{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2285407"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2285407","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το πείραμα της «κόκκινης Βιέννης» (1919-1934). Προβλήματα και αντιφάσεις του εγχειρήματος του «σοσιαλισμού σε μια πόλη».","abstract":"Την περίοδο του Μεσοπολέμου η Βιέννη αποτέλεσε τον τόπο ενός πρωτότυπου εγχειρήματος κοινωνικού μετασχηματισμού μέσω της εφαρμογής ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Φορέας και οργανωτής αυτής της προσπάθειας υπήρξε το αυστριακό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο από το 1919 μέχρι και το 1934 χάρη στην απόλυτη πλειοψηφία που κατακτούσε στις εκλογές ήλεγχε την τοπική κυβέρνηση. Το πρόγραμμα των σοσιαλδημοκρατών στόχευε στον εκσυγχρονισμό και την επέκταση του εκπαιδευτικού και υγειονομικού συστήματος, ενώ εκείνο που κάνει μέχρι και σήμερα το παράδειγμα της «κόκκινης Βιέννης» να ξεχωρίζει είναι το γιγαντιαίο πρόγραμμα κατασκευής κοινωνικών κατοικιών, με το οποίο επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί το οξύ στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η πόλη. Επρόκειτο ταυτόχρονα και για μια εκτεταμένη παρέμβαση στον αστικό χώρο που στόχευε να κάνει ορατούς τους ανθρώπους εκείνους που οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων και δημοτικών αρχών είχαν θέσει στο περιθώριο. Επιπλέον η δημιουργία μιας πολιτιστικής ηγεμονίας της εργατικής τάξης θεωρούνταν ως απαραίτητο βήμα για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και σε κεντρικό επίπεδο. Το γεγονός όμως ότι εκτός της πρωτεύουσας είχαν επικρατήσει οι δυνάμεις της Δεξιάς σήμαινε ότι η Βιέννη βρισκόταν πολιτικά απομονωμένη από την υπόλοιπη Αυστρία και ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα υπερβολικά εξαρτημένη από την κεντρική κυβέρνηση και τις επιλογές της. Στόχος αυτής της εργασίας είναι η αναμέτρηση με τα προβλήματα και τις αντιφάσεις του εγχειρήματος της «κόκκινης Βιέννης», που από πολλούς χαρακτηρίζεται ως «σοσιαλισμός σε μια πόλη». Ιδιαίτερη βαρύτητα θα δοθεί στις εντάσεις που αναπτύσσονταν ανάμεσα στην ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού κινήματος και στα εργατικά στρώματα, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν όχι μόνο ψηφοφόροι αλλά και μέλη του κόμματος. Οι εντάσεις αυτές προέκυπταν καθώς παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονταν ήταν προς όφελος τους συχνά έρχονταν και σε αντίθεση με τις πρακτικές και τον τρόπο ζωής των στρωμάτων αυτών, καθώς επρόκειτο για αποφάσεις που λαμβάνονταν και υλοποιούνταν «από τα πάνω» χωρίς την συμμετοχή τους. Η επιδίωξη της ηγεσίας να ρυθμίζει και να ελέγχει κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής θα δημιουργήσει ένα πλαίσιο που από τους περισσότερους εκλαμβανόταν ως ασφυκτικό και από το οποίο αναζητούσαν τρόπους για να ξεφύγουν. Η διαρκής αυτή αντίθεση ανάμεσα στις διαφορετικές επιδιώξεις βάσης και ηγεσίας λαμβάνει ανοιχτή μορφή και κορυφώνεται σε τρείς κυρίως στιγμές: στα επαναστατικά γεγονότα του Νοεμβρίου του 1918, στην εξέγερση του Ιουλίου του 1927 και στον σύντομο αυστριακό εμφύλιο του Φεβρουαρίου του 1934, όταν και το πείραμα της «κόκκινης Βιέννης» θα φτάσει στο τέλος του.","abstract_html":"Την περίοδο του Μεσοπολέμου η Βιέννη αποτέλεσε τον τόπο ενός πρωτότυπου εγχειρήματος κοινωνικού μετασχηματισμού μέσω της εφαρμογής ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Φορέας και οργανωτής αυτής της προσπάθειας υπήρξε το αυστριακό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο από το 1919 μέχρι και το 1934 χάρη στην απόλυτη πλειοψηφία που κατακτούσε στις εκλογές ήλεγχε την τοπική κυβέρνηση. Το πρόγραμμα των σοσιαλδημοκρατών στόχευε στον εκσυγχρονισμό και την επέκταση του εκπαιδευτικού και υγειονομικού συστήματος, ενώ εκείνο που κάνει μέχρι και σήμερα το παράδειγμα της «κόκκινης Βιέννης» να ξεχωρίζει είναι το γιγαντιαίο πρόγραμμα κατασκευής κοινωνικών κατοικιών, με το οποίο επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί το οξύ στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η πόλη. Επρόκειτο ταυτόχρονα και για μια εκτεταμένη παρέμβαση στον αστικό χώρο που στόχευε να κάνει ορατούς τους ανθρώπους εκείνους που οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων και δημοτικών αρχών είχαν θέσει στο περιθώριο. Επιπλέον η δημιουργία μιας πολιτιστικής ηγεμονίας της εργατικής τάξης θεωρούνταν ως απαραίτητο βήμα για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και σε κεντρικό επίπεδο. Το γεγονός όμως ότι εκτός της πρωτεύουσας είχαν επικρατήσει οι δυνάμεις της