{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2380561"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2380561","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτοφαγία σε αιματολογικές κακοήθειες και απόκριση στα φάρμακα","abstract":"Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα αιματολογικών δυσκρασιών,που εμφανίζονται κυρίως σε ηλικιωμένους και χαρακτηρίζονται από ποικίλης βαρύτητας κυτταροπενίες, ενώ περίπου 30% των ασθενών εξελίσσεται σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Η αρχική βλάβη επισυμβαίνει στο επίπεδο του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου, το οποίο αποκτά «πλεονέκτημα ανάπτυξης» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κλώνου παθολογικών κυττάρων και κλωνικής αιμοποιΐας. Η αυτοφαγία, είναι μια στενά ρυθμιζόμενη οδός, η οποία σε βασικό επίπεδο επιτρέπει στα κύτταρα να εξαλείφουν βλαβερές ή επιβλαβείς συνιστώσες μέσω καταβολισμού και ανακύκλωσης για να διατηρήσουν τη θρεπτική και ενεργειακή ομοιόσταση τους. Η αυτοφαγία είναι επίσης ένας σημαντικός προστατευτικός μηχανισμός που επιτρέπει στα κύτταρα να επιβιώσουν σε απόκριση σε πολλαπλές καταστάσεις στρες όπως: στέρηση θρεπτικών ή αυξητικών παραγόντων, υποξία, αντιδραστικά είδη οξυγόνου, βλάβες DNA ή ενδοκυτταρικά παθογόνα. Η διαδικασία της αυτοφαγίας ξεκινά με μια διασταλτική δομή μεμβράνης που ονομάζεται φαγοφόρο και περιβάλλει τμήματα του κυτταροπλάσματος. Αυτό οδηγεί στο σχηματισμό ενός κυστιδίου απομόνωσης με διπλή μεμβράνη, που ονομάζεται αυτοφαγόσωμα. Τα αυτοφαγοσωματίδια στη συνέχεια συντήκονται με λυσοσώματα, απελευθερώνοντας το εσωτερικό τους διαμέρισμα στο λυσοσωμικό αυλό. Το τμήμα της εσωτερικής μεμβράνης του αυτοφαγοσώματος, μαζί με το εγκλεισμένο φορτίο, αποικοδομούνται και τα μακρομόρια που προκύπτουν απελευθερώνονται στο κυτταρόπλασμα διαμέσου της λυσοσωματικής μεμβράνης για ανακύκλωση. Σε αιματολογικές κακοήθειες, η αυτοφαγία μπορεί είτε να δράσει ως μηχανισμός χημειοαντοχής είτε να έχει κατασταλτικές λειτουργίες, ανάλογα με το πλαίσιο. Επιπλέον, η αυτοφαγία εμπλέκεται σε άλλες σημαντικές πτυχές των καρκίνων του αίματος καθώς προάγει την ανοσολογική ικανότητα και την αντικαρκινική ανοσία και μπορεί ακόμη και να συμβάλει στην αύξηση της ανοχής του ασθενούς στις τυπικές θεραπείες. Η παρούσα διπλωματική εργασία είχε ως στόχο την ανάλυση την ανάλυση του μοριακού μηχανισμού της αυτοφαγίας και του ρόλου της στην αιτιοπαθογένεια και εξέλιξη του μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου. Για την εκπλήρωση των στόχων αυτών πραγματοποιήθηκε, σε πρώτο στάδιο, ποσοτυπική γονοτυπική ανάλυση 84 γονιδίων που εμπλέκονται στην αυτοφαγία με την τεχνολογία δημιουργίας προφίλ έκφρασης γονιδίων RT2 Profiler PCR Array (HUMAN AUTOPHAGY