{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2304031"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2304031","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"T-λεμφώματα, κλινικοπαθολογοανατομική προσέγγιση .Νεότερα δεδομένα .","abstract":"Τα λεμφώματα Τ/ ΝΚ κυττάρων αποτελούν σπάνια (10% των μη Hodgkin λεμφωμάτων) νεοπλάσματα που προέρχονται από τα Τ-λεμφοκύτταρα και από τα κύτταρα φυσικούς-φονείς σε διάφορα στάδια της διαφοροποίησής τους. Τα περισσότερα έχουν δυσμενή πρόγνωση και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων μεθόδων αντιμετώπισης τους αποτελεί ένα δύσκολο στόχο καθώς ο αριθμός των ασθενών είναι μικρός και η μοριακή παθογένεια των περισσότέρων Τ-λεμφωμάτων δεν είναι πλήρως κατανοητή. Η ταξινόμηση αυτών των λεμφωμάτων έχει γίνει με βάση κλινικά, μορφολογικά και ανοσοφαινοτυπικά κριτήρια. Αναπτυσσονται σε ενήλικες και παιδιά, και προσβάλουν το δέρμα και τους βλεννογόνους. Η μελέτη των Τ-λεμφωμάτων είναι δύσκολη κυρίως λόγω της σπανιότητας τους. Ο ανοσοφαινότυπος βοηθά σημαντικά στη διάγνωση των Τ λεμφωμάτων αν και σε κάθε νοσολογική οντότητα παρατηρείται φαινοτυπική ετερογένεια και επι πλέον δεν υπάρχει ειδικός φαινότυπος για το κάθε νόσημα. Βασικά και κοινά συμπτώματα αποτελούν η γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια, η ηπατοσπληνομεγαλία, πυρετός νυκτερινές εφιδρώσεις, απώλεια βάρους. Σύμφωνα με την κατάταξη του πακγόσμιου οργανισμού υγείας (ΠΟΥ) στις Τ/ΝΚ λεμφουπερπλαστικές εξεργασίες συμπεριλαμβάνονται οι νεοπλασίες από πρόδρομα και από ώριμα Τ/ΝΚ κύτταρα, που με την σειρά τους χωρίζονται σε υποκατηγορίες. Στους ποιο κοινούς τύπους λεμφωμάτων παραμένουν το περιφερικό λέμφωμα Τ-κυττάρων και το αναπλαστικό λέμφωμα μεγάλων κυττάρων. Τα κύτταρα της νόσου εξετάζονται για έκφραση CD3 ,CD4, CD7, CD8 καθώς και αναλόγος την υποομάδα σε αντοίστοιχους δείκτες. Σχήματα περιέχοντα ανθρακυκλίνη και κυρίως ο συνδυασμός CHOP θεωρούνται θεραπεία εκλογής, με ποσοστά πλήρων υφέσεων 50-70%. Επί υποτροπής ή ανθεκτικής νόσου, ποσοστό περίπου 30% δύνανται να ιαθεί μετά από θεραπεία διάσωσης και αυτόλογη ή αλλογενή μεταμόσχευση. Η χορήγηση σχημάτων που περιέχουν γκεμσιταβίνη, η εφαρμογή μονοκλωνικών αντισωμάτων (CD52, CD4, CD30), η προσθήκη του Denileukin diftitox και του παράγοντα antiVEGF (Bevacizumab), στον συνδυασμό CHOP καθώς και άλλων παραγόντων όπως του αντιμεταβολίτη Pralatrexate,των αναστολέων των απακετυλασών των ιστονών και του Bortezomib, αποτελούν νεώτερες θεραπευτικές επιλογές που είτε εφαρμόζονται ήδη στην κλινική πράξη είτε αποτελούν αντεικείμενο κλινκών μελετών. Η πρόγνωση του νοσήματος, παρ’ όλα αυτά, είναι δυσμενής με 5ετή επιβίωση περίπου στο 30% των ασθενών, ενώ αυτόματες υφέσεις μπορούν να παρουσιασθούν περιστασιακά. Η ακτινοθεραπεία είτε με τη μορφή τοπικής ακτινοβόλησης ή ως ακτινοβόληση όλου του δέρματος με ηλεκτρόνια, είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για επιμένουσες-ανθεκτικές δερματικές βλάβες. Η προσθήκη ετοποσίδης (CHOEP) ή η βράχυνση της διάρκειας κάθε κύκλου (CHOP-14) ενδέχεται να ωφελεί τους ασθενείς <60 και >60 ετών αντίστοιχα. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες, όπως η ιντερφερόνη και τα νεώτερα ρετινοειδή δηλ. bexarotene, επιφέρουν ικανοποιητικές συνολικές ανταποκρίσεις, ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με φωτοθεραπεία. Παρόλα αυτά απαιτείται ανάπτυξη νέων θεραπευτικών ουσιών και στρατηγικών, η σπανιότητα όμως των οντοτήτων αυτών δεν επιτρέπει την ανάλυση μεγάλων σειρών δεδομένων.","abstract_html":"Τα λεμφώματα Τ/ ΝΚ κυττάρων αποτελούν σπάνια (10% των μη Hodgkin λεμφωμάτων) νεοπλάσματα που προέρχονται από τα Τ-λεμφοκύτταρα και από τα κύτταρα φυσικούς-φονείς σε διάφορα στάδια της διαφοροποίησής τους. Τα περισσότερα έχουν δυσμενή πρόγνωση και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων μεθόδων αντιμετώπισης τους αποτελεί ένα δύσκολο στόχο καθώς ο αριθμός των ασθενών είναι μικρός και η μοριακή παθογένεια των περισσότέρων Τ-λεμφωμάτων δεν είναι πλήρως κατανοητή. Η ταξινόμηση αυτών των λεμφωμάτων έχει γίνει με βάση κλινικά, μορφολογικά και ανοσοφαινοτυπικά κριτήρια. Αναπτυσσονται σε ενήλικες και παιδιά, και προσβάλουν το δέρμα και τους βλεννογόνους. Η μελέτη των Τ-λεμφωμάτων είναι δύσκολη κυρίως λόγω της σπανιότητας τους. Ο ανοσοφαινότυπος βοηθά σημαντικά στη διάγνωση των Τ λεμφωμάτων αν και σε κάθε νοσολογική οντότητα παρατηρείται φαινοτυπική ετερογένεια και επι πλέον δεν υπάρχει ειδικός φαινότυπος για το κάθε νόσημα. Βασικά και κοινά συμπτώματα αποτελούν η γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια, η ηπατοσπληνομεγαλία, πυρετός νυκτερινές εφιδρώσεις, απώλεια βάρους. Σύμφωνα με την κατάταξη του πακγόσμιου οργανισμού υγείας (ΠΟΥ) στις Τ/ΝΚ λεμφουπερπλαστικές εξεργασίες συμπεριλαμβάνονται οι νεοπλασίες από πρόδρομα και από ώριμα Τ/ΝΚ κύτταρα, που με την σειρά τους χωρίζονται σε υποκατηγορίες. Στους ποιο κοινούς τύπους λεμφωμάτων παραμένουν το περιφερικό λέμφωμα Τ-κυττάρων και το αναπλαστικό λέμφωμα μεγάλων κυττάρων. Τα κύτταρα της νόσου εξετάζονται για έκφραση CD3 ,CD4, CD7, CD8 καθώς και αναλόγος την υποομάδα σε αντοίστοιχους δείκτες. Σχήματα περιέχοντα ανθρακυκλίνη και κυρίως ο συνδυασμός CHOP θεωρούνται θεραπεία εκλογής, με ποσοστά πλήρων υφέσεων 50-70%. Επί υποτροπής ή ανθεκτικής νόσου, ποσοστό περίπου 30% δύνανται να ιαθεί μετά από θεραπεία διάσωσης και αυτόλογη ή αλλογενή μεταμόσχευση. Η χορήγηση σχημάτων που περιέχουν γκεμσιταβίνη, η εφαρμογή μονοκλωνικών αντισωμάτων (CD52, CD4, CD30), η προσθήκη του Denileukin diftitox και του παράγοντα antiVEGF (Bevacizumab), στον συνδυασμό CHOP καθώς και άλλων παραγόντων όπως του αντιμεταβολίτη Pralatrexate,των αναστολέων των απακετυλασών των ιστονών και του Bortezomib, αποτελούν νεώτερες θεραπευτικές επιλογές που είτε εφαρμόζονται ήδη στην κλινική πράξη είτε αποτελούν αντεικείμενο κλινκών μελετών. Η πρόγνωση του νοσήματος, παρ’ όλα αυτά, είναι δυσμενής με 5ετή επιβίωση περίπου στο 30% των ασθενών, ενώ αυτόματες υφέσεις μπορούν να παρουσιασθούν περιστασιακά. Η ακτινοθεραπεία είτε με τη μορφή τοπικής ακτινοβόλησης ή ως ακτινοβόληση όλου του δέρματος με ηλεκτρόνια, είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για επιμένουσες-ανθεκτικές δερματικές βλάβες. Η προσθήκη ετοποσίδης (CHOEP) ή η βράχυνση της διάρκειας κάθε κύκλου (CHOP-14) ενδέχεται να ωφελεί τους ασθενείς &lt;60 και &gt;60 ετών αντίστοιχα. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες, όπως η ιντερφερόνη και τα νεώτερα ρετινοειδή δηλ. bexarotene, επιφέρουν ικανοποιητικές συνολικές ανταποκρίσεις, ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με φωτοθεραπεία. Παρόλα αυτά απαιτείται ανάπτυξη νέων θεραπευτικών ουσιών και στρατηγικών, η σπανιότητα όμως των οντοτήτων αυτών δεν επιτρέπει την ανάλυση μεγάλων σειρών δεδομένων.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουκάι Μιρέλα","Mukaj Mirela"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2304031"],"render_values":[{"text":"uoadl:2304031","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2304031","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2304031","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2304031","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουκάι Μιρέλα","Mukaj Mirela"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2304031","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2304031"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα λεμφώματα Τ/ ΝΚ κυττάρων αποτελούν σπάνια (10% των μη Hodgkin λεμφωμάτων) νεοπλάσματα που προέρχονται από τα Τ-λεμφοκύτταρα και από τα κύτταρα φυσικούς-φονείς σε διάφορα στάδια της διαφοροποίησής τους. Τα περισσότερα έχουν δυσμενή πρόγνωση και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων μεθόδων αντιμετώπισης τους αποτελεί ένα δύσκολο στόχο καθώς ο αριθμός των ασθενών είναι μικρός και η μοριακή παθογένεια των περισσότέρων Τ-λεμφωμάτων δεν είναι πλήρως κατανοητή. Η ταξινόμηση αυτών των λεμφωμάτων έχει γίνει με βάση κλινικά, μορφολογικά και ανοσοφαινοτυπικά κριτήρια. Αναπτυσσονται σε ενήλικες και παιδιά, και προσβάλουν το δέρμα και τους βλεννογόνους. Η μελέτη των Τ-λεμφωμάτων είναι δύσκολη κυρίως λόγω της σπανιότητας τους. Ο ανοσοφαινότυπος βοηθά σημαντικά στη διάγνωση των Τ λεμφωμάτων αν και σε κάθε νοσολογική οντότητα παρατηρείται φαινοτυπική ετερογένεια και επι πλέον δεν υπάρχει ειδικός φαινότυπος για το κάθε νόσημα. Βασικά και κοινά συμπτώματα αποτελούν η γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια, η ηπατοσπληνομεγαλία, πυρετός νυκτερινές εφιδρώσεις, απώλεια βάρους. Σύμφωνα με την κατάταξη του πακγόσμιου οργανισμού υγείας (ΠΟΥ) στις Τ/ΝΚ λεμφουπερπλαστικές εξεργασίες συμπεριλαμβάνονται οι νεοπλασίες από πρόδρομα και από ώριμα Τ/ΝΚ κύτταρα, που με την σειρά τους χωρίζονται σε υποκατηγορίες. Στους ποιο κοινούς τύπους λεμφωμάτων παραμένουν το περιφερικό λέμφωμα Τ-κυττάρων και το αναπλαστικό λέμφωμα μεγάλων κυττάρων. Τα κύτταρα της νόσου εξετάζονται για έκφραση CD3 ,CD4, CD7, CD8 καθώς και αναλόγος την υποομάδα σε αντοίστοιχους δείκτες. Σχήματα περιέχοντα ανθρακυκλίνη και κυρίως ο συνδυασμός CHOP θεωρούνται θεραπεία εκλογής, με ποσοστά πλήρων υφέσεων 50-70%. Επί υποτροπής ή ανθεκτικής νόσου, ποσοστό περίπου 30% δύνανται να ιαθεί μετά από θεραπεία διάσωσης και αυτόλογη ή αλλογενή μεταμόσχευση. Η χορήγηση σχημάτων που περιέχουν γκεμσιταβίνη, η εφαρμογή μονοκλωνικών αντισωμάτων (CD52, CD4, CD30), η προσθήκη του Denileukin diftitox και του παράγοντα antiVEGF (Bevacizumab), στον συνδυασμό CHOP καθώς και