{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2271944"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2271944","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση Αντιλήψεων Εκπαιδευτικών και Εκπαιδευομένων για τις Παροιμίες στη Διδασκαλία της Ελληνικής ως Δεύτερης ή Ξένης Γλώσσας","abstract":"Στην παρούσα μελέτη διερευνώνται οι απόψεις των διδασκόντων και των διδασκομένων της ελληνικής ως Γ2 ή Ξ/Γ. Απώτερος σκοπός είναι η διαπίστωση του ρόλου που διαδραματίζουν οι απόψεις των εκπαιδευτικών για την πολιτισμική εκπαίδευση, στον τρόπο που διδάσκουν τον παροιμιακό λόγο. Επιπλέον, εξετάζονται οι διδακτικές μέθοδοι που αξιοποιούνται και μελετάται το κατά πόσο οι διδασκόμενοι θεωρούν αναγκαία τη διδασκαλία στοιχείων πολιτισμού στην εκμάθηση της Γ2 ή Ξ/Γ. Οι εκπαιδευτικές απόψεις επιδρούν τόσο στη διδασκαλία όσο και στη μάθηση και διαμορφώνουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο συντελείται καθεμία από αυτές τις διαδικασίες. Συνιστώντας απότοκο επιρροών και εμπειριών από το οικογενειακό και κοινωνικοπολιτικό συγκείμενο του ατόμου, καθορίζουν το ρόλο και τη συμπεριφορά που υιοθετεί ο διδάσκων στην τάξη, καθώς και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τους εκπαιδευόμενους. Η παθητική αποδοχή πληροφοριών ή η ανάπτυξη πρωτοβουλιών από τη μεριά των μαθητών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το διδακτικό μοντέλο που εφαρμόζεται στο μάθημα. Ο όρος «ξένη γλώσσα» αναφέρεται στη συστηματική διδασκαλία μιας γλώσσας διαφορετικής από τη μητρική, ενώ ο όρος «δεύτερη γλώσσα» αφορά στον γλωσσικό κώδικα που επιστρατεύεται σε συγκεκριμένες επικοινωνιακές καταστάσεις. Οι μέθοδοι διδασκαλίας της Γ2 ποικίλουν ανάλογα με το αν δίνεται προτεραιότητα στη διδασκαλία του λεξιλογίου και της γραμματικής, στη μετάφραση ή στον συναισθηματικό παράγοντα και στο κατά πόσο εξυπηρετούνται οι επικοινωνιακοί σκοποί. Η ανομοιογένεια του πληθυσμού των διδασκομένων ως προς το σκοπό εκμάθησης της ελληνικής ως Γ2 ή Ξ/Γ αλλά και το αν είναι ενήλικοι ή ανήλικοι, διαφοροποιεί τα κίνητρά τους για μάθηση αλλά και τον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας. Ακόμα, η οργάνωση του μαθήματος εξαρτάται από το επίπεδο ελληνομάθειας (Α1, Α2, Β1, Β2, Γ1, Γ2) στο οποίο βρίσκεται ο διδασκόμενος. Όσο μεγαλώνει το επίπεδο, τόσο ο ρυθμός της ομιλίας γίνεται ταχύτερος και ο διδασκόμενος έρχεται σε επαφή με διαφορετικά είδη λόγου. Παράλληλα, η διδασκαλία του γλωσσικού μαθήματος προσφέρει σημαντικές ευκαιρίες για την επαφή των διδασκομένων με στοιχεία πολιτισμού τόσο του λαού που μιλά τη γλώσσα που διδάσκονται όσο και δικά τους, μέσω μιας δημιουργικής διαδικασίας αλληλεπίδρασης. Ο πολιτισμός συνδέεται με τις επικρατούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες μιας περιοχής, τα ήθη και τα έθιμα. Συνεπώς, η παροχή αυθεντικού υλικού από τον διδάσκοντα μπορεί να βοηθήσει τους διδασκόμενους στη συνειδητοποίηση των ορίων μεταξύ των πολιτισμών και στη σημασία της συνεισφοράς καθενός από αυτούς στη διαμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας του ατόμου. Ειδικότερα, οι παροιμίες είναι ένα στοιχείο του λόγου με πολιτισμικό φορτίο, εφόσον αποτελούν ένα είδος λογοτεχνικής παραγωγής με αλληγορικό χαρακτήρα. Δημιουργήθηκαν κατά την αρχαιότητα και μεταβιβάζονται με παραλλαγές από γενιά σε γενιά. Οι παροιμίες μπορεί να αναφέρονται στην ανθρώπινη συμπεριφορά, στα φυσικά φαινόμενα αλλά και στα ζώα, ενώ η αξιοποίησή τους ως διδακτικό αντικείμενο προσφέρεται τόσο για ασκήσεις δομικού όσο και επικοινωνιακού περιεχομένου. Για τους σκοπούς της έρευνας διανεμήθηκαν ερωτηματολόγια σε 41 Έλληνες φιλολόγους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν την ελληνική γλώσσα σε αλλοδαπούς καθώς και σε 37 ενήλικους διδασκόμενους των επιπέδων ελληνομάθειας