{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2210802"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2210802","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μοριακές και φυσιολογικές αποκρίσεις διαλειμματικής προπόνησης σε αθλητές καγιάκ ήρεμων νερών.","abstract":"Περίληψη ΜΟΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΟΠΟΝΗΣΗΣ ΣΕ ΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΓΙΑΚ ΗΡΕΜΩΝ ΝΕΡΩΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης και της αθλητικής απόδοσης στο άθλημα του κανό καγιάκ, η μέθοδος διαλειμματικής προπόνησης (ΔΠ) φαίνεται ότι είναι αποτελεσματικότερη. Ειδικότερα, η έντονη ΔΠ χρησιμοποιεί, κυρίως, εντάσεις περίπου 90% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου(VO2peak). ΜΕΘΟΔΟΣ Το δείγμα αποτέλεσαν 6 υγιείς εθελοντές αθλητές επιπέδου συλλόγου, (ηλικία 21,33 ± 3,26 έτη, ύψος 175,33 ± 5,39 cm, βάρος 70,75 ±7,13 kgr). Όλοι είχαν συμμετάσχει στο εθνικό πρωτάθλημα ή σε διασυλλογικά πρωταθλήματα, με τουλάχιστον 4ετή προπονητική εμπειρία. Έγινε σύγκριση των μοριακών και των φυσιολογικών προσαρμογών που προέκυψαν μετά από α)ΔΠ, 8Χ30 δευτερολέπτων, στο 120%VΟ2peak, με 60 δευτερόλεπτα παθητικό διάλειμμα και. Η δοκιμασία αξιολόγησης πραγματοποιήθηκε πριν (Τ1) και μετά (Τ2) την προπονητική παρέμβαση, χρησιμοποιώντας το εργόμετρο καγιάκ Stroke to max (South Africa). Μετρήθηκαν η VΟ2peak, η συγκέντρωση γαλακτικού οξέος [La²] σε mmoll-1 στο αίμα, η ταχύτητα στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου PSVO2peak (km.h-1), το αναερόβιο κατώφλι PSVT2, η ενεργειακή οικονομία (Ε.Ο) σε km/h. Πριν από την έναρξη του προπονητικού προγράμματος και 72 ώρες μετά από την τελευταία προπονητική συνεδρία έλαβαν χώρα μυϊκές βιοψίες στο δελτοειδή μυ. Χρησιμοποιώντας elisa υπολογίστηκαν η Αυξητική Ορμόνη GH και Ινσουλινομιμητικός αυξητικός παράγοντας IGF1 στο πλάσμα. Χρησιμοποιώντας real-time PCR υπολογίστηκε η έκφραση των ισομορφών IGF1Ea, IGF1Eb, IGF1Ec και TGF-β, VEGF-a πριν και μετά την προπονητική παρέμβαση. Κατά τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων υπολογίστηκαν οι μέσες τιμές και το σφάλμα SED των μετρούμενων παραμέτρων. Για τη σύγκριση των μέσων τιμών χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα Graph-pad. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με Wilcoxon test εξαρτημένων δειγμάτων με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p≤0,05. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η διαλειματική προπόνηση είχε τα παρακάτω αποτελέσματα στις μετρούμενες μοριακές μεταβλητές: IGF1 (312,27±68,7 vs 313,92±56,17) , GH (1663,68±1455,65 Vs 771,65 ±1148,36),IGF1-Ea (1 vs 5,995±5,1),IGF1Εb (1 vs 38,7± 57,7),IGF1-Ec (1 vs 41,3±65 ), TGF-β (1 vs7,1± 10,6), VEGF-a (1 vs 21,1± 41,5 ) Η διαλειματική προπόνηση είχε τα παρακάτω αποτελέσματαστις μετρούμενες φυσιολογικές μεταβλητές VO2peak (46,96 ± 5,45 vs 47,85 ± 3,37), PSVT2 (11,1± 0,53 Vs 11,5 ±0,1), PSVO2peak (12,86 ±1,23 vs 13,375 ±0,80), PE (9,265 ± 0,8 vs 9,466 ± 0,55), [La+2]peak (13,8 ± 2,78 vs14,74 ±3,14), HRpeak (193 ± 10vs 193,16 ± 10) ΣΥΖΗΤΗΣΗ Το κύριο εύρημα της έρευνας είναι πως χρησιμοποιώντας έντονη ΔΠ προκύπτει πως οι φυσιολογικές και οι μοριακές προσαρμογές που προκύπτουν από την ΔΠ είναι αυξημένες. Άρα χρησιμοποιώντας τον μικρό χρόνο άσκησης με την ΔΠ παράγονται καλύτερες φυσιολογικές