{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2287842"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2287842","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Diagnosis, monitoring and prognosis of secondary brain damage in ICU patients with traumatic brain injuries","abstract":"Η πρωτογενής εγκεφαλική βλάβη μετά από κρανιοεγκεφαλική κάκωση, είναι η εγκεφαλική βλάβη που προκύπτει όταν οποιαδήποτε φυσική δύναμη που ασκείται στην κεφαλή οδηγεί σε νευροπαθολογία. Οι τύποι της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης είναι αμβλεία ή διατιτραίνουσα κάκωση και μπορούν να οδηγήσουν σε ενδοεγκεφαλική θλάση, αιμορραγία ή / και στο σχηματισμό εξω-εγκεφαλικού αιματώματος. Το αιμάτωμα αυτό ανάλογα με το σημείο που εντοπίζεται αποκαλείται επισκληρίδιο, υποσκληρίδιο ή αιμάτωμα του τριχωτού της κεφαλής. Οι ασθενείς με κρανιεγκεφαλικές κακώσεις μπορεί επίσης να έχουν κατάγματα κρανίου ή εγκεφαλική διάσειση. Η βαρύτητα της πρωτογενούς εγκεφαλικής βλάβης μπορεί να κατηγοριοποιηθεί με πολλούς τρόπους, αλλά ο πιο καθιερωμένος τρόπος που χρησιμοποιείται είναι η κλίμακα Glascow Coma Scale (GCS). Παρόλα αυτά, ακόμα και σε αυτή την κλίμακα τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται έχουν κάποιους περιορισμούς και η πρόβλεψη της βαρύτητας της βλάβης μπορεί να μην είναι ακριβής. Γι’ αυτό το λόγο είναι συχνή η χρήση της κλίμακας GCS σε συνδυασμό με άλλες παραμέτρους (Abbreviated Injury Scale - AIS). Η δευτερογενής εγκεφαλική βλάβη είναι η βλάβη που συμβαίνει στο ασθενή με κρανιοεγκεφαλική κάκωση, όχι τη στιγμή του ατυχήματος αλλά κατά τη διάρκεια των επόμενων λεπτών, ωρών ή και ημερών. Υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί δευτερογενών βλαβών, οι οποίοι οδηγούν στην ανάπτυξη εγκεφαλικού οιδήματος, σε ρήξη του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, σε αγγειόσπασμο, σε αύξηση του όγκου της ενδοκράνιου αιμορραγίας και ενδοκράνια υπέρταση. Αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε κυτταρικό επίπεδο ή σε επίπεδο συστημάτων. Οι κυτταρικοί μηχανισμοί που οδηγούν σε δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες περιλαμβάνουν την νέκρωση ή απόπτωση των κυττάρων, τη δυσλειτουργία των μιτοχονδρίων, τη διεγερτική τοξικότητα, το σχηματισμό ελευθέρων ριζών, τις αλλαγές στο μεταβολισμό της γλυκόζης του εγκεφάλου και τις φλεγμονές. Οι μηχανισμοί σε συστηματικό επίπεδο περιλαμβάνουν υποξία-οξυγόνωση εγκεφάλου, υπό/υπέρταση, υπο/υπερκαπνία, αναιμία, υπονατριαιμία και υπο/υπεργλυκεμία. Το πρώτο εργαλείο για τη διάγνωση της πρωτογενούς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης και δευτερογενών βλαβών είναι η νευρολογική αξιολόγηση. Στη συνέχεια, ο πιο σημαντικός τρόπος διάγνωσης είναι η νευροαπεικόνιση. Η αξονική τομογραφία (CT), η μαγνητική τομογραφία (MRI), η αγγειογραφία εγκεφάλου, η ενδοκρανιακή υπερηχογραφία Doppler, η αξονική τομογραφία αιμάτωσης, η αξονική τομογραφία με τη χρήση αερίου ξένου, η μαγνητική τομογραφία διάχυσης, η MRI φασματοσκοπία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET) είναι δυνατοί τρόποι απεικόνισης, οι οποίοι όχι μόνο βοηθούν στη διάγνωση αλλά δίνουν και σημαντικές πληροφορίες για την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η ανάλυση εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορεί επίσης να αποκαλύψει κάποια φλεγμονή ή υπαραχνοειδή αιμορραγία, καταστάσεις συχνές σε ασθενείς με δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες. Κατά το χρονικό διάστημα που ο ασθενής νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, πρέπει