Α2 ως και Γ1. Μέσω του μεθοδολογικού αυτού εργαλείου, τα υποκείμενα της έρευνας κλήθηκαν να αποτιμήσουν το βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας τους με μια σειρά θέσεων αναφορικά με τις απόψεις τους για τη διδασκαλία των παροιμιών ως στοιχείο πολιτισμού. Οι διδάσκοντες κλήθηκαν επιπλέον να καταγράψουν τη διδακτική μεθοδολογία που χρησιμοποιούν στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Η επεξεργασία των στοιχείων που συλλέχθηκαν και η εξαγωγή εποπτικών διαγραμμάτων με συστηματικό τρόπο, αποσκοπεί στο να ληφθούν υπόψη όλοι οι παράμετροι που θεωρήθηκαν σημαντικοί για τη διατύπωση συμπερασμάτων. Η επιβεβαίωση ή μη των ερευνητικών υποθέσεων συμβάλλει στη συλλογή σημαντικών ευρημάτων για το εν λόγω ζήτημα, ενώ η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος μπορεί να συνδράμει προς το σκοπό αυτό. Όπως συνάγεται από τη συνολική μελέτη των απαντήσεων, οι απόψεις των εκπαιδευτικών επηρεάζουν τον τρόπο που διδάσκουν, καθώς η συχνότητα χρήσης των παροιμιών στην καθημερινή τους επικοινωνία και οι αντιλήψεις τους για την πολιτισμική αξία του παροιμιακού λόγου, μεταφέρεται στη διδασκαλία. Επίσης, στην πλειοψηφία τους οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν επικοινωνιακές διδακτικές προσεγγίσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των διδασκομένων, από την άλλη πλευρά, συγκλίνει στη θέση ότι οι παροιμίες πρέπει να διδάσκονται κατά την εκμάθηση της Γ2 ή Ξ/Γ, λόγω του αξιοσημείωτου πολιτισμικού φορτίου που μεταφέρουν.","abstract_html":"Στην παρούσα μελέτη διερευνώνται οι απόψεις των διδασκόντων και των διδασκομένων της ελληνικής ως Γ2 ή Ξ/Γ. Απώτερος σκοπός είναι η διαπίστωση του ρόλου που διαδραματίζουν οι απόψεις των εκπαιδευτικών για την πολιτισμική εκπαίδευση, στον τρόπο που διδάσκουν τον παροιμιακό λόγο. Επιπλέον, εξετάζονται οι διδακτικές μέθοδοι που αξιοποιούνται και μελετάται το κατά πόσο οι διδασκόμενοι θεωρούν αναγκαία τη διδασκαλία στοιχείων πολιτισμού στην εκμάθηση της Γ2 ή Ξ/Γ. Οι εκπαιδευτικές απόψεις επιδρούν τόσο στη διδασκαλία όσο και στη μάθηση και διαμορφώνουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο συντελείται καθεμία από αυτές τις διαδικασίες. Συνιστώντας απότοκο επιρροών και εμπειριών από το οικογενειακό και κοινωνικοπολιτικό συγκείμενο του ατόμου, καθορίζουν το ρόλο και τη συμπεριφορά που υιοθετεί ο διδάσκων στην τάξη, καθώς και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τους εκπαιδευόμενους. Η παθητική αποδοχή πληροφοριών ή η ανάπτυξη πρωτοβουλιών από τη μεριά των μαθητών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το διδακτικό μοντέλο που εφαρμόζεται στο μάθημα. Ο όρος «ξένη γλώσσα» αναφέρεται στη συστηματική διδασκαλία μιας γλώσσας διαφορετικής από τη μητρική, ενώ ο όρος «δεύτερη γλώσσα» αφορά στον γλωσσικό κώδικα που επιστρατεύεται σε συγκεκριμένες επικοινωνιακές καταστάσεις. Οι μέθοδοι διδασκαλίας της Γ2 ποικίλουν ανάλογα με το αν δίνεται προτεραιότητα στη διδασκαλία του λεξιλογίου και της γραμματικής, στη μετάφραση ή στον συναισθηματικό παράγοντα και στο κατά πόσο εξυπηρετούνται οι επικοινωνιακοί σκοποί. Η ανομοιογένεια του πληθυσμού των διδασκομένων ως προς το σκοπό εκμάθησης της ελληνικής ως Γ2 ή Ξ/Γ αλλά και το αν είναι ενήλικοι ή ανήλικοι, διαφοροποιεί τα κίνητρά τους για μάθηση αλλά και τον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας. Ακόμα, η οργάνωση του μαθήματος εξαρτάται από το επίπεδο ελληνομάθειας (Α1, Α2, Β1, Β2, Γ1, Γ2) στο οποίο βρίσκεται ο διδασκόμενος. Όσο μεγαλώνει το επίπεδο, τόσο ο ρυθμός της ομιλίας γίνεται ταχύτερος και ο διδασκόμενος έρχεται σε επαφή με διαφορετικά είδη λόγου. Παράλληλα, η διδασκαλία του γλωσσικού μαθήματος προσφέρει σημαντικές ευκαιρίες για την επαφή των διδασκομένων με στοιχεία πολιτισμού τόσο του λαού που