{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2302175"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2302175","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ογκολυτικοί λεντϊκοί φορείς σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος","abstract":"Το πολλαπλό μυέλωμα είναι μια κακοήθης νόσος των πλασματοκυττάρων, με σοβαρές κλινικές εκδηλώσεις και επιπλοκές. Παρά το γεγονός ότι οι τρέχουσες θεραπείες έχουν βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ασθενών και έχουν αυξήσει το προσδόκιμο επιβίωσης, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών εμφανίζει ανθεκτικότητα στη θεραπεία και υποτροπιάζει ενώ ο μέσος όρος επιβίωσης παραμένει χαμηλός. Στο πλαίσιο εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, χρησιμοποιήθηκε το στέλεχος Edmonston του ιού της ιλαράς ως ογκολυτική θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η γονιδιακή θεραπεία με χρήση λεντιϊκών φορέων, ψευδοτυπωμένων με τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς, που εκφράζουν το γονίδιο της ιντερφερόνης β (IFNβ), σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος. Για την κατασκευή των λεντιϊκών φορέων παράχθηκαν πλασμίδια, τα οποία εκφράζουν αφενός τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς και αφετέρου την IFNβ. Επίσης, κατασκευάστηκαν και λεντιϊκοί φορείς αναφοράς που εκφράζουν την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (GFP). Η παραγωγή των λεντιϊκών φορέων πραγματοποιήθηκε με διαμόλυνση των κυττάρων συσκευασίας ΗΕΚ-293Τ. Οι φορείς τιτλοποιήθηκαν με χρήση κυτταρομετρίας ροής και αξιολογήθηκαν ως προς την λειτουργικότητα αλλά και την ικανότητά τους να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό των μυελωματικών κυττάρων Η929 και JJN3 σε δυο σειρές πειραμάτων. Στην πρώτη, ο λεντιϊκός φορέας ΗF-IFNβ παρέμεινε στην καλλιέργεια καθ’όλη τη διάρκεια του πειράματος (96 ώρες) ενώ στην δεύτερη, ο φορέας αφαιρέθηκε μετά από 24 ώρες. Η επιβίωση των κυττάρων ελέγχθηκε με την μέθοδο χρώσης trypan blue και αξιολογήθηκε η ικανότητα επαγωγής κυτταροτοξικότητας μετά από χρώση με το υδατοδιαλυτό άλας τετραζολίου, WST-8. Επιπλέον, αξιολογήθηκε η ικανότητα επαγωγής απόπτωσης με κυτταρομετρία ροής και σήμανση με Αννεξίνη V. Τέλος, ο αριθμός αντιγράφων του φορέα (VCN) ανά κύτταρο υπολογίστηκε με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης πραγματικού χρόνου (real time PCR) μετά από 24, 48, 72 και 96 ώρες μετά τη μεταγωγή των μυελωματικών κυττάρων με τον λεντιϊκό φορέα ΗF-IFNβ. Ο λεντιϊκός φορέας HF-IFNβ μειώνει σημαντικά την επιβίωση των κυττάρων, συγκριτικά με τους μάρτυρες οι οποίοι καλλιεργήθηκαν απουσία του λεντιϊκού φορέα. Περαιτέρω ο λεντιϊκός φορέας αναφοράς GFP δεν επηρεάζει την κυτταρική επιβίωση. Πιο συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε μείωση του αριθμού των κυττάρων που καλλιεργήθηκαν παρουσία του HF-IFNβ (ΜΟΙ 1) σε σχέση με τους μάρτυρες σε ποσοστό 90,61% και 95,23% για τα μυελωματικά κύτταρα Η929 και JJN3, αντίστοιχα. Παράλληλα, το ποσοστό των αποπτωτικών κυττάρων ανέρχεται σε 90,3% και 74,15% για τα Η929 και JJN3, αντίστοιχα. Έπειτα, από αφαίρεση του ιού μετά από 24 ώρες από τη μεταγωγή παρατηρήθηκε μείωση του ποσοστού των αποπτωτικών κυττάρων που όμως παραμένει σημαντικά υψηλό σε σύγκριση με τους μάρτυρες (56% και 43,4%, αντίστοιχα). Η αξιολόγηση της τοξικότητας με χρωματομετρική ανάλυση (WST-8) επιβεβαίωσε τα παραπάνω αποτελέσματα. Ο