{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2285525"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2285525","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Το κράτος κατά τους Hegel, Fichte, Müller και οι αποτυπώσεις των ιδεών των Fichte και Müller στον μετέπειτα εθνικισμό και φασισμό»","abstract":"Ο Ρομαντισμός, αποτελεί ένα κίνημα της Δύσης περί τα τέλη του 18ου αι., το οποίο αφορά τις τέχνες, αλλά και τον πολιτικό βίο. Το συγκεκριμένο κίνημα επηρεάστηκε κυρίως από τη Βιομηχανική Επανάσταση στην Αγγλία και την Επανάσταση στη Γαλλία. Αποτελεί από τα σημαντικότερα κινήματα, καθότι επηρέασε ριζικά τη ζωή, τη σκέψη, τη γνώση, την ηθική, την πολιτική αλλά και την αισθητική του δυτικού κόσμου. Αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο στη Γερμανία, επιφέροντας μια νέα πολιτική ιδεολογία, ενώ επέδρασε σημαντικά και στις μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία και Γαλλία. Θέλοντας να δώσει κανείς έναν ορισμό στο ρομαντισμό θα συναντήσει ποικίλες και συχνά αντικρουόμενες προσεγγίσεις ωστόσο, όπως επισημάνει ο Berlin, κανείς δεν έχει διαμαρτυρηθεί ούτε έχει ασκήσει κριτική για τις απόψεις αυτές. Ο ίδιος δε εστιάζει στη ρήση του F. Schlegel για τον ρομαντισμό ότι «υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου ένας τρομερός κι ωστόσο ανεκπλήρωτος πόθος να εκτιναχθεί στο άπειρο. Μια διακαής επιθυμία να σπάσει τα ασφυκτικά δεσμά της ατομικότητας» . Αυτό που παρατηρείται στο εν λόγω ρεύμα πολιτικά, αισθητικά και φιλοσοφικά είναι μια σαφής διαφοροποίηση από τον ορθολογισμό και τον κλασικισμό, καθώς υπάρχει καλαισθησία και όλα υποκινούνται από το συναίσθημα. Παράλληλα περιέχει πρόταση ελευθερίας. Σύμφωνα με τον Λαρμόρ, «οι Ρομαντικοί προέβαλαν τη διάσταση του ανήκειν ως πηγή της πολιτικά ενδιαφέρουσας φαντασίας» ενώ «αναγνώριζαν ως πρώτη ύλη για έναν δημιουργικό μετασχηματισμό της πραγματικότητας το πολιτισμικό υπόβαθρο» . Αυτό μπορεί είτε να ειδωθεί συντηρητικά και να καταστεί μέσο ιδεολογικής χειραγώγησης, είτε να αντιμετωπιστεί διαφορετικά και τελικά «το παράδοξο της παραδοσιακότητας» να γίνει το μέσο ενός παραγωγικού μετασχηματισμού, μιας αναβάθμισης των ανθρώπινων δυνάμεων . Οι στοχαστές, που επηρέασαν άρδην τη γερμανική κοινωνία και θέλησαν να αναπτερώσουν το εθνικό ηθικό, ήταν ο Lessing, o Kant, o Herder, o Fichte, o Hegel, o Schelling, o Schiller κ.α. Στην παρούσα εργασία θα γίνει μια απόπειρα προσέγγισης των βασικών ιδεών τριών διανοητών: του Hegel, του Fichte και του Müller. Ο Johann Gottlieb Fichte, φιλόσοφος και μαθητής του Kant, συμμερίστηκε την ιδέα της \"ελευθερίας\" του ανθρώπου υποστηρίζοντας πως μεγάλη σημασία έχει το \"πράττειν\". Ο διανοητής ήταν άνθρωπος δράσης και πίστευε ότι είναι καθήκον του να δημιουργεί ενεργά έναν καλύτερο κόσμο για την ανθρωπότητα. Με την εισβολή του Ναπολέοντα σε γερμανικά κρατίδια, ο Fichte αποτραβήχτηκε από τις καντιανές πεποιθήσεις και επικεντρώθηκε στον άνθρωπο και σ' αυτό που γίνεται χάρη στην παιδεία και τη γλώσσα. Ειδικότερα, ο φιλόσοφος ξεφεύγει από την ατομική οντότητα και μεταφέρεται στη σημασία του ανθρώπου μέσα στο έθνος. H αντίληψη της εθνότητας ως μιας κοινότητας με δημογραφικά χαρακτηριστικά, γλώσσα, θρησκεία, και πολιτισμό υπήρξε προϊόν των σκέψεων του και υποστήριζε ότι η ύπαρξη ενός έθνους δεν αποτελεί επιλογή των μελών του, αλλά αποτέλεσμα των κοινών αυτών χαρακτηριστικών που διαμορφώνουν τη συνείδησή τους. Παράλληλα, αντιλαμβάνονταν τα γειτονικά προς τη Γερμανία κράτη ως κίνδυνο για την εδαφική της ακεραιότητα, θεωρώντας επιπλέον πως δεν αρκεί η υπεράσπιση του