μιλά τη γλώσσα που διδάσκονται όσο και δικά τους, μέσω μιας δημιουργικής διαδικασίας αλληλεπίδρασης. Ο πολιτισμός συνδέεται με τις επικρατούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες μιας περιοχής, τα ήθη και τα έθιμα. Συνεπώς, η παροχή αυθεντικού υλικού από τον διδάσκοντα μπορεί να βοηθήσει τους διδασκόμενους στη συνειδητοποίηση των ορίων μεταξύ των πολιτισμών και στη σημασία της συνεισφοράς καθενός από αυτούς στη διαμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας του ατόμου. Ειδικότερα, οι παροιμίες είναι ένα στοιχείο του λόγου με πολιτισμικό φορτίο, εφόσον αποτελούν ένα είδος λογοτεχνικής παραγωγής με αλληγορικό χαρακτήρα. Δημιουργήθηκαν κατά την αρχαιότητα και μεταβιβάζονται με παραλλαγές από γενιά σε γενιά. Οι παροιμίες μπορεί να αναφέρονται στην ανθρώπινη συμπεριφορά, στα φυσικά φαινόμενα αλλά και στα ζώα, ενώ η αξιοποίησή τους ως διδακτικό αντικείμενο προσφέρεται τόσο για ασκήσεις δομικού όσο και επικοινωνιακού περιεχομένου. Για τους σκοπούς της έρευνας διανεμήθηκαν ερωτηματολόγια σε 41 Έλληνες φιλολόγους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν την ελληνική γλώσσα σε αλλοδαπούς καθώς και σε 37 ενήλικους διδασκόμενους των επιπέδων ελληνομάθειας Α2 ως και Γ1. Μέσω του μεθοδολογικού αυτού εργαλείου, τα υποκείμενα της έρευνας κλήθηκαν να αποτιμήσουν το βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας τους με μια σειρά θέσεων αναφορικά με τις απόψεις τους για τη διδασκαλία των παροιμιών ως στοιχείο πολιτισμού. Οι διδάσκοντες κλήθηκαν επιπλέον να καταγράψουν τη διδακτική μεθοδολογία που χρησιμοποιούν στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Η επεξεργασία των στοιχείων που συλλέχθηκαν και η εξαγωγή εποπτικών διαγραμμάτων με συστηματικό τρόπο, αποσκοπεί στο να ληφθούν υπόψη όλοι οι παράμετροι που θεωρήθηκαν σημαντικοί για τη διατύπωση συμπερασμάτων. Η επιβεβαίωση ή μη των ερευνητικών υποθέσεων συμβάλλει στη συλλογή σημαντικών ευρημάτων για το εν λόγω ζήτημα, ενώ η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος μπορεί να συνδράμει προς το σκοπό αυτό. Όπως συνάγεται από τη συνολική μελέτη των απαντήσεων, οι απόψεις των εκπαιδευτικών επηρεάζουν τον τρόπο που διδάσκουν, καθώς η συχνότητα χρήσης των παροιμιών στην καθημερινή τους επικοινωνία και οι αντιλήψεις τους για την πολιτισμική αξία του παροιμιακού λόγου, μεταφέρεται στη διδασκαλία. Επίσης, στην πλειοψηφία τους οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν επικοινωνιακές διδακτικές προσεγγίσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των διδασκομένων, από την άλλη πλευρά, συγκλίνει στη θέση ότι οι παροιμίες πρέπει να διδάσκονται κατά την εκμάθηση της Γ2 ή Ξ/Γ, λόγω του αξιοσημείωτου πολιτισμικού φορτίου που μεταφέρουν.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκορδίλη Αθηνά","Skordili Athina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:05Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2271944"],"render_values":[{"text":"uoadl:2271944","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2271944","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2271944","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2271944","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκορδίλη Αθηνά","Skordili Athina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2271944","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2271944"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα μελέτη διερευνώνται οι απόψεις των διδασκόντων και των διδασκομένων της ελληνικής ως Γ2 ή Ξ/Γ. Απώτερος σκοπός είναι η διαπίστωση του ρόλου που διαδραματίζουν οι απόψεις των εκπαιδευτικών για την πολιτισμική εκπαίδευση, στον τρόπο που διδάσκουν τον παροιμιακό λόγο. Επιπλέον, εξετάζονται οι διδακτικές μέθοδοι που αξιοποιούνται και μελετάται το