{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2302402"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2302402","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συνοδός και οικογενής αυτοανοσία παιδιών με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1, και η συσχέτισή τους με τη βαρύτητα της αρχικής εκδήλωσης της νόσου","abstract":"Σκοπός: Η συνοδός και η οικογενής αυτοανοσία εκφράζουν την τάση των αυτοάνοσων νοσημάτων να εμφανίζονται αθροιστικά στους ασθενείς με Σ.Δ.1 και τις οικογένειές τους. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αποτύπωση της συνοδού και της οικογενούς αυτοανοσίας παιδιών και εφήβων με Σ.Δ.1 και η διερεύνηση της σχέσης τους με τη βαρύτητα της αρχικής κλινικής εκδήλωσης της νόσου και την ηλικία διάγνωσης. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 121 ασθενείς με Σ.Δ.1 ηλικίας 1-20 ετών, με ηλικία διάγνωσης 1-15 ετών, που παρακολουθήθηκαν στο Διαβητολογικό Ιατρείο Πανεπιστημιακής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Παναγιώτη & Αγλαΐα Κυριακού» κατά τη χρονική περίοδο 2002-2016. Καταγράφηκαν τα συνοδά αυτοάνοσα νοσήματα, το ιστορικό αυτοανοσίας στην πυρηνική και την εκτεταμένη οικογένεια, και οι παράμετροι που χαρακτηρίζουν την αρχική κλινική προβολή της νόσου, όπως ηλικία διάγνωσης, παρουσία και βαρύτητα ΔΚΟ, παρουσία και τίτλος αντιπαγκρεατικών αντισωμάτων (GADA, IA2), και τιμή c-peptide νηστείας. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των παιδιών της μελέτης (67,2%) παρουσίασε ΔΚΟ κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1 (16,4% ήπια, 23,3% μέτρια και 27,6% σοβαρή). Μεγαλύτερο κίνδυνο για εμφάνιση ΔΚΟ εμφάνισαν τα παιδιά ηλικίας ≤ 2 ετών (OR: 21,78, p: 0,021) και για σοβαρή ΔΚΟ τα παιδιά ηλικίας ≤ 5 ετών (OR: 4,71, p: 0,014). Συνοδό αυτοανοσία κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης εμφάνισε το 28,9% των παιδιών, με συχνότερα νοσήματα τη θυρεοειδική αυτοανοσία (25,2%), την κοιλιοκάκη (7,1%) και τη γαστρική αυτοανοσία (5,2%), ενώ πολλαπλή αυτοανοσία εμφάνισε το 5,8% των παιδιών. Τα χαρακτηριστικά των ασθενών με πολλαπλή αυτοανοσία συγκριτικά με εκείνους με ≤ 1 επιπλέον αυτοάνοσα νοσήματα, ήταν η μικρή ηλικία, η παρουσία οικογενούς αυτοανοσίας και η εκδήλωση ΔΚΟ. Η ηλικία εμφάνισης θυρεογαστρικής αυτοανοσίας ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό ≥ 12 ετών, ενώ της κοιλιοκάκης ≤ 5 ετών. Οικογενή αυτοανοσία, εμφάνισε το 62,8% των παιδιών (43% στην πυρηνική οικογένεια), με συχνότερα νοσήματα την αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα (49,5%) και το Σ.Δ.1 (22,3%). Τα παιδιά με θετικό ιστορικό αυτοανοσίας στην εκτεταμένη οικογένεια εμφάνισαν συχνότερα Σ.Δ.1 σε ηλικία μικρότερη των 5 ετών (OR: 0,43, p: 0,039), αλλά παράλληλα όσο περισσότερους συγγενείς με αυτοανοσία είχαν, τόσο μικρότερη ήταν η πιθανότητα να παρουσιάσουν ΔΚΟ κατά τη διάγνωση (OR: 0,52, p: 0,010). Η συνοδός αυτοανοσία δεν εμφάνισε συσχέτιση με την εκδήλωση ΔΚΟ ή τη βαρύτητα αυτής. Τα επίπεδα των αντιπαγκρεατικών αυτοαντισωμάτων κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1, και ιδίως των GADA, παρουσίασαν θετική συσχέτιση τόσο με τη συνοδό (θυρεοειδική και γαστρική αυτοανοσία) όσο και με την οικογενή αυτοανοσία (p: 0,076 και 0,041 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η παρουσία συνοδού και οικογενούς αυτοανοσίας είναι συχνή στα παιδιά με Σ.