εθνικούς εδάφους αλλά είναι αναγκαία η αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας προκειμένου αυτό να μεγαλώσει. Τελικά, ο Fichte, κατέληξε ένθερμος εθνικιστής, υπέρμαχος του Γερμανικού έθνους. Ο Georg Wilhelm Friedrich Hegel, μαθητής του Fichte και μεγάλος διαμορφωτής του γερμανικού ιδεαλισμού, έδωσε κι αυτός πολλά. Ο κατά κόσμον Έγελος, ασχολήθηκε περισσότερο με φιλοσοφία και έμεινε γνωστός για την \"διαλεκτική\" του, ενώ η φιλοσοφία του καταλήγει στο πρότυπο της διεθνούς κοινωνίας, με το κράτος να επιδιώκει τα δικά του κυρίαρχα συμφέροντα ξεχωριστά, χωρίς να υπάρχει μια υπερεθνική αρχή προκειμένου να επιβάλει ένα γενικό κανόνα δικαίου. Ο τρίτος στοχαστής, που θα απασχολήσει την εργασία μας είναι ο οικονομολόγος Adam Müller, ο οποίος εκπροσώπησε τη συντηρητική ομάδα του Ρομαντισμού. Ο Müller, υποστήριζε την επιστροφή στις μεσαιωνικού τύπου διακυβερνήσεις, καθώς – σύμφωνα με τη γνώμη του- μόνο ένας τέτοιος μονάρχης, θα μπορούσε να κάνει την κοινωνία να ξανά βρει την αποστολή της. Αναφορικά με το αύταρκες κλειστό εμπορικό κράτος του Fichte, θεωρούσε ότι καμία κοινωνική ομάδα δεν θα έπρεπε να ελέγχει την παραγωγή, και όλα θα ήταν στη δικαιοδοσία του κράτους. Εξάλλου, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Müller επιδοκίμαζε την μιλιταριστική στρατηγική της κοινωνίας.","abstract_html":"Ο Ρομαντισμός, αποτελεί ένα κίνημα της Δύσης περί τα τέλη του 18ου αι., το οποίο αφορά τις τέχνες, αλλά και τον πολιτικό βίο. Το συγκεκριμένο κίνημα επηρεάστηκε κυρίως από τη Βιομηχανική Επανάσταση στην Αγγλία και την Επανάσταση στη Γαλλία. Αποτελεί από τα σημαντικότερα κινήματα, καθότι επηρέασε ριζικά τη ζωή, τη σκέψη, τη γνώση, την ηθική, την πολιτική αλλά και την αισθητική του δυτικού κόσμου. Αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο στη Γερμανία, επιφέροντας μια νέα πολιτική ιδεολογία, ενώ επέδρασε σημαντικά και στις μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία και Γαλλία. Θέλοντας να δώσει κανείς έναν ορισμό στο ρομαντισμό θα συναντήσει ποικίλες και συχνά αντικρουόμενες προσεγγίσεις ωστόσο, όπως επισημάνει ο Berlin, κανείς δεν έχει διαμαρτυρηθεί ούτε έχει ασκήσει κριτική για τις απόψεις αυτές. Ο ίδιος δε εστιάζει στη ρήση του F. Schlegel για τον ρομαντισμό ότι «υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου ένας τρομερός κι ωστόσο ανεκπλήρωτος πόθος να εκτιναχθεί στο άπειρο. Μια διακαής επιθυμία να σπάσει τα ασφυκτικά δεσμά της ατομικότητας» . Αυτό που παρατηρείται στο εν λόγω ρεύμα πολιτικά, αισθητικά και φιλοσοφικά είναι μια σαφής διαφοροποίηση από τον ορθολογισμό και τον κλασικισμό, καθώς υπάρχει καλαισθησία και όλα υποκινούνται από το συναίσθημα. Παράλληλα περιέχει πρόταση ελευθερίας. Σύμφωνα με τον Λαρμόρ, «οι Ρομαντικοί προέβαλαν τη διάσταση του ανήκειν ως πηγή της πολιτικά ενδιαφέρουσας φαντασίας» ενώ «αναγνώριζαν ως πρώτη ύλη για έναν δημιουργικό μετασχηματισμό της πραγματικότητας το πολιτισμικό υπόβαθρο» . Αυτό μπορεί είτε να ειδωθεί συντηρητικά και να καταστεί μέσο ιδεολογικής χειραγώγησης, είτε να αντιμετωπιστεί διαφορετικά και τελικά «το παράδοξο της παραδοσιακότητας» να γίνει το μέσο ενός παραγωγικού μετασχηματισμού, μιας αναβάθμισης των ανθρώπινων δυνάμεων . Οι στοχαστές, που επηρέασαν άρδην τη γερμανική κοινωνία και θέλησαν να αναπτερώσουν το εθνικό ηθικό, ήταν ο Lessing, o Kant, o Herder, o Fichte, o Hegel, o Schelling, o Schiller κ.