{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2285504"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2285504","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μαγειρική κεραμική από την Ανατολική Μεσόγειο, 4ος - 7ος αιώνας. Επισκόπηση των τύπων, των τεχνικών και της διάδοσής της","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τα μαγειρικά σκεύη της πρωτοβυζαντινής περιόδου από την Ανατολική Μεσόγειο. Τα σκεύη αυτά διακρίνονται σε κλειστά και ανοικτά. Στην πρώτη ομάδα, την συχνότερη στα ανασκαφικά σύνολα, εντάσσονται οι χύτρες και οι βραστήρες, ενώ στη δεύτερη οι λοπάδες, τα τάγηνα και τα πινάκια ψησίματος. Εκτός από τα κλειστά και τα ανοικτά σκεύη συναντώνται, σπανιότερα, τα σαλτσάρια και τα πύραυνα. Επίσης, τα μαγειρικά αγγεία συναντώνται σε διάφορα είδη αρχαιολογικού περικειμένου, όπως οι οικίες, τα ναυάγια και τα νεκροταφεία. Τα περισσότερα από τα μαγειρικά σκεύη είναι κατασκευασμένα στον τροχό. Πρόκειται για σκεύη από μη ασβεστώδη πηλό με προσμίξεις και εγκλείσματα, καθώς και με λεπτά και σφαιρικά κυρίως τοιχώματα, χαρακτηριστικά τα οποία ευνοούσαν την ανθεκτικότητά τους στο θερμικό σοκ. Επιπροσθέτως, σε αρκετές θέσεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, των νησιών του Αιγαίου και της Κύπρου συναντώνται χειροποίητα μαγειρικά σκεύη, τα οποία έχουν συσχετισθεί με την εγκατάσταση των Σλάβων στον ελλαδικό χώρο. Ωστόσο, τα πρόσφατα στοιχεία της αρχαιολογικής έρευνας οδηγούν στην αποσύνδεση αυτής της ομάδας κεραμικής από μια αυστηρή εθνοτική ταυτότητα και στην απόδοσή της σε μία γενικότερη περίοδο οικονομικής ύφεσης. Εξίσου ενδιαφέρον πεδίο της έρευνας αποτελεί η εφυαλωμένη μαγειρική κεραμική, η οποία, αν και σε μικρές ποσότητες, συνεισφέρει στο δυσεπίλυτο ζήτημα της επανεμφάνισης ή συνέχειας της εφυάλωσης κατά τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους. Αναφορικά με τη διάδοση των μαγειρικών είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς τρία επίπεδα. Σε τοπικό επίπεδο, ο εκάστοτε οικισμός διαθέτει εγχώρια παραγωγή εξασφαλίζοντας σημαντική αυτάρκεια σε μία κατηγορία χρηστικών αγγείων με άμεση και καθημερινή χρήση. Οι εργαστηριακές ενδείξεις τοπικής παραγωγής είναι λιγοστές, ενώ το τοπίο συμπληρώνεται συχνά από μακροσκοπικές και μικροσκοπικές αναλύσεις, ενίοτε με συνδυασμό γεωλογικών δεδομένων. Σε διατοπικό επίπεδο, πολλοί οικισμοί τροφοδοτούνται από το εργαστήριο ενός. Ο συγκεκριμένος οικισμός αφενός εξασφαλίζει την αυτονομία του ως προς την παραγωγή, αφετέρου αποκτά οικονομικά οφέλη από ένα εμπόριο μικρής κλίμακας. Σε πανμεσογειακό επίπεδο, ορισμένες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, όπως το Αιγαίο και η Συροπαλαιστίνη, εξάγουν τα προϊόντα τους στην Αδριατική, τη νοτιοδυτική Μεσόγειο και τη βόρεια Αφρική. Αυτή η τρίτη σφαίρα διάδοσης λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς τις άλλες, καθώς καμία θέση δεν εισάγει αποκλειστικά από μακρινές αποστάσεις. Κλείνοντας, η μελέτη των μαγειρικών αγγείων, ένα ανεξερεύνητο και ελκυστικό πεδίο έρευνας, σε συνδυασμό με την ανάγνωση των πηγών και τις σχετικές με τα έθιμα διατροφής αναλύσεις, θα φωτίσουν τις γνώσεις μας για μια παραμελημένη πτυχή της καθημερινής ζωής των Βυζαντινών, αυτήν της τροφής.