{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2210804"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2210804","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση μακρόχρονης χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών στην πώρωση των καταγμάτων","abstract":"Τα αμινοδιφωσφονικά είναι φαρμακευτικοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης, του πολλαπλού μυελώματος, της νόσου του Paget, της μεταστατικής οστικής νόσου, καθώς και μιας ποικιλίας άλλων ασθενειών στις οποίες υπάρχει μειωμένη οστική πυκνότητα. Δεδομένου ότι τα αμινοδιφωσφονικά αναστέλλουν την οστική απορρόφηση, ένα σημαντικό στάδιο κατά τη διαδικασία της πώρωσης των καταγμάτων, έχουν μελετηθεί ευρέως σε προκλινικά μοντέλα όσον αφορά αυτή τους τη δραστηριότητά. Σε ζωικά μοντέλα, η θεραπεία με αμινοδιφωσφονικά συσχετίζεται με τη δημιουργία μεγαλύτερου πώρου στην περιοχή του κατάγματος και με καθυστέρηση της ανακατασκευής από πρωτογενές άμορφο οστό σε ώριμο πεταλιώδες οστό, αλλά δεν υπάρχει καθυστέρηση στο σχηματισμό του πώρου του κατάγματος. Σε ανθρώπους, τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν ότι η έναρξη θεραπείας με αμινοδιφωσφονικά μετά από κατάγματα των άνω και κάτω άκρων, δεν φαίνεται να έχει σημαντική επίδραση στην πώρωση τους. Σπάνια, οι ασθενείς υπό μακροχρόνια χρήση αμινοδιφωσφονικών μπορούν να αναπτύξουν ¨άτυπα¨ κατάγματα, των οποίων η πώρωση μπορεί να καθυστερήσει. Τα δεδομένα όμως της διεθνούς βιβλιογραφίας, όσον αφορά την επίδρασή της προηγούμενης μακροχρόνιας χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών στην πώρωση των ¨τυπικών¨ καταγμάτων, είναι λίγα. Ως εκ τούτου η κλινική αυτή κατάσταση δεν είναι πλήρως κατανοητή και πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Παρομοίως, υπάρχουν λίγες εργασίες σχετικά με τα οφέλη της διακοπής μιας μακρόχρονης θεραπείας σε περίπτωση που συμβεί κάποιο κάταγμα. Παρά το γεγονός ότι στις περισσότερες μελέτες κυριαρχεί η διαπίστωση ότι η χρόνια θεραπεία με αμινοδιφωσφονικά μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της πώρωσης των καταγμάτων, αυτό δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένο. Από την άλλη, υπάρχουν και μελέτες που βρίσκονται σε πλήρη διαφωνία με αυτές. Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στο γεγονός ότι είναι επιτακτική ανάγκη διενέργειας λεπτομερέστερων μελλοντικών ερευνών, σε μεγαλύτερους πληθυσμούς ασθενών και διαφορετικά είδη καταγμάτων, με επαρκή στοιχεία όσον αφορά το είδος, τη δοσολογία, τον τρόπο και τη διάρκεια χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών, αλλά και τις μεθόδους ελέγχου της πώρωσης των καταγμάτων, προκειμένου να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές τελικό συμπέρασμα σχετικά με την επίδραση της μακρόχρονης χορήγησής τους σε αυτή την ιδιαίτερα περίπλοκη διαδικασία.","abstract_html":"Τα αμινοδιφωσφονικά είναι φαρμακευτικοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης, του πολλαπλού μυελώματος, της νόσου του Paget, της μεταστατικής οστικής νόσου, καθώς και μιας ποικιλίας άλλων ασθενειών στις οποίες υπάρχει μειωμένη οστική πυκνότητα. Δεδομένου ότι τα αμινοδιφωσφονικά αναστέλλουν την οστική απορρόφηση, ένα σημαντικό στάδιο κατά τη διαδικασία της πώρωσης των καταγμάτων, έχουν μελετηθεί ευρέως σε προκλινικά μοντέλα όσον αφορά αυτή τους τη δραστηριότητά. Σε ζωικά μοντέλα, η θεραπεία με αμινοδιφωσφονικά συσχετίζεται με τη δημιουργία μεγαλύτερου πώρου στην περιοχή του κατάγματος και με καθυστέρηση της ανακατασκευής από πρωτογενές άμορφο οστό σε ώριμο πεταλιώδες οστό, αλλά δεν υπάρχει καθυστέρηση στο σχηματισμό του πώρου του κατάγματος. Σε ανθρώπους, τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν ότι η έναρξη θεραπείας με αμινοδιφωσφονικά μετά από κατάγματα των άνω και κάτω άκρων, δεν φαίνεται να έχει σημαντική επίδραση στην πώρωση