Δεξιάς σήμαινε ότι η Βιέννη βρισκόταν πολιτικά απομονωμένη από την υπόλοιπη Αυστρία και ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα υπερβολικά εξαρτημένη από την κεντρική κυβέρνηση και τις επιλογές της. Στόχος αυτής της εργασίας είναι η αναμέτρηση με τα προβλήματα και τις αντιφάσεις του εγχειρήματος της «κόκκινης Βιέννης», που από πολλούς χαρακτηρίζεται ως «σοσιαλισμός σε μια πόλη». Ιδιαίτερη βαρύτητα θα δοθεί στις εντάσεις που αναπτύσσονταν ανάμεσα στην ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού κινήματος και στα εργατικά στρώματα, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν όχι μόνο ψηφοφόροι αλλά και μέλη του κόμματος. Οι εντάσεις αυτές προέκυπταν καθώς παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονταν ήταν προς όφελος τους συχνά έρχονταν και σε αντίθεση με τις πρακτικές και τον τρόπο ζωής των στρωμάτων αυτών, καθώς επρόκειτο για αποφάσεις που λαμβάνονταν και υλοποιούνταν «από τα πάνω» χωρίς την συμμετοχή τους. Η επιδίωξη της ηγεσίας να ρυθμίζει και να ελέγχει κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής θα δημιουργήσει ένα πλαίσιο που από τους περισσότερους εκλαμβανόταν ως ασφυκτικό και από το οποίο αναζητούσαν τρόπους για να ξεφύγουν. Η διαρκής αυτή αντίθεση ανάμεσα στις διαφορετικές επιδιώξεις βάσης και ηγεσίας λαμβάνει ανοιχτή μορφή και κορυφώνεται σε τρείς κυρίως στιγμές: στα επαναστατικά γεγονότα του Νοεμβρίου του 1918, στην εξέγερση του Ιουλίου του 1927 και στον σύντομο αυστριακό εμφύλιο του Φεβρουαρίου του 1934, όταν και το πείραμα της «κόκκινης Βιέννης» θα φτάσει στο τέλος του.","abstract_has_math":false,"creators":["Κάντζιας-Ρόντε Αλεξάντερ-Κρίστιαν","Kantzias-Rohde Alexander-Christian"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:07Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2285407"],"render_values":[{"text":"uoadl:2285407","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285407","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285407","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2285407","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κάντζιας-Ρόντε Αλεξάντερ-Κρίστιαν","Kantzias-Rohde Alexander-Christian"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2285407","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285407"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Την περίοδο του Μεσοπολέμου η Βιέννη αποτέλεσε τον τόπο ενός πρωτότυπου εγχειρήματος κοινωνικού μετασχηματισμού μέσω της εφαρμογής ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Φορέας και οργανωτής αυτής της προσπάθειας υπήρξε το αυστριακό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο από το 1919 μέχρι και το 1934 χάρη στην απόλυτη πλειοψηφία που κατακτούσε στις εκλογές ήλεγχε την τοπική κυβέρνηση. Το πρόγραμμα των σοσιαλδημοκρατών στόχευε στον εκσυγχρονισμό και την επέκταση του εκπαιδευτικού και υγειονομικού συστήματος, ενώ εκείνο που κάνει μέχρι και σήμερα το παράδειγμα της «κόκκινης Βιέννης» να ξεχωρίζει είναι το γιγαντιαίο πρόγραμμα κατασκευής κοινωνικών κατοικιών, με το οποίο επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί το οξύ στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η πόλη. Επρόκειτο ταυτόχρονα και για μια εκτεταμένη παρέμβαση στον αστικό χώρο που στόχευε να κάνει ορατούς τους ανθρώπους εκείνους που οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων και δημοτικών αρχών είχαν θέσει στο περιθώριο. Επιπλέον η δημιουργία μιας πολιτιστικής ηγεμονίας της εργατικής τάξης θεωρούνταν ως απαραίτητο βήμα για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και σε κεντρικό επίπεδο. Το γεγονός όμως ότι εκτός της πρωτεύουσας είχαν επικρατήσει οι δυνάμεις της Δεξιάς σήμαινε ότι η Βιέννη βρισκόταν πολιτικά απομονωμένη από την υπόλοιπη Αυστρία και ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα υπερβολικά εξαρτημένη από την κεντρική κυβέρνηση και τις επιλογές της. Στόχος αυτής της εργασίας είναι η αναμέτρηση με τα προβλήματα και τις αντιφάσεις του εγχειρήματος της «κόκκινης Βιέννης», που από πολλούς χαρακτηρίζεται ως «σοσιαλισμός σε μια πόλη». Ιδιαίτερη βαρύτητα θα δοθεί στις εντάσεις που αναπτύσσονταν ανάμεσα στην ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού κινήματος και στα εργατικά στρώματα, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν όχι μόνο ψηφοφόροι αλλά και μέλη του κόμματος. Οι εντάσεις αυτές προέκυπταν καθώς παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονταν ήταν προς όφελος τους συχνά έρχονταν και σε αντίθεση με τις πρακτικές και τον τρόπο ζωής των στρωμάτων αυτών, καθώς επρόκειτο για