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τα μαγειρικά σκεύη της πρωτοβυζαντινής περιόδου από την Ανατολική Μεσόγειο. Τα σκεύη αυτά διακρίνονται σε κλειστά και ανοικτά. Στην πρώτη ομάδα, την συχνότερη στα ανασκαφικά σύνολα, εντάσσονται οι χύτρες και οι βραστήρες, ενώ στη δεύτερη οι λοπάδες, τα τάγηνα και τα πινάκια ψησίματος. Εκτός από τα κλειστά και τα ανοικτά σκεύη συναντώνται, σπανιότερα, τα σαλτσάρια και τα πύραυνα. Επίσης, τα μαγειρικά αγγεία συναντώνται σε διάφορα είδη αρχαιολογικού περικειμένου, όπως οι οικίες, τα ναυάγια και τα νεκροταφεία. Τα περισσότερα από τα μαγειρικά σκεύη είναι κατασκευασμένα στον τροχό. Πρόκειται για σκεύη από μη ασβεστώδη πηλό με προσμίξεις και εγκλείσματα, καθώς και με λεπτά και σφαιρικά κυρίως τοιχώματα, χαρακτηριστικά τα οποία ευνοούσαν την ανθεκτικότητά τους στο θερμικό σοκ. Επιπροσθέτως, σε αρκετές θέσεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, των νησιών του Αιγαίου και της Κύπρου συναντώνται χειροποίητα μαγειρικά σκεύη, τα οποία έχουν συσχετισθεί με την εγκατάσταση των Σλάβων στον ελλαδικό χώρο. Ωστόσο, τα πρόσφατα στοιχεία της αρχαιολογικής έρευνας οδηγούν στην αποσύνδεση αυτής της ομάδας κεραμικής από μια αυστηρή εθνοτική ταυτότητα και στην απόδοσή της σε μία γενικότερη περίοδο οικονομικής ύφεσης. Εξίσου ενδιαφέρον πεδίο της έρευνας αποτελεί η εφυαλωμένη μαγειρική κεραμική, η οποία, αν και σε μικρές ποσότητες, συνεισφέρει στο δυσεπίλυτο ζήτημα της επανεμφάνισης ή συνέχειας της εφυάλωσης κατά τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους. Αναφορικά με τη διάδοση των μαγειρικών είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς τρία επίπεδα. Σε τοπικό επίπεδο, ο εκάστοτε οικισμός διαθέτει εγχώρια παραγωγή εξασφαλίζοντας σημαντική αυτάρκεια σε μία κατηγορία χρηστικών αγγείων με άμεση και καθημερινή χρήση. Οι εργαστηριακές ενδείξεις τοπικής παραγωγής είναι λιγοστές, ενώ το τοπίο συμπληρώνεται συχνά από μακροσκοπικές και μικροσκοπικές αναλύσεις, ενίοτε με συνδυασμό γεωλογικών δεδομένων. Σε διατοπικό επίπεδο, πολλοί οικισμοί τροφοδοτούνται από το εργαστήριο ενός. Ο συγκεκριμένος οικισμός αφενός εξασφαλίζει την αυτονομία του ως προς την παραγωγή, αφετέρου αποκτά οικονομικά οφέλη από ένα εμπόριο μικρής κλίμακας. Σε πανμεσογειακό επίπεδο, ορισμένες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, όπως το Αιγαίο και η Συροπαλαιστίνη, εξάγουν τα προϊόντα τους στην Αδριατική, τη νοτιοδυτική Μεσόγειο και τη βόρεια Αφρική. Αυτή η τρίτη σφαίρα διάδοσης λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς τις άλλες, καθώς καμία θέση δεν εισάγει αποκλειστικά από μακρινές αποστάσεις. Κλείνοντας, η μελέτη των μαγειρικών αγγείων, ένα ανεξερεύνητο και ελκυστικό πεδίο έρευνας, σε συνδυασμό με την ανάγνωση των πηγών και τις σχετικές με τα έθιμα διατροφής αναλύσεις, θα φωτίσουν τις γνώσεις μας για μια παραμελημένη πτυχή της καθημερινής ζωής των Βυζαντινών, αυτήν της τροφής.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπία Έλλη-Ευαγγελία","Bia Elli-Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:07Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2285504"],"render_values":[{"text":"uoadl:2285504","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285504","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285504","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2285504","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπία Έλλη-Ευαγγελία","Bia Elli-Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2285504","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285504"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τα μαγειρικά σκεύη της πρωτοβυζαντινής περιόδου από την Ανατολική Μεσόγειο. Τα σκεύη αυτά διακρίνονται σε κλειστά και ανοικτά. Στην πρώτη ομάδα, την συχνότερη στα ανασκαφικά σύνολα, εντάσσονται οι χύτρες και οι βραστήρες, ενώ στη δεύτερη οι λοπάδες, τα τάγηνα και τα πινάκια ψησίματος. Εκτός από τα κλειστά και τα ανοικτά σκεύη συναντώνται, σπανιότερα, τα σαλτσάρια και τα πύραυνα. Επίσης, τα μαγειρικά αγγεία συναντώνται σε διάφορα είδη