αριθμός αντιγράφων του φορέα φαίνεται να μειώνεται τις πρώτες 48 ώρες μετά τη μεταγωγή με τον ΗF- IFNβ και έπειτα διατηρείται σταθερός σε χαμηλά επίπεδα μέχρι το πέρας των 96 ωρών. Τα αποτελέσματα αυτά υποδηλώνουν την συνεργιστική δράση μεταξύ των γλυκοπρωτεϊνών HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς και της έκφρασης 14 του διαγονιδίου της IFNβ. Πιο συγκεκριμένα, η μείωση της βιωσιμότητας των μυελωματικών κυττάρων παρουσία του λεντιϊκού φορέα HF-IFNβ, η ικανότητα του φορέα να αυξάνει την απόπτωση και η μείωση του αριθμού των αντιγράφων του φορέα/κύτταρο δείχνουν πως ο συγκεκριμένος λεντιϊκός φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει μελλοντικά μια εναλλακτική θεραπεία για το πολλαπλό μυέλωμα.","abstract_html":"Το πολλαπλό μυέλωμα είναι μια κακοήθης νόσος των πλασματοκυττάρων, με σοβαρές κλινικές εκδηλώσεις και επιπλοκές. Παρά το γεγονός ότι οι τρέχουσες θεραπείες έχουν βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ασθενών και έχουν αυξήσει το προσδόκιμο επιβίωσης, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών εμφανίζει ανθεκτικότητα στη θεραπεία και υποτροπιάζει ενώ ο μέσος όρος επιβίωσης παραμένει χαμηλός. Στο πλαίσιο εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, χρησιμοποιήθηκε το στέλεχος Edmonston του ιού της ιλαράς ως ογκολυτική θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η γονιδιακή θεραπεία με χρήση λεντιϊκών φορέων, ψευδοτυπωμένων με τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς, που εκφράζουν το γονίδιο της ιντερφερόνης β (IFNβ), σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος. Για την κατασκευή των λεντιϊκών φορέων παράχθηκαν πλασμίδια, τα οποία εκφράζουν αφενός τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς και αφετέρου την IFNβ. Επίσης, κατασκευάστηκαν και λεντιϊκοί φορείς αναφοράς που εκφράζουν την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (GFP). Η παραγωγή των λεντιϊκών φορέων πραγματοποιήθηκε με διαμόλυνση των κυττάρων συσκευασίας ΗΕΚ-293Τ. Οι φορείς τιτλοποιήθηκαν με χρήση κυτταρομετρίας ροής και αξιολογήθηκαν ως προς την λειτουργικότητα αλλά και την ικανότητά τους να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό των μυελωματικών κυττάρων Η929 και JJN3 σε δυο σειρές πειραμάτων. Στην πρώτη, ο λεντιϊκός φορέας ΗF-IFNβ παρέμεινε στην καλλιέργεια καθ’όλη τη διάρκεια του πειράματος (96 ώρες) ενώ στην δεύτερη, ο φορέας αφαιρέθηκε μετά από 24 ώρες. Η επιβίωση των κυττάρων ελέγχθηκε με την μέθοδο χρώσης trypan blue και αξιολογήθηκε η ικανότητα επαγωγής κυτταροτοξικότητας μετά από χρώση με το υδατοδιαλυτό άλας τετραζολίου, WST-8. Επιπλέον, αξιολογήθηκε η ικανότητα επαγωγής απόπτωσης με κυτταρομετρία ροής και σήμανση με Αννεξίνη V. Τέλος, ο αριθμός αντιγράφων του φορέα (VCN) ανά κύτταρο υπολογίστηκε με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης πραγματικού χρόνου (real time PCR) μετά από 24, 48, 72 και 96 ώρες μετά τη μεταγωγή των μυελωματικών κυττάρων με τον λεντιϊκό φορέα ΗF-IFNβ. Ο λεντιϊκός φορέας HF-IFNβ μειώνει σημαντικά την επιβίωση των κυττάρων, συγκριτικά με τους μάρτυρες οι οποίοι καλλιεργήθηκαν απουσία του λεντιϊκού φορέα. Περαιτέρω ο λεντιϊκός φορέας αναφοράς GFP δεν επηρεάζει την κυτταρική επιβίωση. Πιο συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε μείωση του αριθμού των κυττάρων που καλλιεργήθηκαν παρουσία του HF-IFNβ (ΜΟΙ 1) σε σχέση με τους μάρτυρες σε ποσοστό 90,61% και 95,23% για τα