{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2328547"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2328547","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λειτουργικές και ποσοτικές διαταραχές των αιμοπεταλίων και εργαστηριακή διερεύνηση","abstract":"Οι διαταραχές των αιμοπεταλίων διακρίνονται σε ποσοτικές και ποιοτικές, αν και σε ορισμένους ασθενείς, οι δυο διαταραχές, ενδέχεται να συνυπάρχουν. Οι διαταραχές στην ποσότητα των αιμοπεταλίων περιλαμβάνουν πολλούς τύπους θρομβοπενίας και θρομβοκυττάρωσης, οι οποίες μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Η θρομβοπενία αποτελεί συχνότερο εύρημα συγκριτικά με τη θρομβοκυττάρωση και μπορεί να εκδηλωθεί σε όλες τις ηλικίες. Μεταξύ των θρομβοπενιών, συχνότερες είναι οι επίκτητες. Εκτός από την γενική αίματος και το επίχρισμα του περιφερικού αίματος, που είναι απαραίτητα για την διερεύνηση όλων των ασθενών με ποσοτικές διαταραχές αιμοπεταλίων, ο περαιτέρω εργαστηριακός έλεγχος εξατομικεύεται. Αντίστοιχα και οι λειτουργικές διαταραχές μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Οι κληρονομικές διαταραχές είναι σπάνια νοσήματα, μεταξύ των οποίων, συχνότερα είναι το σύνδρομο Bernard Soulier και η θρομβασθένεια Glanzmann. Παθολογικές καταστάσεις που συνοδεύονται από επίκτητη διαταραχή της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων αφορούν σε αιματολογικά ή μη αιματολογικά νοσήματα, φάρμακα (αντιαιμοπεταλιακά) καθώς σε άλλες καταστάσεις (καρδιοπνευμονική παράκαμψη). Για την αξιολόγηση της (δυσ)λειτουργίας των αιμοπεταλίων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι, οι οποίες βασίζονται στις διαφορετικές λειτουργίες των αιμοπεταλίων και είναι σε θέση να διερευνήσουν τα μονοπάτια ενεργοποίησής τους. Ο κύριος ρόλος των αιμοπεταλίων είναι η εξασφάλιση της αιμόστασης, της ακεραιότητας δηλαδή, των αγγείων του αίματος και της ταχείας διακοπής της αιμορραγίας σε περίπτωση τραυματισμού των αγγείων. Οι ίδιοι μηχανισμοί ενεργοποιούνται και στην περίπτωση ρήξης μιας αθηρωματικής πλάκας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ενδοαυλική δημιουργία θρόμβου, απόφραξη του αγγείου και ισχαιμία ή έμφραγμα. Τα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα παρεμβαίνουν σε κάποια στάδια της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων, όπως η προσκόλληση και η συσσώρευση, και αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία ασθενών με Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο καθώς και σε εκείνους που υποβάλλονται σε διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Παρόλα αυτά, πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι, υπάρχει μεγάλη διακύμανση μεταξύ των ασθενών ως προς την αντιαιμοπεταλιακή αποτελεσματικότητα (φαινόμενο αντίστασης στα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα) με άμεσο κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου θρομβωτικού επεισοδίου μετά από ένα Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο ή θρόμβωσης της ενδοαυλικής πρόθεσης μετά απο διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια διατίθεται ένας μεγάλος αριθμός δοκιμασιών που ελέγχουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων ενώ παράλληλα, διενεργούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές προκειμένου να προσδιοριστούν στρατηγικές ούτως ώστε να καθοριστεί η καλύτερη θεραπευτική αγωγή για ασθενείς που παρουσιάζουν στεφανιαία νόσο και υποβάλλονται σε επαναγγείωση.","abstract_html":"Οι διαταραχές των αιμοπεταλίων διακρίνονται σε ποσοτικές και ποιοτικές, αν και σε ορισμένους ασθενείς, οι δυο διαταραχές, ενδέχεται να συνυπάρχουν. Οι διαταραχές στην ποσότητα των αιμοπεταλίων περιλαμβάνουν πολλούς τύπους θρομβοπενίας και θρομβοκυττάρωσης, οι οποίες μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Η θρομβοπενία αποτελεί συχνότερο εύρημα συγκριτικά με τη θρομβοκυττάρωση και μπορεί να εκδηλωθεί σε όλες τις ηλικίες. Μεταξύ των θρομβοπενιών, συχνότερες είναι οι επίκτητες. Εκτός από την γενική αίματος και το επίχρισμα του περιφερικού αίματος, που είναι απαραίτητα για την διερεύνηση όλων των ασθενών με ποσοτικές διαταραχές αιμοπεταλίων, ο περαιτέρω εργαστηριακός έλεγχος εξατομικεύεται. Αντίστοιχα και οι λειτουργικές διαταραχές μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Οι κληρονομικές διαταραχές είναι σπάνια νοσήματα, μεταξύ των οποίων, συχνότερα είναι το σύνδρομο Bernard Soulier και η θρομβασθένεια Glanzmann. Παθολογικές καταστάσεις που συνοδεύονται από επίκτητη διαταραχή της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων αφορούν σε αιματολογικά ή μη αιματολογικά νοσήματα, φάρμακα (αντιαιμοπεταλιακά) καθώς σε άλλες καταστάσεις (καρδιοπνευμονική παράκαμψη). Για την αξιολόγηση της (δυσ)λειτουργίας των