{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2216182"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2216182","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Ελλάδα και η κρίση του Σουέζ και της Ουγγαρίας (1956): Θέση και δυνατότητες μιας μικρής χώρας στο διεθνές σύστημα κρατών στα πλαίσια της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας","abstract":"Στα πλαίσια ευρύτερων προβληματισμών για την θέση των μικρών κρατών στο μεταπολεμικό διπολικό διεθνές σύστημα, εξετάζεται εδώ ως μελέτη περίπτωσης η αντίδραση και η στάση της Ελλάδας στις δύο κρίσεις του 1956, πως δηλαδή προσπάθησε η ελληνική εξωτερική πολιτική να διαχειριστεί τους κινδύνους και τις ευκαιρίες που προέκυψαν από αυτές. Η διεθνοποίηση του Κυπριακού ήδη από το 1954 καθιστούσε το ίδιο το εθνικό ζήτημα αλλά και την συνολική τοποθέτηση της ελληνικής πολιτικής πιο ευάλωτα στις διεθνείς εξελίξεις και εντάσεις. Οι Έλληνες ιθύνοντες, ερχόμενοι σε άμεση διαμάχη με δύο από τους σημαντικότερους συμμάχους τους, τους Βρετανούς και τους Τούρκους, έπρεπε να συμβιβάσουν το καθεστώς των συμμαχιών της χώρας και του αδιαμφισβήτητου δυτικού της προσανατολισμού με την ανάγκη της υποστήριξης κατά τις συζητήσεις του Κυπριακού στον ΟΗΕ των ανατολικών και αδεσμεύτων χωρών που διάκειντο εχθρικά προς το ΝΑΤΟ και την Δύση, ενώ μια διευρυνόμενη ουδετερόφιλη τάση αναπτυσσόταν στο εσωτερικό της ελληνικής κοινής γνώμης. Έτσι, οι αλλεπάλληλες απογοητεύσεις και οι εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις καλούσαν την νέα κυβέρνηση Καραμανλή στην υιοθέτηση μιας πιο αυτόνομης πορείας, η οποία όμως έπρεπε να είναι συμβατή με την διατήρηση των συμμαχικών δεσμών της χώρας, αρχή αδιαπραγμάτευτη για τους Έλληνες ιθύνοντες. Η προσπάθεια αυτή για την άσκηση μιας πιο «ανεξάρτητης» πολιτικής έφερε την χώρα ενώπιον σημαντικών διλημμάτων κατά την διάρκεια των δύο κρίσεων. Στην περίπτωση της κρίσης του Σουέζ, η ανάγκη της προστασίας της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο, της εξασφάλισης της αραβικής υποστήριξης στον ΟΗΕ για το Κυπριακό και της ικανοποίησης της έντονα αντι-δυτικής κοινής γνώμης ώθησαν την κυβέρνηση Καραμανλή να προσφέρει διακριτικά την υποστήριξή της στην Αίγυπτο προκαλώντας την δυσαρέσκεια των συμμάχων της και κυρίως της άμεσα εμπλεκόμενης Βρετανίας. Όταν, όμως η κρίση μετατράπηκε σε πολεμική σύγκρουση με στρατηγικές συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τα περιθώρια ελιγμών στένευαν αναγκάζοντας τους Έλληνες ιθύνοντες να προσπαθήσουν να αποσπάσουν τις ισχυρότερες δυνατές εγγυήσεις από την υπερδύναμη, με την οποία ήταν συνδεδεμένη η τύχη της χώρας, τις ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας έτσι την διπολική φύση του διεθνούς συστήματος. Η κρίση της Ουγγαρίας έδωσε την ευκαιρία ενδελεχούς ανάλυσης της διαδικασίας λήψης αποφάσεων και διαμόρφωσης την ελληνικών προσλήψεων απέναντι στον ανατολικό συνασπισμό. Η σοβιετική επέμβαση ενίσχυσε την δυσπιστία των Ελλήνων απέναντι στις προθέσεις της ΕΣΣΔ και πάγωσε προσωρινά την διαδικασία ομαλοποίησης των ελληνο-σοβιετικών σχέσεων που είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Παρ’ όλα αυτά η ελληνική αντίδραση απέναντι στην κρίση ήταν ιδιαίτερα ήπια λόγω της ανάγκης των ανατολικών ψήφων στον ΟΗΕ, πράγμα που δεν πέρασε απαρατήρητο από τους συμμάχους της χώρας. Για την εξέταση των παραπάνω ζητημάτων χρησιμοποιήθηκαν πέρα από την πλούσια δευτερογενή βιβλιογραφία και μια σειρά πρωτογενών πηγών, όπως το Ιστορικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών, τα