α. Στην παρούσα εργασία θα γίνει μια απόπειρα προσέγγισης των βασικών ιδεών τριών διανοητών: του Hegel, του Fichte και του Müller. Ο Johann Gottlieb Fichte, φιλόσοφος και μαθητής του Kant, συμμερίστηκε την ιδέα της &quot;ελευθερίας&quot; του ανθρώπου υποστηρίζοντας πως μεγάλη σημασία έχει το &quot;πράττειν&quot;. Ο διανοητής ήταν άνθρωπος δράσης και πίστευε ότι είναι καθήκον του να δημιουργεί ενεργά έναν καλύτερο κόσμο για την ανθρωπότητα. Με την εισβολή του Ναπολέοντα σε γερμανικά κρατίδια, ο Fichte αποτραβήχτηκε από τις καντιανές πεποιθήσεις και επικεντρώθηκε στον άνθρωπο και σ&#x27; αυτό που γίνεται χάρη στην παιδεία και τη γλώσσα. Ειδικότερα, ο φιλόσοφος ξεφεύγει από την ατομική οντότητα και μεταφέρεται στη σημασία του ανθρώπου μέσα στο έθνος. H αντίληψη της εθνότητας ως μιας κοινότητας με δημογραφικά χαρακτηριστικά, γλώσσα, θρησκεία, και πολιτισμό υπήρξε προϊόν των σκέψεων του και υποστήριζε ότι η ύπαρξη ενός έθνους δεν αποτελεί επιλογή των μελών του, αλλά αποτέλεσμα των κοινών αυτών χαρακτηριστικών που διαμορφώνουν τη συνείδησή τους. Παράλληλα, αντιλαμβάνονταν τα γειτονικά προς τη Γερμανία κράτη ως κίνδυνο για την εδαφική της ακεραιότητα, θεωρώντας επιπλέον πως δεν αρκεί η υπεράσπιση του εθνικούς εδάφους αλλά είναι αναγκαία η αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας προκειμένου αυτό να μεγαλώσει. Τελικά, ο Fichte, κατέληξε ένθερμος εθνικιστής, υπέρμαχος του Γερμανικού έθνους. Ο Georg Wilhelm Friedrich Hegel, μαθητής του Fichte και μεγάλος διαμορφωτής του γερμανικού ιδεαλισμού, έδωσε κι αυτός πολλά. Ο κατά κόσμον Έγελος, ασχολήθηκε περισσότερο με φιλοσοφία και έμεινε γνωστός για την &quot;διαλεκτική&quot; του, ενώ η φιλοσοφία του καταλήγει στο πρότυπο της διεθνούς κοινωνίας, με το κράτος να επιδιώκει τα δικά του κυρίαρχα συμφέροντα ξεχωριστά, χωρίς να υπάρχει μια υπερεθνική αρχή προκειμένου να επιβάλει ένα γενικό κανόνα δικαίου. Ο τρίτος στοχαστής, που θα απασχολήσει την εργασία μας είναι ο οικονομολόγος Adam Müller, ο οποίος εκπροσώπησε τη συντηρητική ομάδα του Ρομαντισμού. Ο Müller, υποστήριζε την επιστροφή στις μεσαιωνικού τύπου διακυβερνήσεις, καθώς – σύμφωνα με τη γνώμη του- μόνο ένας τέτοιος μονάρχης, θα μπορούσε να κάνει την κοινωνία να ξανά βρει την αποστολή της. Αναφορικά με το αύταρκες κλειστό εμπορικό κράτος του Fichte, θεωρούσε ότι καμία κοινωνική ομάδα δεν θα έπρεπε να ελέγχει την παραγωγή, και όλα θα ήταν στη δικαιοδοσία του κράτους. Εξάλλου, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Müller επιδοκίμαζε την μιλιταριστική στρατηγική της κοινωνίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κομνηνού Ελένη","Komninou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:07Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2285525"],"render_values":[{"text":"uoadl:2285525","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285525","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285525","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2285525","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κομνηνού Ελένη","Komninou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2285525","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285525"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Ρομαντισμός, αποτελεί ένα κίνημα της Δύσης περί τα τέλη του 18ου αι., το οποίο αφορά τις τέχνες, αλλά και τον πολιτικό βίο. Το συγκεκριμένο κίνημα επηρεάστηκε κυρίως από τη Βιομηχανική Επανάσταση στην Αγγλία και την Επανάσταση στη Γαλλία. Αποτελεί από τα σημαντικότερα κινήματα, καθότι επηρέασε ριζικά τη ζωή, τη σκέψη, τη γνώση, την ηθική, την πολιτική αλλά και την αισθητική του δυτικού κόσμου. Αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο στη Γερμανία, επιφέροντας μια νέα πολιτική ιδεολογία, ενώ επέδρασε σημαντικά και στις μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία και Γαλλία. Θέλοντας να δώσει κανείς έναν ορισμό στο ρομαντισμό θα συναντήσει ποικίλες και συχνά αντικρουόμενες προσεγγίσεις ωστόσο, όπως επισημάνει ο Berlin, κανείς δεν έχει διαμαρτυρηθεί ούτε έχει ασκήσει κριτική για τις απόψεις αυτές. Ο ίδιος δε εστιάζει στη ρήση του F. Schlegel για τον ρομαντισμό ότι «υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου ένας τρομερός κι ωστόσο ανεκπλήρωτος πόθος να εκτιναχθεί στο άπειρο. Μια διακαής επιθυμία να σπάσει τα ασφυκτικά δεσμά της ατομικότητας» . Αυτό που παρατηρείται στο εν λόγω ρεύμα πολιτικά, αισθητικά και φιλοσοφικά είναι μια σαφής διαφοροποίηση από τον ορθολογισμό και τον κλασικισμό, καθώς υπάρχει καλαισθησία και όλα υποκινούνται από το συναίσθημα. Παράλληλα περιέχει πρόταση ελευθερίας. Σύμφωνα με τον Λαρμόρ, «οι Ρομαντικοί προέβαλαν τη διάσταση του ανήκειν ως πηγή της πολιτικά ενδιαφέρουσας φαντασίας» ενώ «αναγνώριζαν ως πρώτη ύλη για έναν δημιουργικό μετασχηματισμό της πραγματικότητας το πολιτισμικό υπόβαθρο» . Αυτό μπορεί είτε να ειδωθεί συντηρητικά και να καταστεί μέσο ιδεολογικής χειραγώγησης, είτε να αντιμετωπιστεί διαφορετικά και τελικά «το παράδοξο της παραδοσιακότητας» να γίνει το μέσο ενός παραγωγικού μετασχηματισμού, μιας αναβάθμισης των ανθρώπινων δυνάμεων . Οι στοχαστές, που επηρέασαν άρδην τη γερμανική κοινωνία και θέλησαν να αναπτερώσουν το εθνικό ηθικό, ήταν ο Lessing, o Kant, o Herder, o Fichte, o Hegel, o Schelling, o Schiller κ.α. Στην παρούσα εργασία θα γίνει μια απόπειρα προσέγγισης των βασικών ιδεών τριών διανοητών: του Hegel, του Fichte και του Müller. Ο Johann Gottlieb Fichte, φιλόσοφος και μαθητής του Kant, συμμερίστηκε την ιδέα της \"ελευθερίας\" του ανθρώπου υποστηρίζοντας πως μεγάλη σημασία έχει το \"πράττειν\". Ο διανοητής ήταν άνθρωπος δράσης και πίστευε ότι είναι καθήκον του να δημιουργεί ενεργά έναν καλύτερο κόσμο για την ανθρωπότητα. Με την εισβολή του Ναπολέοντα σε γερμανικά κρατίδια, ο Fichte αποτραβήχτηκε από τις καντιανές πεποιθήσεις και επικεντρώθηκε στον άνθρωπο και σ' αυτό που γίνεται χάρη στην παιδεία και τη γλώσσα. Ειδικότερα, ο φιλόσοφος ξεφεύγει από την ατομική οντότητα και μεταφέρεται στη σημασία του ανθρώπου μέσα στο έθνος. H αντίληψη της εθνότητας ως μιας κοινότητας με δημογραφικά χαρακτηριστικά, γλώσσα, θρησκεία, και πολιτισμό υπήρξε προϊόν των σκέψεων του και υποστήριζε ότι η ύπαρξη ενός έθνους δεν αποτελεί επιλογή των μελών του, αλλά αποτέλεσμα των κοινών αυτών χαρακτηριστικών που διαμορφώνουν τη συνείδησή τους. Παράλληλα, αντιλαμβάνονταν τα γειτονικά προς τη Γερμανία κράτη ως κίνδυνο για την εδαφική της ακεραιότητα, θεωρώντας επιπλέον πως δεν αρκεί η υπεράσπιση του εθνικούς εδάφους αλλά είναι αναγκαία η αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας προκειμένου αυτό να μεγαλώσει. Τελικά, ο Fichte, κατέληξε ένθερμος εθνικιστής, υπέρμαχος του Γερμανικού έθνους. Ο Georg Wilhelm Friedrich Hegel, μαθητής του Fichte και μεγάλος διαμορφωτής του γερμανικού ιδεαλισμού, έδωσε κι αυτός πολλά. Ο κατά κόσμον Έγελος, ασχολήθηκε περισσότερο με φιλοσοφία και έμεινε γνωστός για την \"διαλεκτική\" του, ενώ η φιλοσοφία του καταλήγει στο πρότυπο της διεθνούς κοινωνίας, με το κράτος να επιδιώκει τα δικά του κυρίαρχα συμφέροντα ξεχωριστά, χωρίς να υπάρχει μια υπερεθνική αρχή προκειμένου να επιβάλει ένα γενικό κανόνα δικαίου. Ο τρίτος στοχαστής, που θα απασχολήσει την εργασία μας είναι ο οικονομολόγος Adam Müller, ο οποίος εκπροσώπησε τη συντηρητική ομάδα του Ρομαντισμού. Ο Müller, υποστήριζε