{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2255732"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2255732","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Η οδηγία 2014/59/ΕΕ για την ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και η πρόσφατη ενσωμάτωση της στο εθνικό δίκαιο» [Μία κριτική θεώρηση αυτής, ιδίως υπό το πρίσμα του 17 Σ και του ΠΠΠ 1 της ΕΣΔΑ]","abstract":"H σχετικά πρόσφατη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 χαρακτηρίζεται από το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας ως η σημαντικότερη κρίση που γνώρισε μεταπολεμικά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αρχικά, εκδηλώθηκε ως κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων των ανεπτυγμένων οικονομιών, η οποία μεταδόθηκε με ταχύτατους ρυθμούς στις διατραπεζικές αγορές σε όλο τον κόσμο προκαλώντας ανυπέρβλητα προβλήματα ρευστότητας. Στην έκταση που έλαβε η κρίση αυτή συνέβαλαν οι αλλαγές που σημειώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην λειτουργία της διεθνούς οικονομίας και η επίδραση της παγκοσμιοποίησης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναζητήθηκαν εξ αρχής τρόποι θεσμικής και νομοθετικής αντιμετώπισης των συνεπειών της, με κοινό παρανομαστή την αναγνώριση της ανεπαρκούς επιτήρησης και ελέγχου των τραπεζών και των χρηματαγορών. Παράλληλα, δεδομένης της έντονης επιρροής της τραπεζικής αφερεγγυότητας σε ολόκληρη την οικονομία, κατέστη επιτακτική η ανάγκη θέσπισης ενός κανονιστικού πλαισίου που θα ρυθμίζει άμεσα τις λειτουργίες του εκάστοτε αφερέγγυου πιστωτικού ιδρύματος με σκοπό την άμεση αποφυγή αρνητικών αντανακλαστικών συνεπειών έναντι του δημοσίου συμφέροντος. Στο πλαίσιο αυτό, στην Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης της 29ης Ιουνίου 2012, οι Αρχηγοί των κρατών μελών και των κυβερνήσεων της ευρωζώνης ανέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την υποβολή συγκεκριμένων νομοθετικών προτάσεων αναφορικά με την άμεση λειτουργία ενός εποπτικού μηχανισμού για τα πιστωτικά ιδρύματα στο πλαίσιο μίας ευρύτερης πολιτικής για την διαμόρφωση μιας «Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης». Οι θεσμικές και κανονιστικές εξελίξεις που ακολούθησαν, με βάση τα όσα αποφασίστηκαν σε πολιτικό επίπεδο το 2012, ήταν ιδιαιτέρως σημαντικές με αποκορύφωμα την τροποποίηση της οδηγίας 2001/24/ΕΚ σχετικά με την εξυγίανση και την εκκαθάριση των πιστωτικών ιδρυμάτων, θέτοντας πλέον εν τοις πράγμασι ένα ενιαίο, κοινό πλαίσιο. Πρόκειται για την εισαγωγή της οδηγίας 2014/59/ΕΕ, για την ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων, γνωστή και ως «BRRD». Οι διατάξεις δε αυτής ενσωματώθηκαν στην ελληνική δικαιική τάξη, μόλις τον Αύγουστο 2015 με τον Ν.4335/2015, παρά μάλιστα το γεγονός ότι η ελληνική τραπεζική κρίση ήταν απόρροια της δημοσιονομικής κρίσης που έπληττε την Χώρα. Κύρια χαρακτηριστικά του εν λόγω νομοθετικού πλαισίου αποτελεί η προσπάθεια για ταχύτερη εξυγίανση του αφερέγγυου πιστωτικού ιδρύματος, χωρίς την μεσολάβηση δικαστικής διαδικασίας αλλά και χωρίς την συμβολή του κοινωνικού συνόλου. Σκοπός της νομοθετικής αυτής προσπάθειας αποτελεί η διαφύλαξη ή έστω η αποκατάσταση της οικονομικής θέσης του πιστωτικού ιδρύματος, μέσω της υιοθέτησης μιας σειράς μέτρων εξυγίανσης με έντονο παρεμβατικό χαρακτήρα επί των κεκτημένων περιουσιακών δικαιωμάτων των πιστωτών του ιδρύματος, θέτοντας όμως παράλληλα υπό αμφισβήτηση την συμβατότητα της με τις αντίστοιχες διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ. Την αμφιβολία αυτή επιδιώκει να εξαλείψει μερίδα της θεωρίας επικαλούμενη την αναγκαιότητα της λήψης των μέτρων αυτών για την διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι συνάδουν απόλυτα με τις βασικές αρχές της Συμβάσεως που δεν είναι