κατά πόσο οι διδασκόμενοι θεωρούν αναγκαία τη διδασκαλία στοιχείων πολιτισμού στην εκμάθηση της Γ2 ή Ξ/Γ. Οι εκπαιδευτικές απόψεις επιδρούν τόσο στη διδασκαλία όσο και στη μάθηση και διαμορφώνουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο συντελείται καθεμία από αυτές τις διαδικασίες. Συνιστώντας απότοκο επιρροών και εμπειριών από το οικογενειακό και κοινωνικοπολιτικό συγκείμενο του ατόμου, καθορίζουν το ρόλο και τη συμπεριφορά που υιοθετεί ο διδάσκων στην τάξη, καθώς και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τους εκπαιδευόμενους. Η παθητική αποδοχή πληροφοριών ή η ανάπτυξη πρωτοβουλιών από τη μεριά των μαθητών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το διδακτικό μοντέλο που εφαρμόζεται στο μάθημα. Ο όρος «ξένη γλώσσα» αναφέρεται στη συστηματική διδασκαλία μιας γλώσσας διαφορετικής από τη μητρική, ενώ ο όρος «δεύτερη γλώσσα» αφορά στον γλωσσικό κώδικα που επιστρατεύεται σε συγκεκριμένες επικοινωνιακές καταστάσεις. Οι μέθοδοι διδασκαλίας της Γ2 ποικίλουν ανάλογα με το αν δίνεται προτεραιότητα στη διδασκαλία του λεξιλογίου και της γραμματικής, στη μετάφραση ή στον συναισθηματικό παράγοντα και στο κατά πόσο εξυπηρετούνται οι επικοινωνιακοί σκοποί. Η ανομοιογένεια του πληθυσμού των διδασκομένων ως προς το σκοπό εκμάθησης της ελληνικής ως Γ2 ή Ξ/Γ αλλά και το αν είναι ενήλικοι ή ανήλικοι, διαφοροποιεί τα κίνητρά τους για μάθηση αλλά και τον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας. Ακόμα, η οργάνωση του μαθήματος εξαρτάται από το επίπεδο ελληνομάθειας (Α1, Α2, Β1, Β2, Γ1, Γ2) στο οποίο βρίσκεται ο διδασκόμενος. Όσο μεγαλώνει το επίπεδο, τόσο ο ρυθμός της ομιλίας γίνεται ταχύτερος και ο διδασκόμενος έρχεται σε επαφή με διαφορετικά είδη λόγου. Παράλληλα, η διδασκαλία του γλωσσικού μαθήματος προσφέρει σημαντικές ευκαιρίες για την επαφή των διδασκομένων με στοιχεία πολιτισμού τόσο του λαού που μιλά τη γλώσσα που διδάσκονται όσο και δικά τους, μέσω μιας δημιουργικής διαδικασίας αλληλεπίδρασης. Ο πολιτισμός συνδέεται με τις επικρατούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες μιας περιοχής, τα ήθη και τα έθιμα. Συνεπώς, η παροχή αυθεντικού υλικού από τον διδάσκοντα μπορεί να βοηθήσει τους διδασκόμενους στη συνειδητοποίηση των ορίων μεταξύ των πολιτισμών και στη σημασία της συνεισφοράς καθενός από αυτούς στη διαμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας του ατόμου. Ειδικότερα, οι παροιμίες είναι ένα στοιχείο του λόγου με πολιτισμικό φορτίο, εφόσον αποτελούν ένα είδος λογοτεχνικής παραγωγής με αλληγορικό χαρακτήρα. Δημιουργήθηκαν κατά την αρχαιότητα και μεταβιβάζονται με παραλλαγές από γενιά σε γενιά. Οι παροιμίες μπορεί να αναφέρονται στην ανθρώπινη συμπεριφορά, στα φυσικά φαινόμενα αλλά και στα ζώα, ενώ η αξιοποίησή τους ως διδακτικό αντικείμενο προσφέρεται τόσο για ασκήσεις δομικού όσο και επικοινωνιακού περιεχομένου. Για τους σκοπούς της έρευνας διανεμήθηκαν ερωτηματολόγια σε 41 Έλληνες φιλολόγους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν την ελληνική γλώσσα σε αλλοδαπούς καθώς και σε 37 ενήλικους διδασκόμενους των επιπέδων ελληνομάθειας Α2 ως και Γ1. Μέσω του μεθοδολογικού αυτού εργαλείου, τα υποκείμενα της έρευνας κλήθηκαν να αποτιμήσουν το βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας τους με μια σειρά θέσεων αναφορικά με τις απόψεις τους για τη διδασκαλία των παροιμιών ως στοιχείο πολιτισμού. Οι διδάσκοντες κλήθηκαν επιπλέον να καταγράψουν τη διδακτική μεθοδολογία που χρησιμοποιούν στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Η επεξεργασία των στοιχείων που συλλέχθηκαν και η εξαγωγή εποπτικών διαγραμμάτων με συστηματικό τρόπο, αποσκοπεί στο να ληφθούν υπόψη όλοι οι παράμετροι που θεωρήθηκαν σημαντικοί για τη διατύπωση συμπερασμάτων. Η επιβεβαίωση ή μη των ερευνητικών