC=0.894, p=0.0001). Συμπεράσματα. Το αμυλοειδές Α ορού μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη καθ’ ημέρα κλινική πράξη ως διαγνωστικός δείκτης νεογνικής λοίμωξης. Η παραοξονάση και αρυλεστεράση ορού δεν αποτελούν καλούς διαγνωστικούς δείκτες νεογνικής λοίμωξης, αλλά ενδεχομένως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση της πορείας της λοίμωξης,","abstract_has_math":false,"creators":["Μπουρίκα Βασιλική","Bourika Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2153545"],"render_values":[{"text":"uoadl:2153545","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2153545","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2153545","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2153545","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπουρίκα Βασιλική","Bourika Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2153545","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2153545"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι λοιμώξεις αποτελούν κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας νεογνών και μπορεί να έχουν σοβαρές απώτερες συνέπειες. Η διάγνωσή τους δεν είναι πάντα εύκολη και μέχρι σήμερα κανένας εργαστηριακός δείκτης δεν είναι ιδανικός. Η παραοξονάση -1 (PON-1) είναι μια Α εστεράση που εκκρίνεται από το ήπαρ και έχει αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Η ενεργότητα της PON-1 στον ορό εκφράζεται είτε μέσω της υδρόλυσης του paraoxon (παραοξονάση), είτε μέσω υδρόλυσης του phenylacetate (αρυλεστεράση). Μελέτες σε πειραματόζωα και ενήλικες έχουν δείξει ότι τα επίπεδά της μειώνονται στην οξεία φάση της λοίμωξης. Το αμυλοειδές Α ορού (SAA) είναι πρωτεΐνη οξείας φάσης που παράγεται κυρίως από τα ηπατοκύτταρα ως απάντηση σε κυτταροκίνες. Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι τα επίπεδά του αυξάνονται στην οξεία φάση της λοίμωξης, αλλά οι μελέτες στα νεογνά είναι λίγες με αντιφατικά αποτελέσματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν 1) ο προσδιορισμός των επιπέδων παραοξονάσης, αρυλεστεράσης και αμυλοειδούς Α ορού στην οξεία φάση και στην αποδρομή της νεογνικής λοίμωξης, 2) η συσχέτιση των επιπέδων αυτών, στην οξεία φάση της λοίμωξης, με τα επίπεδα της CRP ορού, τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων (WBC), τα επίπεδα των κυτταροκινών (IL-1a, IL-1b, IL-6, TNF-a) και της HDL ορού, καθώς και 3) η διερεύνηση της διαγνωστικής τους αξίας. Υλικό-Μέθοδοι. Μελετήθηκαν 41 τελειόμηνα νεογνά με κλινική εικόνα σήψης (ασθενείς) και 34 υγιή νεογνά ανάλογης, με τους ασθενείς, ηλικίας, ηλικίας κύησης και φύλου (μάρτυρες). Πραγματοποιήθηκε αιμοληψία κατά το πρώτο 24ωρο νοσηλείας (οξεία φάση) και την 7η-10η ημέρα (αποδρομή) στους ασθενείς, ενώ μια φορά στους μάρτυρες, για προσδιορισμό των επιπέδων των λευκών αιμοσφαιρίων, της CRP, της HDL ορού, της ενεργότητας της παραοξονάσης και της αρυλεστεράσης φασματοφωτομετρικά με χρήση ως υπόστρωμα το paraoxon και phenylacetate αντίστοιχα, του αμυλοειδούς Α ορού με νεφελομετρία και των κυτταροκινών ορού με τεχνολογία Luminex. Αποτελέσματα. Δεν διέφεραν τα επίπεδα παραοξονάσης και αρυλεστεράσης ορού μεταξύ των ασθενών στην οξεία φάση της λοίμωξης (19.02±18.15 U/min/ml και 31.9±16.5 KU/min/ml, αντίστοιχα) και των μαρτύρων (25.5±21.88 U/min/ml και 39.48±17.55 KU/min/ml, αντίστοιχα). Δεν διαπιστώθηκε, επίσης, διαφορά των επιπέδων παραοξονάσης ή αρυλεστεράσης ορού μεταξύ των ασθενών στην αποδρομή της λοίμωξης και των μαρτύρων. Στην αποδρομή της λοίμωξης, τα επίπεδα παραοξονάσης και αρυλεστεράσης αυξήθηκαν σημαντικά στους ασθενείς συγκριτικά με την οξεία φάση (p=0.042 και p=0.008, αντίστοιχα). Τα επίπεδα αμυλοειδούς Α ορού ήταν σημαντικά υψηλότερα στους ασθενείς κατά την οξεία φάση της λοίμωξης (149±178 