να πραγματοποιείται συνεχής καταγραφή και παρακολούθηση κάποιων εγκεφαλικών παραμέτρων. Η Νευροπαραμέτρηση, δηλαδή η συνεχής καταγραφή της εγκεφαλικής λειτουργίας με τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας, βοηθά στη σωστή κι έγκαιρη θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς. Η νευροπαραμέτρηση περιλαμβάνει παρακολούθηση της ενδοκράνιας πίεσης, ηλεκτροφυσιολογική παρακολούθηση, σφαγιτιδική οξυμετρία, παρακολούθηση του επιπέδου του οξυγόνου στον ιστό του εγκεφάλου, της θερμικής διάχυσης της αιματικής ροής, μικροδιύλιση, διακρανιακή υπερηχογραφία Doppler, εγγύς υπέρυθρη φασματοσκοπία, καταγραφή της θερμοκρασίας του εγκεφάλου και καταγραφή προκλητών δυναμικών. Οι ευμενείς προγνωστικοί παραγόντες ασθενών για δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες περιλαμβάνουν τη φυσιολογική αρτηριακή πίεση, τα σωστά επίπεδα οξυγόνου, διοξειδίου του άνθρακα και γλυκαιμικού δείκτη καθώς και τη σωστή θερμοκρασία κατά τη νοσηλεία του. Επίσης σημαντική είναι η ηλικία του ασθενούς, ο αριθμός των κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων που έχει υποστεί στο σύνολο της ζωής του και κάποιοι κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες. Όλοι αυτοί οι παράγοντες είναι πολύ σημαντικοί αφού συσχετίζονται στενά με το θεραπευτικό αποτέλεσμα του ασθενούς. Επειδή η θεραπεία εξατομικεύεται στον κάθε ασθενή, η έγκαιρη διάγνωση, η νευροπαραμέτρηση και η σωστή αξιολόγησή της, καθώς και γνώση των προγνωστικών παραγόντων βοηθούν σημαντικά στην επιλογή της σωστής θεραπείας για κάθε ασθενή ώστε να καταφέρει να αναρρώσει και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της μετα-τραυματικής ζωής του.","abstract_html":"Η πρωτογενής εγκεφαλική βλάβη μετά από κρανιοεγκεφαλική κάκωση, είναι η εγκεφαλική βλάβη που προκύπτει όταν οποιαδήποτε φυσική δύναμη που ασκείται στην κεφαλή οδηγεί σε νευροπαθολογία. Οι τύποι της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης είναι αμβλεία ή διατιτραίνουσα κάκωση και μπορούν να οδηγήσουν σε ενδοεγκεφαλική θλάση, αιμορραγία ή / και στο σχηματισμό εξω-εγκεφαλικού αιματώματος. Το αιμάτωμα αυτό ανάλογα με το σημείο που εντοπίζεται αποκαλείται επισκληρίδιο, υποσκληρίδιο ή αιμάτωμα του τριχωτού της κεφαλής. Οι ασθενείς με κρανιεγκεφαλικές κακώσεις μπορεί επίσης να έχουν κατάγματα κρανίου ή εγκεφαλική διάσειση. Η βαρύτητα της πρωτογενούς εγκεφαλικής βλάβης μπορεί να κατηγοριοποιηθεί με πολλούς τρόπους, αλλά ο πιο καθιερωμένος τρόπος που χρησιμοποιείται είναι η κλίμακα Glascow Coma Scale (GCS). Παρόλα αυτά, ακόμα και σε αυτή την κλίμακα τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται έχουν κάποιους περιορισμούς και η πρόβλεψη της βαρύτητας της βλάβης μπορεί να μην είναι ακριβής. Γι’ αυτό το λόγο είναι συχνή η χρήση της κλίμακας GCS σε συνδυασμό με άλλες παραμέτρους (Abbreviated Injury Scale - AIS). Η δευτερογενής εγκεφαλική βλάβη είναι η βλάβη που συμβαίνει στο ασθενή με κρανιοεγκεφαλική κάκωση, όχι τη στιγμή του ατυχήματος αλλά κατά τη διάρκεια των επόμενων λεπτών, ωρών ή και ημερών. Υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί δευτερογενών βλαβών, οι οποίοι οδηγούν στην ανάπτυξη εγκεφαλικού οιδήματος, σε ρήξη του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, σε αγγειόσπασμο, σε αύξηση του όγκου της ενδοκράνιου αιμορραγίας και ενδοκράνια υπέρταση. Αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε κυτταρικό επίπεδο ή σε επίπεδο συστημάτων. Οι κυτταρικοί μηχανισμοί που οδηγούν σε δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες περιλαμβάνουν την νέκρωση ή απόπτωση των κυττάρων, τη δυσλειτουργία των μιτοχονδρίων, τη διεγερτική τοξικότητα, το σχηματισμό ελευθέρων ριζών, τις αλλαγές στο μεταβολισμό της γλυκόζης του εγκεφάλου και τις φλεγμονές. Οι μηχανισμοί σε συστηματικό επίπεδο περιλαμβάνουν υποξία-οξυγόνωση εγκεφάλου, υπό/υπέρταση, υπο/υπερκαπνία, αναιμία, υπονατριαιμία και υπο/υπεργλυκεμία. Το πρώτο εργαλείο για τη διάγνωση της πρωτογενούς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης και δευτερογενών βλαβών είναι η νευρολογική αξιολόγηση. Στη συνέχεια, ο πιο σημαντικός τρόπος διάγνωσης είναι η νευροαπεικόνιση. Η αξονική τομογραφία (CT), η μαγνητική τομογραφία (MRI), η αγγειογραφία εγκεφάλου, η ενδοκρανιακή υπερηχογραφία Doppler, η αξονική τομογραφία αιμάτωσης, η αξονική τομογραφία με τη χρήση αερίου ξένου, η μαγνητική τομογραφία διάχυσης, η MRI φασματοσκοπία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET) είναι δυνατοί τρόποι απεικόνισης, οι οποίοι όχι μόνο βοηθούν στη διάγνωση αλλά δίνουν και σημαντικές πληροφορίες για την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η ανάλυση εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορεί επίσης να αποκαλύψει κάποια φλεγμονή ή υπαραχνοειδή αιμορραγία, καταστάσεις συχνές σε ασθενείς με δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες. Κατά το χρονικό διάστημα που ο ασθενής νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, πρέπει να πραγματοποιείται συνεχής καταγραφή και παρακολούθηση κάποιων εγκεφαλικών παραμέτρων. Η Νευροπαραμέτρηση, δηλαδή η συνεχής καταγραφή της εγκεφαλικής λειτουργίας με τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας, βοηθά στη σωστή κι έγκαιρη θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς. Η νευροπαραμέτρηση περιλαμβάνει παρακολούθηση της ενδοκράνιας πίεσης, ηλεκτροφυσιολογική παρακολούθηση, σφαγιτιδική οξυμετρία, παρακολούθηση του επιπέδου του οξυγόνου στον ιστό του εγκεφάλου, της θερμικής διάχυσης της αιματικής ροής, μικροδιύλιση, διακρανιακή υπερηχογραφία Doppler, εγγύς υπέρυθρη φασματοσκοπία, καταγραφή της θερμοκρασίας του εγκεφάλου και καταγραφή προκλητών δυναμικών. Οι ευμενείς προγνωστικοί παραγόντες ασθενών για δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες περιλαμβάνουν τη φυσιολογική αρτηριακή πίεση, τα σωστά επίπεδα οξυγόνου, διοξειδίου του άνθρακα και γλυκαιμικού δείκτη καθώς και τη σωστή θερμοκρασία κατά τη νοσηλεία του. Επίσης σημαντική είναι η ηλικία του ασθενούς, ο αριθμός των κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων που έχει υποστεί στο σύνολο της ζωής του και κάποιοι κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες. Όλοι αυτοί οι παράγοντες είναι πολύ σημαντικοί αφού συσχετίζονται στενά με το θεραπευτικό αποτέλεσμα του ασθενούς. Επειδή η θεραπεία εξατομικεύεται στον κάθε ασθενή, η έγκαιρη διάγνωση, η νευροπαραμέτρηση και η σωστή αξιολόγησή της, καθώς και γνώση των προγνωστικών παραγόντων βοηθούν σημαντικά στην επιλογή της σωστής θεραπείας για κάθε ασθενή ώστε να καταφέρει να αναρρώσει και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της μετα-τραυματικής ζωής του.