αρχαιολογικού περικειμένου, όπως οι οικίες, τα ναυάγια και τα νεκροταφεία. Τα περισσότερα από τα μαγειρικά σκεύη είναι κατασκευασμένα στον τροχό. Πρόκειται για σκεύη από μη ασβεστώδη πηλό με προσμίξεις και εγκλείσματα, καθώς και με λεπτά και σφαιρικά κυρίως τοιχώματα, χαρακτηριστικά τα οποία ευνοούσαν την ανθεκτικότητά τους στο θερμικό σοκ. Επιπροσθέτως, σε αρκετές θέσεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, των νησιών του Αιγαίου και της Κύπρου συναντώνται χειροποίητα μαγειρικά σκεύη, τα οποία έχουν συσχετισθεί με την εγκατάσταση των Σλάβων στον ελλαδικό χώρο. Ωστόσο, τα πρόσφατα στοιχεία της αρχαιολογικής έρευνας οδηγούν στην αποσύνδεση αυτής της ομάδας κεραμικής από μια αυστηρή εθνοτική ταυτότητα και στην απόδοσή της σε μία γενικότερη περίοδο οικονομικής ύφεσης. Εξίσου ενδιαφέρον πεδίο της έρευνας αποτελεί η εφυαλωμένη μαγειρική κεραμική, η οποία, αν και σε μικρές ποσότητες, συνεισφέρει στο δυσεπίλυτο ζήτημα της επανεμφάνισης ή συνέχειας της εφυάλωσης κατά τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους. Αναφορικά με τη διάδοση των μαγειρικών είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς τρία επίπεδα. Σε τοπικό επίπεδο, ο εκάστοτε οικισμός διαθέτει εγχώρια παραγωγή εξασφαλίζοντας σημαντική αυτάρκεια σε μία κατηγορία χρηστικών αγγείων με άμεση και καθημερινή χρήση. Οι εργαστηριακές ενδείξεις τοπικής παραγωγής είναι λιγοστές, ενώ το τοπίο συμπληρώνεται συχνά από μακροσκοπικές και μικροσκοπικές αναλύσεις, ενίοτε με συνδυασμό γεωλογικών δεδομένων. Σε διατοπικό επίπεδο, πολλοί οικισμοί τροφοδοτούνται από το εργαστήριο ενός. Ο συγκεκριμένος οικισμός αφενός εξασφαλίζει την αυτονομία του ως προς την παραγωγή, αφετέρου αποκτά οικονομικά οφέλη από ένα εμπόριο μικρής κλίμακας. Σε πανμεσογειακό επίπεδο, ορισμένες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, όπως το Αιγαίο και η Συροπαλαιστίνη, εξάγουν τα προϊόντα τους στην Αδριατική, τη νοτιοδυτική Μεσόγειο και τη βόρεια Αφρική. Αυτή η τρίτη σφαίρα διάδοσης λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς τις άλλες, καθώς καμία θέση δεν εισάγει αποκλειστικά από μακρινές αποστάσεις. Κλείνοντας, η μελέτη των μαγειρικών αγγείων, ένα ανεξερεύνητο και ελκυστικό πεδίο έρευνας, σε συνδυασμό με την ανάγνωση των πηγών και τις σχετικές με τα έθιμα διατροφής αναλύσεις, θα φωτίσουν τις γνώσεις μας για μια παραμελημένη πτυχή της καθημερινής ζωής των Βυζαντινών, αυτήν της τροφής.","The present Master thesis discusses the cooking wares from Eastern Mediterranean during the Early Byzantine Period. This category is divided in closed and open vessels; the first group, the most frequent in the archaeological contexts, contains stewpots and kettles, while the latter consists of casseroles, frying pans and cooking dishes. Besides those two groups, cooking shafts and braziers are less frequent. Cooking wares have been found in early byzantine villas, shipwrecks and cemeteries. Early Byzantine Cooking Wares are mainly wheel – made, with thin, globular walls, made of non – calcareous clay with inclusions and almost always mixed with tempers. Potters used this type of clay and applicated such a shape in order to produce ceramics with suitable thermal properties. Apart from wheel – made, hand – made cooking pottery has come to light in many sites in Greece, the Aegean and Cyprus and has been linked with the presence of Slavs. Nevertheless, the recent excavation results imply that this type of technique might be related with a general economic crisis in the second half of the 6th century. In addition, a rather rare presence of glazed cooking ware contributes to the complex issue