αποφάσεις που λαμβάνονταν και υλοποιούνταν «από τα πάνω» χωρίς την συμμετοχή τους. Η επιδίωξη της ηγεσίας να ρυθμίζει και να ελέγχει κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής θα δημιουργήσει ένα πλαίσιο που από τους περισσότερους εκλαμβανόταν ως ασφυκτικό και από το οποίο αναζητούσαν τρόπους για να ξεφύγουν. Η διαρκής αυτή αντίθεση ανάμεσα στις διαφορετικές επιδιώξεις βάσης και ηγεσίας λαμβάνει ανοιχτή μορφή και κορυφώνεται σε τρείς κυρίως στιγμές: στα επαναστατικά γεγονότα του Νοεμβρίου του 1918, στην εξέγερση του Ιουλίου του 1927 και στον σύντομο αυστριακό εμφύλιο του Φεβρουαρίου του 1934, όταν και το πείραμα της «κόκκινης Βιέννης» θα φτάσει στο τέλος του.","During the interwar era the city of Vienna became the side of a unique experiment of social transformation, through the implementation of a program of reforms to the benefit of the lower classes. The agency and organizer of this effort was the Austrian Social Democratic Party, which from 1919 to 1934, thanks to the absolute majority that has been achieving at the elections controlled the local government. The Social Democrats program aimed at modernizing and expanding the educational and health systems, while what makes the example of \"red Vienna\" to stand out even today is its huge social housing project, an attempt to deal with the acute housing crisis that the city faced. It was also a far-reaching intervention in the urban space which aimed to make visible those people which the policies of previous governments and municipalities had marginalized. Moreover, the creation of a cultural hegemony of the working class was considered as a necessary step to the conquest of political power at the national level. But the fact that the right-wing forces had prevailed outside of the capital left Vienna politically isolated from the rest of Austria and at the same time on multiple levels too dependent on the central government and its polices. The aim of this work is to confront the problems and contradictions of the \"red Vienna\" project, which many characterize as “socialism in one city”. Particular attention will be paid to the tensions that emerge between the leadership of the social democratic movement and the members of the working class, many of whom were not only voters but also party members. Those tensions arose despite the fact that those polices were to their benefit, but they often contradicted with the practices and lifestyles of these class, as those decisions where taken and implemented \"from above\" without their participation of the people concerned. The effort of the party leadership to regulate and control every aspect of social life will create a framework which most perceived as stifling and sought ways to escape it. This lasting contrast between the different goals of the basis and the leadership takes on an open character and culminates in three main events: at the revolutionary events of the November 1918, at the revolt of the July 1927 and in the short Austrian civil war of February 1934, when the experiment of \"red Vienna\" will come to its end."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το πείραμα της «κόκκινης Βιέννης» (1919-1934). Προβλήματα και αντιφάσεις του εγχειρήματος του «σοσιαλισμού σε μια πόλη»."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κάντζιας-Ρόντε Αλεξάντερ-Κρίστιαν","Kantzias-Rohde Alexander-Christian"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Την περίοδο του Μεσοπολέμου η Βιέννη αποτέλεσε τον τόπο ενός πρωτότυπου εγχειρήματος κοινωνικού μετασχηματισμού μέσω της εφαρμογής ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Φορέας και οργανωτής αυτής της προσπάθειας υπήρξε το αυστριακό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο από το 1919 μέχρι και το 1934 χάρη στην απόλυτη πλειοψηφία που κατακτούσε στις εκλογές ήλεγχε την τοπική κυβέρνηση. Το πρόγραμμα των σοσιαλδημοκρατών στόχευε στον εκσυγχρονισμό και την επέκταση του εκπαιδευτικού και υγειονομικού συστήματος, ενώ εκείνο που κάνει μέχρι και σήμερα το παράδειγμα της «κόκκινης Βιέννης» να ξεχωρίζει είναι το γιγαντιαίο πρόγραμμα κατασκευής κοινωνικών κατοικιών, με το οποίο επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί το οξύ στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η πόλη. Επρόκειτο ταυτόχρονα και για μια εκτεταμένη παρέμβαση στον αστικό χώρο που στόχευε να κάνει ορατούς τους ανθρώπους εκείνους που οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων και δημοτικών αρχών είχαν θέσει στο περιθώριο. Επιπλέον η δημιουργία μιας