{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2242929"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2242929","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη συσχέτισης παιδικών και εφηβικών ατυχημάτων με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής –Υπερκινητικότητα","abstract":"Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που κάνει την εμφάνισή της στην παιδική ηλικία και συνεχίζει την πορεία της στην ενηλικίωση. Τα πυρηνικά συμπτώματα που την χαρακτηρίζουν είναι η αδυναμία συγκέντρωσης, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα. Η κλινική εικόνα της ΔΕΠΥ είναι άμεσα εξαρτημένη από το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται το άτομο και τα συμπτώματά της ενδέχεται να διαφέρουν ως προς το βαθμό και την ποιότητα μέσα στην πορεία του χρόνου αλλά και από άτομο σε άτομο. Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν επίσης συνοδά προβλήματα, στην επικοινωνία, την κοινωνική τους προσαρμογή, τη σχολική τους απόδοση και συναισθηματικές δυσκολίες, τα οποία οφείλονται στη φύση της διαταραχής αλλά και στην αντιμετώπισή τους από το περιβάλλον. Επιπλέον η συννοσηρότητα στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πολύ συχνή, κυρίως με την Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή και τη Διαταραχή Διαγωγής. Η αιτιολογία της ΔΕΠΥ είναι πολυπαραγοντική. Συμπεριλαμβάνει την αλληλεπίδραση πολλαπλών παραγόντων, τόσο γενετικών, όσο και περιβαλλοντικών. Η διαγνωστική αξιολόγηση της ΔΕΠ-Υ είναι μια σύνθετη διαδικασία και απαιτεί τη συμμετοχή διαφόρων ειδικοτήτων αλλά και πληθώρα μεθόδων και τεχνικών. Η θεραπευτική της παρέμβαση μπορεί να είναι φαρμακευτική ή μη. Η μη φαρμακευτική αντιμετώπιση βασίζεται σε ψυχοθεραπευτικές τεχνικές που απευθύνονται στο παιδί και συμβουλευτικές παρεμβάσεις στους γονείς και τους δασκάλους του παιδιού με ΔΕΠ-Υ. Στο Β’ μέρος της εργασίας αυτής αναλύεται η σχέση της ΔΕΠ-Υ με τα ατυχήματα που έχουν τα παιδιά αυτά. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία και αρκετά ερευνητικά δεδομένα, τα ατυχήματα στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πιο συχνά από ό,τι στα υπόλοιπα παιδιά. Τα αίτια όμως που καθιστούν τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ πιο επιρρεπή στα ατυχήματα παραμένουν αμφιλεγόμενα και εξακολουθούν να είναι υπό διερεύνηση.","abstract_html":"Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που κάνει την εμφάνισή της στην παιδική ηλικία και συνεχίζει την πορεία της στην ενηλικίωση. Τα πυρηνικά συμπτώματα που την χαρακτηρίζουν είναι η αδυναμία συγκέντρωσης, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα. Η κλινική εικόνα της ΔΕΠΥ είναι άμεσα εξαρτημένη από το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται το άτομο και τα συμπτώματά της ενδέχεται να διαφέρουν ως προς το βαθμό και την ποιότητα μέσα στην πορεία του χρόνου αλλά και από άτομο σε άτομο. Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν επίσης συνοδά προβλήματα, στην επικοινωνία, την κοινωνική τους προσαρμογή, τη σχολική τους απόδοση και συναισθηματικές δυσκολίες, τα οποία οφείλονται στη φύση της διαταραχής αλλά και στην αντιμετώπισή τους από το περιβάλλον. Επιπλέον η συννοσηρότητα στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πολύ συχνή, κυρίως με την Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή και τη Διαταραχή Διαγωγής. Η αιτιολογία της ΔΕΠΥ είναι πολυπαραγοντική. Συμπεριλαμβάνει την αλληλεπίδραση πολλαπλών παραγόντων, τόσο γενετικών, όσο και περιβαλλοντικών. Η διαγνωστική αξιολόγηση της ΔΕΠ-Υ είναι μια σύνθετη διαδικασία και απαιτεί τη συμμετοχή διαφόρων ειδικοτήτων αλλά και πληθώρα μεθόδων και τεχνικών. Η θεραπευτική της παρέμβαση μπορεί να είναι φαρμακευτική ή μη. Η μη φαρμακευτική αντιμετώπιση βασίζεται σε ψυχοθεραπευτικές τεχνικές που απευθύνονται στο παιδί και συμβουλευτικές παρεμβάσεις στους γονείς και τους δασκάλους του παιδιού με ΔΕΠ-Υ. Στο Β’ μέρος της εργασίας αυτής αναλύεται η σχέση της ΔΕΠ-Υ με τα ατυχήματα που έχουν τα παιδιά αυτά. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία και αρκετά ερευνητικά δεδομένα, τα ατυχήματα στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πιο συχνά από ό,τι στα υπόλοιπα παιδιά. Τα αίτια όμως που καθιστούν τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ πιο επιρρεπή στα ατυχήματα παραμένουν αμφιλεγόμενα και εξακολουθούν να είναι υπό διερεύνηση.","abstract_has_math":false,"creators":["Σαραντοπούλου Μαρία","Sarantopoulou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2242929"],"render_values":[{"text":"uoadl:2242929","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2242929","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2242929","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2242929","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σαραντοπούλου Μαρία","Sarantopoulou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2242929","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2242929"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που κάνει την εμφάνισή της στην παιδική ηλικία και συνεχίζει την πορεία της στην ενηλικίωση. Τα πυρηνικά συμπτώματα που την χαρακτηρίζουν είναι η αδυναμία συγκέντρωσης, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα. Η κλινική εικόνα της ΔΕΠΥ είναι άμεσα εξαρτημένη από το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται το άτομο και τα συμπτώματά της ενδέχεται να διαφέρουν ως προς το βαθμό και την ποιότητα μέσα στην πορεία του χρόνου αλλά και από άτομο σε άτομο. Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν επίσης συνοδά προβλήματα, στην επικοινωνία, την κοινωνική τους προσαρμογή, τη σχολική τους απόδοση και συναισθηματικές δυσκολίες, τα οποία οφείλονται στη φύση της διαταραχής αλλά και στην αντιμετώπισή τους από το περιβάλλον. Επιπλέον η συννοσηρότητα στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πολύ συχνή, κυρίως με την Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή και τη Διαταραχή Διαγωγής. Η αιτιολογία της ΔΕΠΥ είναι πολυπαραγοντική. Συμπεριλαμβάνει την αλληλεπίδραση πολλαπλών παραγόντων, τόσο γενετικών, όσο και περιβαλλοντικών. Η διαγνωστική αξιολόγηση της ΔΕΠ-Υ είναι μια σύνθετη διαδικασία και απαιτεί τη συμμετοχή διαφόρων ειδικοτήτων αλλά και πληθώρα μεθόδων και τεχνικών. Η θεραπευτική της παρέμβαση μπορεί να είναι φαρμακευτική ή μη. Η μη φαρμακευτική αντιμετώπιση βασίζεται σε ψυχοθεραπευτικές τεχνικές που απευθύνονται στο παιδί και συμβουλευτικές παρεμβάσεις στους γονείς και τους δασκάλους του παιδιού με ΔΕΠ-Υ. Στο Β’ μέρος της εργασίας αυτής αναλύεται η σχέση της ΔΕΠ-Υ με τα ατυχήματα που έχουν τα παιδιά αυτά. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία και αρκετά ερευνητικά δεδομένα, τα ατυχήματα στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πιο συχνά από ό,τι στα υπόλοιπα παιδιά. Τα αίτια όμως που καθιστούν τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ πιο επιρρεπή στα ατυχήματα παραμένουν αμφιλεγόμενα και εξακολουθούν να είναι υπό διερεύνηση.","Attention Deficit - Hyperactivity Disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder that emerge in childhood and continues into adulthood. The nuclear symptoms that characterize ADHD are attention deficiency, hyperactivity and impulsivity. The clinical symptoms of ADHD are directly dependent on the developmental stage and the individual is likely to differ both to the degree and quality in process of time. The ADHD children also have additional problems which refer to communication, social adaptation, school performance and emotional difficulties and which are caused by the nature of the disorder and also their environmental interaction. Furthermore, comorbidity in ADHD children is very common, especially when it comes to oppositional defiant disorder and Conduct Disorder. The etiology of ADHD is multifactorial. It arises through the interaction of multiple factors, both genetic as well as environmental. The diagnostic assessment of ADHD is a complex process and requires cooperation of various specialties and a variety of methods and techniques. The therapeutic intervention can be remedial or not. The non-drug treatment is based on psychotherapeutic techniques directed towards the child and also advisory assistance towards the parents and teachers of the ADHD child. Part B of this paper analyzes the relationship between ADHD and accidents. According to literature and several research data, accidents are more common on children with ADHD than to those without ADHD. Though, the causes which make children with ADHD more prone to accidents remain controversial