PCR ARRAY) σε 3 ασθενείς με ΜΔΣ (κατηγορίας RARS) και 2 υγιή άτομα, αφού πρώτα έγινε μετατροπή των RNA δειγμάτων σε cDNA μόρια χρησιμοποιώντας το RT2 First Strand Kit. Από τα αποτελέσματα που εξήχθησαν από το 1ο στάδιο μελέτης στο οποίο καταγράφηκε υψηλό ποσοστό έκφρασης στα 16 από τα 84 γονίδια με το TGM2 να σημειώνει τον μεγαλύτερο βαθμό έκφρασης αποφασίστηκε η περαιτέρω μελέτη του με ποσοτική PCR πραγματικού χρόμου. Στο δεύτερο στάδιο έγινε σύνθεση cDNA χρησιμοποιώντας ως καλούπι ολικό RNA από δείγματα 43 ασθενών και 13 υγιών ατόμων με τη τεχνική της Reverse Transcription PCR και εν συνεχεία εφαρμόστηκε η τεχνική της ποσοτικής Real-Time PCR (quantitative RT-PCR, qRT-PCR), προκειμένου να προσδιοριστούν τα επίπεδα μεταγραφής του γονιδίου TGM2 και των 2 ισομορφών του TGM2L, TGM2S. Και στα 2 στάδια η σχετική γονιδιακή έκφραση προσδιορίστηκε και αξιολογήθηκε σύμφωνα με τον αλγόριθμο 2 (-ΔΔCt). Από τα δεδομένα της qRT –PCR, παρατηρείται ότι το κλασσικό μετάγραφο του TGM2 παρουσιάζει αυξημένα επίπεδα έκφρασης στα δείγματα από ασθενείς που ανήκουν στις κατηγορίες χαμηλού βαθμού κακοήθειας και μειωμένα ή αυξημένα επίπεδα στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υγιείς δότες. Η έκφραση των εναλλακτικών ισομορφών του γονιδίου TGM2 δεν παρουσιάζει σημαντικές μεταβολές μεταξύ των διαφορετικών κατηγοριών των ασθενών. Σημειώνονται μειωμένα επίπεδα και για τις 2 ισομορφές στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς. Εν κατακλείδι, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η αυτοφαγία επάγεται σε χαμηλής κακοήθειας ΜΔΣ και επάγεται ή αναστέλλεται ανάλογα με το μοριακό πλαίσιο του κάθε ασθενούς σε υψηλής κακοήθειας ΜΔΣ, με το TGM2 να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση αυτής της διαδικασίας και στην παθογένεια της νόσου. Επίσης, το μελετώμενο βιομόριο θα μπορούσε να αποτελέσει στο μέλλον ένα μοριακό δείκτη για τη διαφορική διάγνωση των υποτύπων ΜΔΣ και να συμβάλλει στην έγκυρη πρόγνωση της νόσου. Η μελέτη του ρόλου του TGM2 θα μπορούσε να οδηγήσει στην εύρεση πιθανών αντι- καρκινικών θεραπειών με στόχο την επαγωγή ή αναστολή της αυτοφαγίας.","abstract_html":"Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα αιματολογικών δυσκρασιών,που εμφανίζονται κυρίως σε ηλικιωμένους και χαρακτηρίζονται από ποικίλης βαρύτητας κυτταροπενίες, ενώ περίπου 30% των ασθενών εξελίσσεται σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Η αρχική βλάβη επισυμβαίνει στο επίπεδο του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου, το οποίο αποκτά «πλεονέκτημα ανάπτυξης» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κλώνου παθολογικών κυττάρων και κλωνικής αιμοποιΐας. Η αυτοφαγία, είναι μια στενά ρυθμιζόμενη οδός, η οποία σε βασικό επίπεδο