την επιστροφή στις μεσαιωνικού τύπου διακυβερνήσεις, καθώς – σύμφωνα με τη γνώμη του- μόνο ένας τέτοιος μονάρχης, θα μπορούσε να κάνει την κοινωνία να ξανά βρει την αποστολή της. Αναφορικά με το αύταρκες κλειστό εμπορικό κράτος του Fichte, θεωρούσε ότι καμία κοινωνική ομάδα δεν θα έπρεπε να ελέγχει την παραγωγή, και όλα θα ήταν στη δικαιοδοσία του κράτους. Εξάλλου, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Müller επιδοκίμαζε την μιλιταριστική στρατηγική της κοινωνίας.","Romanticism is a Western movement of the late 18th century, which is not only about the arts but also about political life. This movement was influenced by the Industrial Revolution in England and the political-French Revolution. It is one of the most important movements, since it radically affected life, thought, knowledge, ethics, politics, and aesthetics of the Western world. It mainly developed in Germany, bringing about a new political ideology, and it also played a significant role in the great powers’ attitude, England and France in particular. Attempting to give a definition of romanticism, we will come across a variety of and often conflicting approaches However, as Berlin points out, no one has either complained or criticized these views. He focuses on F. Schlegel's statement, who regarding to romanticism, says that \"there is in the soul of man a terrible and unfulfilled desire to escape to infinity. A keen desire to break the stifling bonds of individuality\". What is observed in this stream politically, aesthetically and philosophically is a clear distinction from rationalism and classicism, as there is an essence of elegance and a general motivation by emotion. Furthermore the stream contains a proposition of freedom. According to Larmor, \"Romantics have put the dimension of belonging as the source of politically interesting fantasy,\" while \"recognizing the cultural background as a raw material for a creative transformation of reality.\" This transformation can be either conservatively viewed becoming an instrument of ideological manipulation, or it may be dealt with in a different way and ultimately \"the paradox of traditionality\" may also become the means of a productive transformation, an upgrading of human forces. The key-thinkers, who influenced German society and wished to revive the national morality, were Lessing, Kant, Herder, Fichte, Hegel, Schelling, Schiller, and others. In this paper an attempt will be made to approach the basic ideas of three theorists: Hegel, Fichte and Müller. Johann Gottlieb Fichte, a philosopher and student of Kant, shared the notion of \"freedom\" of man, arguing that \"acting\" is important. Fichte was a man of action and considered it his duty to actively create a better world for humanity. Due to Napoleon's invasion in German states, Fichte was withdrawn from Kantian beliefs and focused on man and on what can be achieved by education and language. Thus, Fichte escapes from the individual entity carrying himself towards the importance of man within the notion of nation. The perception of ethnicity as a community having demographic characteristics, language, religion, and culture has been the center of his thought, as he argued that the existence of a nation is not an optional action for its members but a result of these common characteristics shaping their conscience. Simultaneously, he perceived the neighboring states of Germany as a danger to its territorial integrity, considering that national defense is not enough, but it is necessary to take every opportunity to extend this territory. Eventually, Fichte turned out to be a firm nationalist, a defender of the German nation. Georg Wilhelm Friedrich Hegel, a student of Fichte became a great theorist of German idealism. Known as Egelos, (a translation of his surname in Greek language) he was more concerned with natural philosophy becoming famous for his \"dialectics.