υποθέσεων συμβάλλει στη συλλογή σημαντικών ευρημάτων για το εν λόγω ζήτημα, ενώ η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος μπορεί να συνδράμει προς το σκοπό αυτό. Όπως συνάγεται από τη συνολική μελέτη των απαντήσεων, οι απόψεις των εκπαιδευτικών επηρεάζουν τον τρόπο που διδάσκουν, καθώς η συχνότητα χρήσης των παροιμιών στην καθημερινή τους επικοινωνία και οι αντιλήψεις τους για την πολιτισμική αξία του παροιμιακού λόγου, μεταφέρεται στη διδασκαλία. Επίσης, στην πλειοψηφία τους οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν επικοινωνιακές διδακτικές προσεγγίσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των διδασκομένων, από την άλλη πλευρά, συγκλίνει στη θέση ότι οι παροιμίες πρέπει να διδάσκονται κατά την εκμάθηση της Γ2 ή Ξ/Γ, λόγω του αξιοσημείωτου πολιτισμικού φορτίου που μεταφέρουν.","In this work, are studied the beliefs of the teachers and the students of Greek as second or foreign language. The ultimate goal is the ascertainment of the impact of the teachers' beliefs on cultural education, in the way that they teach proverbs. In addition, it is studied the utilized teaching methods and the level in which the students consider cultural factors necessary in the learning of the second or foreign language. The educational beliefs influence the teaching as well as the learning and create the conditions under which each of these processes takes place. Resulting from the family and sociopolitical context, these views determine the role and the behavior assumed by the teacher in the classroom, as well as the way in which he or she interacts with the students. The passive acceptance of information or the undertaking of initiatives by the students depends largely on the educational model applied in the lesson. The term \"foreign language\" refers to the systematic teaching of a language different than the native, while the term \"second language\" refers to the lingual code utilized in certain communicational situations. The teaching methods of the second foreign language differ, depending on whether the teaching of vocabulary, grammar, translation, the emotional factor and the communicational goals are met, takes priority. The heterogeneity of the student body in terms of the teaching purpose of Greek as a second or foreign language and in terms of age, differentiates their learning motives as well as the lesson planning. Moreover, the lesson planning depends on the level of knowledge of Greek (A1, A2, B1, B2, C1, C2) of the student. In higher levels, the talking pace is faster and the types of speech with which the student comes in contact are diverse. In parallel, the teaching of the language lesson offers important chances for the students to come in contact with cultural factors of the speakers of the language, as well as with their own cultural factors, through an interactive, creative process. Culture is connected the prevalent sociopolitical conditions and the customs of a region. Therefore, the provision of original material from the teacher can help the students in realizing the boundaries between cultures and the importance of each one's contribution to the formation of the cultural identity of the person. In particular, proverbs constitute a culturally important element of speech, as long as they are a type of literary medium with an allegoric character. They were created in antiquity and they are transferred with variations, from generation to generation. Proverbs may refer to human behavior, natural phenomena and also animals, while their utilization as a teaching element is suitable both for structural and communicational exercises. For the purpose of this study, questionnaires were handed out to 41 Greek literature teachers that teach