{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2210189"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2210189","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η χρήση της τεριπαρατίδης εκτός της οστεοπόρωσης","abstract":"Η δράση και σημασία των παραθυρεοειδών αδένων έγινε γνωστή στα τέλη του 19ου αιώνα. Η εκλυόμενη παραθυρεοειδική ορμόνη συσχετίστηκε με τη σύσταση και επάρκεια των οστών σε ασβέστιο και γενικά με την ομοιόσταση του ασβεστίου στον ανθρώπινο οργανισμό, γεγονότα που διερευνήθηκαν αρκετά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Την τελευταία δεκαετία αποσαφηνίστηκε ο ρόλος και η δράση της στην ανάπτυξη της οστικής μάζας και στα φυσικά και μηχανικά χαρακτηριστικά της. Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο, διαπιστώθηκε ότι η διαλείπουσα χορήγηση της παραθορμόνης επηρρεάζει ευοδωτικά τον οστικό σχηματισμό. Μάλιστα, από το ολικό μόριο της παραθορμόνης, απομονώθηκε ως δραστικό το τμήμα 1-34(τεριπαρατίδη), το οποίο μετά από έρευνες άρχισε να χρησιμοποιείται ως φάρμακο για την οστεοπόρωση, όντας το μοναδικό οστεοαναβολικό, λειτουργώντας ευοδωτικά στην οστική πυκνότητα και στη μηχανική αντοχή των οστών. Η ευεργετική αυτή δράση οδήγησε στη διερεύνηση της εφαρμογής θεραπείας με τεριπαρατίδη και σε άλλες βιολογικές εργασίες του οστίτη ιστού με κύρια στόχευση την πώρωση των καταγμάτων. Στη διεθνή βιβλιογραφία παρουσιάζονται αρκετές μελέτες (πειραματικές, κλινικές) χρήσης της τεριπαρατίδης για την πώρωση καταγμάτων, τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, την ατελή οστεογένεση, την ενδοκρινολογία και την οδοντιατρική και γναθοχειρουργική. Τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται είναι ενθαρρυντικά, υποδεικνύουν όμως τα όρια εφαρμογής και τις πιθανές παρενέργειες. Η φαρμακολογική έγκριση της χρήσης τεριπαρατίδης ως θεραπεία απαιτεί ακόμα περισσότερη έρευνα ώστε να διευκρινιστούν επαρκώς οι παρενέργειες και η κατάλληλη δοσολογία. Η παρούσα εργασία συνοψίζει τις μέχρι σήμερα διαθέσιμες πληροφορίες και τις επεξεργάζεται προς εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με την πρόοδο της επιστήμης στο συγκεκριμένο αντικείμενο.","abstract_html":"Η δράση και σημασία των παραθυρεοειδών αδένων έγινε γνωστή στα τέλη του 19ου αιώνα. Η εκλυόμενη παραθυρεοειδική ορμόνη συσχετίστηκε με τη σύσταση και επάρκεια των οστών σε ασβέστιο και γενικά με την ομοιόσταση του ασβεστίου στον ανθρώπινο οργανισμό, γεγονότα που διερευνήθηκαν αρκετά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Την τελευταία δεκαετία αποσαφηνίστηκε ο ρόλος και η δράση της στην ανάπτυξη της οστικής μάζας και στα φυσικά και μηχανικά χαρακτηριστικά της. Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο, διαπιστώθηκε ότι η διαλείπουσα χορήγηση της παραθορμόνης επηρρεάζει ευοδωτικά τον οστικό σχηματισμό. Μάλιστα, από το ολικό μόριο της παραθορμόνης, απομονώθηκε ως δραστικό το τμήμα 1-34(τεριπαρατίδη), το οποίο μετά από έρευνες άρχισε να χρησιμοποιείται ως φάρμακο για την οστεοπόρωση, όντας το μοναδικό οστεοαναβολικό, λειτουργώντας ευοδωτικά στην οστική πυκνότητα και στη μηχανική αντοχή των οστών. Η ευεργετική αυτή δράση οδήγησε στη διερεύνηση της εφαρμογής θεραπείας με τεριπαρατίδη και σε άλλες βιολογικές εργασίες του οστίτη ιστού με κύρια στόχευση την πώρωση των καταγμάτων. Στη διεθνή βιβλιογραφία παρουσιάζονται αρκετές μελέτες (πειραματικές, κλινικές) χρήσης της τεριπαρατίδης για την πώρωση καταγμάτων, τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, την ατελή οστεογένεση, την ενδοκρινολογία και την οδοντιατρική και γναθοχειρουργική. Τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται είναι ενθαρρυντικά, υποδεικνύουν όμως τα όρια εφαρμογής και τις πιθανές παρενέργειες. Η φαρμακολογική έγκριση της χρήσης τεριπαρατίδης ως θεραπεία απαιτεί ακόμα περισσότερη έρευνα ώστε να διευκρινιστούν επαρκώς οι παρενέργειες και η κατάλληλη δοσολογία. Η παρούσα εργασία συνοψίζει τις μέχρι σήμερα διαθέσιμες πληροφορίες και τις επεξεργάζεται προς εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με την πρόοδο της επιστήμης στο συγκεκριμένο αντικείμενο.","abstract_has_math":false,"creators":["Τουνισσίδης