και μοριακές αποκρίσεις. Η οικονομία χρόνου, η χρήση μιας εφικτής έντασης προγράμματος (120% VO2peak), η βελτίωση της ενεργειακής οικονομίας είναι τα ποιο σημαντικά οφέλη της ΔΠ.","abstract_html":"Περίληψη ΜΟΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΟΠΟΝΗΣΗΣ ΣΕ ΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΓΙΑΚ ΗΡΕΜΩΝ ΝΕΡΩΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης και της αθλητικής απόδοσης στο άθλημα του κανό καγιάκ, η μέθοδος διαλειμματικής προπόνησης (ΔΠ) φαίνεται ότι είναι αποτελεσματικότερη. Ειδικότερα, η έντονη ΔΠ χρησιμοποιεί, κυρίως, εντάσεις περίπου 90% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου(VO2peak). ΜΕΘΟΔΟΣ Το δείγμα αποτέλεσαν 6 υγιείς εθελοντές αθλητές επιπέδου συλλόγου, (ηλικία 21,33 ± 3,26 έτη, ύψος 175,33 ± 5,39 cm, βάρος 70,75 ±7,13 kgr). Όλοι είχαν συμμετάσχει στο εθνικό πρωτάθλημα ή σε διασυλλογικά πρωταθλήματα, με τουλάχιστον 4ετή προπονητική εμπειρία. Έγινε σύγκριση των μοριακών και των φυσιολογικών προσαρμογών που προέκυψαν μετά από α)ΔΠ, 8Χ30 δευτερολέπτων, στο 120%VΟ2peak, με 60 δευτερόλεπτα παθητικό διάλειμμα και. Η δοκιμασία αξιολόγησης πραγματοποιήθηκε πριν (Τ1) και μετά (Τ2) την προπονητική παρέμβαση, χρησιμοποιώντας το εργόμετρο καγιάκ Stroke to max (South Africa). Μετρήθηκαν η VΟ2peak, η συγκέντρωση γαλακτικού οξέος [La²] σε mmoll-1 στο αίμα, η ταχύτητα στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου PSVO2peak (km.h-1), το αναερόβιο κατώφλι PSVT2, η ενεργειακή οικονομία (Ε.Ο) σε km/h. Πριν από την έναρξη του προπονητικού προγράμματος και 72 ώρες μετά από την τελευταία προπονητική συνεδρία έλαβαν χώρα μυϊκές βιοψίες στο δελτοειδή μυ. Χρησιμοποιώντας elisa υπολογίστηκαν η Αυξητική Ορμόνη GH και Ινσουλινομιμητικός αυξητικός παράγοντας IGF1 στο πλάσμα. Χρησιμοποιώντας real-time PCR υπολογίστηκε η έκφραση των ισομορφών IGF1Ea, IGF1Eb, IGF1Ec και TGF-β, VEGF-a πριν και μετά την προπονητική παρέμβαση. Κατά τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων υπολογίστηκαν οι μέσες τιμές και το σφάλμα SED των μετρούμενων παραμέτρων. Για τη σύγκριση των μέσων τιμών χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα Graph-pad. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με Wilcoxon test εξαρτημένων δειγμάτων με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p≤0,05. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η διαλειματική προπόνηση είχε τα παρακάτω αποτελέσματα στις μετρούμενες μοριακές μεταβλητές: IGF1 (312,27±68,7 vs 313,92±56,17) , GH (1663,68±1455,65 Vs 771,65 ±1148,36),IGF1-Ea (1 vs 5,995±5,1),IGF1Εb (1 vs 38,7± 57,7),IGF1-Ec (1 vs 41,3±65 ), TGF-β (1 vs7,1± 10,6), VEGF-a (1 vs 21,1± 41,5 ) Η διαλειματική προπόνηση είχε τα παρακάτω αποτελέσματαστις μετρούμενες φυσιολογικές μεταβλητές VO2peak (46,96 ± 5,45 vs 47,85 ± 3,37), PSVT2 (11,1± 0,53 Vs 11,5 ±0,1), PSVO2peak (12,86 ±1,23 vs 13,375 ±0,80), PE (9,265 ± 0,8 vs 9,466 ± 0,55), [La+2]peak (13,8 ± 2,78 vs14,74 ±3,14), HRpeak (193 ± 10vs 193,16 ± 10) ΣΥΖΗΤΗΣΗ Το κύριο εύρημα της έρευνας είναι πως χρησιμοποιώντας έντονη ΔΠ προκύπτει πως οι φυσιολογικές και οι μοριακές προσαρμογές που προκύπτουν από την ΔΠ είναι αυξημένες. Άρα χρησιμοποιώντας τον μικρό χρόνο άσκησης με την ΔΠ παράγονται καλύτερες φυσιολογικές και μοριακές αποκρίσεις. Η οικονομία χρόνου, η χρήση μιας εφικτής έντασης προγράμματος (120% VO2peak), η βελτίωση της ενεργειακής οικονομίας είναι τα ποιο σημαντικά οφέλη της ΔΠ.