μυελωματικά κύτταρα Η929 και JJN3, αντίστοιχα. Παράλληλα, το ποσοστό των αποπτωτικών κυττάρων ανέρχεται σε 90,3% και 74,15% για τα Η929 και JJN3, αντίστοιχα. Έπειτα, από αφαίρεση του ιού μετά από 24 ώρες από τη μεταγωγή παρατηρήθηκε μείωση του ποσοστού των αποπτωτικών κυττάρων που όμως παραμένει σημαντικά υψηλό σε σύγκριση με τους μάρτυρες (56% και 43,4%, αντίστοιχα). Η αξιολόγηση της τοξικότητας με χρωματομετρική ανάλυση (WST-8) επιβεβαίωσε τα παραπάνω αποτελέσματα. Ο αριθμός αντιγράφων του φορέα φαίνεται να μειώνεται τις πρώτες 48 ώρες μετά τη μεταγωγή με τον ΗF- IFNβ και έπειτα διατηρείται σταθερός σε χαμηλά επίπεδα μέχρι το πέρας των 96 ωρών. Τα αποτελέσματα αυτά υποδηλώνουν την συνεργιστική δράση μεταξύ των γλυκοπρωτεϊνών HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς και της έκφρασης 14 του διαγονιδίου της IFNβ. Πιο συγκεκριμένα, η μείωση της βιωσιμότητας των μυελωματικών κυττάρων παρουσία του λεντιϊκού φορέα HF-IFNβ, η ικανότητα του φορέα να αυξάνει την απόπτωση και η μείωση του αριθμού των αντιγράφων του φορέα/κύτταρο δείχνουν πως ο συγκεκριμένος λεντιϊκός φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει μελλοντικά μια εναλλακτική θεραπεία για το πολλαπλό μυέλωμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλαφάτη Ελένη","Kalafati Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2302175"],"render_values":[{"text":"uoadl:2302175","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2302175","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2302175","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2302175","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλαφάτη Ελένη","Kalafati Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2302175","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2302175"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το πολλαπλό μυέλωμα είναι μια κακοήθης νόσος των πλασματοκυττάρων, με σοβαρές κλινικές εκδηλώσεις και επιπλοκές. Παρά το γεγονός ότι οι τρέχουσες θεραπείες έχουν βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ασθενών και έχουν αυξήσει το προσδόκιμο επιβίωσης, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών εμφανίζει ανθεκτικότητα στη θεραπεία και υποτροπιάζει ενώ ο μέσος όρος επιβίωσης παραμένει χαμηλός. Στο πλαίσιο εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, χρησιμοποιήθηκε το στέλεχος Edmonston του ιού της ιλαράς ως ογκολυτική θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η γονιδιακή θεραπεία με χρήση λεντιϊκών φορέων, ψευδοτυπωμένων με τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς, που εκφράζουν το γονίδιο της ιντερφερόνης β (IFNβ), σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος. Για την κατασκευή των λεντιϊκών φορέων παράχθηκαν πλασμίδια, τα οποία εκφράζουν αφενός τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς και αφετέρου την IFNβ. Επίσης, κατασκευάστηκαν και λεντιϊκοί φορείς αναφοράς που εκφράζουν την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (GFP). Η παραγωγή των λεντιϊκών φορέων πραγματοποιήθηκε με διαμόλυνση των κυττάρων συσκευασίας ΗΕΚ-293Τ. Οι φορείς τιτλοποιήθηκαν με χρήση κυτταρομετρίας ροής και αξιολογήθηκαν ως προς την λειτουργικότητα αλλά και την ικανότητά τους να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό των μυελωματικών κυττάρων Η929 και JJN3 σε δυο σειρές πειραμάτων. Στην πρώτη, ο λεντιϊκός φορέας ΗF-IFNβ παρέμεινε στην καλλιέργεια καθ’όλη τη διάρκεια