{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2289026"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2289026","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η παροχή έννομης προστασίας στο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων βάσει των \"δικονομικών οδηγιών\"","abstract":"Ήδη, από τη δεκαετία του 80, κατέστη σαφές ότι το σύστημα ρύθμισης των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής των κοινοτικών οδηγιών, θα έμενε κενό περιεχομένου εάν δεν συνοδευόταν από ένα παράλληλο σύστημα παροχής έννομης προστασίας στους συμμετέχοντες. Αυτή η συνειδητοποίηση οδήγησε στην έκδοση των αποκαλούμενων ως «δικονομικών οδηγιών» που προορίσθηκαν να ενισχύσουν την αποτελεσματικότητα των μέσων προσφυγής κατά παράνομων πράξεων, υπό την «επήρεια» της αρχής της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών. Το Δικαστήριο, επιδεικνύοντας στο εν λόγω πεδίο «ακτιβισμό», αρχικά τουλάχιστον, επιχείρησε να καλύψει τα κενά που αναφύονταν λόγω της «ελλειπτικής» διατύπωσης των δικονομικών οδηγιών. Το επίκαιρο ερώτημα που τίθεται, λόγω της πρόσφατης τροποποίησης των οδηγιών για τις δημόσιες συμβάσεις, είναι εάν είναι εφικτή η παροχή αποτελεσματικής έννομης προστασίας στο σύγχρονο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, με μέσα του παρελθόντος; Χρήζουν, τελικά τροποποίησης οι «δικονομικές οδηγίες», προκειμένου να επιτελέσουν το σκοπό τους; Μοχλό για την προσέγγιση του θέματος αποτέλεσε η έρευνα και συστηματοποίηση του συνόλου των αποφάσεων του Δικαστηρίου που αφορούν στην ερμηνεία και ορθή εφαρμογή τους, προκειμένου να καταδειχθεί ότι ο αρχικά άμορφος χώρος της παροχής έννομης προστασίας στο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, πέρα από περίγραμμα, απέκτησε «πρόσωπο», όσον αφορά τα παρεχόμενα μέσα και τις αντίστοιχες κυρώσεις. Παράλληλα, αναδεικνύονται ζητήματα που ενδεχομένως δημιουργούν ανασφάλεια δικαίου αλλά και ζητήματα όπως η έκταση ελέγχου των εκ μέρους των αρμοδίων οργάνων, που αποτελεί διαρκές πεδίο συζήτησης. Καταληκτικά, η παρούσα, δύναται να αποτελέσει εργαλείο τόσο για τους οικονομικούς φορείς, τις αναθέτουσες αρχές/αναθέτοντες φορείς αλλά και νομικούς, ερευνητές και γιατί όχι τον εθνικό και ενωσιακό νομοθέτη.","abstract_html":"Ήδη, από τη δεκαετία του 80, κατέστη σαφές ότι το σύστημα ρύθμισης των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής των κοινοτικών οδηγιών, θα έμενε κενό περιεχομένου εάν δεν συνοδευόταν από ένα παράλληλο σύστημα παροχής έννομης προστασίας στους συμμετέχοντες. Αυτή η συνειδητοποίηση οδήγησε στην έκδοση των αποκαλούμενων ως «δικονομικών οδηγιών» που προορίσθηκαν να ενισχύσουν την αποτελεσματικότητα των μέσων προσφυγής κατά παράνομων πράξεων, υπό την «επήρεια» της αρχής της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών. Το Δικαστήριο, επιδεικνύοντας στο εν λόγω πεδίο «ακτιβισμό», αρχικά τουλάχιστον, επιχείρησε να καλύψει τα κενά που αναφύονταν λόγω της «ελλειπτικής» διατύπωσης των δικονομικών οδηγιών. Το επίκαιρο ερώτημα που τίθεται, λόγω της πρόσφατης τροποποίησης των οδηγιών για τις δημόσιες συμβάσεις, είναι εάν είναι εφικτή η παροχή αποτελεσματικής έννομης προστασίας στο σύγχρονο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, με μέσα του παρελθόντος; Χρήζουν, τελικά τροποποίησης οι «δικονομικές οδηγίες», προκειμένου να επιτελέσουν το σκοπό τους; Μοχλό για την προσέγγιση του θέματος αποτέλεσε η έρευνα και συστηματοποίηση του συνόλου των αποφάσεων του Δικαστηρίου που αφορούν στην ερμηνεία και ορθή εφαρμογή τους, προκειμένου να καταδειχθεί ότι ο αρχικά άμορφος χώρος της παροχής έννομης προστασίας στο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, πέρα από περίγραμμα, απέκτησε «πρόσωπο», όσον αφορά τα παρεχόμενα μέσα και τις αντίστοιχες κυρώσεις. Παράλληλα, αναδεικνύονται ζητήματα που ενδεχομένως δημιουργούν ανασφάλεια δικαίου αλλά και ζητήματα όπως η έκταση ελέγχου των εκ μέρους των αρμοδίων οργάνων, που αποτελεί διαρκές πεδίο συζήτησης. Καταληκτικά, η παρούσα, δύναται να αποτελέσει εργαλείο τόσο για τους οικονομικούς φορείς, τις αναθέτουσες αρχές/αναθέτοντες φορείς αλλά και νομικούς, ερευνητές και γιατί όχι τον εθνικό και ενωσιακό νομοθέτη.