Γεώργιος","Tounissidis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2210189"],"render_values":[{"text":"uoadl:2210189","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210189","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210189","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2210189","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τουνισσίδης Γεώργιος","Tounissidis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2210189","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210189"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δράση και σημασία των παραθυρεοειδών αδένων έγινε γνωστή στα τέλη του 19ου αιώνα. Η εκλυόμενη παραθυρεοειδική ορμόνη συσχετίστηκε με τη σύσταση και επάρκεια των οστών σε ασβέστιο και γενικά με την ομοιόσταση του ασβεστίου στον ανθρώπινο οργανισμό, γεγονότα που διερευνήθηκαν αρκετά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Την τελευταία δεκαετία αποσαφηνίστηκε ο ρόλος και η δράση της στην ανάπτυξη της οστικής μάζας και στα φυσικά και μηχανικά χαρακτηριστικά της. Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο, διαπιστώθηκε ότι η διαλείπουσα χορήγηση της παραθορμόνης επηρρεάζει ευοδωτικά τον οστικό σχηματισμό. Μάλιστα, από το ολικό μόριο της παραθορμόνης, απομονώθηκε ως δραστικό το τμήμα 1-34(τεριπαρατίδη), το οποίο μετά από έρευνες άρχισε να χρησιμοποιείται ως φάρμακο για την οστεοπόρωση, όντας το μοναδικό οστεοαναβολικό, λειτουργώντας ευοδωτικά στην οστική πυκνότητα και στη μηχανική αντοχή των οστών. Η ευεργετική αυτή δράση οδήγησε στη διερεύνηση της εφαρμογής θεραπείας με τεριπαρατίδη και σε άλλες βιολογικές εργασίες του οστίτη ιστού με κύρια στόχευση την πώρωση των καταγμάτων. Στη διεθνή βιβλιογραφία παρουσιάζονται αρκετές μελέτες (πειραματικές, κλινικές) χρήσης της τεριπαρατίδης για την πώρωση καταγμάτων, τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, την ατελή οστεογένεση, την ενδοκρινολογία και την οδοντιατρική και γναθοχειρουργική. Τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται είναι ενθαρρυντικά, υποδεικνύουν όμως τα όρια εφαρμογής και τις πιθανές παρενέργειες. Η φαρμακολογική έγκριση της χρήσης τεριπαρατίδης ως θεραπεία απαιτεί ακόμα περισσότερη έρευνα ώστε να διευκρινιστούν επαρκώς οι παρενέργειες και η κατάλληλη δοσολογία. Η παρούσα εργασία συνοψίζει τις μέχρι σήμερα διαθέσιμες πληροφορίες και τις επεξεργάζεται προς εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με την πρόοδο της επιστήμης στο συγκεκριμένο αντικείμενο.","The role and the importance of the parathyroid glands action were established by the scientific community near the ends of the 19th century. The parathyroid hormone, composed and released by the glands, was related to the composition and sufficiency of calcium in the bone and generally, to the homeostasis of calcium in the human organism, facts which had been studied thoroughly during the 20th century. The last decade, the role and the effect of the secreted parathyroid hormone to the development of bone mass and its physical and mechanical characteristics were clarified. It was noted that the intermittent administration of parathormone ascribed very well to the bone construction. Nevertheless, the part 1-34 (teriparatide) from the whole molecule of parathormone, was isolated as the active one. Via research, scientists began to use the latter as medicine against osteoporosis. This molecule is the only osteonabolic medicine in the market, acting efficiently in the bone density and its mechanical strength. This action lead to the study of teriparatide use in other biological mechanisms of bone tissue targeting mainly to the healing of fractures. Several (experimental, clinical) studies of the use of teriparatide for fracture healing, treatment of osteoarthritis, osteogenesis imperfecta, endocrinology and dentistry are published in scientific references. The results are encouraging, but they indicate the limits of dosage, repeatability and the possible counter effects. The pharmacological approval of teriparatide use as a therapy for these diseases demands more research in order to clarify sufficiently the counter effects and the proper dosage. This thesis summarizes the up to date information and processes it towards conclusions upon the scientific evolution in the matter of teriparatide use beyond osteoporosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η χρήση της τεριπαρατίδης εκτός της οστεοπόρωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τουνισσίδης Γεώργιος","Tounissidis Georgios"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η δράση και σημασία των παραθυρεοειδών αδένων έγινε γνωστή στα τέλη του 19ου αιώνα. Η εκλυόμενη παραθυρεοειδική ορμόνη συσχετίστηκε με τη σύσταση και επάρκεια των οστών σε ασβέστιο και γενικά με την ομοιόσταση του ασβεστίου στον ανθρώπινο οργανισμό, γεγονότα που διερευνήθηκαν αρκετά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Την τελευταία δεκαετία αποσαφηνίστηκε ο ρόλος και η δράση της στην ανάπτυξη της οστικής μάζας και στα φυσικά και μηχανικά χαρακτηριστικά της. Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο, διαπιστώθηκε ότι η διαλείπουσα χορήγηση της παραθορμόνης επηρρεάζει ευοδωτικά τον οστικό σχηματισμό. Μάλιστα, από το ολικό μόριο της παραθορμόνης, απομονώθηκε ως δραστικό το τμήμα 1-34(τεριπαρατίδη), το οποίο μετά από έρευνες άρχισε να χρησιμοποιείται ως φάρμακο για την οστεοπόρωση, όντας το μοναδικό οστεοαναβολικό, λειτουργώντας ευοδωτικά στην οστική πυκνότητα και στη μηχανική αντοχή των οστών. Η ευεργετική αυτή δράση οδήγησε στη διερεύνηση της εφαρμογής θεραπείας με τεριπαρατίδη και σε άλλες βιολογικές εργασίες του οστίτη ιστού με κύρια στόχευση την πώρωση των καταγμάτων. Στη διεθνή βιβλιογραφία παρουσιάζονται αρκετές μελέτες (πειραματικές, κλινικές) χρήσης της τεριπαρατίδης για την πώρωση καταγμάτων, τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, την ατελή οστεογένεση, την ενδοκρινολογία και την οδοντιατρική και γναθοχειρουργική. Τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται είναι ενθαρρυντικά, υποδεικνύουν όμως τα όρια εφαρμογής και τις πιθανές παρενέργειες. Η φαρμακολογική έγκριση της χρήσης τεριπαρατίδης ως θεραπεία απαιτεί ακόμα περισσότερη έρευνα ώστε να διευκρινιστούν επαρκώς οι παρενέργειες και η κατάλληλη δοσολογία. Η παρούσα εργασία συνοψίζει τις μέχρι σήμερα διαθέσιμες πληροφορίες και τις επεξεργάζεται προς εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με την πρόοδο της επιστήμης στο συγκεκριμένο αντικείμενο.","The role and the importance of the parathyroid glands action were established by the scientific community near the ends of the 19th century. The parathyroid hormone, composed and released by the glands, was related to the composition and sufficiency of calcium in the bone and generally, to the homeostasis of calcium in the human organism, facts which had been studied thoroughly during the 20th century. The last decade, the role and the effect of the secreted parathyroid hormone to the development of bone mass and its physical and mechanical characteristics were clarified. It was noted that the intermittent administration of parathormone ascribed very well to the bone construction. Nevertheless, the part 1-34 (teriparatide) from the whole molecule of parathormone, was isolated as the active one. Via research, scientists began to use the latter as medicine against osteoporosis. This molecule is the only osteonabolic medicine in the market, acting efficiently in the bone density and its mechanical strength. This action lead to the study of teriparatide use in other biological mechanisms of bone tissue targeting mainly to the healing of fractures. Several (experimental, clinical) studies of the use of teriparatide for fracture healing, treatment of osteoarthritis, osteogenesis imperfecta, endocrinology and dentistry are published in scientific references. The results are encouraging, but they indicate the limits of dosage, repeatability and the possible counter effects. The pharmacological approval of teriparatide use as a therapy for these diseases demands more research in order to clarify sufficiently the counter effects and the proper dosage. This thesis summarizes the up to date information and processes it towards conclusions upon the scientific evolution in the matter of teriparatide use beyond osteoporosis."],"dc:identifier":["uoadl:2210189","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210189"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η χρήση της τεριπαρατίδης εκτός της οστεοπόρωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z"}