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρυπιάδου Αικατερίνη","Karipiadou Ekaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2287842"],"render_values":[{"text":"uoadl:2287842","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2287842","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2287842","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2287842","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρυπιάδου Αικατερίνη","Karipiadou Ekaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2287842","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2287842"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η πρωτογενής εγκεφαλική βλάβη μετά από κρανιοεγκεφαλική κάκωση, είναι η εγκεφαλική βλάβη που προκύπτει όταν οποιαδήποτε φυσική δύναμη που ασκείται στην κεφαλή οδηγεί σε νευροπαθολογία. Οι τύποι της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης είναι αμβλεία ή διατιτραίνουσα κάκωση και μπορούν να οδηγήσουν σε ενδοεγκεφαλική θλάση, αιμορραγία ή / και στο σχηματισμό εξω-εγκεφαλικού αιματώματος. Το αιμάτωμα αυτό ανάλογα με το σημείο που εντοπίζεται αποκαλείται επισκληρίδιο, υποσκληρίδιο ή αιμάτωμα του τριχωτού της κεφαλής. Οι ασθενείς με κρανιεγκεφαλικές κακώσεις μπορεί επίσης να έχουν κατάγματα κρανίου ή εγκεφαλική διάσειση. Η βαρύτητα της πρωτογενούς εγκεφαλικής βλάβης μπορεί να κατηγοριοποιηθεί με πολλούς τρόπους, αλλά ο πιο καθιερωμένος τρόπος που χρησιμοποιείται είναι η κλίμακα Glascow Coma Scale (GCS). Παρόλα αυτά, ακόμα και σε αυτή την κλίμακα τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται έχουν κάποιους περιορισμούς και η πρόβλεψη της βαρύτητας της βλάβης μπορεί να μην είναι ακριβής. Γι’ αυτό το λόγο είναι συχνή η χρήση της κλίμακας GCS σε συνδυασμό με άλλες παραμέτρους (Abbreviated Injury Scale - AIS). Η δευτερογενής εγκεφαλική βλάβη είναι η βλάβη που συμβαίνει στο ασθενή με κρανιοεγκεφαλική κάκωση, όχι τη στιγμή του ατυχήματος αλλά κατά τη διάρκεια των επόμενων λεπτών, ωρών ή και ημερών. Υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί δευτερογενών βλαβών, οι οποίοι οδηγούν στην ανάπτυξη εγκεφαλικού οιδήματος, σε ρήξη του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, σε αγγειόσπασμο, σε αύξηση του όγκου της ενδοκράνιου αιμορραγίας και ενδοκράνια υπέρταση. Αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε κυτταρικό επίπεδο ή σε επίπεδο συστημάτων. Οι κυτταρικοί μηχανισμοί που οδηγούν σε δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες περιλαμβάνουν την νέκρωση ή απόπτωση των κυττάρων, τη δυσλειτουργία των μιτοχονδρίων, τη διεγερτική τοξικότητα, το σχηματισμό ελευθέρων ριζών, τις αλλαγές στο μεταβολισμό της γλυκόζης του εγκεφάλου και τις φλεγμονές. Οι μηχανισμοί σε συστηματικό επίπεδο περιλαμβάνουν υποξία-οξυγόνωση εγκεφάλου, υπό/υπέρταση, υπο/υπερκαπνία, αναιμία, υπονατριαιμία και υπο/υπεργλυκεμία. Το πρώτο εργαλείο για τη διάγνωση της πρωτογενούς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης και δευτερογενών βλαβών είναι η νευρολογική αξιολόγηση. Στη συνέχεια, ο πιο σημαντικός τρόπος διάγνωσης είναι η νευροαπεικόνιση. Η αξονική τομογραφία (CT), η μαγνητική τομογραφία (MRI), η αγγειογραφία εγκεφάλου, η ενδοκρανιακή υπερηχογραφία Doppler, η αξονική τομογραφία αιμάτωσης, η αξονική τομογραφία με τη χρήση αερίου ξένου, η μαγνητική τομογραφία διάχυσης, η MRI φασματοσκοπία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET) είναι δυνατοί τρόποι απεικόνισης, οι οποίοι όχι μόνο βοηθούν στη διάγνωση αλλά δίνουν και σημαντικές πληροφορίες για την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η ανάλυση εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορεί επίσης να αποκαλύψει κάποια φλεγμονή ή υπαραχνοειδή αιμορραγία, καταστάσεις συχνές σε ασθενείς με δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες. Κατά το χρονικό διάστημα που ο ασθενής νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, πρέπει να πραγματοποιείται