{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2210809"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2210809","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αγχώδεις διαταραχές, σακχαρώδης διαβήτης και οστεοπόρωση: μηχανισμοί και αλληλεπιδράσεις","abstract":"Η οστεοπόρωση αποτελεί το πιο συχνό μεταβολικό νόσημα των οστών και είναι μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας καθώς προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις σε ατομικό, κοινωνικό αλλά και σε μακροοικονομικό επίπεδο. Η οστεοπόρωση και τα οστεοπορωτικά κατάγματα αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό επιδημιολογικό πρόβλημα για άνδρες και γυναίκες, σχετιζόμενο και με την αύξηση του μέσου όρου ηλικίας. Οι αγχώδεις διαταραχές είναι οι συνηθέστερες ψυχιατρικές διαταραχές, με σημαντικό κοινωνικοοικονομικό κόστος, που απαντώνται σε συχνότητα 13 - 29% κατά τη διάρκεια της ζωής. Τα νοσήματα αυτά οδηγούν σε σημαντική λειτουργική εξασθένιση και εξαιρετικά αυξημένη χρησιμοποίηση πόρων υγειονομικής περίθαλψης. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μεταβολικό νόσημα το οποίο χαρακτηρίζεται από αυξημένη συγκέντρωση του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης. Οφείλεται σε ελαττωμένη έκκριση ινσουλίνης είτε σε ελαττωμένη ευαισθησία των κυττάρων του σώματος στην ινσουλίνη. Οι κύριοι τύποι σακχαρώδη διαβήτη είναι ο ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης τύπου 1, ο μη ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης τύπου 2 και ο διαβήτης της κύησης. Η νόσος έχει χρόνια εξέλιξη και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές, όπως στεφανιαία νόσο, αγγειοπάθεια, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, αμφιβληστροειδοπάθεια και περιφερική νευροπάθεια. Υπάρχουν κλινικές και προκλινικές μελέτες που έχουν συνδέσει τις αγχώδεις διαταραχές με την παθογένεια της οστεοπόρωσης και αντίστροφα. Έχει διαπιστωθεί ότι οι αγχώδεις διαταραχές ενεργοποιούν το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και τον άξονα υποθάλαμος – υπόφυση – επινεφρίδια με αποτέλεσμα την παραγωγή κορτιζόλης και την επαγωγή της οστικής απώλειας. Παράλληλα, το χρόνιο άγχος έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση του συνολικού φλεγμονώδους status του οργανισμού, την αύξηση του οξειδωτικού stress, την παραγωγή κυτοκινών, λεπτίνης, λυσοφωσφατιδικού οξέος, και σεροτονίνης. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες, σε συνδυασμό με την αύξηση της συχνότητας αρτηριακής υπέρτασης και χρόνιας ηπατοπάθειας, καταστέλλουν την οστική παραγωγή και επάγουν την οστική απορρόφηση, προδιαθέτοντας για οστεοπόρωση. Όπως οι αγχώδεις διαταραχές, έτσι και ο σακχαρώδης διαβήτης προκαλεί οστεοπόρωση. Οι μηχανισμοί που το επιτυγχάνουν περιλαμβάνουν την υπεργλυκαιμία και την υπερινσουλιναιμία, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν η σκληροστίνη, η οστεοκαλσίνη, η αμυλίνη, η βιταμίνη D και η παχυσαρκία.","abstract_html":"Η οστεοπόρωση αποτελεί το πιο συχνό μεταβολικό νόσημα των οστών και είναι μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας καθώς προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις σε ατομικό, κοινωνικό αλλά και σε μακροοικονομικό επίπεδο. Η οστεοπόρωση και τα οστεοπορωτικά κατάγματα αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό επιδημιολογικό πρόβλημα για άνδρες και γυναίκες, σχετιζόμενο και με την αύξηση του μέσου όρου ηλικίας. Οι αγχώδεις διαταραχές είναι οι συνηθέστερες ψυχιατρικές διαταραχές, με σημαντικό κοινωνικοοικονομικό κόστος, που απαντώνται σε συχνότητα 13 - 29% κατά τη διάρκεια της ζωής. Τα νοσήματα αυτά οδηγούν σε σημαντική λειτουργική εξασθένιση και εξαιρετικά αυξημένη χρησιμοποίηση πόρων υγειονομικής περίθαλψης. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μεταβολικό νόσημα το οποίο χαρακτηρίζεται από αυξημένη συγκέντρωση του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης. Οφείλεται σε ελαττωμένη έκκριση ινσουλίνης είτε σε ελαττωμένη ευαισθησία των κυττάρων του σώματος στην ινσουλίνη. Οι κύριοι τύποι σακχαρώδη διαβήτη είναι ο ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης τύπου 1, ο μη ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης τύπου 2 και ο διαβήτης της κύησης. Η νόσος έχει χρόνια εξέλιξη και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές, όπως στεφανιαία νόσο, αγγειοπάθεια, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, αμφιβληστροειδοπάθεια και περιφερική νευροπάθεια. Υπάρχουν κλινικές και προκλινικές μελέτες που έχουν συνδέσει τις αγχώδεις διαταραχές με την παθογένεια της οστεοπόρωσης και αντίστροφα. Έχει διαπιστωθεί ότι οι αγχώδεις διαταραχές ενεργοποιούν το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και τον άξονα υποθάλαμος – υπόφυση – επινεφρίδια με αποτέλεσμα την παραγωγή κορτιζόλης και την επαγωγή της οστικής απώλειας. Παράλληλα, το χρόνιο άγχος έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση του συνολικού φλεγμονώδους status του οργανισμού, την αύξηση του οξειδωτικού stress, την παραγωγή κυτοκινών, λεπτίνης, λυσοφωσφατιδικού οξέος, και σεροτονίνης. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες, σε συνδυασμό με την αύξηση της συχνότητας αρτηριακής υπέρτασης και χρόνιας ηπατοπάθειας, καταστέλλουν την οστική παραγωγή και επάγουν την οστική απορρόφηση, προδιαθέτοντας για οστεοπόρωση. Όπως οι αγχώδεις διαταραχές, έτσι και ο σακχαρώδης διαβήτης προκαλεί οστεοπόρωση. Οι μηχανισμοί που το επιτυγχάνουν περιλαμβάνουν την υπεργλυκαιμία και την υπερινσουλιναιμία, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν η σκληροστίνη, η οστεοκαλσίνη, η αμυλίνη, η βιταμίνη D και η παχυσαρκία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπούκας Κωνσταντίνος","Boukas Konstadinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2210809"],"render_values":[{"text":"uoadl:2210809","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210809","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210809","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2210809","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπούκας Κωνσταντίνος","Boukas Konstadinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2210809","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210809"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οστεοπόρωση αποτελεί το πιο συχνό μεταβολικό νόσημα των οστών και είναι μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας καθώς προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις σε ατομικό, κοινωνικό αλλά και σε μακροοικονομικό επίπεδο. Η οστεοπόρωση και τα οστεοπορωτικά κατάγματα αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό επιδημιολογικό πρόβλημα για άνδρες και γυναίκες, σχετιζόμενο και με την αύξηση του μέσου όρου ηλικίας. Οι αγχώδεις διαταραχές είναι οι συνηθέστερες ψυχιατρικές διαταραχές, με σημαντικό κοινωνικοοικονομικό κόστος, που απαντώνται σε συχνότητα 13 - 29% κατά τη διάρκεια της ζωής. Τα νοσήματα αυτά οδηγούν σε σημαντική λειτουργική εξασθένιση και εξαιρετικά αυξημένη χρησιμοποίηση πόρων υγειονομικής περίθαλψης. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μεταβολικό νόσημα το οποίο χαρακτηρίζεται από αυξημένη συγκέντρωση του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης. Οφείλεται σε ελαττωμένη έκκριση ινσουλίνης είτε σε ελαττωμένη ευαισθησία των κυττάρων του σώματος στην ινσουλίνη. Οι κύριοι τύποι σακχαρώδη διαβήτη είναι ο ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης τύπου 1, ο μη ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης τύπου 2 και ο διαβήτης της κύησης. Η νόσος έχει χρόνια εξέλιξη και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές, όπως στεφανιαία νόσο, αγγειοπάθεια, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, αμφιβληστροειδοπάθεια και περιφερική νευροπάθεια. Υπάρχουν κλινικές και προκλινικές μελέτες που έχουν συνδέσει τις αγχώδεις διαταραχές με την παθογένεια της οστεοπόρωσης και αντίστροφα. Έχει διαπιστωθεί ότι οι αγχώδεις διαταραχές ενεργοποιούν το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και τον άξονα υποθάλαμος – υπόφυση – επινεφρίδια με αποτέλεσμα την παραγωγή κορτιζόλης και την επαγωγή της οστικής απώλειας. Παράλληλα, το χρόνιο άγχος έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση του συνολικού φλεγμονώδους status του οργανισμού, την αύξηση του οξειδωτικού stress, την παραγωγή κυτοκινών, λεπτίνης, λυσοφωσφατιδικού οξέος, και σεροτονίνης. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες, σε συνδυασμό με την αύξηση της συχνότητας αρτηριακής υπέρτασης και χρόνιας ηπατοπάθειας, καταστέλλουν την οστική παραγωγή και επάγουν την οστική απορρόφηση, προδιαθέτοντας για οστεοπόρωση. Όπως οι αγχώδεις διαταραχές, έτσι και ο σακχαρώδης διαβήτης προκαλεί οστεοπόρωση. Οι μηχανισμοί που το επιτυγχάνουν περιλαμβάνουν την υπεργλυκαιμία και την υπερινσουλιναιμία, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν η σκληροστίνη, η οστεοκαλσίνη, η αμυλίνη, η βιταμίνη D και η παχυσαρκία.","Osteoporosis is the most common metabolic bone disease and is a major public health problem as it causes serious personal, social and macro-economic consequences. Osteoporosis and osteoporotic fractures represent an important epidemiological problem for men and women, also associated with an increase in the mean age. Anxiety disorders are the most common psychiatric disorders, with significant socio-economic costs, occurring at a rate of 13-29% over the life span. These diseases lead to significant functional impairment and extremely increased use of health care resources. Diabetes mellitus is a metabolic disease characterized by increased blood sugar (hyperglycemia) and glucose metabolism disorder. It is due to decreased insulin secretion or decreased sensitivity of body cells to insulin. The main types of diabetes are insulin-dependent type 1 diabetes, non-insulin-dependent type 2 diabetes and gestational diabetes. The disease has a chronic development and can cause serious complications, such as coronary artery disease, angiopathy, chronic renal failure, retinopathy and peripheral neuropathy. There are clinical and preclinical studies that have linked anxiety disorders to the pathogenesis of osteoporosis and vice versa. It has been found that anxiety disorders activate the sympathetic nervous system and the hypothalamus - pituitary - adrenal axis, resulting in cortisol production and the induction of bone loss. At the same time, chronic stress results in an increase in the overall inflammatory status of the organism, an increase in oxidative stress, the production of cytokines, leptin, lysophosphatidic acid, and serotonin. All of the above factors, combined with the increase in the incidence of arterial hypertension and chronic hepatopathy, suppress bone production and induce bone resorption, predisposing to osteoporosis. Like anxiety disorders, diabetes also causes osteoporosis. Mechanisms that achieve it include hyperglycemia and hyperinsulinemia, while sclerostin, osteocalcin, amylin, vitamin D and obesity play an important role. Combining all of the above, there appears to be a triple interaction between anxiety disorders, diabetes mellitus and osteoporosis. The key molecule is cortisol, as chronic stress induces cortisol production from the adrenal glands, thus promoting hyperglycemia and bone resorption. Simultaneously, the knowledge of osteoporosis and diabetes mellitus causes anxiety for the patient, and the anxiety disorders that are caused by a vicious circle of triple interaction. At the same time, chronic anxiety causes cytokine production, leptin production, increased oxidative stress and the incidence of chronic hepatopathy, agents that suppress bone formation and predispose to osteoporosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αγχώδεις διαταραχές, σακχαρώδης διαβήτης και οστεοπόρωση: μηχανισμοί και αλληλεπιδράσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπούκας Κωνσταντίνος","Boukas Konstadinos"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η οστεοπόρωση αποτελεί το πιο συχνό μεταβολικό νόσημα των οστών και είναι μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας καθώς προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις σε ατομικό, κοινωνικό αλλά και σε μακροοικονομικό επίπεδο. Η οστεοπόρωση και τα οστεοπορωτικά κατάγματα αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό επιδημιολογικό πρόβλημα για άνδρες και γυναίκες, σχετιζόμενο και με την αύξηση του μέσου όρου ηλικίας. Οι αγχώδεις διαταραχές είναι οι συνηθέστερες ψυχιατρικές διαταραχές, με σημαντικό κοινωνικοοικονομικό κόστος, που απαντώνται σε συχνότητα 13 - 29% κατά τη διάρκεια της ζωής. Τα νοσήματα αυτά οδηγούν σε σημαντική λειτουργική εξασθένιση και εξαιρετικά αυξημένη χρησιμοποίηση πόρων υγειονομικής περίθαλψης. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μεταβολικό νόσημα το οποίο χαρακτηρίζεται από αυξημένη συγκέντρωση του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης. Οφείλεται σε ελαττωμένη έκκριση ινσουλίνης είτε σε ελαττωμένη ευαισθησία των κυττάρων του σώματος στην ινσουλίνη. Οι κύριοι τύποι σακχαρώδη διαβήτη είναι ο ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης τύπου 1, ο μη ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης τύπου 2 και ο διαβήτης της κύησης. Η νόσος έχει χρόνια εξέλιξη και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές, όπως στεφανιαία νόσο, αγγειοπάθεια, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, αμφιβληστροειδοπάθεια και περιφερική νευροπάθεια. Υπάρχουν κλινικές και προκλινικές μελέτες που έχουν συνδέσει τις αγχώδεις διαταραχές με την παθογένεια της οστεοπόρωσης και αντίστροφα. Έχει διαπιστωθεί ότι οι αγχώδεις διαταραχές ενεργοποιούν το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και τον άξονα υποθάλαμος – υπόφυση – επινεφρίδια με αποτέλεσμα την παραγωγή κορτιζόλης και την επαγωγή της οστικής απώλειας. Παράλληλα, το χρόνιο άγχος έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση του συνολικού φλεγμονώδους status του οργανισμού, την αύξηση του οξειδωτικού stress, την παραγωγή κυτοκινών, λεπτίνης, λυσοφωσφατιδικού οξέος, και σεροτονίνης. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες, σε συνδυασμό με την αύξηση της συχνότητας αρτηριακής υπέρτασης και χρόνιας ηπατοπάθειας, καταστέλλουν την οστική παραγωγή και επάγουν την οστική απορρόφηση, προδιαθέτοντας για οστεοπόρωση. Όπως οι αγχώδεις διαταραχές, έτσι και ο σακχαρώδης διαβήτης προκαλεί οστεοπόρωση. Οι μηχανισμοί που το επιτυγχάνουν περιλαμβάνουν την υπεργλυκαιμία και την υπερινσουλιναιμία, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν η σκληροστίνη, η οστεοκαλσίνη, η αμυλίνη, η βιταμίνη D και η παχυσαρκία.","Osteoporosis is the most common metabolic bone disease and is a major public health problem as it causes serious personal, social and macro-economic consequences. Osteoporosis and osteoporotic fractures represent an important epidemiological problem for men and women, also associated with an increase in the mean age. Anxiety disorders are the most common psychiatric disorders, with significant socio-economic costs, occurring at a rate of 13-29% over the life span. These diseases lead to significant functional impairment and extremely increased use of health care resources. Diabetes mellitus is a metabolic disease characterized by increased blood sugar (hyperglycemia) and glucose metabolism disorder. It is due to decreased insulin secretion or decreased sensitivity of body cells to insulin. The main types of diabetes are insulin-dependent type 1 diabetes, non-insulin-dependent type 2 diabetes and gestational diabetes. The disease has a chronic development and can cause serious complications, such as coronary artery disease, angiopathy, chronic renal failure, retinopathy and peripheral neuropathy. There are clinical and preclinical studies that have linked anxiety disorders to the pathogenesis of osteoporosis and vice versa. It has been found that anxiety disorders activate the sympathetic nervous system and the hypothalamus - pituitary - adrenal axis, resulting in cortisol production and the induction of bone loss. At the same time, chronic stress results in an increase in the overall inflammatory status of the organism, an increase in oxidative stress, the production of cytokines, leptin, lysophosphatidic acid, and serotonin. All of the above factors, combined with the increase in the incidence of arterial hypertension and chronic hepatopathy, suppress bone production and induce bone resorption, predisposing to osteoporosis. Like anxiety disorders, diabetes also causes osteoporosis. Mechanisms that achieve it include hyperglycemia and hyperinsulinemia, while sclerostin, osteocalcin, amylin, vitamin D and obesity play an important role. Combining all of the above, there appears to be a triple interaction between anxiety disorders, diabetes mellitus and osteoporosis. The key molecule is cortisol, as chronic stress induces cortisol production from the adrenal glands, thus promoting hyperglycemia and bone resorption. Simultaneously, the knowledge of osteoporosis and diabetes mellitus causes anxiety for the patient, and the anxiety disorders that are caused by a vicious circle of triple interaction. At the same time, chronic anxiety causes cytokine production, leptin production, increased oxidative stress and the incidence of chronic hepatopathy, agents that suppress bone formation and predispose to osteoporosis."],"dc:identifier":["uoadl:2210809","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2210809"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αγχώδεις διαταραχές, σακχαρώδης διαβήτης και οστεοπόρωση: μηχανισμοί και αλληλεπιδράσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z"}