τους. Σπάνια, οι ασθενείς υπό μακροχρόνια χρήση αμινοδιφωσφονικών μπορούν να αναπτύξουν ¨άτυπα¨ κατάγματα, των οποίων η πώρωση μπορεί να καθυστερήσει. Τα δεδομένα όμως της διεθνούς βιβλιογραφίας, όσον αφορά την επίδρασή της προηγούμενης μακροχρόνιας χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών στην πώρωση των ¨τυπικών¨ καταγμάτων, είναι λίγα. Ως εκ τούτου η κλινική αυτή κατάσταση δεν είναι πλήρως κατανοητή και πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Παρομοίως, υπάρχουν λίγες εργασίες σχετικά με τα οφέλη της διακοπής μιας μακρόχρονης θεραπείας σε περίπτωση που συμβεί κάποιο κάταγμα. Παρά το γεγονός ότι στις περισσότερες μελέτες κυριαρχεί η διαπίστωση ότι η χρόνια θεραπεία με αμινοδιφωσφονικά μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της πώρωσης των καταγμάτων, αυτό δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένο. Από την άλλη, υπάρχουν και μελέτες που βρίσκονται σε πλήρη διαφωνία με αυτές. Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στο γεγονός ότι είναι επιτακτική ανάγκη διενέργειας λεπτομερέστερων μελλοντικών ερευνών, σε μεγαλύτερους πληθυσμούς ασθενών και διαφορετικά είδη καταγμάτων, με επαρκή στοιχεία όσον αφορά το είδος, τη δοσολογία, τον τρόπο και τη διάρκεια χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών, αλλά και τις μεθόδους ελέγχου της πώρωσης των καταγμάτων, προκειμένου να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές τελικό συμπέρασμα σχετικά με την επίδραση της μακρόχρονης χορήγησής τους σε αυτή την ιδιαίτερα περίπλοκη διαδικασία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπέγκας Δημήτριος","Begkas Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2210804"],"render_values":[{"text":"uoadl:2210804","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210804","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210804","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2210804","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπέγκας Δημήτριος","Begkas Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2210804","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210804"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα αμινοδιφωσφονικά είναι φαρμακευτικοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης, του πολλαπλού μυελώματος, της νόσου του Paget, της μεταστατικής οστικής νόσου, καθώς και μιας ποικιλίας άλλων ασθενειών στις οποίες υπάρχει μειωμένη οστική πυκνότητα. Δεδομένου ότι τα αμινοδιφωσφονικά αναστέλλουν την οστική απορρόφηση, ένα σημαντικό στάδιο κατά τη διαδικασία της πώρωσης των καταγμάτων, έχουν μελετηθεί ευρέως σε προκλινικά μοντέλα όσον αφορά αυτή τους τη δραστηριότητά. Σε ζωικά μοντέλα, η θεραπεία με αμινοδιφωσφονικά συσχετίζεται με τη δημιουργία μεγαλύτερου πώρου στην περιοχή του κατάγματος και με καθυστέρηση της ανακατασκευής από πρωτογενές άμορφο οστό σε ώριμο πεταλιώδες οστό, αλλά δεν υπάρχει καθυστέρηση στο σχηματισμό του πώρου του κατάγματος. Σε ανθρώπους, τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν ότι η έναρξη θεραπείας με αμινοδιφωσφονικά μετά από κατάγματα των άνω και κάτω άκρων, δεν φαίνεται να έχει σημαντική επίδραση στην πώρωση τους. Σπάνια, οι ασθενείς υπό μακροχρόνια χρήση αμινοδιφωσφονικών μπορούν να αναπτύξουν ¨άτυπα¨ κατάγματα, των οποίων η πώρωση μπορεί να καθυστερήσει. Τα δεδομένα όμως της διεθνούς βιβλιογραφίας, όσον αφορά την επίδρασή της προηγούμενης μακροχρόνιας χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών στην πώρωση των ¨τυπικών¨ καταγμάτων, είναι λίγα. Ως εκ τούτου η κλινική αυτή κατάσταση δεν είναι πλήρως κατανοητή και πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Παρομοίως, υπάρχουν λίγες εργασίες σχετικά με τα οφέλη της διακοπής μιας μακρόχρονης θεραπείας σε περίπτωση που συμβεί κάποιο κάταγμα. Παρά το γεγονός ότι στις περισσότερες μελέτες κυριαρχεί η διαπίστωση ότι η χρόνια θεραπεία με αμινοδιφωσφονικά μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της πώρωσης των καταγμάτων, αυτό δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένο. Από την άλλη, υπάρχουν και μελέτες που βρίσκονται σε πλήρη διαφωνία με αυτές. Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στο γεγονός ότι είναι επιτακτική ανάγκη διενέργειας λεπτομερέστερων μελλοντικών ερευνών, σε μεγαλύτερους πληθυσμούς ασθενών και διαφορετικά είδη καταγμάτων, με επαρκή στοιχεία όσον αφορά το είδος, τη δοσολογία, τον τρόπο και τη διάρκεια χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών, αλλά και τις μεθόδους ελέγχου της πώρωσης των καταγμάτων, προκειμένου να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές τελικό συμπέρασμα σχετικά με την επίδραση της μακρόχρονης χορήγησής τους σε αυτή την ιδιαίτερα περίπλοκη διαδικασία.","Aminobisphosphonates are pharmaceutical agents that have been used for many years to treat osteoporosis, multiple myeloma, Paget's disease, metastatic bone disease, and a variety of other diseases in which bone mineral density is reduced. Given that aminobisphosphonates inhibit bone resorption, an important stage in fracture healing process, they have been extensively studied in preclinical models for their activity. In animal models, treatment with aminobisphosphonates is associated with a larger callus formation in fracture area and delay in remodeling from primary woven bone to lamellar bone, but there is no delay in formation of the fracture callus. In humans, all existing evidence suggest that initiating treatment with aminobisphosphonates, after upper and lower limb fractures, does not appear to have a significant effect on fracture healing. Rarely, patients with long-term use of aminobisphosphonates may develop “atypical fractures” and delay in their healing. Therefore, this clinical condition is not fully understood and many questions remain unanswered. Similarly, there are few studies about the benefits of stopping a long-term treatment with them, if a fracture occurs. Although most studies support that chronic aminobisphosphonate therapy may lead to fracture healing delay, this is not fully documented. On the other hand, there are studies that are in complete disagreement with them. All of the above suggest that there is a need of more detailed future research, into larger patient populations and different types of fractures, with sufficient data on the type, dosage, way and duration of administration of aminobisphosphonates, and the control methods of fracture healing, in order to have a safe final conclusion on the effect of their long-term administration in this highly complex process."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση μακρόχρονης χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών στην πώρωση των καταγμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπέγκας Δημήτριος","Begkas Dimitrios"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τα αμινοδιφωσφονικά είναι φαρμακευτικοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης, του πολλαπλού μυελώματος, της νόσου του Paget, της μεταστατικής οστικής νόσου, καθώς και μιας ποικιλίας άλλων ασθενειών στις οποίες υπάρχει μειωμένη οστική πυκνότητα. Δεδομένου ότι τα αμινοδιφωσφονικά αναστέλλουν την οστική απορρόφηση, ένα σημαντικό στάδιο κατά τη διαδικασία της πώρωσης των καταγμάτων, έχουν μελετηθεί ευρέως σε προκλινικά μοντέλα όσον αφορά αυτή τους τη δραστηριότητά. Σε ζωικά μοντέλα, η θεραπεία με αμινοδιφωσφονικά συσχετίζεται με τη δημιουργία μεγαλύτερου πώρου στην περιοχή του κατάγματος και με καθυστέρηση της ανακατασκευής από πρωτογενές άμορφο οστό σε ώριμο πεταλιώδες οστό, αλλά δεν υπάρχει καθυστέρηση στο σχηματισμό του πώρου του κατάγματος. Σε ανθρώπους, τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν ότι η έναρξη θεραπείας με αμινοδιφωσφονικά μετά από κατάγματα των άνω και κάτω άκρων, δεν φαίνεται να έχει σημαντική επίδραση στην πώρωση τους. Σπάνια, οι ασθενείς υπό μακροχρόνια χρήση αμινοδιφωσφονικών μπορούν να αναπτύξουν ¨άτυπα¨ κατάγματα, των οποίων η πώρωση μπορεί να καθυστερήσει. Τα δεδομένα όμως της διεθνούς βιβλιογραφίας, όσον αφορά την επίδρασή της προηγούμενης μακροχρόνιας χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών στην πώρωση των ¨τυπικών¨ καταγμάτων, είναι λίγα. Ως εκ τούτου η κλινική αυτή κατάσταση δεν είναι πλήρως κατανοητή και πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Παρομοίως, υπάρχουν λίγες εργασίες σχετικά με τα οφέλη της διακοπής μιας μακρόχρονης θεραπείας σε περίπτωση που συμβεί κάποιο κάταγμα. Παρά το γεγονός ότι στις περισσότερες μελέτες κυριαρχεί η διαπίστωση ότι η χρόνια θεραπεία με αμινοδιφωσφονικά μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της πώρωσης των καταγμάτων, αυτό δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένο. Από την άλλη, υπάρχουν και μελέτες που βρίσκονται σε πλήρη διαφωνία με αυτές. Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στο γεγονός ότι είναι επιτακτική ανάγκη διενέργειας λεπτομερέστερων μελλοντικών ερευνών, σε μεγαλύτερους πληθυσμούς ασθενών και διαφορετικά είδη καταγμάτων, με επαρκή στοιχεία όσον αφορά το είδος, τη δοσολογία, τον τρόπο και τη διάρκεια χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών, αλλά και τις μεθόδους ελέγχου της πώρωσης των καταγμάτων, προκειμένου να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές τελικό συμπέρασμα σχετικά με την επίδραση της μακρόχρονης χορήγησής τους σε αυτή την ιδιαίτερα περίπλοκη διαδικασία.","Aminobisphosphonates are pharmaceutical agents that have been used for many years to treat osteoporosis, multiple myeloma, Paget's disease, metastatic bone disease, and a variety of other diseases in which bone mineral density is reduced. Given that aminobisphosphonates inhibit bone resorption, an important stage in fracture healing process, they have been extensively studied in preclinical models for their activity. In animal models, treatment with aminobisphosphonates is associated with a larger callus formation in fracture area and delay in remodeling from primary woven bone to lamellar bone, but there is no delay in formation of the fracture callus. In humans, all existing evidence suggest that initiating treatment with aminobisphosphonates, after upper and lower limb fractures, does not appear to have a significant effect on fracture healing. Rarely, patients with long-term use of aminobisphosphonates may develop “atypical fractures” and delay in their healing. Therefore, this clinical condition is not fully understood and many questions remain unanswered. Similarly, there are few studies about the benefits of stopping a long-term treatment with them, if a fracture occurs. Although most studies support that chronic aminobisphosphonate therapy may lead to fracture healing delay, this is not fully documented. On the other hand, there are studies that are in complete disagreement with them. All of the above suggest that there is a need of more detailed future research, into larger patient populations and different types of fractures, with sufficient data on the type, dosage, way and duration of administration of aminobisphosphonates, and the control methods of fracture healing, in order to have a safe final conclusion on the effect of their long-term administration in this highly complex process."],"dc:identifier":["uoadl:2210804","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210804"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση μακρόχρονης χορήγησης των αμινοδιφωσφονικών στην πώρωση των καταγμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z"}