συνεχής καταγραφή και παρακολούθηση κάποιων εγκεφαλικών παραμέτρων. Η Νευροπαραμέτρηση, δηλαδή η συνεχής καταγραφή της εγκεφαλικής λειτουργίας με τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας, βοηθά στη σωστή κι έγκαιρη θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς. Η νευροπαραμέτρηση περιλαμβάνει παρακολούθηση της ενδοκράνιας πίεσης, ηλεκτροφυσιολογική παρακολούθηση, σφαγιτιδική οξυμετρία, παρακολούθηση του επιπέδου του οξυγόνου στον ιστό του εγκεφάλου, της θερμικής διάχυσης της αιματικής ροής, μικροδιύλιση, διακρανιακή υπερηχογραφία Doppler, εγγύς υπέρυθρη φασματοσκοπία, καταγραφή της θερμοκρασίας του εγκεφάλου και καταγραφή προκλητών δυναμικών. Οι ευμενείς προγνωστικοί παραγόντες ασθενών για δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες περιλαμβάνουν τη φυσιολογική αρτηριακή πίεση, τα σωστά επίπεδα οξυγόνου, διοξειδίου του άνθρακα και γλυκαιμικού δείκτη καθώς και τη σωστή θερμοκρασία κατά τη νοσηλεία του. Επίσης σημαντική είναι η ηλικία του ασθενούς, ο αριθμός των κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων που έχει υποστεί στο σύνολο της ζωής του και κάποιοι κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες. Όλοι αυτοί οι παράγοντες είναι πολύ σημαντικοί αφού συσχετίζονται στενά με το θεραπευτικό αποτέλεσμα του ασθενούς. Επειδή η θεραπεία εξατομικεύεται στον κάθε ασθενή, η έγκαιρη διάγνωση, η νευροπαραμέτρηση και η σωστή αξιολόγησή της, καθώς και γνώση των προγνωστικών παραγόντων βοηθούν σημαντικά στην επιλογή της σωστής θεραπείας για κάθε ασθενή ώστε να καταφέρει να αναρρώσει και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της μετα-τραυματικής ζωής του.","Traumatic brain injury (TBI) is the brain injury that occurs whenever a physical force that impacts the head leads to neuropathology. The types of primary TBI are penentrating TBI or non-penetrating TBI and it can lead to intracerebral contusions, hemorrhages or extra-axial hematomas. The hematomas depending on its location are called epidural, subdural or subgaleal. Patients with TBI can also have skull fractures or concussions. The injury severity can be classified in many ways but the most established and common used is the Glascow Coma Scale (GCS). However, with the GCS, each of the severity criteria has limitations and might mot be an accurate predictor of TBI severity and outcome when used alone. For this reason it is often used in conjunction with other parameters (Abbreviated Injury Scale - AIS). Secondary Brain Damage is the injury that occurs to the TBI patient not at the time of the accident, but during the following minutes, hours or days. There are many mechanisms that lead to development of cerebral edema, blood-brain barrier disruption, vasospasm, increase in volume of bleeding, contusions and intracranial hypertension. These mechanisms can act either in cellular level or systemic level. The cellular mechanisms that lead to secondary brain damage include necrosis or apoptosis, mitochondrial dysfunction, excitotoxicicty, formation of free radicals, changes in cerebral glucose metabolism and inflammation. The mechanisms at systemic level include hypoxia-cerebral oxygenation, hypo or hypertension, hypo or hyper-capnia, anemia, hyponatremia and hyper or hypoglycemia. The first tool to diagnose severe TBI and secondary brain injury is neurological assessment. Neuroimaging is one of the most important ways for diagnosis. Computed Tomography (CT scan), Magnetic Resonance Imaging (MRI), cerebral angiography, transcranial