Βρετανικά Εθνικά Αρχεία, τα αρχεία Καραμανλή (δημοσιευμένο και μη), Αβέρωφ, ΝΑΤΟ και ΟΗΕ και τα πρακτικά της Βουλής όσον αφορά συζητήσεις σχετικές με την εξωτερική πολιτική.","abstract_html":"Στα πλαίσια ευρύτερων προβληματισμών για την θέση των μικρών κρατών στο μεταπολεμικό διπολικό διεθνές σύστημα, εξετάζεται εδώ ως μελέτη περίπτωσης η αντίδραση και η στάση της Ελλάδας στις δύο κρίσεις του 1956, πως δηλαδή προσπάθησε η ελληνική εξωτερική πολιτική να διαχειριστεί τους κινδύνους και τις ευκαιρίες που προέκυψαν από αυτές. Η διεθνοποίηση του Κυπριακού ήδη από το 1954 καθιστούσε το ίδιο το εθνικό ζήτημα αλλά και την συνολική τοποθέτηση της ελληνικής πολιτικής πιο ευάλωτα στις διεθνείς εξελίξεις και εντάσεις. Οι Έλληνες ιθύνοντες, ερχόμενοι σε άμεση διαμάχη με δύο από τους σημαντικότερους συμμάχους τους, τους Βρετανούς και τους Τούρκους, έπρεπε να συμβιβάσουν το καθεστώς των συμμαχιών της χώρας και του αδιαμφισβήτητου δυτικού της προσανατολισμού με την ανάγκη της υποστήριξης κατά τις συζητήσεις του Κυπριακού στον ΟΗΕ των ανατολικών και αδεσμεύτων χωρών που διάκειντο εχθρικά προς το ΝΑΤΟ και την Δύση, ενώ μια διευρυνόμενη ουδετερόφιλη τάση αναπτυσσόταν στο εσωτερικό της ελληνικής κοινής γνώμης. Έτσι, οι αλλεπάλληλες απογοητεύσεις και οι εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις καλούσαν την νέα κυβέρνηση Καραμανλή στην υιοθέτηση μιας πιο αυτόνομης πορείας, η οποία όμως έπρεπε να είναι συμβατή με την διατήρηση των συμμαχικών δεσμών της χώρας, αρχή αδιαπραγμάτευτη για τους Έλληνες ιθύνοντες. Η προσπάθεια αυτή για την άσκηση μιας πιο «ανεξάρτητης» πολιτικής έφερε την χώρα ενώπιον σημαντικών διλημμάτων κατά την διάρκεια των δύο κρίσεων. Στην περίπτωση της κρίσης του Σουέζ, η ανάγκη της προστασίας της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο, της εξασφάλισης της αραβικής υποστήριξης στον ΟΗΕ για το Κυπριακό και της ικανοποίησης της έντονα αντι-δυτικής κοινής γνώμης ώθησαν την κυβέρνηση Καραμανλή να προσφέρει διακριτικά την υποστήριξή της στην Αίγυπτο προκαλώντας την δυσαρέσκεια των συμμάχων της και κυρίως της άμεσα εμπλεκόμενης Βρετανίας. Όταν, όμως η κρίση μετατράπηκε σε πολεμική σύγκρουση με στρατηγικές συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τα περιθώρια ελιγμών στένευαν αναγκάζοντας τους Έλληνες ιθύνοντες να προσπαθήσουν να αποσπάσουν τις ισχυρότερες δυνατές εγγυήσεις από την υπερδύναμη, με την οποία ήταν συνδεδεμένη η τύχη της χώρας, τις ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας έτσι την διπολική φύση του διεθνούς συστήματος. Η κρίση της Ουγγαρίας έδωσε την ευκαιρία ενδελεχούς ανάλυσης της διαδικασίας λήψης αποφάσεων και διαμόρφωσης την ελληνικών προσλήψεων απέναντι στον ανατολικό συνασπισμό. Η σοβιετική επέμβαση ενίσχυσε την δυσπιστία των Ελλήνων απέναντι στις προθέσεις της ΕΣΣΔ και πάγωσε προσωρινά την διαδικασία ομαλοποίησης των ελληνο-σοβιετικών σχέσεων που είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Παρ’ όλα αυτά η ελληνική αντίδραση απέναντι στην κρίση ήταν ιδιαίτερα ήπια λόγω της ανάγκης των ανατολικών ψήφων στον ΟΗΕ, πράγμα που δεν πέρασε απαρατήρητο από τους συμμάχους της χώρας. Για την εξέταση των παραπάνω ζητημάτων χρησιμοποιήθηκαν πέρα από την πλούσια δευτερογενή βιβλιογραφία και μια σειρά πρωτογενών πηγών, όπως το Ιστορικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών, τα Βρετανικά Εθνικά Αρχεία, τα αρχεία Καραμανλή (δημοσιευμένο και μη), Αβέρωφ, ΝΑΤΟ και ΟΗΕ και τα πρακτικά της Βουλής όσον αφορά συζητήσεις σχετικές με την εξωτερική πολιτική.","abstract_has_math":false,"creators":["Χάλκος