\" His philosophy concludes on the model of international society with the state pursuing its own sovereign interests separately, without having a supranational principle to impose a general rule of law. The third key-thinker in our paper will be was the economist Adam Müller, who represented the conservative group of Romanticism. Müller supported the return to the medieval type of government, as, according to his opinion, only a firm monarch could make society find its mission again. Regarding to the self-sufficient Closed Commercial State of Fichte, Müller considered that no social group should control the means of production, and everything should be subjected to the jurisdiction of the state. Finally, it is worth mentioning, that Müller supported the militaristic strategy of society."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Το κράτος κατά τους Hegel, Fichte, Müller και οι αποτυπώσεις των ιδεών των Fichte και Müller στον μετέπειτα εθνικισμό και φασισμό»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κομνηνού Ελένη","Komninou Eleni"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Ο Ρομαντισμός, αποτελεί ένα κίνημα της Δύσης περί τα τέλη του 18ου αι., το οποίο αφορά τις τέχνες, αλλά και τον πολιτικό βίο. Το συγκεκριμένο κίνημα επηρεάστηκε κυρίως από τη Βιομηχανική Επανάσταση στην Αγγλία και την Επανάσταση στη Γαλλία. Αποτελεί από τα σημαντικότερα κινήματα, καθότι επηρέασε ριζικά τη ζωή, τη σκέψη, τη γνώση, την ηθική, την πολιτική αλλά και την αισθητική του δυτικού κόσμου. Αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο στη Γερμανία, επιφέροντας μια νέα πολιτική ιδεολογία, ενώ επέδρασε σημαντικά και στις μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία και Γαλλία. Θέλοντας να δώσει κανείς έναν ορισμό στο ρομαντισμό θα συναντήσει ποικίλες και συχνά αντικρουόμενες προσεγγίσεις ωστόσο, όπως επισημάνει ο Berlin, κανείς δεν έχει διαμαρτυρηθεί ούτε έχει ασκήσει κριτική για τις απόψεις αυτές. Ο ίδιος δε εστιάζει στη ρήση του F. Schlegel για τον ρομαντισμό ότι «υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου ένας τρομερός κι ωστόσο ανεκπλήρωτος πόθος να εκτιναχθεί στο άπειρο. Μια διακαής επιθυμία να σπάσει τα ασφυκτικά δεσμά της ατομικότητας» . Αυτό που παρατηρείται στο εν λόγω ρεύμα πολιτικά, αισθητικά και φιλοσοφικά είναι μια σαφής διαφοροποίηση από τον ορθολογισμό και τον κλασικισμό, καθώς υπάρχει καλαισθησία και όλα υποκινούνται από το συναίσθημα. Παράλληλα περιέχει πρόταση ελευθερίας. Σύμφωνα με τον Λαρμόρ, «οι Ρομαντικοί προέβαλαν τη διάσταση του ανήκειν ως πηγή της πολιτικά ενδιαφέρουσας φαντασίας» ενώ «αναγνώριζαν ως πρώτη ύλη για έναν δημιουργικό μετασχηματισμό της πραγματικότητας το πολιτισμικό υπόβαθρο» . Αυτό μπορεί είτε να ειδωθεί συντηρητικά και να καταστεί μέσο ιδεολογικής χειραγώγησης, είτε να αντιμετωπιστεί διαφορετικά και τελικά «το παράδοξο της παραδοσιακότητας» να γίνει το μέσο ενός παραγωγικού μετασχηματισμού, μιας αναβάθμισης των ανθρώπινων δυνάμεων . Οι στοχαστές, που επηρέασαν άρδην τη γερμανική κοινωνία και θέλησαν να αναπτερώσουν το εθνικό ηθικό, ήταν ο Lessing, o Kant, o Herder, o Fichte, o Hegel, o Schelling, o Schiller κ.