Δ.1, για αυτό και πρέπει να αναζητείται ενεργά σε τακτικούς ελέγχους. Η εκδήλωση ΔΚΟ και σοβαρής ΔΚΟ κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1 είναι συχνότερη στα μικρότερης ηλικίας παιδιά, ενώ δε φαίνεται να επηρεάζεται από τη συνοδό αυτοανοσία. Αντίθετα, η παρουσία οικογενούς αυτοανοσίας μειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης ΔΚΟ και σοβαρής ΔΚΟ κατά τη διάγνωση, ενώ παράλληλα συνδέεται με εμφάνιση Σ.Δ.1 σε μικρότερη ηλικία.","abstract_html":"Σκοπός: Η συνοδός και η οικογενής αυτοανοσία εκφράζουν την τάση των αυτοάνοσων νοσημάτων να εμφανίζονται αθροιστικά στους ασθενείς με Σ.Δ.1 και τις οικογένειές τους. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αποτύπωση της συνοδού και της οικογενούς αυτοανοσίας παιδιών και εφήβων με Σ.Δ.1 και η διερεύνηση της σχέσης τους με τη βαρύτητα της αρχικής κλινικής εκδήλωσης της νόσου και την ηλικία διάγνωσης. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 121 ασθενείς με Σ.Δ.1 ηλικίας 1-20 ετών, με ηλικία διάγνωσης 1-15 ετών, που παρακολουθήθηκαν στο Διαβητολογικό Ιατρείο Πανεπιστημιακής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Παναγιώτη &amp; Αγλαΐα Κυριακού» κατά τη χρονική περίοδο 2002-2016. Καταγράφηκαν τα συνοδά αυτοάνοσα νοσήματα, το ιστορικό αυτοανοσίας στην πυρηνική και την εκτεταμένη οικογένεια, και οι παράμετροι που χαρακτηρίζουν την αρχική κλινική προβολή της νόσου, όπως ηλικία διάγνωσης, παρουσία και βαρύτητα ΔΚΟ, παρουσία και τίτλος αντιπαγκρεατικών αντισωμάτων (GADA, IA2), και τιμή c-peptide νηστείας. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των παιδιών της μελέτης (67,2%) παρουσίασε ΔΚΟ κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1 (16,4% ήπια, 23,3% μέτρια και 27,6% σοβαρή). Μεγαλύτερο κίνδυνο για εμφάνιση ΔΚΟ εμφάνισαν τα παιδιά ηλικίας ≤ 2 ετών (OR: 21,78, p: 0,021) και για σοβαρή ΔΚΟ τα παιδιά ηλικίας ≤ 5 ετών (OR: 4,71, p: 0,014). Συνοδό αυτοανοσία κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης εμφάνισε το 28,9% των παιδιών, με συχνότερα νοσήματα τη θυρεοειδική αυτοανοσία (25,2%), την κοιλιοκάκη (7,1%) και τη γαστρική αυτοανοσία (5,2%), ενώ πολλαπλή αυτοανοσία εμφάνισε το 5,8% των παιδιών. Τα χαρακτηριστικά των ασθενών με πολλαπλή αυτοανοσία συγκριτικά με εκείνους με ≤ 1 επιπλέον αυτοάνοσα νοσήματα, ήταν η μικρή ηλικία, η παρουσία οικογενούς αυτοανοσίας και η εκδήλωση ΔΚΟ. Η ηλικία εμφάνισης θυρεογαστρικής αυτοανοσίας ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό ≥ 12 ετών, ενώ της κοιλιοκάκης ≤ 5 ετών. Οικογενή αυτοανοσία, εμφάνισε το 62,8% των παιδιών (43% στην πυρηνική οικογένεια), με συχνότερα νοσήματα την αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα (49,5%) και το Σ.Δ.1 (22,3%). Τα παιδιά με θετικό ιστορικό αυτοανοσίας στην εκτεταμένη οικογένεια εμφάνισαν συχνότερα Σ.Δ.1 σε ηλικία μικρότερη των 5 ετών (OR: 0,43, p: 0,039), αλλά παράλληλα όσο περισσότερους συγγενείς με αυτοανοσία είχαν, τόσο μικρότερη ήταν η πιθανότητα να παρουσιάσουν ΔΚΟ κατά τη διάγνωση (OR: 0,52, p: 0,010). Η συνοδός αυτοανοσία δεν εμφάνισε συσχέτιση με την εκδήλωση ΔΚΟ ή τη βαρύτητα αυτής. Τα επίπεδα των αντιπαγκρεατικών αυτοαντισωμάτων κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1, και ιδίως των GADA, παρουσίασαν θετική συσχέτιση τόσο με τη συνοδό (θυρεοειδική και γαστρική αυτοανοσία) όσο και με την οικογενή αυτοανοσία (p: 0,076 και 0,041 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η παρουσία συνοδού και οικογενούς αυτοανοσίας είναι συχνή στα παιδιά με Σ.Δ.1, για αυτό και πρέπει να αναζητείται ενεργά σε τακτικούς ελέγχους. Η εκδήλωση ΔΚΟ και σοβαρής ΔΚΟ κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1 είναι συχνότερη στα μικρότερης ηλικίας παιδιά, ενώ δε φαίνεται να επηρεάζεται από τη συνοδό αυτοανοσία. Αντίθετα, η παρουσία οικογενούς αυτοανοσίας μειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης ΔΚΟ και σοβαρής ΔΚΟ κατά τη διάγνωση, ενώ παράλληλα συνδέεται με εμφάνιση Σ.