άλλες από την αρχή της αναλογικότητας και της νομιμότητας. Ωστόσο, το δημόσιο συμφέρον δεν αποτελεί μία υπερθετική έννοια ικανή να ξεπεράσει από μόνη της τα ερωτηματικά που ανακύπτουν ως προς τον οριακό χαρακτήρα των εν λόγω μέτρων. Διότι, τα θεμελιώδη δικαιώματα και δη τα περιουσιακά, ως αντικείμενο διεθνών, ευρωπαϊκών και εθνικών εννόμων τάξεων δεν έχουν αποκλειστικά ατομικιστικό προσανατολισμό που να δικαιολογεί την εκάστοτε παράκαμψη τους με την απλή επίκληση της εν λόγω δικαιολογητικής βάσης. Ως εκ τούτου, προκύπτει η αναγκαιότητα ερμηνείας της ad hoc παρεμβατικής βούλησης του νομοθέτη υπό το πρίσμα των νέων κοινωνικο-οικοκονομικών συνθηκών, επιδεικνύοντας τον δέοντα σεβασμό απέναντι στον πυρήνα του θεσμού της ίδιας της ΕΕ, που δεν είναι άλλος από το πρωτογενές δίκαιο αυτού.","abstract_html":"H σχετικά πρόσφατη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 χαρακτηρίζεται από το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας ως η σημαντικότερη κρίση που γνώρισε μεταπολεμικά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αρχικά, εκδηλώθηκε ως κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων των ανεπτυγμένων οικονομιών, η οποία μεταδόθηκε με ταχύτατους ρυθμούς στις διατραπεζικές αγορές σε όλο τον κόσμο προκαλώντας ανυπέρβλητα προβλήματα ρευστότητας. Στην έκταση που έλαβε η κρίση αυτή συνέβαλαν οι αλλαγές που σημειώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην λειτουργία της διεθνούς οικονομίας και η επίδραση της παγκοσμιοποίησης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναζητήθηκαν εξ αρχής τρόποι θεσμικής και νομοθετικής αντιμετώπισης των συνεπειών της, με κοινό παρανομαστή την αναγνώριση της ανεπαρκούς επιτήρησης και ελέγχου των τραπεζών και των χρηματαγορών. Παράλληλα, δεδομένης της έντονης επιρροής της τραπεζικής αφερεγγυότητας σε ολόκληρη την οικονομία, κατέστη επιτακτική η ανάγκη θέσπισης ενός κανονιστικού πλαισίου που θα ρυθμίζει άμεσα τις λειτουργίες του εκάστοτε αφερέγγυου πιστωτικού ιδρύματος με σκοπό την άμεση αποφυγή αρνητικών αντανακλαστικών συνεπειών έναντι του δημοσίου συμφέροντος. Στο πλαίσιο αυτό, στην Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης της 29ης Ιουνίου 2012, οι Αρχηγοί των κρατών μελών και των κυβερνήσεων της ευρωζώνης ανέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την υποβολή συγκεκριμένων νομοθετικών προτάσεων αναφορικά με την άμεση λειτουργία ενός εποπτικού μηχανισμού για τα πιστωτικά ιδρύματα στο πλαίσιο μίας ευρύτερης πολιτικής για την διαμόρφωση μιας «Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης». Οι θεσμικές και κανονιστικές εξελίξεις που ακολούθησαν, με βάση τα όσα αποφασίστηκαν σε πολιτικό επίπεδο το 2012, ήταν ιδιαιτέρως σημαντικές με αποκορύφωμα την τροποποίηση της οδηγίας 2001/24/ΕΚ σχετικά με την εξυγίανση και την εκκαθάριση των πιστωτικών ιδρυμάτων, θέτοντας πλέον εν τοις πράγμασι ένα ενιαίο, κοινό πλαίσιο. Πρόκειται για την εισαγωγή της οδηγίας 2014/59/ΕΕ, για την ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων, γνωστή και ως «BRRD». Οι διατάξεις δε αυτής ενσωματώθηκαν στην ελληνική δικαιική τάξη, μόλις τον Αύγουστο 2015 με τον Ν.4335/2015, παρά μάλιστα το γεγονός ότι η ελληνική τραπεζική κρίση ήταν απόρροια της δημοσιονομικής κρίσης που έπληττε την Χώρα. Κύρια χαρακτηριστικά του εν λόγω νομοθετικού πλαισίου αποτελεί η προσπάθεια για ταχύτερη εξυγίανση του αφερέγγυου πιστωτικού ιδρύματος, χωρίς την μεσολάβηση δικαστικής διαδικασίας αλλά και χωρίς την συμβολή του κοινωνικού συνόλου. Σκοπός της νομοθετικής αυτής προσπάθειας αποτελεί η διαφύλαξη ή έστω η αποκατάσταση της οικονομικής θέσης του πιστωτικού ιδρύματος, μέσω της υιοθέτησης μιας σειράς μέτρων εξυγίανσης με έντονο παρεμβατικό χαρακτήρα επί των κεκτημένων περιουσιακών δικαιωμάτων των πιστωτών