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζαράρη Χρυσάνθη","Zarari Chryssanthi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:10Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2289026"],"render_values":[{"text":"uoadl:2289026","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2289026","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2289026","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2289026","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζαράρη Χρυσάνθη","Zarari Chryssanthi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2289026","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2289026"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ήδη, από τη δεκαετία του 80, κατέστη σαφές ότι το σύστημα ρύθμισης των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής των κοινοτικών οδηγιών, θα έμενε κενό περιεχομένου εάν δεν συνοδευόταν από ένα παράλληλο σύστημα παροχής έννομης προστασίας στους συμμετέχοντες. Αυτή η συνειδητοποίηση οδήγησε στην έκδοση των αποκαλούμενων ως «δικονομικών οδηγιών» που προορίσθηκαν να ενισχύσουν την αποτελεσματικότητα των μέσων προσφυγής κατά παράνομων πράξεων, υπό την «επήρεια» της αρχής της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών. Το Δικαστήριο, επιδεικνύοντας στο εν λόγω πεδίο «ακτιβισμό», αρχικά τουλάχιστον, επιχείρησε να καλύψει τα κενά που αναφύονταν λόγω της «ελλειπτικής» διατύπωσης των δικονομικών οδηγιών. Το επίκαιρο ερώτημα που τίθεται, λόγω της πρόσφατης τροποποίησης των οδηγιών για τις δημόσιες συμβάσεις, είναι εάν είναι εφικτή η παροχή αποτελεσματικής έννομης προστασίας στο σύγχρονο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, με μέσα του παρελθόντος; Χρήζουν, τελικά τροποποίησης οι «δικονομικές οδηγίες», προκειμένου να επιτελέσουν το σκοπό τους; Μοχλό για την προσέγγιση του θέματος αποτέλεσε η έρευνα και συστηματοποίηση του συνόλου των αποφάσεων του Δικαστηρίου που αφορούν στην ερμηνεία και ορθή εφαρμογή τους, προκειμένου να καταδειχθεί ότι ο αρχικά άμορφος χώρος της παροχής έννομης προστασίας στο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, πέρα από περίγραμμα, απέκτησε «πρόσωπο», όσον αφορά τα παρεχόμενα μέσα και τις αντίστοιχες κυρώσεις. Παράλληλα, αναδεικνύονται ζητήματα που ενδεχομένως δημιουργούν ανασφάλεια δικαίου αλλά και ζητήματα όπως η έκταση ελέγχου των εκ μέρους των αρμοδίων οργάνων, που αποτελεί διαρκές πεδίο συζήτησης. Καταληκτικά, η παρούσα, δύναται να αποτελέσει εργαλείο τόσο για τους οικονομικούς φορείς, τις αναθέτουσες αρχές/αναθέτοντες φορείς αλλά και νομικούς, ερευνητές και γιατί όχι τον εθνικό και ενωσιακό νομοθέτη.","Since the 1980s, it has become clear that the system for regulating public procurement procedures falling within the scope of the Community directives would be left in vacuum if it was not accompanied by a parallel system of review procedures. This awareness led to the adoption of so-called procedural directives. The ECJ, by displaying judicial activism in this field, at least initially, attempted to fill the gaps that arose because of their elliptical formulation and conciliate them with the principle of procedural autonomy of member states. The subsequent question posed after the recent amendment of the Public Procurement directives is whether it is possible to provide effective legal protection in the contemporary field of public procurement? Do also the procedural directives ultimately need to be amended too? The lever to approach the issue was the investigation and systematization of all the relevant cases of the ECJ in order to demonstrate that the initially amorphous area of legal protection in the field of public procurement, has acquired \"personality\" in terms of the provided remedies and also of the foreseen sanctions. At the same time, issues that still create legal uncertainty, have been highlighted. I hope that this study, will be useful to economic operators, contracting authorities/contracting entities, but also to lawyers, researchers and why not to the legislator."