Δ.1 σε μικρότερη ηλικία.","abstract_has_math":false,"creators":["Κορώνα Αναστασία","Korona Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2302402"],"render_values":[{"text":"uoadl:2302402","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2302402","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2302402","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2302402","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κορώνα Αναστασία","Korona Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2302402","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2302402"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η συνοδός και η οικογενής αυτοανοσία εκφράζουν την τάση των αυτοάνοσων νοσημάτων να εμφανίζονται αθροιστικά στους ασθενείς με Σ.Δ.1 και τις οικογένειές τους. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αποτύπωση της συνοδού και της οικογενούς αυτοανοσίας παιδιών και εφήβων με Σ.Δ.1 και η διερεύνηση της σχέσης τους με τη βαρύτητα της αρχικής κλινικής εκδήλωσης της νόσου και την ηλικία διάγνωσης. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 121 ασθενείς με Σ.Δ.1 ηλικίας 1-20 ετών, με ηλικία διάγνωσης 1-15 ετών, που παρακολουθήθηκαν στο Διαβητολογικό Ιατρείο Πανεπιστημιακής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Παναγιώτη & Αγλαΐα Κυριακού» κατά τη χρονική περίοδο 2002-2016. Καταγράφηκαν τα συνοδά αυτοάνοσα νοσήματα, το ιστορικό αυτοανοσίας στην πυρηνική και την εκτεταμένη οικογένεια, και οι παράμετροι που χαρακτηρίζουν την αρχική κλινική προβολή της νόσου, όπως ηλικία διάγνωσης, παρουσία και βαρύτητα ΔΚΟ, παρουσία και τίτλος αντιπαγκρεατικών αντισωμάτων (GADA, IA2), και τιμή c-peptide νηστείας. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των παιδιών της μελέτης (67,2%) παρουσίασε ΔΚΟ κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1 (16,4% ήπια, 23,3% μέτρια και 27,6% σοβαρή). Μεγαλύτερο κίνδυνο για εμφάνιση ΔΚΟ εμφάνισαν τα παιδιά ηλικίας ≤ 2 ετών (OR: 21,78, p: 0,021) και για σοβαρή ΔΚΟ τα παιδιά ηλικίας ≤ 5 ετών (OR: 4,71, p: 0,014). Συνοδό αυτοανοσία κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης εμφάνισε το 28,9% των παιδιών, με συχνότερα νοσήματα τη θυρεοειδική αυτοανοσία (25,2%), την κοιλιοκάκη (7,1%) και τη γαστρική αυτοανοσία (5,2%), ενώ πολλαπλή αυτοανοσία εμφάνισε το 5,8% των παιδιών. Τα χαρακτηριστικά των ασθενών με πολλαπλή αυτοανοσία συγκριτικά με εκείνους με ≤ 1 επιπλέον αυτοάνοσα νοσήματα, ήταν η μικρή ηλικία, η παρουσία οικογενούς αυτοανοσίας και η εκδήλωση ΔΚΟ. Η ηλικία εμφάνισης θυρεογαστρικής αυτοανοσίας ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό ≥ 12 ετών, ενώ της κοιλιοκάκης ≤ 5 ετών. Οικογενή αυτοανοσία, εμφάνισε το 62,8% των παιδιών (43% στην πυρηνική οικογένεια), με συχνότερα νοσήματα την αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα (49,5%) και το Σ.Δ.1 (22,3%). Τα παιδιά με θετικό ιστορικό αυτοανοσίας στην εκτεταμένη οικογένεια εμφάνισαν συχνότερα Σ.Δ.1 σε ηλικία μικρότερη των 5 ετών (OR: 0,43, p: 0,039), αλλά παράλληλα όσο περισσότερους συγγενείς με αυτοανοσία είχαν, τόσο μικρότερη ήταν η πιθανότητα να παρουσιάσουν ΔΚΟ κατά τη διάγνωση (OR: 0,52, p: 0,010). Η συνοδός αυτοανοσία δεν εμφάνισε συσχέτιση με την εκδήλωση ΔΚΟ ή τη βαρύτητα αυτής. Τα επίπεδα των αντιπαγκρεατικών αυτοαντισωμάτων κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1, και ιδίως των GADA, παρουσίασαν θετική συσχέτιση τόσο με τη συνοδό (θυρεοειδική και γαστρική αυτοανοσία) όσο και με την οικογενή αυτοανοσία (p: 0,076 και 0,041 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η παρουσία συνοδού και οικογενούς αυτοανοσίας είναι συχνή στα παιδιά με Σ.