Ιωάννης","Chalkos Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2216182"],"render_values":[{"text":"uoadl:2216182","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2216182","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2216182","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2216182","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χάλκος Ιωάννης","Chalkos Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2216182","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2216182"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στα πλαίσια ευρύτερων προβληματισμών για την θέση των μικρών κρατών στο μεταπολεμικό διπολικό διεθνές σύστημα, εξετάζεται εδώ ως μελέτη περίπτωσης η αντίδραση και η στάση της Ελλάδας στις δύο κρίσεις του 1956, πως δηλαδή προσπάθησε η ελληνική εξωτερική πολιτική να διαχειριστεί τους κινδύνους και τις ευκαιρίες που προέκυψαν από αυτές. Η διεθνοποίηση του Κυπριακού ήδη από το 1954 καθιστούσε το ίδιο το εθνικό ζήτημα αλλά και την συνολική τοποθέτηση της ελληνικής πολιτικής πιο ευάλωτα στις διεθνείς εξελίξεις και εντάσεις. Οι Έλληνες ιθύνοντες, ερχόμενοι σε άμεση διαμάχη με δύο από τους σημαντικότερους συμμάχους τους, τους Βρετανούς και τους Τούρκους, έπρεπε να συμβιβάσουν το καθεστώς των συμμαχιών της χώρας και του αδιαμφισβήτητου δυτικού της προσανατολισμού με την ανάγκη της υποστήριξης κατά τις συζητήσεις του Κυπριακού στον ΟΗΕ των ανατολικών και αδεσμεύτων χωρών που διάκειντο εχθρικά προς το ΝΑΤΟ και την Δύση, ενώ μια διευρυνόμενη ουδετερόφιλη τάση αναπτυσσόταν στο εσωτερικό της ελληνικής κοινής γνώμης. Έτσι, οι αλλεπάλληλες απογοητεύσεις και οι εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις καλούσαν την νέα κυβέρνηση Καραμανλή στην υιοθέτηση μιας πιο αυτόνομης πορείας, η οποία όμως έπρεπε να είναι συμβατή με την διατήρηση των συμμαχικών δεσμών της χώρας, αρχή αδιαπραγμάτευτη για τους Έλληνες ιθύνοντες. Η προσπάθεια αυτή για την άσκηση μιας πιο «ανεξάρτητης» πολιτικής έφερε την χώρα ενώπιον σημαντικών διλημμάτων κατά την διάρκεια των δύο κρίσεων. Στην περίπτωση της κρίσης του Σουέζ, η ανάγκη της προστασίας της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο, της εξασφάλισης της αραβικής υποστήριξης στον ΟΗΕ για το Κυπριακό και της ικανοποίησης της έντονα αντι-δυτικής κοινής γνώμης ώθησαν την κυβέρνηση Καραμανλή να προσφέρει διακριτικά την υποστήριξή της στην Αίγυπτο προκαλώντας την δυσαρέσκεια των συμμάχων της και κυρίως της άμεσα εμπλεκόμενης Βρετανίας. Όταν, όμως η κρίση μετατράπηκε σε πολεμική σύγκρουση με στρατηγικές συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τα περιθώρια ελιγμών στένευαν αναγκάζοντας τους Έλληνες ιθύνοντες να προσπαθήσουν να αποσπάσουν τις ισχυρότερες δυνατές εγγυήσεις από την υπερδύναμη, με την οποία ήταν συνδεδεμένη η τύχη της χώρας, τις ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας έτσι την διπολική φύση του διεθνούς συστήματος. Η κρίση της Ουγγαρίας έδωσε την ευκαιρία ενδελεχούς ανάλυσης της διαδικασίας λήψης αποφάσεων και διαμόρφωσης την ελληνικών προσλήψεων απέναντι στον ανατολικό συνασπισμό. Η σοβιετική επέμβαση ενίσχυσε την δυσπιστία των Ελλήνων απέναντι στις προθέσεις της ΕΣΣΔ και πάγωσε προσωρινά την διαδικασία ομαλοποίησης των ελληνο-σοβιετικών σχέσεων που είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Παρ’ όλα αυτά η ελληνική αντίδραση απέναντι στην κρίση ήταν ιδιαίτερα ήπια λόγω της ανάγκης των ανατολικών ψήφων στον ΟΗΕ, πράγμα που δεν πέρασε απαρατήρητο από τους συμμάχους της χώρας. Για