του ιδρύματος, θέτοντας όμως παράλληλα υπό αμφισβήτηση την συμβατότητα της με τις αντίστοιχες διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ. Την αμφιβολία αυτή επιδιώκει να εξαλείψει μερίδα της θεωρίας επικαλούμενη την αναγκαιότητα της λήψης των μέτρων αυτών για την διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι συνάδουν απόλυτα με τις βασικές αρχές της Συμβάσεως που δεν είναι άλλες από την αρχή της αναλογικότητας και της νομιμότητας. Ωστόσο, το δημόσιο συμφέρον δεν αποτελεί μία υπερθετική έννοια ικανή να ξεπεράσει από μόνη της τα ερωτηματικά που ανακύπτουν ως προς τον οριακό χαρακτήρα των εν λόγω μέτρων. Διότι, τα θεμελιώδη δικαιώματα και δη τα περιουσιακά, ως αντικείμενο διεθνών, ευρωπαϊκών και εθνικών εννόμων τάξεων δεν έχουν αποκλειστικά ατομικιστικό προσανατολισμό που να δικαιολογεί την εκάστοτε παράκαμψη τους με την απλή επίκληση της εν λόγω δικαιολογητικής βάσης. Ως εκ τούτου, προκύπτει η αναγκαιότητα ερμηνείας της ad hoc παρεμβατικής βούλησης του νομοθέτη υπό το πρίσμα των νέων κοινωνικο-οικοκονομικών συνθηκών, επιδεικνύοντας τον δέοντα σεβασμό απέναντι στον πυρήνα του θεσμού της ίδιας της ΕΕ, που δεν είναι άλλος από το πρωτογενές δίκαιο αυτού.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζαχαροπούλου Παναγιώτα","Zacharopoulou Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:05Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2255732"],"render_values":[{"text":"uoadl:2255732","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2255732","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2255732","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2255732","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζαχαροπούλου Παναγιώτα","Zacharopoulou Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2255732","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2255732"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H σχετικά πρόσφατη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 χαρακτηρίζεται από το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας ως η σημαντικότερη κρίση που γνώρισε μεταπολεμικά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αρχικά, εκδηλώθηκε ως κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων των ανεπτυγμένων οικονομιών, η οποία μεταδόθηκε με ταχύτατους ρυθμούς στις διατραπεζικές αγορές σε όλο τον κόσμο προκαλώντας ανυπέρβλητα προβλήματα ρευστότητας. Στην έκταση που έλαβε η κρίση αυτή συνέβαλαν οι αλλαγές που σημειώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην λειτουργία της διεθνούς οικονομίας και η επίδραση της παγκοσμιοποίησης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναζητήθηκαν εξ αρχής τρόποι θεσμικής και νομοθετικής αντιμετώπισης των συνεπειών της, με κοινό παρανομαστή την αναγνώριση της ανεπαρκούς επιτήρησης και ελέγχου των τραπεζών και των χρηματαγορών. Παράλληλα, δεδομένης της έντονης επιρροής της τραπεζικής αφερεγγυότητας σε ολόκληρη την οικονομία, κατέστη επιτακτική η ανάγκη θέσπισης ενός κανονιστικού πλαισίου που θα ρυθμίζει άμεσα τις λειτουργίες του εκάστοτε αφερέγγυου πιστωτικού ιδρύματος με σκοπό την άμεση αποφυγή αρνητικών αντανακλαστικών συνεπειών έναντι του δημοσίου συμφέροντος. Στο πλαίσιο αυτό, στην Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης της 29ης Ιουνίου 2012, οι Αρχηγοί των κρατών μελών και των κυβερνήσεων της ευρωζώνης ανέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την υποβολή συγκεκριμένων νομοθετικών προτάσεων αναφορικά με την άμεση λειτουργία ενός εποπτικού μηχανισμού για τα πιστωτικά ιδρύματα στο πλαίσιο μίας ευρύτερης πολιτικής για την διαμόρφωση μιας «Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης». Οι θεσμικές και κανονιστικές εξελίξεις που ακολούθησαν, με βάση τα όσα αποφασίστηκαν σε