α. Στην παρούσα εργασία θα γίνει μια απόπειρα προσέγγισης των βασικών ιδεών τριών διανοητών: του Hegel, του Fichte και του Müller. Ο Johann Gottlieb Fichte, φιλόσοφος και μαθητής του Kant, συμμερίστηκε την ιδέα της \"ελευθερίας\" του ανθρώπου υποστηρίζοντας πως μεγάλη σημασία έχει το \"πράττειν\". Ο διανοητής ήταν άνθρωπος δράσης και πίστευε ότι είναι καθήκον του να δημιουργεί ενεργά έναν καλύτερο κόσμο για την ανθρωπότητα. Με την εισβολή του Ναπολέοντα σε γερμανικά κρατίδια, ο Fichte αποτραβήχτηκε από τις καντιανές πεποιθήσεις και επικεντρώθηκε στον άνθρωπο και σ' αυτό που γίνεται χάρη στην παιδεία και τη γλώσσα. Ειδικότερα, ο φιλόσοφος ξεφεύγει από την ατομική οντότητα και μεταφέρεται στη σημασία του ανθρώπου μέσα στο έθνος. H αντίληψη της εθνότητας ως μιας κοινότητας με δημογραφικά χαρακτηριστικά, γλώσσα, θρησκεία, και πολιτισμό υπήρξε προϊόν των σκέψεων του και υποστήριζε ότι η ύπαρξη ενός έθνους δεν αποτελεί επιλογή των μελών του, αλλά αποτέλεσμα των κοινών αυτών χαρακτηριστικών που διαμορφώνουν τη συνείδησή τους. Παράλληλα, αντιλαμβάνονταν τα γειτονικά προς τη Γερμανία κράτη ως κίνδυνο για την εδαφική της ακεραιότητα, θεωρώντας επιπλέον πως δεν αρκεί η υπεράσπιση του εθνικούς εδάφους αλλά είναι αναγκαία η αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας προκειμένου αυτό να μεγαλώσει. Τελικά, ο Fichte, κατέληξε ένθερμος εθνικιστής, υπέρμαχος του Γερμανικού έθνους. Ο Georg Wilhelm Friedrich Hegel, μαθητής του Fichte και μεγάλος διαμορφωτής του γερμανικού ιδεαλισμού, έδωσε κι αυτός πολλά. Ο κατά κόσμον Έγελος, ασχολήθηκε περισσότερο με φιλοσοφία και έμεινε γνωστός για την \"διαλεκτική\" του, ενώ η φιλοσοφία του καταλήγει στο πρότυπο της διεθνούς κοινωνίας, με το κράτος να επιδιώκει τα δικά του κυρίαρχα συμφέροντα ξεχωριστά, χωρίς να υπάρχει μια υπερεθνική αρχή προκειμένου να επιβάλει ένα γενικό κανόνα δικαίου. Ο τρίτος στοχαστής, που θα απασχολήσει την εργασία μας είναι ο οικονομολόγος Adam Müller, ο οποίος εκπροσώπησε τη συντηρητική ομάδα του Ρομαντισμού. Ο Müller, υποστήριζε την επιστροφή στις μεσαιωνικού τύπου διακυβερνήσεις, καθώς – σύμφωνα με τη γνώμη του- μόνο ένας τέτοιος μονάρχης, θα μπορούσε να κάνει την κοινωνία να ξανά βρει την αποστολή της. Αναφορικά με το αύταρκες κλειστό εμπορικό κράτος του Fichte, θεωρούσε ότι καμία κοινωνική ομάδα δεν θα έπρεπε να ελέγχει την παραγωγή, και όλα θα ήταν στη δικαιοδοσία του κράτους. Εξάλλου, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Müller επιδοκίμαζε την μιλιταριστική στρατηγική της κοινωνίας.","Romanticism is a Western movement of the late 18th century, which is not only about the arts but also about political life. This movement was influenced by the Industrial Revolution in England and the political-French Revolution. It is one of the most important movements, since it radically affected life, thought, knowledge, ethics, politics, and aesthetics of the Western world. It mainly developed in Germany, bringing about a new political ideology, and it also played a significant role in the great powers’ attitude, England and France in particular. Attempting to give a definition of romanticism, we will come across a variety of and often conflicting approaches However, as Berlin points out, no one has either complained or criticized these views. He focuses on F. Schlegel's statement, who regarding to romanticism, says that \"there is in the soul of man a terrible and unfulfilled desire to escape to infinity. A keen desire to break the stifling bonds of individuality\". What is observed in this stream politically, aesthetically and philosophically is a clear distinction from rationalism and classicism, as there is an essence of elegance and a general motivation by emotion. Furthermore the stream contains a proposition of freedom. According to Larmor, \"Romantics have put the dimension of belonging as the source of politically interesting fantasy,\" while \"recognizing the cultural background as a raw material for a creative transformation of reality.