την εξέταση των παραπάνω ζητημάτων χρησιμοποιήθηκαν πέρα από την πλούσια δευτερογενή βιβλιογραφία και μια σειρά πρωτογενών πηγών, όπως το Ιστορικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών, τα Βρετανικά Εθνικά Αρχεία, τα αρχεία Καραμανλή (δημοσιευμένο και μη), Αβέρωφ, ΝΑΤΟ και ΟΗΕ και τα πρακτικά της Βουλής όσον αφορά συζητήσεις σχετικές με την εξωτερική πολιτική.","In the context of wider considerations for the position of small states in the post-war bipolar international system, this dissertation examines, as a case study, the reaction and attitude of Greece during the twin crises of 1956; namely how the Greek foreign policy tried to manage the threats and opportunities that arose from them. The internationalization of the Cyprus dispute (since 1954) made both the national issue itself and the overall stance of the Greek policy more vulnerable to international developments and pressures. Being at odds over Cyprus with two of their most important allies, the British and the Turks, the Greek policymakers had to reconcile the status of the country's alliances and its undeniable western orientation with the need for support during the UN Cyprus debates from the eastern and non-aligned countries that were hostile to NATO and the West, while an expanding neutralist trend was developing within the Greek public opinion. Thus, successive disappointments and internal and external pressures compelled the new Karamanlis government to adopt a more autonomous course in international politics, which had to be compatible with the country’s position in the Atlantic Alliance, a principle undisputed by the Greek leaders. This effort to pursue a more \"independent\" policy put the country into hard dilemmas during the two crises. In the case of the Suez crisis, the need to protect the Greek community in Egypt, to secure Arab support for the Cyprus issue and to satisfy the highly anti-Western public opinion made the Karamanlis government to offer its distinctive support to Egypt, causing dissatisfaction to its allies, and especially to the directly involved in the crisis Britain. However, when the crisis turned into a military conflict with wider security implications for the whole region of Eastern Mediterranean, the room for maneuver was narrowed compelling the Greek leaders to seek the strongest possible guarantees from the superpower, with which the fate of the country was connected, the US, thus, confirming the bipolar nature of the international system. The Hungarian crisis provided us with the opportunity to analyze thoroughly the decision-making process and the formation of the Greek perceptions towards Eastern Bloc, and especially towards the Soviet Union. The Soviet intervention strengthened Greeks’ distrust of the Soviet intentions and interrupted the process of normalization of the Greek-Soviet relations, which had commenced earlier that year. Nevertheless, the Greek reaction to the Soviet repression was mild due to the need for the Eastern votes in the UN, something which did not pass unnoticed by the allies of the country. Besides the rich existent bibliography, a variety of primary sources were used for this study, such as the Diplomatic and Historical Archive of the Greek Ministry of Foreign Affairs, the British National Archives, the Karamanlis’ (published and unpublished), Averoff’s, NATO and UN Archives, and the Greek Parliamentary Proceedings regarding discussions on foreign policy issues."