του πειράματος (96 ώρες) ενώ στην δεύτερη, ο φορέας αφαιρέθηκε μετά από 24 ώρες. Η επιβίωση των κυττάρων ελέγχθηκε με την μέθοδο χρώσης trypan blue και αξιολογήθηκε η ικανότητα επαγωγής κυτταροτοξικότητας μετά από χρώση με το υδατοδιαλυτό άλας τετραζολίου, WST-8. Επιπλέον, αξιολογήθηκε η ικανότητα επαγωγής απόπτωσης με κυτταρομετρία ροής και σήμανση με Αννεξίνη V. Τέλος, ο αριθμός αντιγράφων του φορέα (VCN) ανά κύτταρο υπολογίστηκε με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης πραγματικού χρόνου (real time PCR) μετά από 24, 48, 72 και 96 ώρες μετά τη μεταγωγή των μυελωματικών κυττάρων με τον λεντιϊκό φορέα ΗF-IFNβ. Ο λεντιϊκός φορέας HF-IFNβ μειώνει σημαντικά την επιβίωση των κυττάρων, συγκριτικά με τους μάρτυρες οι οποίοι καλλιεργήθηκαν απουσία του λεντιϊκού φορέα. Περαιτέρω ο λεντιϊκός φορέας αναφοράς GFP δεν επηρεάζει την κυτταρική επιβίωση. Πιο συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε μείωση του αριθμού των κυττάρων που καλλιεργήθηκαν παρουσία του HF-IFNβ (ΜΟΙ 1) σε σχέση με τους μάρτυρες σε ποσοστό 90,61% και 95,23% για τα μυελωματικά κύτταρα Η929 και JJN3, αντίστοιχα. Παράλληλα, το ποσοστό των αποπτωτικών κυττάρων ανέρχεται σε 90,3% και 74,15% για τα Η929 και JJN3, αντίστοιχα. Έπειτα, από αφαίρεση του ιού μετά από 24 ώρες από τη μεταγωγή παρατηρήθηκε μείωση του ποσοστού των αποπτωτικών κυττάρων που όμως παραμένει σημαντικά υψηλό σε σύγκριση με τους μάρτυρες (56% και 43,4%, αντίστοιχα). Η αξιολόγηση της τοξικότητας με χρωματομετρική ανάλυση (WST-8) επιβεβαίωσε τα παραπάνω αποτελέσματα. Ο αριθμός αντιγράφων του φορέα φαίνεται να μειώνεται τις πρώτες 48 ώρες μετά τη μεταγωγή με τον ΗF- IFNβ και έπειτα διατηρείται σταθερός σε χαμηλά επίπεδα μέχρι το πέρας των 96 ωρών. Τα αποτελέσματα αυτά υποδηλώνουν την συνεργιστική δράση μεταξύ των γλυκοπρωτεϊνών HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς και της έκφρασης 14 του διαγονιδίου της IFNβ. Πιο συγκεκριμένα, η μείωση της βιωσιμότητας των μυελωματικών κυττάρων παρουσία του λεντιϊκού φορέα HF-IFNβ, η ικανότητα του φορέα να αυξάνει την απόπτωση και η μείωση του αριθμού των αντιγράφων του φορέα/κύτταρο δείχνουν πως ο συγκεκριμένος λεντιϊκός φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει μελλοντικά μια εναλλακτική θεραπεία για το πολλαπλό μυέλωμα.","Multiple myeloma represents a malignant clonal disorder of plasma cells, with serious clinical manifestations and complications. Although current treatments have improved the quality of patients' life and have increased life expectancy, a large proportion of patients show resistance to treatment and relapse while median survival remains low. In the context of finding new therapeutic approaches, the Edmonston strain of measles virus was used as an oncolytic treatment of multiple myeloma with encouraging results. The aim of the present study was to investigate further the putative efficacy of oncolytic gene therapy, by using lentiviral vectors that express the interferon beta gene (IFNβ) and are pseudotyped with the surface HF glycoproteins of Edmonston strain of measles virus, as an alternative therapeutic approach to multiple myeloma. For the production of lentiviral vectors, plasmids expressing the surface HF glycoproteins of Edmonston strain of measles virus and IFNβ or the green fluorescence protein (GFP), were co-transfected in the HEK-293T cell line. Lentiviral vectors containing the GFP gene served