Δ.1, για αυτό και πρέπει να αναζητείται ενεργά σε τακτικούς ελέγχους. Η εκδήλωση ΔΚΟ και σοβαρής ΔΚΟ κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1 είναι συχνότερη στα μικρότερης ηλικίας παιδιά, ενώ δε φαίνεται να επηρεάζεται από τη συνοδό αυτοανοσία. Αντίθετα, η παρουσία οικογενούς αυτοανοσίας μειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης ΔΚΟ και σοβαρής ΔΚΟ κατά τη διάγνωση, ενώ παράλληλα συνδέεται με εμφάνιση Σ.Δ.1 σε μικρότερη ηλικία.","Objective: Coexistent and familial autoimmunity support the fact that autoimmune diseases tend to cluster within individuals with T1DM and their families. The objective of the present study was to estimate associations between coexistent and familial autoimmunity of children and adolescents with T1DM, and the severity of diabetes initial presentation, as well as the age at onset. Methodology: A total of 121 patients with T1DM aged 1-20 years, attending the Pediatric Diabetes Clinic at Panagioti & Aglaia Kyriakou Children’s Hospital between 2002 and 2016, with age at diagnosis 1-15 years, were included in the study. Coexistent autoimmune diseases, family history of autoimmunity in nuclear and extended family, and characteristics of initial diabetes presentation such as age at onset, DKA and DKA severity, pancreatic autoantibodies (GADA, IA2) and fasting c-peptide levels, were recorded. Results: The majority of children (67.2%) had DKA at diagnosis (16.4% mild, 23.3% moderate and 27.6% severe). Children ≤ 2 years old showed increased risk of developing DKA (OR: 21.78, p: 0.021), whereas children ≤ 5 years old had increased risk of developing severe DKA (OR: 4.71, p: 0.014). During the follow up period, 28.9% of T1DM patients developed an additional autoimmune disease (25.2% autoimmune thyroiditis, 7.1% celiac disease and 5.2% autoimmune gastritis), whereas 5.8% developed multiple autoimmune diseases. Patients with multiple autoimmunity were younger and had more frequently familial autoimmunity, as well as DKA at diagnosis. Thyroid and gastric autoimmunity were more frequently diagnosed over 12 years of age while celiac disease was diagnosed ≤ 5 years. Moreover, 62.8% of patients had family history of autoimmune diseases (43% within nuclear family), the most common being autoimmune thyroiditis (49.5%) and T1DM (22.3%). Children with history of autoimmune diseases within extended family were diagnosed with T1DM more often under the age of 5 years (OR: 0.43, p: 0.039), but at the same time having more relatives with autoimmune diseases reduced the risk of DKA at T1DM diagnosis (OR: 0.52, p: 0.010). Coexistent autoimmunity was not associated with DKA or DKA severity. Pancreatic autoantibodies at diabetes diagnosis, especially GADA, were positively associated with the presence of coexistent (thyroid and gastric) and familial autoimmunity (p: 0.076 and 0.041 respectively). Conclusions: Coexistent and familial autoimmunity are common among children with T1DM, thus they should be actively and regularly sought. DKA and severe DKA at T1DM diagnosis are more common among younger children. There was no significant correlation between DKA at diagnosis and coexistent autoimmunity. On the other hand, having relatives with autoimmune diseases reduced the risk of DKA and severe DKA, but was also associated with developing T1DM at a younger age."