the Greek language to foreigners, as well as to 37 adults students, level A2 to C2. Through this methodological tool, the subjects of the study were asked to evaluate their level of agreement or disagreement with a number of opinions, concerning the teaching of proverbs as a cultural element. The teachers were also asked to write down the teaching methodology that they use in this subject. The processing of the gathered data and the extraction of overview diagrams in a systematic manner, aims at taking into consideration all the parameters that are thought to contribute in the deriving of conclusions. The confirmation, or not, of the study hypotheses contributes to the gathering of important findings for the subject at hand, while additional investigation can further help this cause. As its inferred from the full study of the answers given, the teachers' beliefs affect the way in which they teach, because the frequency of usage of proverbs in their everyday communication and their beliefs for the cultural importance of proverbial speech is transferred to the teaching. Furthermore, the majority of teachers use communicational teaching approaches. On the other hand, the bigger part of the students agrees on the aspect that proverbs should be taught in the learning of a second or foreign language, because of their remarkable cultural importance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση Αντιλήψεων Εκπαιδευτικών και Εκπαιδευομένων για τις Παροιμίες στη Διδασκαλία της Ελληνικής ως Δεύτερης ή Ξένης Γλώσσας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκορδίλη Αθηνά","Skordili Athina"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Στην παρούσα μελέτη διερευνώνται οι απόψεις των διδασκόντων και των διδασκομένων της ελληνικής ως Γ2 ή Ξ/Γ. Απώτερος σκοπός είναι η διαπίστωση του ρόλου που διαδραματίζουν οι απόψεις των εκπαιδευτικών για την πολιτισμική εκπαίδευση, στον τρόπο που διδάσκουν τον παροιμιακό λόγο. Επιπλέον, εξετάζονται οι διδακτικές μέθοδοι που αξιοποιούνται και μελετάται το κατά πόσο οι διδασκόμενοι θεωρούν αναγκαία τη διδασκαλία στοιχείων πολιτισμού στην εκμάθηση της Γ2 ή Ξ/Γ. Οι εκπαιδευτικές απόψεις επιδρούν τόσο στη διδασκαλία όσο και στη μάθηση και διαμορφώνουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο συντελείται καθεμία από αυτές τις διαδικασίες. Συνιστώντας απότοκο επιρροών και εμπειριών από το οικογενειακό και κοινωνικοπολιτικό συγκείμενο του ατόμου, καθορίζουν το ρόλο και τη συμπεριφορά που υιοθετεί ο διδάσκων στην τάξη, καθώς και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τους εκπαιδευόμενους. Η παθητική αποδοχή πληροφοριών ή η ανάπτυξη πρωτοβουλιών από τη μεριά των μαθητών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το διδακτικό μοντέλο που εφαρμόζεται στο μάθημα. Ο όρος «ξένη γλώσσα» αναφέρεται στη συστηματική διδασκαλία μιας γλώσσας διαφορετικής από τη μητρική, ενώ ο όρος «δεύτερη γλώσσα» αφορά στον γλωσσικό κώδικα που επιστρατεύεται σε συγκεκριμένες επικοινωνιακές καταστάσεις. Οι μέθοδοι διδασκαλίας της Γ2 ποικίλουν ανάλογα με το αν δίνεται προτεραιότητα στη διδασκαλία του λεξιλογίου και της γραμματικής, στη μετάφραση ή στον συναισθηματικό παράγοντα και στο κατά πόσο εξυπηρετούνται οι επικοινωνιακοί σκοποί. Η ανομοιογένεια του πληθυσμού των διδασκομένων ως προς το σκοπό εκμάθησης της ελληνικής ως Γ2 ή Ξ/Γ αλλά και το αν είναι ενήλικοι ή ανήλικοι, διαφοροποιεί τα κίνητρά τους για μάθηση αλλά και τον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας. Ακόμα, η οργάνωση του μαθήματος εξαρτάται από το επίπεδο ελληνομάθειας (Α1, Α2, Β1, Β2, Γ1, Γ2) στο οποίο βρίσκεται ο διδασκόμενος. Όσο μεγαλώνει το επίπεδο, τόσο ο ρυθμός της ομιλίας γίνεται ταχύτερος και ο διδασκόμενος έρχεται σε επαφή με διαφορετικά είδη