as reference vectors. The vectors were titrated using flow cytometry and evaluated for their functionality and their ability to inhibit the proliferation of myeloma cells H929 and JJN3 in two series of experiments. In the former, the vector HF-IFNβ remained in the culture throughout the experiment (96 hours) whereas, in the second, the vector was removed after 24 hours. Cell survival was tested by the trypan blue staining method and the ability to induce cytotoxicity was evaluated by staining with the water-soluble tetrazolium salt, WST-8. In addition, the ability to induce apoptosis was evaluated by flow cytometry and Annexin V labeling. Finally, the vector copy number per cell (VCN) was calculated by real-time PCR after 24, 48, 72 and 96 hours after myeloma cell transduction with the HF-IFNβ lentiviral vector. The mean functional titer of vector was calculated to be 9.75 *105 TU/mL for myeloma cells JJN3 and 8.85*105 TU/mL for myeloma cells Η929. The HF-IFNβ lentiviral vector significantly reduces cell survival compared to controls which were cultured in the absence of the lentiviral vector. Further, the reference vector (HF-GFP) does not affect cell survival. In particular, a reduction in the number of cells cultured in the presence of HF-IFNβ (MOI 1) was observed in comparison to controls at 90.61% and 95.23% for myeloma cells H929 and JJN3, respectively. At the same time, the percentage of apoptotic cells is 90.3% and 74.15% for H929 and JJN3, respectively. After the removal of HF-IFNβ, 24 hours after the transduction, a reduction in the percentage of apoptotic cells was observed but remained significantly higher compared to controls (56% and 43.4%, respectively). The evaluation of toxicity by colorimetric analysis (WST-8) confirmed the above results. The vector copy number per cell appears to decrease for the first 48 hours after transduction with HF-IFNβ and then maintained stable at low levels until the end of 96 hours. These early results indicate the synergistic effect of the HF glycoproteins of Edmonston strain of measles virus and the expression of the IFNβ transgene. In particular, reducing the viability of myeloma cells in the presence of HF-IFNβ, the ability of the vector to increase apoptosis and reducing the VCN suggest that the particular lentiviral vector could be an alternative treatment for multiple myeloma in the future."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ογκολυτικοί λεντϊκοί φορείς σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλαφάτη Ελένη","Kalafati Eleni"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Το πολλαπλό μυέλωμα είναι μια κακοήθης νόσος των πλασματοκυττάρων, με σοβαρές κλινικές εκδηλώσεις και επιπλοκές. Παρά το γεγονός ότι οι τρέχουσες θεραπείες έχουν βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ασθενών και έχουν αυξήσει το προσδόκιμο επιβίωσης, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών εμφανίζει ανθεκτικότητα στη θεραπεία και υποτροπιάζει ενώ ο μέσος όρος επιβίωσης παραμένει χαμηλός. Στο πλαίσιο εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, χρησιμοποιήθηκε το στέλεχος Edmonston του ιού της ιλαράς ως ογκολυτική θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η γονιδιακή θεραπεία με χρήση λεντιϊκών φορέων, ψευδοτυπωμένων με τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς, που εκφράζουν το γονίδιο της ιντερφερόνης β (IFNβ), σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος. Για την κατασκευή των λεντιϊκών φορέων παράχθηκαν πλασμίδια, τα οποία εκφράζουν αφενός τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς και αφετέρου την IFNβ. Επίσης, κατασκευάστηκαν και λεντιϊκοί φορείς αναφοράς που εκφράζουν την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (GFP). Η παραγωγή των λεντιϊκών φορέων πραγματοποιήθηκε με διαμόλυνση των κυττάρων συσκευασίας ΗΕΚ-293Τ. Οι φορείς τιτλοποιήθηκαν με χρήση κυτταρομετρίας ροής και αξιολογήθηκαν ως προς την λειτουργικότητα αλλά και την ικανότητά τους να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό των μυελωματικών κυττάρων Η929 και JJN3 σε δυο σειρές πειραμάτων. Στην πρώτη, ο λεντιϊκός φορέας ΗF-IFNβ παρέμεινε στην καλλιέργεια καθ’όλη τη διάρκεια του πειράματος (96 ώρες) ενώ στην δεύτερη, ο φορέας αφαιρέθηκε μετά από 24 ώρες. Η επιβίωση των κυττάρων ελέγχθηκε με την μέθοδο χρώσης trypan blue και αξιολογήθηκε η ικανότητα επαγωγής κυτταροτοξικότητας μετά από χρώση με το υδατοδιαλυτό άλας τετραζολίου, WST-8. Επιπλέον, αξιολογήθηκε η ικανότητα επαγωγής απόπτωσης με κυτταρομετρία ροής και σήμανση με Αννεξίνη V. Τέλος, ο αριθμός αντιγράφων του φορέα (VCN) ανά κύτταρο υπολογίστηκε με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης πραγματικού χρόνου (real time PCR) μετά από 24, 48, 72 και 96 ώρες μετά τη μεταγωγή των μυελωματικών κυττάρων με τον λεντιϊκό φορέα ΗF-IFNβ. Ο λεντιϊκός φορέας HF-IFNβ μειώνει σημαντικά την επιβίωση των κυττάρων, συγκριτικά με τους μάρτυρες οι οποίοι καλλιεργήθηκαν απουσία του λεντιϊκού φορέα. Περαιτέρω ο λεντιϊκός φορέας αναφοράς GFP δεν επηρεάζει την κυτταρική επιβίωση. Πιο συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε μείωση του αριθμού των κυττάρων που καλλιεργήθηκαν παρουσία του HF-IFNβ (ΜΟΙ 1) σε σχέση με τους μάρτυρες σε ποσοστό 90,61% και 95,23% για τα μυελωματικά κύτταρα Η929 και JJN3, αντίστοιχα. Παράλληλα, το ποσοστό των αποπτωτικών κυττάρων ανέρχεται σε 90,3% και 74,15% για τα Η929 και JJN3, αντίστοιχα. Έπειτα, από αφαίρεση του ιού μετά από 24 ώρες από τη μεταγωγή παρατηρήθηκε μείωση του ποσοστού των αποπτωτικών κυττάρων που όμως παραμένει σημαντικά υψηλό σε σύγκριση με τους μάρτυρες (56% και 43,4%, αντίστοιχα). Η αξιολόγηση της τοξικότητας με χρωματομετρική ανάλυση (WST-8) επιβεβαίωσε τα παραπάνω αποτελέσματα. Ο αριθμός αντιγράφων του φορέα φαίνεται να μειώνεται τις πρώτες 48 ώρες μετά τη μεταγωγή με τον ΗF- IFNβ και έπειτα διατηρείται σταθερός σε χαμηλά επίπεδα μέχρι το πέρας των 96 ωρών. Τα αποτελέσματα αυτά υποδηλώνουν την συνεργιστική δράση μεταξύ των γλυκοπρωτεϊνών HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς και της έκφρασης 14 του διαγονιδίου της IFNβ. Πιο συγκεκριμένα, η μείωση της βιωσιμότητας των μυελωματικών κυττάρων παρουσία του λεντιϊκού φορέα HF-IFNβ, η ικανότητα του φορέα να αυξάνει την απόπτωση και η μείωση του αριθμού των αντιγράφων του φορέα/κύτταρο δείχνουν πως ο συγκεκριμένος λεντιϊκός φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει μελλοντικά μια εναλλακτική θεραπεία για το πολλαπλό μυέλωμα.","Multiple myeloma represents a malignant clonal disorder of plasma cells, with serious clinical manifestations and complications. Although current treatments have improved the quality of patients' life and have increased life expectancy, a large proportion of patients show resistance to treatment and relapse while median survival remains