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Ελλάδα και η κρίση του Σουέζ και της Ουγγαρίας (1956): Θέση και δυνατότητες μιας μικρής χώρας στο διεθνές σύστημα κρατών στα πλαίσια της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χάλκος Ιωάννης","Chalkos Ioannis"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Στα πλαίσια ευρύτερων προβληματισμών για την θέση των μικρών κρατών στο μεταπολεμικό διπολικό διεθνές σύστημα, εξετάζεται εδώ ως μελέτη περίπτωσης η αντίδραση και η στάση της Ελλάδας στις δύο κρίσεις του 1956, πως δηλαδή προσπάθησε η ελληνική εξωτερική πολιτική να διαχειριστεί τους κινδύνους και τις ευκαιρίες που προέκυψαν από αυτές. Η διεθνοποίηση του Κυπριακού ήδη από το 1954 καθιστούσε το ίδιο το εθνικό ζήτημα αλλά και την συνολική τοποθέτηση της ελληνικής πολιτικής πιο ευάλωτα στις διεθνείς εξελίξεις και εντάσεις. Οι Έλληνες ιθύνοντες, ερχόμενοι σε άμεση διαμάχη με δύο από τους σημαντικότερους συμμάχους τους, τους Βρετανούς και τους Τούρκους, έπρεπε να συμβιβάσουν το καθεστώς των συμμαχιών της χώρας και του αδιαμφισβήτητου δυτικού της προσανατολισμού με την ανάγκη της υποστήριξης κατά τις συζητήσεις του Κυπριακού στον ΟΗΕ των ανατολικών και αδεσμεύτων χωρών που διάκειντο εχθρικά προς το ΝΑΤΟ και την Δύση, ενώ μια διευρυνόμενη ουδετερόφιλη τάση αναπτυσσόταν στο εσωτερικό της ελληνικής κοινής γνώμης. Έτσι, οι αλλεπάλληλες απογοητεύσεις και οι εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις καλούσαν την νέα κυβέρνηση Καραμανλή στην υιοθέτηση μιας πιο αυτόνομης πορείας, η οποία όμως έπρεπε να είναι συμβατή με την διατήρηση των συμμαχικών δεσμών της χώρας, αρχή αδιαπραγμάτευτη για τους Έλληνες ιθύνοντες. Η προσπάθεια αυτή για την άσκηση μιας πιο «ανεξάρτητης» πολιτικής έφερε την χώρα ενώπιον σημαντικών διλημμάτων κατά την διάρκεια των δύο κρίσεων. Στην περίπτωση της κρίσης του Σουέζ, η ανάγκη της προστασίας της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο, της εξασφάλισης της αραβικής υποστήριξης στον ΟΗΕ για το Κυπριακό και της ικανοποίησης της έντονα αντι-δυτικής κοινής γνώμης ώθησαν την κυβέρνηση Καραμανλή να προσφέρει διακριτικά την υποστήριξή της στην Αίγυπτο προκαλώντας την δυσαρέσκεια των συμμάχων της και κυρίως της άμεσα εμπλεκόμενης Βρετανίας. Όταν, όμως η κρίση μετατράπηκε σε πολεμική σύγκρουση με στρατηγικές συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τα περιθώρια ελιγμών στένευαν αναγκάζοντας τους Έλληνες ιθύνοντες να προσπαθήσουν να αποσπάσουν τις ισχυρότερες δυνατές εγγυήσεις από την υπερδύναμη, με την οποία ήταν συνδεδεμένη η τύχη της χώρας, τις ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας έτσι την διπολική φύση του διεθνούς συστήματος. Η κρίση της Ουγγαρίας έδωσε την ευκαιρία ενδελεχούς ανάλυσης της διαδικασίας λήψης αποφάσεων και διαμόρφωσης την ελληνικών προσλήψεων απέναντι στον ανατολικό συνασπισμό. Η σοβιετική επέμβαση ενίσχυσε την δυσπιστία των Ελλήνων απέναντι στις προθέσεις της ΕΣΣΔ και πάγωσε προσωρινά την διαδικασία ομαλοποίησης των ελληνο-σοβιετικών σχέσεων που είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Παρ’ όλα αυτά η ελληνική αντίδραση απέναντι στην κρίση ήταν ιδιαίτερα ήπια λόγω της ανάγκης των ανατολικών ψήφων στον ΟΗΕ, πράγμα που δεν πέρασε απαρατήρητο από τους συμμάχους της χώρας. Για την εξέταση των παραπάνω ζητημάτων χρησιμοποιήθηκαν πέρα από την πλούσια δευτερογενή βιβλιογραφία και μια σειρά πρωτογενών πηγών, όπως το Ιστορικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών, τα Βρετανικά Εθνικά Αρχεία, τα αρχεία Καραμανλή (δημοσιευμένο και μη), Αβέρωφ, ΝΑΤΟ και ΟΗΕ και τα