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπανδρέου Αποστόλης","Papandreou Apostolis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2210802"],"render_values":[{"text":"uoadl:2210802","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210802","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210802","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2210802","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπανδρέου Αποστόλης","Papandreou Apostolis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2210802","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210802"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη ΜΟΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΟΠΟΝΗΣΗΣ ΣΕ ΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΓΙΑΚ ΗΡΕΜΩΝ ΝΕΡΩΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης και της αθλητικής απόδοσης στο άθλημα του κανό καγιάκ, η μέθοδος διαλειμματικής προπόνησης (ΔΠ) φαίνεται ότι είναι αποτελεσματικότερη. Ειδικότερα, η έντονη ΔΠ χρησιμοποιεί, κυρίως, εντάσεις περίπου 90% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου(VO2peak). ΜΕΘΟΔΟΣ Το δείγμα αποτέλεσαν 6 υγιείς εθελοντές αθλητές επιπέδου συλλόγου, (ηλικία 21,33 ± 3,26 έτη, ύψος 175,33 ± 5,39 cm, βάρος 70,75 ±7,13 kgr). Όλοι είχαν συμμετάσχει στο εθνικό πρωτάθλημα ή σε διασυλλογικά πρωταθλήματα, με τουλάχιστον 4ετή προπονητική εμπειρία. Έγινε σύγκριση των μοριακών και των φυσιολογικών προσαρμογών που προέκυψαν μετά από α)ΔΠ, 8Χ30 δευτερολέπτων, στο 120%VΟ2peak, με 60 δευτερόλεπτα παθητικό διάλειμμα και. Η δοκιμασία αξιολόγησης πραγματοποιήθηκε πριν (Τ1) και μετά (Τ2) την προπονητική παρέμβαση, χρησιμοποιώντας το εργόμετρο καγιάκ Stroke to max (South Africa). Μετρήθηκαν η VΟ2peak, η συγκέντρωση γαλακτικού οξέος [La²] σε mmoll-1 στο αίμα, η ταχύτητα στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου PSVO2peak (km.h-1), το αναερόβιο κατώφλι PSVT2, η ενεργειακή οικονομία (Ε.Ο) σε km/h. Πριν από την έναρξη του προπονητικού προγράμματος και 72 ώρες μετά από την τελευταία προπονητική συνεδρία έλαβαν χώρα μυϊκές βιοψίες στο δελτοειδή μυ. Χρησιμοποιώντας elisa υπολογίστηκαν η Αυξητική Ορμόνη GH και Ινσουλινομιμητικός αυξητικός παράγοντας IGF1 στο πλάσμα. Χρησιμοποιώντας real-time PCR υπολογίστηκε η έκφραση των ισομορφών IGF1Ea, IGF1Eb, IGF1Ec και TGF-β, VEGF-a πριν και μετά την προπονητική παρέμβαση. Κατά τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων υπολογίστηκαν οι μέσες τιμές και το σφάλμα SED των μετρούμενων παραμέτρων. Για τη σύγκριση των μέσων τιμών χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα Graph-pad. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με Wilcoxon test εξαρτημένων δειγμάτων με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p≤0,05. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η διαλειματική προπόνηση είχε τα παρακάτω αποτελέσματα στις μετρούμενες μοριακές μεταβλητές: IGF1 (312,27±68,7 vs 313,92±56,17) , GH (1663,68±1455,65 Vs 771,65 ±1148,36),IGF1-Ea (1 vs 5,995±5,1),IGF1Εb (1 vs 38,7± 57,7),IGF1-Ec (1 vs 41,3±65 ), TGF-β (1 vs7,1± 10,6), VEGF-a (1 vs 21,1± 41,5 ) Η διαλειματική προπόνηση είχε τα παρακάτω αποτελέσματαστις μετρούμενες φυσιολογικές μεταβλητές VO2peak (46,96 ± 5,45 vs 47,85 ± 3,37), PSVT2 (11,1± 0,53 Vs 11,5 ±0,1), PSVO2peak (12,86 ±1,23 vs 13,375 ±0,80), PE (9,265 ± 0,8 vs 9,466 ± 0,55), [La+2]peak (13,8 ± 2,78 vs14,74 ±3,14), HRpeak (193 ± 10vs 193,16 ± 10) ΣΥΖΗΤΗΣΗ Το κύριο εύρημα της έρευνας είναι πως χρησιμοποιώντας έντονη ΔΠ προκύπτει πως οι φυσιολογικές και οι μοριακές προσαρμογές που προκύπτουν από την ΔΠ είναι αυξημένες. Άρα χρησιμοποιώντας τον μικρό χρόνο άσκησης με την ΔΠ παράγονται καλύτερες φυσιολογικές και μοριακές αποκρίσεις. Η οικονομία χρόνου, η χρήση μιας εφικτής έντασης προγράμματος (120% VO2peak), η βελτίωση της ενεργειακής οικονομίας είναι τα ποιο σημαντικά οφέλη της ΔΠ.","Abstract Physiological and molecular responses for high intensity interval training in flat water kayak athletes. Introduction For physical condition and sport performance improvement, high intensity interval training (HIIT) seems to be more effective from continuous training (CT). HIIT uses loads in about 90%VO2peak or more. Continuous training uses loads in about 70-85% VO2peak. In sprint kayak the training methods uses HIIT in lower distances than the racing (1000,500,200m), in order to improve aerobic and anaerobic performance. C.T seems to improve the same physiological variables in lower intensities using larger amount of exercise time. Methods 6 healthy subjects volunteered to participated to this study (age 18±4 years, weight 71 ±± 11,53kgr, height 171,5 ±± 8,73cm). All participants had participated to the national championships with four years of training experience. The purpose of the study was to investigate the adaptations of HIIT 8X30 s 120% VO2peak with 60 s passive recovery. The incremental VO2peak test took place before T1 and after T2 the 8-weektraining period. A kayak ergometer type stroke to max (south Africa) used for the training sessions, the incremental test and the anaerobic type Wingate test. The variables measured were VO2peak, PSVO2peak, PSVT2, PE, HRpeak, [La+2]. In mRNA level we calculated using real time PCR the genes IGF1Ea, IGF1Eb, IGF1Ec, TGF-β, VEGF-a and also we calculated using elisa IGF1, GH, For the statistical analyses we used the medians and the standard error. For the comparison of the medians we used Wilcoxon parametric t-test, with p≤0,05 level of convenience, was performed to identify differences between physiological and molecular responses. Results HIIT training cycles resulted in various, gains in IGF1 (312,27±68,7 vs 313,92±56,17), GH(1663,68±1455,65Vs 771,65 ±1148,36),IGF1-Ea (1 vs5,995±5,1), IGF1Εb (1 vs 38,7± 57,7), IGF1-Ec (1 vs 41,3±65 ), TGF-β (1 vs 7,1 ± 10,6), VEGF-a (1 vs 21,1 ± 41,5 ) HIIT training cycles resulted in various, gains in VO2peak (46,96 ± 5,45 vs47,85 ± 3,37), PSVT2 ( 11,1 ± 0,53Vs11,6 ±0,1), PSVO2peak ( 12,86 ±1,23vs 13,375 ±0,80), PE ( 9,265 ± 0,8 vs 9,466 ± 0,55 ), [La+2]peak ( 13,8 ± 2,78 vs 14,74 ±3,14), HRpeak ( 193 ± 10,17vs 193,16 ± 10,2) Conclusions These findings suggest that HIIT training programs resulted in improvements of selected physiological and molecular variables. The HIIT method led to higher improvements with less training time compared to traditional methods. Thus, that HIIT may be more effective for improving performance of national-level kayakers. a HIIT training cycle could be a more useful, time-effective tacticfor achieving greater improvements in certain variables related to kayaking performance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μοριακές και φυσιολογικές αποκρίσεις διαλειμματικής προπόνησης σε αθλητές καγιάκ ήρεμων νερών."