πολιτιστικής ηγεμονίας της εργατικής τάξης θεωρούνταν ως απαραίτητο βήμα για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και σε κεντρικό επίπεδο. Το γεγονός όμως ότι εκτός της πρωτεύουσας είχαν επικρατήσει οι δυνάμεις της Δεξιάς σήμαινε ότι η Βιέννη βρισκόταν πολιτικά απομονωμένη από την υπόλοιπη Αυστρία και ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα υπερβολικά εξαρτημένη από την κεντρική κυβέρνηση και τις επιλογές της. Στόχος αυτής της εργασίας είναι η αναμέτρηση με τα προβλήματα και τις αντιφάσεις του εγχειρήματος της «κόκκινης Βιέννης», που από πολλούς χαρακτηρίζεται ως «σοσιαλισμός σε μια πόλη». Ιδιαίτερη βαρύτητα θα δοθεί στις εντάσεις που αναπτύσσονταν ανάμεσα στην ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού κινήματος και στα εργατικά στρώματα, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν όχι μόνο ψηφοφόροι αλλά και μέλη του κόμματος. Οι εντάσεις αυτές προέκυπταν καθώς παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονταν ήταν προς όφελος τους συχνά έρχονταν και σε αντίθεση με τις πρακτικές και τον τρόπο ζωής των στρωμάτων αυτών, καθώς επρόκειτο για αποφάσεις που λαμβάνονταν και υλοποιούνταν «από τα πάνω» χωρίς την συμμετοχή τους. Η επιδίωξη της ηγεσίας να ρυθμίζει και να ελέγχει κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής θα δημιουργήσει ένα πλαίσιο που από τους περισσότερους εκλαμβανόταν ως ασφυκτικό και από το οποίο αναζητούσαν τρόπους για να ξεφύγουν. Η διαρκής αυτή αντίθεση ανάμεσα στις διαφορετικές επιδιώξεις βάσης και ηγεσίας λαμβάνει ανοιχτή μορφή και κορυφώνεται σε τρείς κυρίως στιγμές: στα επαναστατικά γεγονότα του Νοεμβρίου του 1918, στην εξέγερση του Ιουλίου του 1927 και στον σύντομο αυστριακό εμφύλιο του Φεβρουαρίου του 1934, όταν και το πείραμα της «κόκκινης Βιέννης» θα φτάσει στο τέλος του.","During the interwar era the city of Vienna became the side of a unique experiment of social transformation, through the implementation of a program of reforms to the benefit of the lower classes. The agency and organizer of this effort was the Austrian Social Democratic Party, which from 1919 to 1934, thanks to the absolute majority that has been achieving at the elections controlled the local government. The Social Democrats program aimed at modernizing and expanding the educational and health systems, while what makes the example of \"red Vienna\" to stand out even today is its huge social housing project, an attempt to deal with the acute housing crisis that the city faced. It was also a far-reaching intervention in the urban space which aimed to make visible those people which the policies of previous governments and municipalities had marginalized. Moreover, the creation of a cultural hegemony of the working class was considered as a necessary step to the conquest of political power at the national level. But the fact that the right-wing forces had prevailed outside of the capital left Vienna politically isolated from the rest of Austria and at the same time on multiple levels too dependent on the central government and its polices. The aim of this work is to confront the problems and contradictions of the \"red Vienna\" project, which many characterize as “socialism in one city”. Particular attention will be paid to the tensions that emerge between the leadership of the social democratic movement and the members of the working class, many of whom were not only voters but also party members. Those tensions arose despite the fact that those polices were to their benefit, but they often contradicted with the practices and lifestyles of these class, as those decisions where taken and implemented \"from above\" without their participation of the people concerned. The effort of the party leadership to regulate and control every aspect of social life will create a framework which most perceived as stifling and sought ways to escape it. This lasting contrast between the different goals of the basis and the leadership takes on an open character and culminates in three main events: at the revolutionary events of the November 1918, at the revolt of the July 1927 and in the short Austrian civil war of February 1934, when the experiment of \"red Vienna\" will come to its end."],"dc:identifier":["uoadl:2285407","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285407"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Το πείραμα της «κόκκινης Βιέννης» (1919-1934). Προβλήματα και αντιφάσεις του εγχειρήματος του «σοσιαλισμού σε μια πόλη»."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:07Z"}