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η παροχή έννομης προστασίας στο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων βάσει των \"δικονομικών οδηγιών\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζαράρη Χρυσάνθη","Zarari Chryssanthi"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Ήδη, από τη δεκαετία του 80, κατέστη σαφές ότι το σύστημα ρύθμισης των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής των κοινοτικών οδηγιών, θα έμενε κενό περιεχομένου εάν δεν συνοδευόταν από ένα παράλληλο σύστημα παροχής έννομης προστασίας στους συμμετέχοντες. Αυτή η συνειδητοποίηση οδήγησε στην έκδοση των αποκαλούμενων ως «δικονομικών οδηγιών» που προορίσθηκαν να ενισχύσουν την αποτελεσματικότητα των μέσων προσφυγής κατά παράνομων πράξεων, υπό την «επήρεια» της αρχής της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών. Το Δικαστήριο, επιδεικνύοντας στο εν λόγω πεδίο «ακτιβισμό», αρχικά τουλάχιστον, επιχείρησε να καλύψει τα κενά που αναφύονταν λόγω της «ελλειπτικής» διατύπωσης των δικονομικών οδηγιών. Το επίκαιρο ερώτημα που τίθεται, λόγω της πρόσφατης τροποποίησης των οδηγιών για τις δημόσιες συμβάσεις, είναι εάν είναι εφικτή η παροχή αποτελεσματικής έννομης προστασίας στο σύγχρονο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, με μέσα του παρελθόντος; Χρήζουν, τελικά τροποποίησης οι «δικονομικές οδηγίες», προκειμένου να επιτελέσουν το σκοπό τους; Μοχλό για την προσέγγιση του θέματος αποτέλεσε η έρευνα και συστηματοποίηση του συνόλου των αποφάσεων του Δικαστηρίου που αφορούν στην ερμηνεία και ορθή εφαρμογή τους, προκειμένου να καταδειχθεί ότι ο αρχικά άμορφος χώρος της παροχής έννομης προστασίας στο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, πέρα από περίγραμμα, απέκτησε «πρόσωπο», όσον αφορά τα παρεχόμενα μέσα και τις αντίστοιχες κυρώσεις. Παράλληλα, αναδεικνύονται ζητήματα που ενδεχομένως δημιουργούν ανασφάλεια δικαίου αλλά και ζητήματα όπως η έκταση ελέγχου των εκ μέρους των αρμοδίων οργάνων, που αποτελεί διαρκές πεδίο συζήτησης. Καταληκτικά, η παρούσα, δύναται να αποτελέσει εργαλείο τόσο για τους οικονομικούς φορείς, τις αναθέτουσες αρχές/αναθέτοντες φορείς αλλά και νομικούς, ερευνητές και γιατί όχι τον εθνικό και ενωσιακό νομοθέτη.","Since the 1980s, it has become clear that the system for regulating public procurement procedures falling within the scope of the Community directives would be left in vacuum if it was not accompanied by a parallel system of review procedures. This awareness led to the adoption of so-called procedural directives. The ECJ, by displaying judicial activism in this field, at least initially, attempted to fill the gaps that arose because of their elliptical formulation and conciliate them with the principle of procedural autonomy of member states. The subsequent question posed after the recent amendment of the Public Procurement directives is whether it is possible to provide effective legal protection in the contemporary field of public procurement? Do also the procedural directives ultimately need to be amended too? The lever to approach the issue was the investigation and systematization of all the relevant cases of the ECJ in order to demonstrate that the initially amorphous area of legal protection in the field of public procurement, has acquired \"personality\" in terms of the provided remedies and also of the foreseen sanctions. At the same time, issues that still create legal uncertainty, have been highlighted. I hope that this study, will be useful to economic operators, contracting authorities/contracting entities, but also to lawyers, researchers and why not to the legislator."],"dc:identifier":["uoadl:2289026","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2289026"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η παροχή έννομης προστασίας στο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων βάσει των \"δικονομικών οδηγιών\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:10Z"}