πολιτικό επίπεδο το 2012, ήταν ιδιαιτέρως σημαντικές με αποκορύφωμα την τροποποίηση της οδηγίας 2001/24/ΕΚ σχετικά με την εξυγίανση και την εκκαθάριση των πιστωτικών ιδρυμάτων, θέτοντας πλέον εν τοις πράγμασι ένα ενιαίο, κοινό πλαίσιο. Πρόκειται για την εισαγωγή της οδηγίας 2014/59/ΕΕ, για την ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων, γνωστή και ως «BRRD». Οι διατάξεις δε αυτής ενσωματώθηκαν στην ελληνική δικαιική τάξη, μόλις τον Αύγουστο 2015 με τον Ν.4335/2015, παρά μάλιστα το γεγονός ότι η ελληνική τραπεζική κρίση ήταν απόρροια της δημοσιονομικής κρίσης που έπληττε την Χώρα. Κύρια χαρακτηριστικά του εν λόγω νομοθετικού πλαισίου αποτελεί η προσπάθεια για ταχύτερη εξυγίανση του αφερέγγυου πιστωτικού ιδρύματος, χωρίς την μεσολάβηση δικαστικής διαδικασίας αλλά και χωρίς την συμβολή του κοινωνικού συνόλου. Σκοπός της νομοθετικής αυτής προσπάθειας αποτελεί η διαφύλαξη ή έστω η αποκατάσταση της οικονομικής θέσης του πιστωτικού ιδρύματος, μέσω της υιοθέτησης μιας σειράς μέτρων εξυγίανσης με έντονο παρεμβατικό χαρακτήρα επί των κεκτημένων περιουσιακών δικαιωμάτων των πιστωτών του ιδρύματος, θέτοντας όμως παράλληλα υπό αμφισβήτηση την συμβατότητα της με τις αντίστοιχες διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ. Την αμφιβολία αυτή επιδιώκει να εξαλείψει μερίδα της θεωρίας επικαλούμενη την αναγκαιότητα της λήψης των μέτρων αυτών για την διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι συνάδουν απόλυτα με τις βασικές αρχές της Συμβάσεως που δεν είναι άλλες από την αρχή της αναλογικότητας και της νομιμότητας. Ωστόσο, το δημόσιο συμφέρον δεν αποτελεί μία υπερθετική έννοια ικανή να ξεπεράσει από μόνη της τα ερωτηματικά που ανακύπτουν ως προς τον οριακό χαρακτήρα των εν λόγω μέτρων. Διότι, τα θεμελιώδη δικαιώματα και δη τα περιουσιακά, ως αντικείμενο διεθνών, ευρωπαϊκών και εθνικών εννόμων τάξεων δεν έχουν αποκλειστικά ατομικιστικό προσανατολισμό που να δικαιολογεί την εκάστοτε παράκαμψη τους με την απλή επίκληση της εν λόγω δικαιολογητικής βάσης. Ως εκ τούτου, προκύπτει η αναγκαιότητα ερμηνείας της ad hoc παρεμβατικής βούλησης του νομοθέτη υπό το πρίσμα των νέων κοινωνικο-οικοκονομικών συνθηκών, επιδεικνύοντας τον δέοντα σεβασμό απέναντι στον πυρήνα του θεσμού της ίδιας της ΕΕ, που δεν είναι άλλος από το πρωτογενές δίκαιο αυτού.","The recent international financial crisis of 2007 has been characterized by the entire academic community as the most significant crisis that the international financial system has been experienced in the postwar period. At first, the crisis appeared as a problem of confidence between the banks of the developed economies, which aired rapidly in the interbank markets all over the world, causing insurmountable liquidity problems. The changes that occurred in recent decades in the operation of the international economy and the impact of globalization were the major factors of the great extent of this crisis. In a very early phase, Europe had tried to found ways of institutional and legislative treatment of crisis’ negative consequences. It is considerable that common denominator of these tries was the fact that Europe had understand that previous rules of supervision and control of banks and financial markets were insufficient. Moreover, the strong influence of bank insolvency across the economy required the establishment of a regulatory framework that could intervene directly in the functions of each insolvent credit institution in order to avoid reflecting negative influences on public interest immediately. In this context, the Euro summit on 29th June 2012, the Government of the EU Member States and Eurozone governments commend to the European Commission to submit specific legislative proposals, concerning the immediate