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συνοδός και οικογενής αυτοανοσία παιδιών με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1, και η συσχέτισή τους με τη βαρύτητα της αρχικής εκδήλωσης της νόσου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κορώνα Αναστασία","Korona Anastasia"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Σκοπός: Η συνοδός και η οικογενής αυτοανοσία εκφράζουν την τάση των αυτοάνοσων νοσημάτων να εμφανίζονται αθροιστικά στους ασθενείς με Σ.Δ.1 και τις οικογένειές τους. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αποτύπωση της συνοδού και της οικογενούς αυτοανοσίας παιδιών και εφήβων με Σ.Δ.1 και η διερεύνηση της σχέσης τους με τη βαρύτητα της αρχικής κλινικής εκδήλωσης της νόσου και την ηλικία διάγνωσης. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 121 ασθενείς με Σ.Δ.1 ηλικίας 1-20 ετών, με ηλικία διάγνωσης 1-15 ετών, που παρακολουθήθηκαν στο Διαβητολογικό Ιατρείο Πανεπιστημιακής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Παναγιώτη & Αγλαΐα Κυριακού» κατά τη χρονική περίοδο 2002-2016. Καταγράφηκαν τα συνοδά αυτοάνοσα νοσήματα, το ιστορικό αυτοανοσίας στην πυρηνική και την εκτεταμένη οικογένεια, και οι παράμετροι που χαρακτηρίζουν την αρχική κλινική προβολή της νόσου, όπως ηλικία διάγνωσης, παρουσία και βαρύτητα ΔΚΟ, παρουσία και τίτλος αντιπαγκρεατικών αντισωμάτων (GADA, IA2), και τιμή c-peptide νηστείας. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των παιδιών της μελέτης (67,2%) παρουσίασε ΔΚΟ κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1 (16,4% ήπια, 23,3% μέτρια και 27,6% σοβαρή). Μεγαλύτερο κίνδυνο για εμφάνιση ΔΚΟ εμφάνισαν τα παιδιά ηλικίας ≤ 2 ετών (OR: 21,78, p: 0,021) και για σοβαρή ΔΚΟ τα παιδιά ηλικίας ≤ 5 ετών (OR: 4,71, p: 0,014). Συνοδό αυτοανοσία κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης εμφάνισε το 28,9% των παιδιών, με συχνότερα νοσήματα τη θυρεοειδική αυτοανοσία (25,2%), την κοιλιοκάκη (7,1%) και τη γαστρική αυτοανοσία (5,2%), ενώ πολλαπλή αυτοανοσία εμφάνισε το 5,8% των παιδιών. Τα χαρακτηριστικά των ασθενών με πολλαπλή αυτοανοσία συγκριτικά με εκείνους με ≤ 1 επιπλέον αυτοάνοσα νοσήματα, ήταν η μικρή ηλικία, η παρουσία οικογενούς αυτοανοσίας και η εκδήλωση ΔΚΟ. Η ηλικία εμφάνισης θυρεογαστρικής αυτοανοσίας ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό ≥ 12 ετών, ενώ της κοιλιοκάκης ≤ 5 ετών. Οικογενή αυτοανοσία, εμφάνισε το 62,8% των παιδιών (43% στην πυρηνική οικογένεια), με συχνότερα νοσήματα την αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα (49,5%) και το Σ.Δ.1 (22,3%). Τα παιδιά με θετικό ιστορικό αυτοανοσίας στην εκτεταμένη οικογένεια εμφάνισαν συχνότερα Σ.Δ.1 σε ηλικία μικρότερη των 5 ετών (OR: 0,43, p: 0,039), αλλά παράλληλα όσο περισσότερους συγγενείς με αυτοανοσία είχαν, τόσο μικρότερη ήταν η πιθανότητα να παρουσιάσουν ΔΚΟ κατά τη διάγνωση (OR: 0,52, p: 0,010). Η συνοδός αυτοανοσία δεν εμφάνισε συσχέτιση με την εκδήλωση ΔΚΟ ή τη βαρύτητα αυτής. Τα επίπεδα των αντιπαγκρεατικών αυτοαντισωμάτων κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1, και ιδίως των GADA, παρουσίασαν θετική συσχέτιση τόσο με τη συνοδό (θυρεοειδική και γαστρική αυτοανοσία) όσο και με την οικογενή αυτοανοσία (p: 0,076 και 0,041 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η παρουσία συνοδού και οικογενούς αυτοανοσίας είναι συχνή στα παιδιά με Σ.Δ.1, για αυτό και πρέπει να αναζητείται ενεργά σε τακτικούς ελέγχους. Η εκδήλωση ΔΚΟ και σοβαρής ΔΚΟ κατά τη διάγνωση του Σ.