άλλων παραγόντων όπως του αντιμεταβολίτη Pralatrexate,των αναστολέων των απακετυλασών των ιστονών και του Bortezomib, αποτελούν νεώτερες θεραπευτικές επιλογές που είτε εφαρμόζονται ήδη στην κλινική πράξη είτε αποτελούν αντεικείμενο κλινκών μελετών. Η πρόγνωση του νοσήματος, παρ’ όλα αυτά, είναι δυσμενής με 5ετή επιβίωση περίπου στο 30% των ασθενών, ενώ αυτόματες υφέσεις μπορούν να παρουσιασθούν περιστασιακά. Η ακτινοθεραπεία είτε με τη μορφή τοπικής ακτινοβόλησης ή ως ακτινοβόληση όλου του δέρματος με ηλεκτρόνια, είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για επιμένουσες-ανθεκτικές δερματικές βλάβες. Η προσθήκη ετοποσίδης (CHOEP) ή η βράχυνση της διάρκειας κάθε κύκλου (CHOP-14) ενδέχεται να ωφελεί τους ασθενείς <60 και >60 ετών αντίστοιχα. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες, όπως η ιντερφερόνη και τα νεώτερα ρετινοειδή δηλ. bexarotene, επιφέρουν ικανοποιητικές συνολικές ανταποκρίσεις, ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με φωτοθεραπεία. Παρόλα αυτά απαιτείται ανάπτυξη νέων θεραπευτικών ουσιών και στρατηγικών, η σπανιότητα όμως των οντοτήτων αυτών δεν επιτρέπει την ανάλυση μεγάλων σειρών δεδομένων.","T/ΝΚ cell neoplasms are uncommon (accounting less than 10% of all non-Hodgkin lymphomas) tumours of mature and immature T or natural killer (NK) cells at various stages of differentiation. Therapy of the T lymphomas has not been so far successful, and most peripheral T lymphomas (PTLs) have a poor prognosis. The molecular pathogenesis of most PTLs is poorly understood. The study of T-cell lymphomas is difficult mainly because of their rarity. Immunophenotyping helps greatly in the diagnosis of T-lymphomas although every disease entity presents phenotypic heterogeneity and moreover there is no specific phenotype for each disease. The most frequently applied treatment is anthracycline-containing chemotherapy like CHOP. However, this approach can cure 30% of the patients approximately. CHOEP or CHOP-14 might be better candidates for firstline treatment. Young high-risk patients who achieve a complete remission can be consolidated with high dose chemotherapy and autologous stem cell transplantation (HDT/ASCT). Regimens containing gemcitabine, application of monoclonal antibodies (CD52, CD4, CD20), the addition of Denileukin diftitox and anti-VEGF agent (Bevacizumab), in combination with CHOP and other factors such as the antimetabolite Pralatrexate, the deacetylase inhibitors histones and Bortezomib, are newer treatment options that are either already applied in clinical practice or become the subject for new studies. The prognosis of the disease, however, is unfavorable with 5-year survival of approximately 30%, while automatic remissions may occur occasionally. Radiation therapy either local or of the whole skin with electrons (TSEB), is extremely effective for persistent skin lesions. The addition of etoposide (CHOEP) or the shortening of the duration of each cycle (CHOP-14) may benefit patients <60 and> 60 years respectively. Patients in advanced stages or with progression under local treatment, require systemic therapy. Immunomodulatory agents, such as interferon and newer retinoids as Bexarotene, produce satisfactory overall responses, as monotherapy or in combination with phototherapy. Development of new therapeutic agents and strategies is required, but the rarity of these entities limits fast progress."