λόγου. Παράλληλα, η διδασκαλία του γλωσσικού μαθήματος προσφέρει σημαντικές ευκαιρίες για την επαφή των διδασκομένων με στοιχεία πολιτισμού τόσο του λαού που μιλά τη γλώσσα που διδάσκονται όσο και δικά τους, μέσω μιας δημιουργικής διαδικασίας αλληλεπίδρασης. Ο πολιτισμός συνδέεται με τις επικρατούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες μιας περιοχής, τα ήθη και τα έθιμα. Συνεπώς, η παροχή αυθεντικού υλικού από τον διδάσκοντα μπορεί να βοηθήσει τους διδασκόμενους στη συνειδητοποίηση των ορίων μεταξύ των πολιτισμών και στη σημασία της συνεισφοράς καθενός από αυτούς στη διαμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας του ατόμου. Ειδικότερα, οι παροιμίες είναι ένα στοιχείο του λόγου με πολιτισμικό φορτίο, εφόσον αποτελούν ένα είδος λογοτεχνικής παραγωγής με αλληγορικό χαρακτήρα. Δημιουργήθηκαν κατά την αρχαιότητα και μεταβιβάζονται με παραλλαγές από γενιά σε γενιά. Οι παροιμίες μπορεί να αναφέρονται στην ανθρώπινη συμπεριφορά, στα φυσικά φαινόμενα αλλά και στα ζώα, ενώ η αξιοποίησή τους ως διδακτικό αντικείμενο προσφέρεται τόσο για ασκήσεις δομικού όσο και επικοινωνιακού περιεχομένου. Για τους σκοπούς της έρευνας διανεμήθηκαν ερωτηματολόγια σε 41 Έλληνες φιλολόγους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν την ελληνική γλώσσα σε αλλοδαπούς καθώς και σε 37 ενήλικους διδασκόμενους των επιπέδων ελληνομάθειας Α2 ως και Γ1. Μέσω του μεθοδολογικού αυτού εργαλείου, τα υποκείμενα της έρευνας κλήθηκαν να αποτιμήσουν το βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας τους με μια σειρά θέσεων αναφορικά με τις απόψεις τους για τη διδασκαλία των παροιμιών ως στοιχείο πολιτισμού. Οι διδάσκοντες κλήθηκαν επιπλέον να καταγράψουν τη διδακτική μεθοδολογία που χρησιμοποιούν στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Η επεξεργασία των στοιχείων που συλλέχθηκαν και η εξαγωγή εποπτικών διαγραμμάτων με συστηματικό τρόπο, αποσκοπεί στο να ληφθούν υπόψη όλοι οι παράμετροι που θεωρήθηκαν σημαντικοί για τη διατύπωση συμπερασμάτων. Η επιβεβαίωση ή μη των ερευνητικών υποθέσεων συμβάλλει στη συλλογή σημαντικών ευρημάτων για το εν λόγω ζήτημα, ενώ η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος μπορεί να συνδράμει προς το σκοπό αυτό. Όπως συνάγεται από τη συνολική μελέτη των απαντήσεων, οι απόψεις των εκπαιδευτικών επηρεάζουν τον τρόπο που διδάσκουν, καθώς η συχνότητα χρήσης των παροιμιών στην καθημερινή τους επικοινωνία και οι αντιλήψεις τους για την πολιτισμική αξία του παροιμιακού λόγου, μεταφέρεται στη διδασκαλία. Επίσης, στην πλειοψηφία τους οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν επικοινωνιακές διδακτικές προσεγγίσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των διδασκομένων, από την άλλη πλευρά, συγκλίνει στη θέση ότι οι παροιμίες πρέπει να διδάσκονται κατά την εκμάθηση της Γ2 ή Ξ/Γ, λόγω του αξιοσημείωτου πολιτισμικού φορτίου που μεταφέρουν.","In this work, are studied the beliefs of the teachers and the students of Greek as second or foreign language. The ultimate goal is the ascertainment of the impact of the teachers' beliefs on cultural education, in the way that they teach proverbs. In addition, it is studied the utilized teaching methods and the level in which the students consider cultural factors necessary in the learning of the second or foreign language. The educational beliefs influence the teaching as well as the learning and create the conditions under which each of these processes takes place. Resulting from the family and sociopolitical context, these views determine the role and the behavior assumed by the teacher in the classroom, as well as the way in which he or she interacts with the students. The passive acceptance of information or the undertaking of initiatives by the students depends