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπανδρέου Αποστόλης","Papandreou Apostolis"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Περίληψη ΜΟΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΟΠΟΝΗΣΗΣ ΣΕ ΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΓΙΑΚ ΗΡΕΜΩΝ ΝΕΡΩΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης και της αθλητικής απόδοσης στο άθλημα του κανό καγιάκ, η μέθοδος διαλειμματικής προπόνησης (ΔΠ) φαίνεται ότι είναι αποτελεσματικότερη. Ειδικότερα, η έντονη ΔΠ χρησιμοποιεί, κυρίως, εντάσεις περίπου 90% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου(VO2peak). ΜΕΘΟΔΟΣ Το δείγμα αποτέλεσαν 6 υγιείς εθελοντές αθλητές επιπέδου συλλόγου, (ηλικία 21,33 ± 3,26 έτη, ύψος 175,33 ± 5,39 cm, βάρος 70,75 ±7,13 kgr). Όλοι είχαν συμμετάσχει στο εθνικό πρωτάθλημα ή σε διασυλλογικά πρωταθλήματα, με τουλάχιστον 4ετή προπονητική εμπειρία. Έγινε σύγκριση των μοριακών και των φυσιολογικών προσαρμογών που προέκυψαν μετά από α)ΔΠ, 8Χ30 δευτερολέπτων, στο 120%VΟ2peak, με 60 δευτερόλεπτα παθητικό διάλειμμα και. Η δοκιμασία αξιολόγησης πραγματοποιήθηκε πριν (Τ1) και μετά (Τ2) την προπονητική παρέμβαση, χρησιμοποιώντας το εργόμετρο καγιάκ Stroke to max (South Africa). Μετρήθηκαν η VΟ2peak, η συγκέντρωση γαλακτικού οξέος [La²] σε mmoll-1 στο αίμα, η ταχύτητα στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου PSVO2peak (km.h-1), το αναερόβιο κατώφλι PSVT2, η ενεργειακή οικονομία (Ε.Ο) σε km/h. Πριν από την έναρξη του προπονητικού προγράμματος και 72 ώρες μετά από την τελευταία προπονητική συνεδρία έλαβαν χώρα μυϊκές βιοψίες στο δελτοειδή μυ. Χρησιμοποιώντας elisa υπολογίστηκαν η Αυξητική Ορμόνη GH και Ινσουλινομιμητικός αυξητικός παράγοντας IGF1 στο πλάσμα. Χρησιμοποιώντας real-time PCR υπολογίστηκε η έκφραση των ισομορφών IGF1Ea, IGF1Eb, IGF1Ec και TGF-β, VEGF-a πριν και μετά την προπονητική παρέμβαση. Κατά τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων υπολογίστηκαν οι μέσες τιμές και το σφάλμα SED των μετρούμενων παραμέτρων. Για τη σύγκριση των μέσων τιμών χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα Graph-pad. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με Wilcoxon test εξαρτημένων δειγμάτων με επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας p≤0,05. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η διαλειματική προπόνηση είχε τα παρακάτω αποτελέσματα στις μετρούμενες μοριακές μεταβλητές: IGF1 (312,27±68,7 vs 313,92±56,17) , GH (1663,68±1455,65 Vs 771,65 ±1148,36),IGF1-Ea (1 vs 5,995±5,1),IGF1Εb (1 vs 38,7± 57,7),IGF1-Ec (1 vs 41,3±65 ), TGF-β (1 vs7,1± 10,6), VEGF-a (1 vs 21,1± 41,5 ) Η διαλειματική προπόνηση είχε τα παρακάτω αποτελέσματαστις μετρούμενες φυσιολογικές μεταβλητές VO2peak (46,96 ± 5,45 vs 47,85 ± 3,37), PSVT2 (11,1± 0,53 Vs 11,5 ±0,1), PSVO2peak (12,86 ±1,23 vs 13,375 ±0,80), PE (9,265 ± 0,8 vs 9,466 ± 0,55), [La+2]peak (13,8 ± 2,78 vs14,74 ±3,14), HRpeak (193 ± 10vs 193,16 ± 10) ΣΥΖΗΤΗΣΗ Το κύριο εύρημα της έρευνας είναι πως χρησιμοποιώντας έντονη ΔΠ προκύπτει πως οι φυσιολογικές και οι μοριακές προσαρμογές που προκύπτουν από την ΔΠ είναι αυξημένες. Άρα