Δ.1 είναι συχνότερη στα μικρότερης ηλικίας παιδιά, ενώ δε φαίνεται να επηρεάζεται από τη συνοδό αυτοανοσία. Αντίθετα, η παρουσία οικογενούς αυτοανοσίας μειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης ΔΚΟ και σοβαρής ΔΚΟ κατά τη διάγνωση, ενώ παράλληλα συνδέεται με εμφάνιση Σ.Δ.1 σε μικρότερη ηλικία.","Objective: Coexistent and familial autoimmunity support the fact that autoimmune diseases tend to cluster within individuals with T1DM and their families. The objective of the present study was to estimate associations between coexistent and familial autoimmunity of children and adolescents with T1DM, and the severity of diabetes initial presentation, as well as the age at onset. Methodology: A total of 121 patients with T1DM aged 1-20 years, attending the Pediatric Diabetes Clinic at Panagioti & Aglaia Kyriakou Children’s Hospital between 2002 and 2016, with age at diagnosis 1-15 years, were included in the study. Coexistent autoimmune diseases, family history of autoimmunity in nuclear and extended family, and characteristics of initial diabetes presentation such as age at onset, DKA and DKA severity, pancreatic autoantibodies (GADA, IA2) and fasting c-peptide levels, were recorded. Results: The majority of children (67.2%) had DKA at diagnosis (16.4% mild, 23.3% moderate and 27.6% severe). Children ≤ 2 years old showed increased risk of developing DKA (OR: 21.78, p: 0.021), whereas children ≤ 5 years old had increased risk of developing severe DKA (OR: 4.71, p: 0.014). During the follow up period, 28.9% of T1DM patients developed an additional autoimmune disease (25.2% autoimmune thyroiditis, 7.1% celiac disease and 5.2% autoimmune gastritis), whereas 5.8% developed multiple autoimmune diseases. Patients with multiple autoimmunity were younger and had more frequently familial autoimmunity, as well as DKA at diagnosis. Thyroid and gastric autoimmunity were more frequently diagnosed over 12 years of age while celiac disease was diagnosed ≤ 5 years. Moreover, 62.8% of patients had family history of autoimmune diseases (43% within nuclear family), the most common being autoimmune thyroiditis (49.5%) and T1DM (22.3%). Children with history of autoimmune diseases within extended family were diagnosed with T1DM more often under the age of 5 years (OR: 0.43, p: 0.039), but at the same time having more relatives with autoimmune diseases reduced the risk of DKA at T1DM diagnosis (OR: 0.52, p: 0.010). Coexistent autoimmunity was not associated with DKA or DKA severity. Pancreatic autoantibodies at diabetes diagnosis, especially GADA, were positively associated with the presence of coexistent (thyroid and gastric) and familial autoimmunity (p: 0.076 and 0.041 respectively). Conclusions: Coexistent and familial autoimmunity are common among children with T1DM, thus they should be actively and regularly sought. DKA and severe DKA at T1DM diagnosis are more common among younger children. There was no significant correlation between DKA at diagnosis and coexistent autoimmunity. On the other hand, having relatives with autoimmune diseases reduced the risk of DKA and severe DKA, but was also associated with developing T1DM at a younger age."],"dc:identifier":["uoadl:2302402","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2302402"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συνοδός και οικογενής αυτοανοσία παιδιών με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1, και η συσχέτισή τους με τη βαρύτητα της αρχικής εκδήλωσης της νόσου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:12Z"}