Doppler, CT perfusion, Xenon CT, MRI diffusion, MRI perfusion, MRI spectrometry and Positron Emission Tomography (PET) are possible ways of imaging that not only help in the diagnosis but give important information that help in choosing the correct management. Cerebrospinal fluid analysis can reveal an inflammation or sub-arachnoid hemorrhage, both common in secondary TBI. While the patient is nursed in the ICU some parameters must be recorded constantly. Neuromonitoring, the continuous monitoring of the brain function with the use of digital technology, helps in the correct management of the patient. Neuromonitoring includes intracranial pressure (ICP) monitoring, electrophysiological monitoring, jugular venous saturation monitoring, monitoring of brain tissue oxygen levels - thermal diffusion cerebral blood flow, microdialysis, transcranial Doppler ultrasonography, near infrared spectroscopy, brain temperature monitoring and continuous evoked potential monitoring. The prognostic factors include normotension, normoxia, normocapnia, normothermia, normoglycemia, age and number of injuries, genes and social-environmental factors. These factors are very important as they are closely related with the patient’s outcome. As the treatment of severe TBI is personalized to each patient the early diagnosis, neuromonitoring and its correct evaluation as well as the knowledge of prognostic factors can help in choosing the correct management for each patient in order to help him in his recovery and influence a better post-traumatic quality of life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Diagnosis, monitoring and prognosis of secondary brain damage in ICU patients with traumatic brain injuries"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρυπιάδου Αικατερίνη","Karipiadou Ekaterini"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η πρωτογενής εγκεφαλική βλάβη μετά από κρανιοεγκεφαλική κάκωση, είναι η εγκεφαλική βλάβη που προκύπτει όταν οποιαδήποτε φυσική δύναμη που ασκείται στην κεφαλή οδηγεί σε νευροπαθολογία. Οι τύποι της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης είναι αμβλεία ή διατιτραίνουσα κάκωση και μπορούν να οδηγήσουν σε ενδοεγκεφαλική θλάση, αιμορραγία ή / και στο σχηματισμό εξω-εγκεφαλικού αιματώματος. Το αιμάτωμα αυτό ανάλογα με το σημείο που εντοπίζεται αποκαλείται επισκληρίδιο, υποσκληρίδιο ή αιμάτωμα του τριχωτού της κεφαλής. Οι ασθενείς με κρανιεγκεφαλικές κακώσεις μπορεί επίσης να έχουν κατάγματα κρανίου ή εγκεφαλική διάσειση. Η βαρύτητα της πρωτογενούς εγκεφαλικής βλάβης μπορεί να κατηγοριοποιηθεί με πολλούς τρόπους, αλλά ο πιο καθιερωμένος τρόπος που χρησιμοποιείται είναι η κλίμακα Glascow Coma Scale (GCS). Παρόλα αυτά, ακόμα και σε αυτή την κλίμακα τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται έχουν κάποιους περιορισμούς και η πρόβλεψη της βαρύτητας της βλάβης μπορεί να μην είναι ακριβής. Γι’ αυτό το λόγο είναι συχνή η χρήση της κλίμακας GCS σε συνδυασμό με άλλες παραμέτρους (Abbreviated Injury Scale - AIS). Η δευτερογενής εγκεφαλική βλάβη είναι η βλάβη που συμβαίνει στο ασθενή με κρανιοεγκεφαλική κάκωση, όχι τη στιγμή του ατυχήματος αλλά κατά τη διάρκεια των επόμενων λεπτών, ωρών ή και ημερών. Υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί δευτερογενών βλαβών, οι οποίοι οδηγούν στην ανάπτυξη εγκεφαλικού οιδήματος, σε ρήξη του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, σε αγγειόσπασμο, σε αύξηση του όγκου της ενδοκράνιου αιμορραγίας και ενδοκράνια