χρησιμοποιώντας τον μικρό χρόνο άσκησης με την ΔΠ παράγονται καλύτερες φυσιολογικές και μοριακές αποκρίσεις. Η οικονομία χρόνου, η χρήση μιας εφικτής έντασης προγράμματος (120% VO2peak), η βελτίωση της ενεργειακής οικονομίας είναι τα ποιο σημαντικά οφέλη της ΔΠ.","Abstract Physiological and molecular responses for high intensity interval training in flat water kayak athletes. Introduction For physical condition and sport performance improvement, high intensity interval training (HIIT) seems to be more effective from continuous training (CT). HIIT uses loads in about 90%VO2peak or more. Continuous training uses loads in about 70-85% VO2peak. In sprint kayak the training methods uses HIIT in lower distances than the racing (1000,500,200m), in order to improve aerobic and anaerobic performance. C.T seems to improve the same physiological variables in lower intensities using larger amount of exercise time. Methods 6 healthy subjects volunteered to participated to this study (age 18±4 years, weight 71 ±± 11,53kgr, height 171,5 ±± 8,73cm). All participants had participated to the national championships with four years of training experience. The purpose of the study was to investigate the adaptations of HIIT 8X30 s 120% VO2peak with 60 s passive recovery. The incremental VO2peak test took place before T1 and after T2 the 8-weektraining period. A kayak ergometer type stroke to max (south Africa) used for the training sessions, the incremental test and the anaerobic type Wingate test. The variables measured were VO2peak, PSVO2peak, PSVT2, PE, HRpeak, [La+2]. In mRNA level we calculated using real time PCR the genes IGF1Ea, IGF1Eb, IGF1Ec, TGF-β, VEGF-a and also we calculated using elisa IGF1, GH, For the statistical analyses we used the medians and the standard error. For the comparison of the medians we used Wilcoxon parametric t-test, with p≤0,05 level of convenience, was performed to identify differences between physiological and molecular responses. Results HIIT training cycles resulted in various, gains in IGF1 (312,27±68,7 vs 313,92±56,17), GH(1663,68±1455,65Vs 771,65 ±1148,36),IGF1-Ea (1 vs5,995±5,1), IGF1Εb (1 vs 38,7± 57,7), IGF1-Ec (1 vs 41,3±65 ), TGF-β (1 vs 7,1 ± 10,6), VEGF-a (1 vs 21,1 ± 41,5 ) HIIT training cycles resulted in various, gains in VO2peak (46,96 ± 5,45 vs47,85 ± 3,37), PSVT2 ( 11,1 ± 0,53Vs11,6 ±0,1), PSVO2peak ( 12,86 ±1,23vs 13,375 ±0,80), PE ( 9,265 ± 0,8 vs 9,466 ± 0,55 ), [La+2]peak ( 13,8 ± 2,78 vs 14,74 ±3,14), HRpeak ( 193 ± 10,17vs 193,16 ± 10,2) Conclusions These findings suggest that HIIT training programs resulted in improvements of selected physiological and molecular variables. The HIIT method led to higher improvements with less training time compared to traditional methods. Thus, that HIIT may be more effective for improving performance of national-level kayakers. a HIIT training cycle could be a more useful, time-effective tacticfor achieving greater improvements in certain variables related to kayaking performance."],"dc:identifier":["uoadl:2210802","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210802"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μοριακές και φυσιολογικές αποκρίσεις διαλειμματικής προπόνησης σε αθλητές καγιάκ ήρεμων νερών."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z"}