operation of a monitoring mechanism for credit institutions as part of a wider policy for a future «European Banking Union». The institutional and regulatory developments that came after the decisions that had been made at a political level in 2012, were particularly important, culminating in the amendment of Directive 2001/24/EE about the reorganization and liquidation of credit institutions by setting a single and common framework. Specifically, as a result, it established the Directive 2014/59/2014 about the recovery and resolution of credit institutions and investment firms, known as «BRRD». The relevant provisions of this Directive were implemented in Greek juridical order, just until August 2015 with N. 4335/2015, despite the fact that the Greek banking crisis was the result of the financial crisis that affected the country and not the opposite. The main feature of this legislative framework is the fast recovery of the insolvent credit institution, without the intervention of the judicial process and the contribution of the community. The purpose of this legislative effort is to preserve or even to restore the current financial situation of the credit institution, by adopting a whole raft of resolution measures but with a strong interventionist character on the acquired property rights of the institution's creditors. In this way, the compatibility of these measures with the relevant Constitution and the ECHR provisions becomes questionable. In response to this reservation, a part of theory indicates the necessity of these rules as a safeguard to the public interest, noting at the same time that this necessity complies fully with the basic principles of the Convention that are not other than the principle of proportionality and legality. However, the public interest is not a superlative meaning able to overcome the questions about the marginal nature of these measures by itself. This is because the fundamental rights and especially private property rights, as a subject of international, European and national legal systems, do not have an exclusively individualistic orientation able to be overcome by this justification. Therefore, it is absolutely necessary to examine this legislative authority in the light of the contemporary social and economic conditions, out of respect to the core of the EU's institution, which is none other than the primary legislation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Η οδηγία 2014/59/ΕΕ για την ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και η πρόσφατη ενσωμάτωση της στο εθνικό δίκαιο» [Μία κριτική θεώρηση αυτής, ιδίως υπό το πρίσμα του 17 Σ και του ΠΠΠ 1 της ΕΣΔΑ]"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζαχαροπούλου Παναγιώτα","Zacharopoulou Panagiota"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["H σχετικά πρόσφατη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 χαρακτηρίζεται από το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας ως η σημαντικότερη κρίση που γνώρισε μεταπολεμικά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αρχικά, εκδηλώθηκε ως κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων των ανεπτυγμένων οικονομιών, η οποία μεταδόθηκε με ταχύτατους ρυθμούς στις διατραπεζικές αγορές σε όλο τον κόσμο προκαλώντας ανυπέρβλητα προβλήματα ρευστότητας. Στην έκταση που έλαβε η κρίση αυτή συνέβαλαν οι αλλαγές που σημειώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην λειτουργία της διεθνούς οικονομίας και η επίδραση της παγκοσμιοποίησης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναζητήθηκαν εξ αρχής τρόποι θεσμικής και νομοθετικής αντιμετώπισης των συνεπειών της, με κοινό παρανομαστή την αναγνώριση της ανεπαρκούς επιτήρησης και ελέγχου των τραπεζών και των