υπέρταση. Αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε κυτταρικό επίπεδο ή σε επίπεδο συστημάτων. Οι κυτταρικοί μηχανισμοί που οδηγούν σε δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες περιλαμβάνουν την νέκρωση ή απόπτωση των κυττάρων, τη δυσλειτουργία των μιτοχονδρίων, τη διεγερτική τοξικότητα, το σχηματισμό ελευθέρων ριζών, τις αλλαγές στο μεταβολισμό της γλυκόζης του εγκεφάλου και τις φλεγμονές. Οι μηχανισμοί σε συστηματικό επίπεδο περιλαμβάνουν υποξία-οξυγόνωση εγκεφάλου, υπό/υπέρταση, υπο/υπερκαπνία, αναιμία, υπονατριαιμία και υπο/υπεργλυκεμία. Το πρώτο εργαλείο για τη διάγνωση της πρωτογενούς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης και δευτερογενών βλαβών είναι η νευρολογική αξιολόγηση. Στη συνέχεια, ο πιο σημαντικός τρόπος διάγνωσης είναι η νευροαπεικόνιση. Η αξονική τομογραφία (CT), η μαγνητική τομογραφία (MRI), η αγγειογραφία εγκεφάλου, η ενδοκρανιακή υπερηχογραφία Doppler, η αξονική τομογραφία αιμάτωσης, η αξονική τομογραφία με τη χρήση αερίου ξένου, η μαγνητική τομογραφία διάχυσης, η MRI φασματοσκοπία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET) είναι δυνατοί τρόποι απεικόνισης, οι οποίοι όχι μόνο βοηθούν στη διάγνωση αλλά δίνουν και σημαντικές πληροφορίες για την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η ανάλυση εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορεί επίσης να αποκαλύψει κάποια φλεγμονή ή υπαραχνοειδή αιμορραγία, καταστάσεις συχνές σε ασθενείς με δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες. Κατά το χρονικό διάστημα που ο ασθενής νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, πρέπει να πραγματοποιείται συνεχής καταγραφή και παρακολούθηση κάποιων εγκεφαλικών παραμέτρων. Η Νευροπαραμέτρηση, δηλαδή η συνεχής καταγραφή της εγκεφαλικής λειτουργίας με τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας, βοηθά στη σωστή κι έγκαιρη θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς. Η νευροπαραμέτρηση περιλαμβάνει παρακολούθηση της ενδοκράνιας πίεσης, ηλεκτροφυσιολογική παρακολούθηση, σφαγιτιδική οξυμετρία, παρακολούθηση του επιπέδου του οξυγόνου στον ιστό του εγκεφάλου, της θερμικής διάχυσης της αιματικής ροής, μικροδιύλιση, διακρανιακή υπερηχογραφία Doppler, εγγύς υπέρυθρη φασματοσκοπία, καταγραφή της θερμοκρασίας του εγκεφάλου και καταγραφή προκλητών δυναμικών. Οι ευμενείς προγνωστικοί παραγόντες ασθενών για δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες περιλαμβάνουν τη φυσιολογική αρτηριακή πίεση, τα σωστά επίπεδα οξυγόνου, διοξειδίου του άνθρακα και γλυκαιμικού δείκτη καθώς και τη σωστή θερμοκρασία κατά τη νοσηλεία του. Επίσης σημαντική είναι η ηλικία του ασθενούς, ο αριθμός των κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων που έχει υποστεί στο σύνολο της ζωής του και κάποιοι κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες. Όλοι αυτοί οι παράγοντες είναι πολύ σημαντικοί αφού συσχετίζονται στενά με το θεραπευτικό αποτέλεσμα του ασθενούς. Επειδή η θεραπεία εξατομικεύεται στον κάθε ασθενή, η έγκαιρη διάγνωση, η νευροπαραμέτρηση και η σωστή αξιολόγησή της, καθώς και γνώση των προγνωστικών παραγόντων βοηθούν σημαντικά στην επιλογή της σωστής θεραπείας για κάθε ασθενή ώστε να καταφέρει να αναρρώσει και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της μετα-τραυματικής ζωής του.","Traumatic brain injury (TBI) is the brain injury that occurs whenever a physical force that impacts the head leads to neuropathology. The types of primary TBI are penentrating TBI or non-penetrating TBI and it can lead to intracerebral