αιμοπεταλίων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι, οι οποίες βασίζονται στις διαφορετικές λειτουργίες των αιμοπεταλίων και είναι σε θέση να διερευνήσουν τα μονοπάτια ενεργοποίησής τους. Ο κύριος ρόλος των αιμοπεταλίων είναι η εξασφάλιση της αιμόστασης, της ακεραιότητας δηλαδή, των αγγείων του αίματος και της ταχείας διακοπής της αιμορραγίας σε περίπτωση τραυματισμού των αγγείων. Οι ίδιοι μηχανισμοί ενεργοποιούνται και στην περίπτωση ρήξης μιας αθηρωματικής πλάκας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ενδοαυλική δημιουργία θρόμβου, απόφραξη του αγγείου και ισχαιμία ή έμφραγμα. Τα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα παρεμβαίνουν σε κάποια στάδια της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων, όπως η προσκόλληση και η συσσώρευση, και αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία ασθενών με Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο καθώς και σε εκείνους που υποβάλλονται σε διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Παρόλα αυτά, πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι, υπάρχει μεγάλη διακύμανση μεταξύ των ασθενών ως προς την αντιαιμοπεταλιακή αποτελεσματικότητα (φαινόμενο αντίστασης στα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα) με άμεσο κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου θρομβωτικού επεισοδίου μετά από ένα Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο ή θρόμβωσης της ενδοαυλικής πρόθεσης μετά απο διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια διατίθεται ένας μεγάλος αριθμός δοκιμασιών που ελέγχουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων ενώ παράλληλα, διενεργούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές προκειμένου να προσδιοριστούν στρατηγικές ούτως ώστε να καθοριστεί η καλύτερη θεραπευτική αγωγή για ασθενείς που παρουσιάζουν στεφανιαία νόσο και υποβάλλονται σε επαναγγείωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Παππά Μαρία","Pappa Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:16Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2328547"],"render_values":[{"text":"uoadl:2328547","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2328547","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2328547","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2328547","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παππά Μαρία","Pappa Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2328547","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2328547"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι διαταραχές των αιμοπεταλίων διακρίνονται σε ποσοτικές και ποιοτικές, αν και σε ορισμένους ασθενείς, οι δυο διαταραχές, ενδέχεται να συνυπάρχουν. Οι διαταραχές στην ποσότητα των αιμοπεταλίων περιλαμβάνουν πολλούς τύπους θρομβοπενίας και θρομβοκυττάρωσης, οι οποίες μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Η θρομβοπενία αποτελεί συχνότερο εύρημα συγκριτικά με τη θρομβοκυττάρωση και μπορεί να εκδηλωθεί σε όλες τις ηλικίες. Μεταξύ των θρομβοπενιών, συχνότερες είναι οι επίκτητες. Εκτός από την γενική αίματος και το επίχρισμα του περιφερικού αίματος, που είναι απαραίτητα για την διερεύνηση όλων των ασθενών με ποσοτικές διαταραχές αιμοπεταλίων, ο περαιτέρω εργαστηριακός έλεγχος εξατομικεύεται. Αντίστοιχα και οι λειτουργικές διαταραχές μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Οι κληρονομικές διαταραχές είναι σπάνια νοσήματα, μεταξύ των οποίων, συχνότερα είναι το σύνδρομο Bernard Soulier και η θρομβασθένεια Glanzmann. Παθολογικές καταστάσεις που συνοδεύονται από επίκτητη διαταραχή της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων αφορούν σε αιματολογικά ή μη αιματολογικά νοσήματα, φάρμακα (αντιαιμοπεταλιακά) καθώς σε άλλες καταστάσεις (καρδιοπνευμονική παράκαμψη). Για την αξιολόγηση της (δυσ)λειτουργίας των αιμοπεταλίων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι, οι οποίες βασίζονται στις διαφορετικές λειτουργίες των αιμοπεταλίων και είναι σε θέση να διερευνήσουν τα μονοπάτια ενεργοποίησής τους. Ο κύριος ρόλος των αιμοπεταλίων είναι η εξασφάλιση της αιμόστασης, της ακεραιότητας δηλαδή, των αγγείων του αίματος και της ταχείας διακοπής της αιμορραγίας σε περίπτωση τραυματισμού των αγγείων. Οι ίδιοι μηχανισμοί ενεργοποιούνται και στην περίπτωση ρήξης μιας αθηρωματικής πλάκας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ενδοαυλική δημιουργία θρόμβου, απόφραξη του αγγείου και ισχαιμία ή έμφραγμα. Τα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα παρεμβαίνουν σε κάποια στάδια της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων, όπως η προσκόλληση και η συσσώρευση, και αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία ασθενών με Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο καθώς και σε εκείνους που υποβάλλονται σε διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Παρόλα αυτά, πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι, υπάρχει μεγάλη διακύμανση μεταξύ των ασθενών ως προς την αντιαιμοπεταλιακή αποτελεσματικότητα (φαινόμενο αντίστασης στα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα) με άμεσο κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου θρομβωτικού επεισοδίου μετά από ένα Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο ή θρόμβωσης της ενδοαυλικής πρόθεσης μετά απο διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια διατίθεται ένας μεγάλος αριθμός δοκιμασιών που ελέγχουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων ενώ παράλληλα, διενεργούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές προκειμένου να προσδιοριστούν στρατηγικές ούτως ώστε να καθοριστεί η καλύτερη θεραπευτική αγωγή για ασθενείς που παρουσιάζουν στεφανιαία νόσο και υποβάλλονται σε επαναγγείωση.","Platelet disorders are distinguished in quantitative and qualitative ones, although in some patients, the two disorders may coexist. Disorders in platelet count include many types of thrombocytopenia and thrombocytosis, which may be hereditary or acquired. Thrombocytopenia is a more common finding than thrombocytosis and can occur at all ages. Among thrombocytopenias, the most frequent are the acquired ones. In addition to complete blood count and peripheral blood smear, which are necessary to investigate all patients with quantitative platelet disorders, further laboratory testing is individualized. Similarly, functional disorders may be inherited or acquired. Inherited disorders are rare diseases, including Bernard Soulier syndrome and Glanzmann thrombasthenia. Pathological conditions accompanied by an acquired disorder of platelet function are related to hematological or non-hematological diseases, drugs (antiplatelet) as well as other conditions (cardiopulmonary bypass). To evaluate these platelet disorders, various methods have been developed that rely on different platelet functions and are able to investigate their activation pathways. The primary role of platelets is to ensure hemostasis, integrity of blood vessels and rapid discontinuation of bleeding in the event of vessel injury. The same mechanisms are activated also in the case of rupture of an atherosclerotic plaque, which may lead to intraluminal thrombus formation, occlusion of the vessel and ischemia or infarction. Antiplatelet drugs interfere with certain stages of platelet activation, such as adhesion and aggregation, and are the cornerstone in the treatment of patients with Acute Coronary Syndrome and those undergoing coronary artery percutaneous intervention. However, numerous studies have shown that there is a wide variation among patients regarding antiplatelet efficacy (antiplatelet drug resistance) with an immediate risk of developing a new thrombotic episode following an Acute Coronary Syndrome or thrombosis of the stent after percutaneous intervention of the coronary arteries. In recent years, a large number of tests have been performed to control platelet function while further clinical trials are being carried out to determine strategies to determine the best treatment for coronary artery disease patients undergoing revascularization."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λειτουργικές και ποσοτικές διαταραχές των αιμοπεταλίων και εργαστηριακή διερεύνηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παππά Μαρία","Pappa Maria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Οι διαταραχές των αιμοπεταλίων διακρίνονται σε ποσοτικές και ποιοτικές, αν και σε ορισμένους ασθενείς, οι δυο διαταραχές, ενδέχεται να συνυπάρχουν. Οι διαταραχές στην ποσότητα των αιμοπεταλίων περιλαμβάνουν πολλούς τύπους θρομβοπενίας και θρομβοκυττάρωσης, οι οποίες μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Η θρομβοπενία αποτελεί συχνότερο εύρημα συγκριτικά με τη θρομβοκυττάρωση και μπορεί να εκδηλωθεί σε όλες τις ηλικίες. Μεταξύ των θρομβοπενιών, συχνότερες είναι οι επίκτητες. Εκτός από την γενική αίματος και το επίχρισμα του περιφερικού αίματος, που είναι απαραίτητα για την διερεύνηση όλων των ασθενών με ποσοτικές διαταραχές αιμοπεταλίων, ο περαιτέρω εργαστηριακός έλεγχος εξατομικεύεται. Αντίστοιχα και οι λειτουργικές διαταραχές μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Οι κληρονομικές διαταραχές είναι σπάνια νοσήματα, μεταξύ των οποίων, συχνότερα είναι το σύνδρομο Bernard Soulier και η θρομβασθένεια Glanzmann. Παθολογικές καταστάσεις που συνοδεύονται από επίκτητη διαταραχή της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων αφορούν σε