low. In the context of finding new therapeutic approaches, the Edmonston strain of measles virus was used as an oncolytic treatment of multiple myeloma with encouraging results. The aim of the present study was to investigate further the putative efficacy of oncolytic gene therapy, by using lentiviral vectors that express the interferon beta gene (IFNβ) and are pseudotyped with the surface HF glycoproteins of Edmonston strain of measles virus, as an alternative therapeutic approach to multiple myeloma. For the production of lentiviral vectors, plasmids expressing the surface HF glycoproteins of Edmonston strain of measles virus and IFNβ or the green fluorescence protein (GFP), were co-transfected in the HEK-293T cell line. Lentiviral vectors containing the GFP gene served as reference vectors. The vectors were titrated using flow cytometry and evaluated for their functionality and their ability to inhibit the proliferation of myeloma cells H929 and JJN3 in two series of experiments. In the former, the vector HF-IFNβ remained in the culture throughout the experiment (96 hours) whereas, in the second, the vector was removed after 24 hours. Cell survival was tested by the trypan blue staining method and the ability to induce cytotoxicity was evaluated by staining with the water-soluble tetrazolium salt, WST-8. In addition, the ability to induce apoptosis was evaluated by flow cytometry and Annexin V labeling. Finally, the vector copy number per cell (VCN) was calculated by real-time PCR after 24, 48, 72 and 96 hours after myeloma cell transduction with the HF-IFNβ lentiviral vector. The mean functional titer of vector was calculated to be 9.75 *105 TU/mL for myeloma cells JJN3 and 8.85*105 TU/mL for myeloma cells Η929. The HF-IFNβ lentiviral vector significantly reduces cell survival compared to controls which were cultured in the absence of the lentiviral vector. Further, the reference vector (HF-GFP) does not affect cell survival. In particular, a reduction in the number of cells cultured in the presence of HF-IFNβ (MOI 1) was observed in comparison to controls at 90.61% and 95.23% for myeloma cells H929 and JJN3, respectively. At the same time, the percentage of apoptotic cells is 90.3% and 74.15% for H929 and JJN3, respectively. After the removal of HF-IFNβ, 24 hours after the transduction, a reduction in the percentage of apoptotic cells was observed but remained significantly higher compared to controls (56% and 43.4%, respectively). The evaluation of toxicity by colorimetric analysis (WST-8) confirmed the above results. The vector copy number per cell appears to decrease for the first 48 hours after transduction with HF-IFNβ and then maintained stable at low levels until the end of 96 hours. These early results indicate the synergistic effect of the HF glycoproteins of Edmonston strain of measles virus and the expression of the IFNβ transgene. In particular, reducing the viability of myeloma cells in the presence of HF-IFNβ, the ability of the vector to increase apoptosis and reducing the VCN suggest that the particular lentiviral vector could be an alternative treatment for multiple myeloma in the future."],"dc:identifier":["uoadl:2302175","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2302175"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ογκολυτικοί λεντϊκοί φορείς σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:12Z"}