πρακτικά της Βουλής όσον αφορά συζητήσεις σχετικές με την εξωτερική πολιτική.","In the context of wider considerations for the position of small states in the post-war bipolar international system, this dissertation examines, as a case study, the reaction and attitude of Greece during the twin crises of 1956; namely how the Greek foreign policy tried to manage the threats and opportunities that arose from them. The internationalization of the Cyprus dispute (since 1954) made both the national issue itself and the overall stance of the Greek policy more vulnerable to international developments and pressures. Being at odds over Cyprus with two of their most important allies, the British and the Turks, the Greek policymakers had to reconcile the status of the country's alliances and its undeniable western orientation with the need for support during the UN Cyprus debates from the eastern and non-aligned countries that were hostile to NATO and the West, while an expanding neutralist trend was developing within the Greek public opinion. Thus, successive disappointments and internal and external pressures compelled the new Karamanlis government to adopt a more autonomous course in international politics, which had to be compatible with the country’s position in the Atlantic Alliance, a principle undisputed by the Greek leaders. This effort to pursue a more \"independent\" policy put the country into hard dilemmas during the two crises. In the case of the Suez crisis, the need to protect the Greek community in Egypt, to secure Arab support for the Cyprus issue and to satisfy the highly anti-Western public opinion made the Karamanlis government to offer its distinctive support to Egypt, causing dissatisfaction to its allies, and especially to the directly involved in the crisis Britain. However, when the crisis turned into a military conflict with wider security implications for the whole region of Eastern Mediterranean, the room for maneuver was narrowed compelling the Greek leaders to seek the strongest possible guarantees from the superpower, with which the fate of the country was connected, the US, thus, confirming the bipolar nature of the international system. The Hungarian crisis provided us with the opportunity to analyze thoroughly the decision-making process and the formation of the Greek perceptions towards Eastern Bloc, and especially towards the Soviet Union. The Soviet intervention strengthened Greeks’ distrust of the Soviet intentions and interrupted the process of normalization of the Greek-Soviet relations, which had commenced earlier that year. Nevertheless, the Greek reaction to the Soviet repression was mild due to the need for the Eastern votes in the UN, something which did not pass unnoticed by the allies of the country. Besides the rich existent bibliography, a variety of primary sources were used for this study, such as the Diplomatic and Historical Archive of the Greek Ministry of Foreign Affairs, the British National Archives, the Karamanlis’ (published and unpublished), Averoff’s, NATO and UN Archives, and the Greek Parliamentary Proceedings regarding discussions on foreign policy issues."],"dc:identifier":["uoadl:2216182","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2216182"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η Ελλάδα και η κρίση του Σουέζ και της Ουγγαρίας (1956): Θέση και δυνατότητες μιας μικρής χώρας στο διεθνές σύστημα κρατών στα πλαίσια της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z"}