χρηματαγορών. Παράλληλα, δεδομένης της έντονης επιρροής της τραπεζικής αφερεγγυότητας σε ολόκληρη την οικονομία, κατέστη επιτακτική η ανάγκη θέσπισης ενός κανονιστικού πλαισίου που θα ρυθμίζει άμεσα τις λειτουργίες του εκάστοτε αφερέγγυου πιστωτικού ιδρύματος με σκοπό την άμεση αποφυγή αρνητικών αντανακλαστικών συνεπειών έναντι του δημοσίου συμφέροντος. Στο πλαίσιο αυτό, στην Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης της 29ης Ιουνίου 2012, οι Αρχηγοί των κρατών μελών και των κυβερνήσεων της ευρωζώνης ανέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την υποβολή συγκεκριμένων νομοθετικών προτάσεων αναφορικά με την άμεση λειτουργία ενός εποπτικού μηχανισμού για τα πιστωτικά ιδρύματα στο πλαίσιο μίας ευρύτερης πολιτικής για την διαμόρφωση μιας «Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης». Οι θεσμικές και κανονιστικές εξελίξεις που ακολούθησαν, με βάση τα όσα αποφασίστηκαν σε πολιτικό επίπεδο το 2012, ήταν ιδιαιτέρως σημαντικές με αποκορύφωμα την τροποποίηση της οδηγίας 2001/24/ΕΚ σχετικά με την εξυγίανση και την εκκαθάριση των πιστωτικών ιδρυμάτων, θέτοντας πλέον εν τοις πράγμασι ένα ενιαίο, κοινό πλαίσιο. Πρόκειται για την εισαγωγή της οδηγίας 2014/59/ΕΕ, για την ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων, γνωστή και ως «BRRD». Οι διατάξεις δε αυτής ενσωματώθηκαν στην ελληνική δικαιική τάξη, μόλις τον Αύγουστο 2015 με τον Ν.4335/2015, παρά μάλιστα το γεγονός ότι η ελληνική τραπεζική κρίση ήταν απόρροια της δημοσιονομικής κρίσης που έπληττε την Χώρα. Κύρια χαρακτηριστικά του εν λόγω νομοθετικού πλαισίου αποτελεί η προσπάθεια για ταχύτερη εξυγίανση του αφερέγγυου πιστωτικού ιδρύματος, χωρίς την μεσολάβηση δικαστικής διαδικασίας αλλά και χωρίς την συμβολή του κοινωνικού συνόλου. Σκοπός της νομοθετικής αυτής προσπάθειας αποτελεί η διαφύλαξη ή έστω η αποκατάσταση της οικονομικής θέσης του πιστωτικού ιδρύματος, μέσω της υιοθέτησης μιας σειράς μέτρων εξυγίανσης με έντονο παρεμβατικό χαρακτήρα επί των κεκτημένων περιουσιακών δικαιωμάτων των πιστωτών του ιδρύματος, θέτοντας όμως παράλληλα υπό αμφισβήτηση την συμβατότητα της με τις αντίστοιχες διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ. Την αμφιβολία αυτή επιδιώκει να εξαλείψει μερίδα της θεωρίας επικαλούμενη την αναγκαιότητα της λήψης των μέτρων αυτών για την διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι συνάδουν απόλυτα με τις βασικές αρχές της Συμβάσεως που δεν είναι άλλες από την αρχή της αναλογικότητας και της νομιμότητας. Ωστόσο, το δημόσιο συμφέρον δεν αποτελεί μία υπερθετική έννοια ικανή να ξεπεράσει από μόνη της τα ερωτηματικά που ανακύπτουν ως προς τον οριακό χαρακτήρα των εν λόγω μέτρων. Διότι, τα θεμελιώδη δικαιώματα και δη τα περιουσιακά, ως αντικείμενο διεθνών, ευρωπαϊκών και εθνικών εννόμων τάξεων δεν έχουν αποκλειστικά ατομικιστικό προσανατολισμό που να δικαιολογεί την εκάστοτε παράκαμψη τους με την απλή επίκληση της εν λόγω δικαιολογητικής βάσης. Ως εκ τούτου, προκύπτει η αναγκαιότητα ερμηνείας της ad hoc παρεμβατικής βούλησης του νομοθέτη υπό το πρίσμα των νέων κοινωνικο-οικοκονομικών συνθηκών, επιδεικνύοντας τον δέοντα σεβασμό απέναντι στον πυρήνα του θεσμού της ίδιας της ΕΕ, που δεν είναι άλλος από το πρωτογενές δίκαιο αυτού.","The recent international financial crisis of 2007 has been characterized by the entire academic community as the most significant crisis that the international financial system has been experienced in the postwar period. At first, the crisis appeared as a problem of confidence between the banks of the developed economies, which aired rapidly in the interbank markets all over the world, causing insurmountable liquidity problems. The changes that occurred in recent decades in the operation of the international economy and the