mg/L) συγκριτικά με τα επίπεδα στην αποδρομή της λοίμωξης (4.13±1.21 mg/L, p=0.0001) και τα επίπεδα των μαρτύρων (4.45±3.77 mg/L, p=0.0001) και συσχετίσθηκαν θετικά με τα επίπεδα της CRP (rs=0.77, p=0.0001), WBC (rs=0.498, p=0.002) και IL-6 ορού (rs=0.492, p=0.003). Mε την εφαρμογή καμπύλης ROC διαπιστώθηκε ότι το αμυλοειδές Α ορού αποτελεί πολύ καλό δείκτη για τη διάκριση των νεογνικών λοιμώξεων συνολικά (AUC=0.947 p=0.0001), και επιμέρους των μικροβιακών λοιμώξεων (AUC=0.894, p=0.0001). Συμπεράσματα. Το αμυλοειδές Α ορού μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη καθ’ ημέρα κλινική πράξη ως διαγνωστικός δείκτης νεογνικής λοίμωξης. Η παραοξονάση και αρυλεστεράση ορού δεν αποτελούν καλούς διαγνωστικούς δείκτες νεογνικής λοίμωξης, αλλά ενδεχομένως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση της πορείας της λοίμωξης,","Infections remain one of the leading causes of morbidity and mortality in neonatal age and may also cause severe long-term consequences. Early diagnosis isn’t always easy and until now, no laboratory biomarker is ideal. Paraoxonase-1 (PON-1) is an A-esterase secreted mainly by the liver with antioxidant, anti-inflammatory and antimicrobial properties. The activity of PON-1 in the serum is expressed through the hydrolysis of paraoxon (paraoxonase) or hydrolysis of phenylacetate (arylesterase). Previous studies in animals and adults have shown that the levels of PON-1 are lower in the acute phase of infection. Serum amyloid A (SAA) is an acute phase protein produced mainly by liver cells in response to cytokines. Previous studies have shown that SAA’s levels increase during the infection, but for neonates the studies are few and with contradictory results. Purpose. The objective of this study was 1) the evaluation of the levels of paraoxonase, arylesterase and SAA during the acute phase and in recovery of neonatal infection, 2) the correlation with CRP, WBC, cytokines (IL-1a, IL-1b, IL-6, TNF-a) and HDL and 3) the examination of their diagnostic value. Materials and Methods. The study population consisted of 41 full-term neonates with clinical signs and symptoms of sepsis and 34 neonates, of similar postnatal age and gender distribution to those of infected infants, as controls. Blood samples were drawn in the first 24 hours of admission (acute phase) and 7-10 days following admission (recovery) in patients, and once in controls for the evaluation of WBC, CRP, serum HDL, paraoxonase and arylesterase activity (spectrophotometrically using as substrate paraoxon and phenylacetate respectively), serum amyloid A with nephelometry and serum cytokines (IL-1a, IL-1b, IL-6, TNF-a) with Luminex technology. Results. The levels of paraoxonase and arylesterase didn’t differ between patients in acute phase (19.02±18.15 U/min/ml and 31.9±16.5 KU/min/ml respectively) and controls (25.5±21.88 U/min/ml and 39.48±17.55 KU/min/ml respectively). Difference wasn’t observed also between the patients in recovery and controls. Serum paraoxonase and arylesterase values were significantly increased in patients in recovery in comparison with the acute phase (p=0.042 and p=0.008 respectively). The levels of serum amyloid A were significantly elevated in patients in the acute phase (149±178 mg/L) in comparison with patients in recovery (4.13±1.21 mg/L, p=0.0001) and controls (4.45±3.77 mg/L, p=0.0001), and correlated positively with CRP (rs=0.77, p=0.0001), WBC (rs=0.498, p=0.002), and IL-6 (rs=0.492, p=0.003). According to the results of ROC analysis, serum amyloid A is an accurate biomarker for the diagnosis of neonatal infection in total (AUC=0.947 p=0.0001) and also for the diagnosis of culture positive infections (AUC=0.894, p=0.0001). Conclusion. Serum