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["T-λεμφώματα, κλινικοπαθολογοανατομική προσέγγιση .Νεότερα δεδομένα ."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουκάι Μιρέλα","Mukaj Mirela"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τα λεμφώματα Τ/ ΝΚ κυττάρων αποτελούν σπάνια (10% των μη Hodgkin λεμφωμάτων) νεοπλάσματα που προέρχονται από τα Τ-λεμφοκύτταρα και από τα κύτταρα φυσικούς-φονείς σε διάφορα στάδια της διαφοροποίησής τους. Τα περισσότερα έχουν δυσμενή πρόγνωση και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων μεθόδων αντιμετώπισης τους αποτελεί ένα δύσκολο στόχο καθώς ο αριθμός των ασθενών είναι μικρός και η μοριακή παθογένεια των περισσότέρων Τ-λεμφωμάτων δεν είναι πλήρως κατανοητή. Η ταξινόμηση αυτών των λεμφωμάτων έχει γίνει με βάση κλινικά, μορφολογικά και ανοσοφαινοτυπικά κριτήρια. Αναπτυσσονται σε ενήλικες και παιδιά, και προσβάλουν το δέρμα και τους βλεννογόνους. Η μελέτη των Τ-λεμφωμάτων είναι δύσκολη κυρίως λόγω της σπανιότητας τους. Ο ανοσοφαινότυπος βοηθά σημαντικά στη διάγνωση των Τ λεμφωμάτων αν και σε κάθε νοσολογική οντότητα παρατηρείται φαινοτυπική ετερογένεια και επι πλέον δεν υπάρχει ειδικός φαινότυπος για το κάθε νόσημα. Βασικά και κοινά συμπτώματα αποτελούν η γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια, η ηπατοσπληνομεγαλία, πυρετός νυκτερινές εφιδρώσεις, απώλεια βάρους. Σύμφωνα με την κατάταξη του πακγόσμιου οργανισμού υγείας (ΠΟΥ) στις Τ/ΝΚ λεμφουπερπλαστικές εξεργασίες συμπεριλαμβάνονται οι νεοπλασίες από πρόδρομα και από ώριμα Τ/ΝΚ κύτταρα, που με την σειρά τους χωρίζονται σε υποκατηγορίες. Στους ποιο κοινούς τύπους λεμφωμάτων παραμένουν το περιφερικό λέμφωμα Τ-κυττάρων και το αναπλαστικό λέμφωμα μεγάλων κυττάρων. Τα κύτταρα της νόσου εξετάζονται για έκφραση CD3 ,CD4, CD7, CD8 καθώς και αναλόγος την υποομάδα σε αντοίστοιχους δείκτες. Σχήματα περιέχοντα ανθρακυκλίνη και κυρίως ο συνδυασμός CHOP θεωρούνται θεραπεία εκλογής, με ποσοστά πλήρων υφέσεων 50-70%. Επί υποτροπής ή ανθεκτικής νόσου, ποσοστό περίπου 30% δύνανται να ιαθεί μετά από θεραπεία διάσωσης και αυτόλογη ή αλλογενή μεταμόσχευση. Η χορήγηση σχημάτων που περιέχουν γκεμσιταβίνη, η εφαρμογή μονοκλωνικών αντισωμάτων (CD52, CD4, CD30), η προσθήκη του Denileukin diftitox και του παράγοντα antiVEGF (Bevacizumab), στον συνδυασμό CHOP καθώς και άλλων παραγόντων όπως του αντιμεταβολίτη Pralatrexate,των αναστολέων των απακετυλασών των ιστονών και του Bortezomib, αποτελούν νεώτερες θεραπευτικές επιλογές που είτε εφαρμόζονται ήδη στην κλινική πράξη είτε αποτελούν αντεικείμενο κλινκών μελετών. Η πρόγνωση του νοσήματος, παρ’ όλα αυτά, είναι δυσμενής με 5ετή επιβίωση περίπου στο 30% των ασθενών, ενώ αυτόματες υφέσεις μπορούν να παρουσιασθούν περιστασιακά. Η ακτινοθεραπεία είτε με τη μορφή τοπικής ακτινοβόλησης ή ως ακτινοβόληση όλου του δέρματος με ηλεκτρόνια, είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για επιμένουσες-ανθεκτικές δερματικές βλάβες. Η προσθήκη ετοποσίδης (CHOEP) ή η βράχυνση της διάρκειας κάθε κύκλου (CHOP-14) ενδέχεται να ωφελεί τους ασθενείς <60 και >60 ετών αντίστοιχα. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες, όπως η ιντερφερόνη και τα νεώτερα ρετινοειδή δηλ. bexarotene, επιφέρουν ικανοποιητικές συνολικές ανταποκρίσεις, ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με φωτοθεραπεία. Παρόλα αυτά απαιτείται ανάπτυξη νέων θεραπευτικών ουσιών και στρατηγικών, η σπανιότητα όμως των οντοτήτων αυτών δεν επιτρέπει την ανάλυση μεγάλων σειρών δεδομένων.","T/ΝΚ cell neoplasms are uncommon (accounting less than 10% of all non-Hodgkin lymphomas) tumours of mature and immature T or natural killer (NK) cells at various stages of differentiation. Therapy of the T lymphomas has not been so far successful, and most peripheral T lymphomas (PTLs) have a poor prognosis. The molecular pathogenesis of most PTLs is poorly understood. The study of T-cell lymphomas is difficult mainly because of their rarity. Immunophenotyping helps greatly in the diagnosis of T-lymphomas although every disease entity presents phenotypic heterogeneity and moreover there is no specific phenotype for each disease. The most frequently applied treatment is anthracycline-containing chemotherapy like CHOP. However, this approach can cure 30% of the patients approximately. CHOEP or CHOP-14 might be better candidates for firstline treatment. Young high-risk patients who achieve a complete remission can be consolidated with high dose chemotherapy and autologous stem cell transplantation (HDT/ASCT). Regimens containing gemcitabine, application of monoclonal antibodies (CD52, CD4, CD20), the addition of Denileukin diftitox and anti-VEGF agent (Bevacizumab), in combination with CHOP and other factors such as the antimetabolite Pralatrexate, the deacetylase inhibitors histones and Bortezomib, are newer treatment options that are either already applied in clinical practice or become the subject for new studies. The prognosis of the disease, however, is unfavorable with 5-year survival of approximately 30%, while automatic remissions may occur occasionally. Radiation therapy either local or of the whole skin with electrons (TSEB), is extremely effective for persistent skin lesions. The addition of etoposide (CHOEP) or the shortening of the duration of each cycle (CHOP-14) may benefit patients <60 and> 60 years respectively. Patients in advanced stages or with progression under local treatment, require systemic therapy. Immunomodulatory agents, such as interferon and newer retinoids as Bexarotene, produce satisfactory overall responses, as monotherapy or in combination with phototherapy. Development of new therapeutic agents and strategies is required, but the rarity of these entities limits fast progress."],"dc:identifier":["uoadl:2304031","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2304031"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["T-λεμφώματα, κλινικοπαθολογοανατομική προσέγγιση .Νεότερα δεδομένα ."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:12Z"}