contusions, hemorrhages or extra-axial hematomas. The hematomas depending on its location are called epidural, subdural or subgaleal. Patients with TBI can also have skull fractures or concussions. The injury severity can be classified in many ways but the most established and common used is the Glascow Coma Scale (GCS). However, with the GCS, each of the severity criteria has limitations and might mot be an accurate predictor of TBI severity and outcome when used alone. For this reason it is often used in conjunction with other parameters (Abbreviated Injury Scale - AIS). Secondary Brain Damage is the injury that occurs to the TBI patient not at the time of the accident, but during the following minutes, hours or days. There are many mechanisms that lead to development of cerebral edema, blood-brain barrier disruption, vasospasm, increase in volume of bleeding, contusions and intracranial hypertension. These mechanisms can act either in cellular level or systemic level. The cellular mechanisms that lead to secondary brain damage include necrosis or apoptosis, mitochondrial dysfunction, excitotoxicicty, formation of free radicals, changes in cerebral glucose metabolism and inflammation. The mechanisms at systemic level include hypoxia-cerebral oxygenation, hypo or hypertension, hypo or hyper-capnia, anemia, hyponatremia and hyper or hypoglycemia. The first tool to diagnose severe TBI and secondary brain injury is neurological assessment. Neuroimaging is one of the most important ways for diagnosis. Computed Tomography (CT scan), Magnetic Resonance Imaging (MRI), cerebral angiography, transcranial Doppler, CT perfusion, Xenon CT, MRI diffusion, MRI perfusion, MRI spectrometry and Positron Emission Tomography (PET) are possible ways of imaging that not only help in the diagnosis but give important information that help in choosing the correct management. Cerebrospinal fluid analysis can reveal an inflammation or sub-arachnoid hemorrhage, both common in secondary TBI. While the patient is nursed in the ICU some parameters must be recorded constantly. Neuromonitoring, the continuous monitoring of the brain function with the use of digital technology, helps in the correct management of the patient. Neuromonitoring includes intracranial pressure (ICP) monitoring, electrophysiological monitoring, jugular venous saturation monitoring, monitoring of brain tissue oxygen levels - thermal diffusion cerebral blood flow, microdialysis, transcranial Doppler ultrasonography, near infrared spectroscopy, brain temperature monitoring and continuous evoked potential monitoring. The prognostic factors include normotension, normoxia, normocapnia, normothermia, normoglycemia, age and number of injuries, genes and social-environmental factors. These factors are very important as they are closely related with the patient’s outcome. As the treatment of severe TBI is personalized to each patient the early diagnosis, neuromonitoring and its correct evaluation as well as the knowledge of prognostic factors can help in choosing the correct management for each patient in order to help him in his recovery and influence a better post-traumatic quality of life."],"dc:identifier":["uoadl:2287842","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2287842"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Diagnosis, monitoring and prognosis of secondary brain damage in ICU patients with traumatic brain injuries"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:10Z"}