largely on the educational model applied in the lesson. The term \"foreign language\" refers to the systematic teaching of a language different than the native, while the term \"second language\" refers to the lingual code utilized in certain communicational situations. The teaching methods of the second foreign language differ, depending on whether the teaching of vocabulary, grammar, translation, the emotional factor and the communicational goals are met, takes priority. The heterogeneity of the student body in terms of the teaching purpose of Greek as a second or foreign language and in terms of age, differentiates their learning motives as well as the lesson planning. Moreover, the lesson planning depends on the level of knowledge of Greek (A1, A2, B1, B2, C1, C2) of the student. In higher levels, the talking pace is faster and the types of speech with which the student comes in contact are diverse. In parallel, the teaching of the language lesson offers important chances for the students to come in contact with cultural factors of the speakers of the language, as well as with their own cultural factors, through an interactive, creative process. Culture is connected the prevalent sociopolitical conditions and the customs of a region. Therefore, the provision of original material from the teacher can help the students in realizing the boundaries between cultures and the importance of each one's contribution to the formation of the cultural identity of the person. In particular, proverbs constitute a culturally important element of speech, as long as they are a type of literary medium with an allegoric character. They were created in antiquity and they are transferred with variations, from generation to generation. Proverbs may refer to human behavior, natural phenomena and also animals, while their utilization as a teaching element is suitable both for structural and communicational exercises. For the purpose of this study, questionnaires were handed out to 41 Greek literature teachers that teach the Greek language to foreigners, as well as to 37 adults students, level A2 to C2. Through this methodological tool, the subjects of the study were asked to evaluate their level of agreement or disagreement with a number of opinions, concerning the teaching of proverbs as a cultural element. The teachers were also asked to write down the teaching methodology that they use in this subject. The processing of the gathered data and the extraction of overview diagrams in a systematic manner, aims at taking into consideration all the parameters that are thought to contribute in the deriving of conclusions. The confirmation, or not, of the study hypotheses contributes to the gathering of important findings for the subject at hand, while additional investigation can further help this cause. As its inferred from the full study of the answers given, the teachers' beliefs affect the way in which they teach, because the frequency of usage of proverbs in their everyday communication and their beliefs for the cultural importance of proverbial speech is transferred to the teaching. Furthermore, the majority of teachers use communicational teaching approaches. On the other hand, the bigger part of the students agrees on the aspect that proverbs should be taught in the learning of a second or foreign language, because of their remarkable cultural importance."],"dc:identifier":["uoadl:2271944","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2271944"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Διερεύνηση Αντιλήψεων Εκπαιδευτικών και Εκπαιδευομένων για τις Παροιμίες στη Διδασκαλία της Ελληνικής ως Δεύτερης ή Ξένης Γλώσσας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:05Z"}