impact of globalization were the major factors of the great extent of this crisis. In a very early phase, Europe had tried to found ways of institutional and legislative treatment of crisis’ negative consequences. It is considerable that common denominator of these tries was the fact that Europe had understand that previous rules of supervision and control of banks and financial markets were insufficient. Moreover, the strong influence of bank insolvency across the economy required the establishment of a regulatory framework that could intervene directly in the functions of each insolvent credit institution in order to avoid reflecting negative influences on public interest immediately. In this context, the Euro summit on 29th June 2012, the Government of the EU Member States and Eurozone governments commend to the European Commission to submit specific legislative proposals, concerning the immediate operation of a monitoring mechanism for credit institutions as part of a wider policy for a future «European Banking Union». The institutional and regulatory developments that came after the decisions that had been made at a political level in 2012, were particularly important, culminating in the amendment of Directive 2001/24/EE about the reorganization and liquidation of credit institutions by setting a single and common framework. Specifically, as a result, it established the Directive 2014/59/2014 about the recovery and resolution of credit institutions and investment firms, known as «BRRD». The relevant provisions of this Directive were implemented in Greek juridical order, just until August 2015 with N. 4335/2015, despite the fact that the Greek banking crisis was the result of the financial crisis that affected the country and not the opposite. The main feature of this legislative framework is the fast recovery of the insolvent credit institution, without the intervention of the judicial process and the contribution of the community. The purpose of this legislative effort is to preserve or even to restore the current financial situation of the credit institution, by adopting a whole raft of resolution measures but with a strong interventionist character on the acquired property rights of the institution's creditors. In this way, the compatibility of these measures with the relevant Constitution and the ECHR provisions becomes questionable. In response to this reservation, a part of theory indicates the necessity of these rules as a safeguard to the public interest, noting at the same time that this necessity complies fully with the basic principles of the Convention that are not other than the principle of proportionality and legality. However, the public interest is not a superlative meaning able to overcome the questions about the marginal nature of these measures by itself. This is because the fundamental rights and especially private property rights, as a subject of international, European and national legal systems, do not have an exclusively individualistic orientation able to be overcome by this justification. Therefore, it is absolutely necessary to examine this legislative authority in the light of the contemporary social and economic conditions, out of respect to the core of the EU's institution, which is none other than the primary legislation."],"dc:identifier":["uoadl:2255732","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2255732"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["«Η οδηγία 2014/59/ΕΕ για την ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και η πρόσφατη ενσωμάτωση της στο εθνικό δίκαιο» [Μία κριτική θεώρηση αυτής, ιδίως υπό το πρίσμα του 17 Σ και του ΠΠΠ 1 της ΕΣΔΑ]"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:05Z"}