of continuity of the glazed technique. As far as the diffusion of cooking wares is concerned, it is possible to distinguish three levels. Firstly, each settlement produces cooking wares locally, securing its autarky in a type of vessel with immediate and everyday use. It is also important to note that workshop evidence is poorly represented in that period; however, macroscopic observation and microscopic analysis in combination with raw material prospection have provided useful insights into the local production. Secondly, in a regional level more than two settlements were provisioned by a workshop, located in one of them. This settlement not only did it secure its autarky, but also had profits deriving from a small – scale commerce. Thirdly, in a pan – Mediterranean level certain sites of the Eastern Mediterranean, such as the Aegean and Northern Palestine extracted their ceramic cooking wares to the West, in North Africa, South – West Mediterranean and the Adriatic. This type of long – distance diffusion is always complementary to the aforementioned two types. In conclusion, the study of cooking wares in combination with the sources and the archaeozoological analysis can shed light on an important aspect of everyday life in Byzantium."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μαγειρική κεραμική από την Ανατολική Μεσόγειο, 4ος - 7ος αιώνας. Επισκόπηση των τύπων, των τεχνικών και της διάδοσής της"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπία Έλλη-Ευαγγελία","Bia Elli-Evangelia"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τα μαγειρικά σκεύη της πρωτοβυζαντινής περιόδου από την Ανατολική Μεσόγειο. Τα σκεύη αυτά διακρίνονται σε κλειστά και ανοικτά. Στην πρώτη ομάδα, την συχνότερη στα ανασκαφικά σύνολα, εντάσσονται οι χύτρες και οι βραστήρες, ενώ στη δεύτερη οι λοπάδες, τα τάγηνα και τα πινάκια ψησίματος. Εκτός από τα κλειστά και τα ανοικτά σκεύη συναντώνται, σπανιότερα, τα σαλτσάρια και τα πύραυνα. Επίσης, τα μαγειρικά αγγεία συναντώνται σε διάφορα είδη αρχαιολογικού περικειμένου, όπως οι οικίες, τα ναυάγια και τα νεκροταφεία. Τα περισσότερα από τα μαγειρικά σκεύη είναι κατασκευασμένα στον τροχό. Πρόκειται για σκεύη από μη ασβεστώδη πηλό με προσμίξεις και εγκλείσματα, καθώς και με λεπτά και σφαιρικά κυρίως τοιχώματα, χαρακτηριστικά τα οποία ευνοούσαν την ανθεκτικότητά τους στο θερμικό σοκ. Επιπροσθέτως, σε αρκετές θέσεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, των νησιών του Αιγαίου και της Κύπρου συναντώνται χειροποίητα μαγειρικά σκεύη, τα οποία έχουν συσχετισθεί με την εγκατάσταση των Σλάβων στον ελλαδικό χώρο. Ωστόσο, τα πρόσφατα στοιχεία της αρχαιολογικής έρευνας οδηγούν στην αποσύνδεση αυτής της ομάδας κεραμικής από μια αυστηρή εθνοτική ταυτότητα και στην απόδοσή της σε μία γενικότερη περίοδο οικονομικής ύφεσης. Εξίσου ενδιαφέρον πεδίο της έρευνας αποτελεί η εφυαλωμένη μαγειρική κεραμική, η οποία, αν και σε μικρές ποσότητες, συνεισφέρει στο δυσεπίλυτο ζήτημα της επανεμφάνισης ή συνέχειας της εφυάλωσης κατά τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους. Αναφορικά με τη διάδοση των μαγειρικών είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς τρία επίπεδα. Σε τοπικό επίπεδο, ο εκάστοτε οικισμός διαθέτει εγχώρια παραγωγή εξασφαλίζοντας σημαντική αυτάρκεια σε μία κατηγορία χρηστικών αγγείων με άμεση και καθημερινή χρήση. Οι εργαστηριακές ενδείξεις τοπικής παραγωγής είναι λιγοστές, ενώ το τοπίο συμπληρώνεται συχνά από μακροσκοπικές και μικροσκοπικές αναλύσεις, ενίοτε με συνδυασμό γεωλογικών δεδομένων. Σε διατοπικό επίπεδο, πολλοί οικισμοί τροφοδοτούνται από το εργαστήριο ενός. Ο