and are still under investigation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη συσχέτισης παιδικών και εφηβικών ατυχημάτων με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής –Υπερκινητικότητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σαραντοπούλου Μαρία","Sarantopoulou Maria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που κάνει την εμφάνισή της στην παιδική ηλικία και συνεχίζει την πορεία της στην ενηλικίωση. Τα πυρηνικά συμπτώματα που την χαρακτηρίζουν είναι η αδυναμία συγκέντρωσης, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα. Η κλινική εικόνα της ΔΕΠΥ είναι άμεσα εξαρτημένη από το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται το άτομο και τα συμπτώματά της ενδέχεται να διαφέρουν ως προς το βαθμό και την ποιότητα μέσα στην πορεία του χρόνου αλλά και από άτομο σε άτομο. Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν επίσης συνοδά προβλήματα, στην επικοινωνία, την κοινωνική τους προσαρμογή, τη σχολική τους απόδοση και συναισθηματικές δυσκολίες, τα οποία οφείλονται στη φύση της διαταραχής αλλά και στην αντιμετώπισή τους από το περιβάλλον. Επιπλέον η συννοσηρότητα στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πολύ συχνή, κυρίως με την Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή και τη Διαταραχή Διαγωγής. Η αιτιολογία της ΔΕΠΥ είναι πολυπαραγοντική. Συμπεριλαμβάνει την αλληλεπίδραση πολλαπλών παραγόντων, τόσο γενετικών, όσο και περιβαλλοντικών. Η διαγνωστική αξιολόγηση της ΔΕΠ-Υ είναι μια σύνθετη διαδικασία και απαιτεί τη συμμετοχή διαφόρων ειδικοτήτων αλλά και πληθώρα μεθόδων και τεχνικών. Η θεραπευτική της παρέμβαση μπορεί να είναι φαρμακευτική ή μη. Η μη φαρμακευτική αντιμετώπιση βασίζεται σε ψυχοθεραπευτικές τεχνικές που απευθύνονται στο παιδί και συμβουλευτικές παρεμβάσεις στους γονείς και τους δασκάλους του παιδιού με ΔΕΠ-Υ. Στο Β’ μέρος της εργασίας αυτής αναλύεται η σχέση της ΔΕΠ-Υ με τα ατυχήματα που έχουν τα παιδιά αυτά. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία και αρκετά ερευνητικά δεδομένα, τα ατυχήματα στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι πιο συχνά από ό,τι στα υπόλοιπα παιδιά. Τα αίτια όμως που καθιστούν τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ πιο επιρρεπή στα ατυχήματα παραμένουν αμφιλεγόμενα και εξακολουθούν να είναι υπό διερεύνηση.","Attention Deficit - Hyperactivity Disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder that emerge in childhood and continues into adulthood. The nuclear symptoms that characterize ADHD are attention deficiency, hyperactivity and impulsivity. The clinical symptoms of ADHD are directly dependent on the developmental stage and the individual is likely to differ both to the degree and quality in process of time. The ADHD children also have additional problems which refer to communication, social adaptation, school performance and emotional difficulties and which are caused by the nature of the disorder and also their environmental interaction. Furthermore, comorbidity in ADHD children is very common, especially when it comes to oppositional defiant disorder and Conduct Disorder. The etiology of ADHD is multifactorial. It arises through the interaction of multiple factors, both genetic as well as environmental. The diagnostic assessment of ADHD is a complex process and requires cooperation of various specialties and a variety of methods and techniques. The therapeutic intervention can be remedial or not. The non-drug treatment is based on psychotherapeutic techniques directed towards the child and also advisory assistance towards the parents and teachers of the ADHD child. Part B of this paper analyzes the relationship between ADHD and accidents. According to literature and several research data, accidents are more common on children with ADHD than to those without ADHD. Though, the causes which make children with ADHD more prone to accidents remain controversial and are still under investigation."],"dc:identifier":["uoadl:2242929","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2242929"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη συσχέτισης παιδικών και εφηβικών ατυχημάτων με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής –Υπερκινητικότητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:03Z"}