amyloid A can be used in daily routine for the diagnosis of neonatal infections. As for paraoxonase and arylesterase, they are not accurate diagnostic markers but they could be used for the monitoring of infection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παραοξονάση-1 (PON-1) και αμυλοειδές ορού (SAA) ως δείκτες νεογνικής λοίμωξης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπουρίκα Βασιλική","Bourika Vasiliki"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Οι λοιμώξεις αποτελούν κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας νεογνών και μπορεί να έχουν σοβαρές απώτερες συνέπειες. Η διάγνωσή τους δεν είναι πάντα εύκολη και μέχρι σήμερα κανένας εργαστηριακός δείκτης δεν είναι ιδανικός. Η παραοξονάση -1 (PON-1) είναι μια Α εστεράση που εκκρίνεται από το ήπαρ και έχει αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Η ενεργότητα της PON-1 στον ορό εκφράζεται είτε μέσω της υδρόλυσης του paraoxon (παραοξονάση), είτε μέσω υδρόλυσης του phenylacetate (αρυλεστεράση). Μελέτες σε πειραματόζωα και ενήλικες έχουν δείξει ότι τα επίπεδά της μειώνονται στην οξεία φάση της λοίμωξης. Το αμυλοειδές Α ορού (SAA) είναι πρωτεΐνη οξείας φάσης που παράγεται κυρίως από τα ηπατοκύτταρα ως απάντηση σε κυτταροκίνες. Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι τα επίπεδά του αυξάνονται στην οξεία φάση της λοίμωξης, αλλά οι μελέτες στα νεογνά είναι λίγες με αντιφατικά αποτελέσματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν 1) ο προσδιορισμός των επιπέδων παραοξονάσης, αρυλεστεράσης και αμυλοειδούς Α ορού στην οξεία φάση και στην αποδρομή της νεογνικής λοίμωξης, 2) η συσχέτιση των επιπέδων αυτών, στην οξεία φάση της λοίμωξης, με τα επίπεδα της CRP ορού, τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων (WBC), τα επίπεδα των κυτταροκινών (IL-1a, IL-1b, IL-6, TNF-a) και της HDL ορού, καθώς και 3) η διερεύνηση της διαγνωστικής τους αξίας. Υλικό-Μέθοδοι. Μελετήθηκαν 41 τελειόμηνα νεογνά με κλινική εικόνα σήψης (ασθενείς) και 34 υγιή νεογνά ανάλογης, με τους ασθενείς, ηλικίας, ηλικίας κύησης και φύλου (μάρτυρες). Πραγματοποιήθηκε αιμοληψία κατά το πρώτο 24ωρο νοσηλείας (οξεία φάση) και την 7η-10η ημέρα (αποδρομή) στους ασθενείς, ενώ μια φορά στους μάρτυρες, για προσδιορισμό των επιπέδων των λευκών αιμοσφαιρίων, της CRP, της HDL ορού, της ενεργότητας της παραοξονάσης και της αρυλεστεράσης φασματοφωτομετρικά με χρήση ως υπόστρωμα το paraoxon και phenylacetate αντίστοιχα, του αμυλοειδούς Α ορού με νεφελομετρία και των κυτταροκινών ορού με τεχνολογία Luminex. Αποτελέσματα. Δεν διέφεραν τα επίπεδα παραοξονάσης και αρυλεστεράσης ορού μεταξύ των ασθενών στην οξεία φάση της λοίμωξης (19.02±18.15 U/min/ml και 31.9±16.5 KU/min/ml, αντίστοιχα) και των μαρτύρων (25.5±21.88 U/min/ml και 39.48±17.55 KU/min/ml, αντίστοιχα). Δεν διαπιστώθηκε, επίσης, διαφορά των επιπέδων παραοξονάσης ή αρυλεστεράσης ορού μεταξύ των ασθενών στην αποδρομή της λοίμωξης και των μαρτύρων. Στην αποδρομή της λοίμωξης, τα επίπεδα παραοξονάσης και αρυλεστεράσης αυξήθηκαν σημαντικά στους ασθενείς συγκριτικά με την οξεία φάση (p=0.042 και p=0.008, αντίστοιχα). Τα επίπεδα αμυλοειδούς Α ορού ήταν σημαντικά υψηλότερα στους ασθενείς κατά την οξεία φάση της λοίμωξης (149±178 mg/L) συγκριτικά με τα επίπεδα στην αποδρομή της λοίμωξης (4.13±1.21 mg/L, p=0.0001) και τα επίπεδα των μαρτύρων (4.45±3.77 mg/L, p=0.0001) και συσχετίσθηκαν θετικά με τα επίπεδα της CRP (rs=0.77, p=0.0001), WBC (rs=0.498, p=0.002) και IL-6 ορού (rs=0.492, p=0.003). Mε την εφαρμογή καμπύλης ROC διαπιστώθηκε ότι το αμυλοειδές Α ορού αποτελεί πολύ καλό δείκτη για τη διάκριση των νεογνικών λοιμώξεων συνολικά (AUC=0.947 p=0.0001), και επιμέρους των μικροβιακών λοιμώξεων (AUC=0.894, p=0.0001). Συμπεράσματα. Το