συγκεκριμένος οικισμός αφενός εξασφαλίζει την αυτονομία του ως προς την παραγωγή, αφετέρου αποκτά οικονομικά οφέλη από ένα εμπόριο μικρής κλίμακας. Σε πανμεσογειακό επίπεδο, ορισμένες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, όπως το Αιγαίο και η Συροπαλαιστίνη, εξάγουν τα προϊόντα τους στην Αδριατική, τη νοτιοδυτική Μεσόγειο και τη βόρεια Αφρική. Αυτή η τρίτη σφαίρα διάδοσης λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς τις άλλες, καθώς καμία θέση δεν εισάγει αποκλειστικά από μακρινές αποστάσεις. Κλείνοντας, η μελέτη των μαγειρικών αγγείων, ένα ανεξερεύνητο και ελκυστικό πεδίο έρευνας, σε συνδυασμό με την ανάγνωση των πηγών και τις σχετικές με τα έθιμα διατροφής αναλύσεις, θα φωτίσουν τις γνώσεις μας για μια παραμελημένη πτυχή της καθημερινής ζωής των Βυζαντινών, αυτήν της τροφής.","The present Master thesis discusses the cooking wares from Eastern Mediterranean during the Early Byzantine Period. This category is divided in closed and open vessels; the first group, the most frequent in the archaeological contexts, contains stewpots and kettles, while the latter consists of casseroles, frying pans and cooking dishes. Besides those two groups, cooking shafts and braziers are less frequent. Cooking wares have been found in early byzantine villas, shipwrecks and cemeteries. Early Byzantine Cooking Wares are mainly wheel – made, with thin, globular walls, made of non – calcareous clay with inclusions and almost always mixed with tempers. Potters used this type of clay and applicated such a shape in order to produce ceramics with suitable thermal properties. Apart from wheel – made, hand – made cooking pottery has come to light in many sites in Greece, the Aegean and Cyprus and has been linked with the presence of Slavs. Nevertheless, the recent excavation results imply that this type of technique might be related with a general economic crisis in the second half of the 6th century. In addition, a rather rare presence of glazed cooking ware contributes to the complex issue of continuity of the glazed technique. As far as the diffusion of cooking wares is concerned, it is possible to distinguish three levels. Firstly, each settlement produces cooking wares locally, securing its autarky in a type of vessel with immediate and everyday use. It is also important to note that workshop evidence is poorly represented in that period; however, macroscopic observation and microscopic analysis in combination with raw material prospection have provided useful insights into the local production. Secondly, in a regional level more than two settlements were provisioned by a workshop, located in one of them. This settlement not only did it secure its autarky, but also had profits deriving from a small – scale commerce. Thirdly, in a pan – Mediterranean level certain sites of the Eastern Mediterranean, such as the Aegean and Northern Palestine extracted their ceramic cooking wares to the West, in North Africa, South – West Mediterranean and the Adriatic. This type of long – distance diffusion is always complementary to the aforementioned two types. In conclusion, the study of cooking wares in combination with the sources and the archaeozoological analysis can shed light on an important aspect of everyday life in Byzantium."],"dc:identifier":["uoadl:2285504","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285504"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Μαγειρική κεραμική από την Ανατολική Μεσόγειο, 4ος - 7ος αιώνας. Επισκόπηση των τύπων, των τεχνικών και της διάδοσής της"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:07Z"}