\" This transformation can be either conservatively viewed becoming an instrument of ideological manipulation, or it may be dealt with in a different way and ultimately \"the paradox of traditionality\" may also become the means of a productive transformation, an upgrading of human forces. The key-thinkers, who influenced German society and wished to revive the national morality, were Lessing, Kant, Herder, Fichte, Hegel, Schelling, Schiller, and others. In this paper an attempt will be made to approach the basic ideas of three theorists: Hegel, Fichte and Müller. Johann Gottlieb Fichte, a philosopher and student of Kant, shared the notion of \"freedom\" of man, arguing that \"acting\" is important. Fichte was a man of action and considered it his duty to actively create a better world for humanity. Due to Napoleon's invasion in German states, Fichte was withdrawn from Kantian beliefs and focused on man and on what can be achieved by education and language. Thus, Fichte escapes from the individual entity carrying himself towards the importance of man within the notion of nation. The perception of ethnicity as a community having demographic characteristics, language, religion, and culture has been the center of his thought, as he argued that the existence of a nation is not an optional action for its members but a result of these common characteristics shaping their conscience. Simultaneously, he perceived the neighboring states of Germany as a danger to its territorial integrity, considering that national defense is not enough, but it is necessary to take every opportunity to extend this territory. Eventually, Fichte turned out to be a firm nationalist, a defender of the German nation. Georg Wilhelm Friedrich Hegel, a student of Fichte became a great theorist of German idealism. Known as Egelos, (a translation of his surname in Greek language) he was more concerned with natural philosophy becoming famous for his \"dialectics.\" His philosophy concludes on the model of international society with the state pursuing its own sovereign interests separately, without having a supranational principle to impose a general rule of law. The third key-thinker in our paper will be was the economist Adam Müller, who represented the conservative group of Romanticism. Müller supported the return to the medieval type of government, as, according to his opinion, only a firm monarch could make society find its mission again. Regarding to the self-sufficient Closed Commercial State of Fichte, Müller considered that no social group should control the means of production, and everything should be subjected to the jurisdiction of the state. Finally, it is worth mentioning, that Müller supported the militaristic strategy of society."],"dc:identifier":["uoadl:2285525","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2285525"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["«Το κράτος κατά τους Hegel, Fichte, Müller και οι αποτυπώσεις των ιδεών των Fichte και Müller στον μετέπειτα εθνικισμό και φασισμό»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:07Z"}