αμυλοειδές Α ορού μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη καθ’ ημέρα κλινική πράξη ως διαγνωστικός δείκτης νεογνικής λοίμωξης. Η παραοξονάση και αρυλεστεράση ορού δεν αποτελούν καλούς διαγνωστικούς δείκτες νεογνικής λοίμωξης, αλλά ενδεχομένως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση της πορείας της λοίμωξης,","Infections remain one of the leading causes of morbidity and mortality in neonatal age and may also cause severe long-term consequences. Early diagnosis isn’t always easy and until now, no laboratory biomarker is ideal. Paraoxonase-1 (PON-1) is an A-esterase secreted mainly by the liver with antioxidant, anti-inflammatory and antimicrobial properties. The activity of PON-1 in the serum is expressed through the hydrolysis of paraoxon (paraoxonase) or hydrolysis of phenylacetate (arylesterase). Previous studies in animals and adults have shown that the levels of PON-1 are lower in the acute phase of infection. Serum amyloid A (SAA) is an acute phase protein produced mainly by liver cells in response to cytokines. Previous studies have shown that SAA’s levels increase during the infection, but for neonates the studies are few and with contradictory results. Purpose. The objective of this study was 1) the evaluation of the levels of paraoxonase, arylesterase and SAA during the acute phase and in recovery of neonatal infection, 2) the correlation with CRP, WBC, cytokines (IL-1a, IL-1b, IL-6, TNF-a) and HDL and 3) the examination of their diagnostic value. Materials and Methods. The study population consisted of 41 full-term neonates with clinical signs and symptoms of sepsis and 34 neonates, of similar postnatal age and gender distribution to those of infected infants, as controls. Blood samples were drawn in the first 24 hours of admission (acute phase) and 7-10 days following admission (recovery) in patients, and once in controls for the evaluation of WBC, CRP, serum HDL, paraoxonase and arylesterase activity (spectrophotometrically using as substrate paraoxon and phenylacetate respectively), serum amyloid A with nephelometry and serum cytokines (IL-1a, IL-1b, IL-6, TNF-a) with Luminex technology. Results. The levels of paraoxonase and arylesterase didn’t differ between patients in acute phase (19.02±18.15 U/min/ml and 31.9±16.5 KU/min/ml respectively) and controls (25.5±21.88 U/min/ml and 39.48±17.55 KU/min/ml respectively). Difference wasn’t observed also between the patients in recovery and controls. Serum paraoxonase and arylesterase values were significantly increased in patients in recovery in comparison with the acute phase (p=0.042 and p=0.008 respectively). The levels of serum amyloid A were significantly elevated in patients in the acute phase (149±178 mg/L) in comparison with patients in recovery (4.13±1.21 mg/L, p=0.0001) and controls (4.45±3.77 mg/L, p=0.0001), and correlated positively with CRP (rs=0.77, p=0.0001), WBC (rs=0.498, p=0.002), and IL-6 (rs=0.492, p=0.003). According to the results of ROC analysis, serum amyloid A is an accurate biomarker for the diagnosis of neonatal infection in total (AUC=0.947 p=0.0001) and also for the diagnosis of culture positive infections (AUC=0.894, p=0.0001). Conclusion. Serum amyloid A can be used in daily routine for the diagnosis of neonatal infections. As for paraoxonase and arylesterase, they are not accurate diagnostic markers but they could be used for the monitoring of infection."],"dc:identifier":["uoadl:2153545","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2153545"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παραοξονάση-1 (PON-1) και αμυλοειδές ορού (SAA) ως δείκτες νεογνικής λοίμωξης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:59Z"}