αιματολογικά ή μη αιματολογικά νοσήματα, φάρμακα (αντιαιμοπεταλιακά) καθώς σε άλλες καταστάσεις (καρδιοπνευμονική παράκαμψη). Για την αξιολόγηση της (δυσ)λειτουργίας των αιμοπεταλίων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι, οι οποίες βασίζονται στις διαφορετικές λειτουργίες των αιμοπεταλίων και είναι σε θέση να διερευνήσουν τα μονοπάτια ενεργοποίησής τους. Ο κύριος ρόλος των αιμοπεταλίων είναι η εξασφάλιση της αιμόστασης, της ακεραιότητας δηλαδή, των αγγείων του αίματος και της ταχείας διακοπής της αιμορραγίας σε περίπτωση τραυματισμού των αγγείων. Οι ίδιοι μηχανισμοί ενεργοποιούνται και στην περίπτωση ρήξης μιας αθηρωματικής πλάκας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ενδοαυλική δημιουργία θρόμβου, απόφραξη του αγγείου και ισχαιμία ή έμφραγμα. Τα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα παρεμβαίνουν σε κάποια στάδια της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων, όπως η προσκόλληση και η συσσώρευση, και αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία ασθενών με Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο καθώς και σε εκείνους που υποβάλλονται σε διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Παρόλα αυτά, πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι, υπάρχει μεγάλη διακύμανση μεταξύ των ασθενών ως προς την αντιαιμοπεταλιακή αποτελεσματικότητα (φαινόμενο αντίστασης στα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα) με άμεσο κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου θρομβωτικού επεισοδίου μετά από ένα Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο ή θρόμβωσης της ενδοαυλικής πρόθεσης μετά απο διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια διατίθεται ένας μεγάλος αριθμός δοκιμασιών που ελέγχουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων ενώ παράλληλα, διενεργούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές προκειμένου να προσδιοριστούν στρατηγικές ούτως ώστε να καθοριστεί η καλύτερη θεραπευτική αγωγή για ασθενείς που παρουσιάζουν στεφανιαία νόσο και υποβάλλονται σε επαναγγείωση.","Platelet disorders are distinguished in quantitative and qualitative ones, although in some patients, the two disorders may coexist. Disorders in platelet count include many types of thrombocytopenia and thrombocytosis, which may be hereditary or acquired. Thrombocytopenia is a more common finding than thrombocytosis and can occur at all ages. Among thrombocytopenias, the most frequent are the acquired ones. In addition to complete blood count and peripheral blood smear, which are necessary to investigate all patients with quantitative platelet disorders, further laboratory testing is individualized. Similarly, functional disorders may be inherited or acquired. Inherited disorders are rare diseases, including Bernard Soulier syndrome and Glanzmann thrombasthenia. Pathological conditions accompanied by an acquired disorder of platelet function are related to hematological or non-hematological diseases, drugs (antiplatelet) as well as other conditions (cardiopulmonary bypass). To evaluate these platelet disorders, various methods have been developed that rely on different platelet functions and are able to investigate their activation pathways. The primary role of platelets is to ensure hemostasis, integrity of blood vessels and rapid discontinuation of bleeding in the event of vessel injury. The same mechanisms are activated also in the case of rupture of an atherosclerotic plaque, which may lead to intraluminal thrombus formation, occlusion of the vessel and ischemia or infarction. Antiplatelet drugs interfere with certain stages of platelet activation, such as adhesion and aggregation, and are the cornerstone in the treatment of patients with Acute Coronary Syndrome and those undergoing coronary artery percutaneous intervention. However, numerous studies have shown that there is a wide variation among patients regarding antiplatelet efficacy (antiplatelet drug resistance) with an immediate risk of developing a new thrombotic episode following an Acute Coronary Syndrome or thrombosis of the stent after percutaneous intervention of the coronary arteries. In recent years, a large number of tests have been performed to control platelet function while further clinical trials are being carried out to determine strategies to determine the best treatment for coronary artery disease patients undergoing revascularization."],"dc:identifier":["uoadl:2328547","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2328547"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Λειτουργικές και ποσοτικές διαταραχές των αιμοπεταλίων και εργαστηριακή διερεύνηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:16Z"}