επιτρέπει στα κύτταρα να εξαλείφουν βλαβερές ή επιβλαβείς συνιστώσες μέσω καταβολισμού και ανακύκλωσης για να διατηρήσουν τη θρεπτική και ενεργειακή ομοιόσταση τους. Η αυτοφαγία είναι επίσης ένας σημαντικός προστατευτικός μηχανισμός που επιτρέπει στα κύτταρα να επιβιώσουν σε απόκριση σε πολλαπλές καταστάσεις στρες όπως: στέρηση θρεπτικών ή αυξητικών παραγόντων, υποξία, αντιδραστικά είδη οξυγόνου, βλάβες DNA ή ενδοκυτταρικά παθογόνα. Η διαδικασία της αυτοφαγίας ξεκινά με μια διασταλτική δομή μεμβράνης που ονομάζεται φαγοφόρο και περιβάλλει τμήματα του κυτταροπλάσματος. Αυτό οδηγεί στο σχηματισμό ενός κυστιδίου απομόνωσης με διπλή μεμβράνη, που ονομάζεται αυτοφαγόσωμα. Τα αυτοφαγοσωματίδια στη συνέχεια συντήκονται με λυσοσώματα, απελευθερώνοντας το εσωτερικό τους διαμέρισμα στο λυσοσωμικό αυλό. Το τμήμα της εσωτερικής μεμβράνης του αυτοφαγοσώματος, μαζί με το εγκλεισμένο φορτίο, αποικοδομούνται και τα μακρομόρια που προκύπτουν απελευθερώνονται στο κυτταρόπλασμα διαμέσου της λυσοσωματικής μεμβράνης για ανακύκλωση. Σε αιματολογικές κακοήθειες, η αυτοφαγία μπορεί είτε να δράσει ως μηχανισμός χημειοαντοχής είτε να έχει κατασταλτικές λειτουργίες, ανάλογα με το πλαίσιο. Επιπλέον, η αυτοφαγία εμπλέκεται σε άλλες σημαντικές πτυχές των καρκίνων του αίματος καθώς προάγει την ανοσολογική ικανότητα και την αντικαρκινική ανοσία και μπορεί ακόμη και να συμβάλει στην αύξηση της ανοχής του ασθενούς στις τυπικές θεραπείες. Η παρούσα διπλωματική εργασία είχε ως στόχο την ανάλυση την ανάλυση του μοριακού μηχανισμού της αυτοφαγίας και του ρόλου της στην αιτιοπαθογένεια και εξέλιξη του μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου. Για την εκπλήρωση των στόχων αυτών πραγματοποιήθηκε, σε πρώτο στάδιο, ποσοτυπική γονοτυπική ανάλυση 84 γονιδίων που εμπλέκονται στην αυτοφαγία με την τεχνολογία δημιουργίας προφίλ έκφρασης γονιδίων RT2 Profiler PCR Array (HUMAN AUTOPHAGY PCR ARRAY) σε 3 ασθενείς με ΜΔΣ (κατηγορίας RARS) και 2 υγιή άτομα, αφού πρώτα έγινε μετατροπή των RNA δειγμάτων σε cDNA μόρια χρησιμοποιώντας το RT2 First Strand Kit. Από τα αποτελέσματα που εξήχθησαν από το 1ο στάδιο μελέτης στο οποίο καταγράφηκε υψηλό ποσοστό έκφρασης στα 16 από τα 84 γονίδια με το TGM2 να σημειώνει τον μεγαλύτερο βαθμό έκφρασης αποφασίστηκε η περαιτέρω μελέτη του με ποσοτική PCR πραγματικού χρόμου. Στο δεύτερο στάδιο έγινε σύνθεση cDNA χρησιμοποιώντας ως καλούπι ολικό RNA από δείγματα 43 ασθενών και 13 υγιών ατόμων με τη τεχνική της Reverse Transcription PCR και εν συνεχεία εφαρμόστηκε η τεχνική της ποσοτικής Real-Time PCR (quantitative RT-PCR, qRT-PCR), προκειμένου να προσδιοριστούν τα επίπεδα μεταγραφής του γονιδίου TGM2 και των 2 ισομορφών του TGM2L, TGM2S. Και στα 2 στάδια η σχετική γονιδιακή έκφραση προσδιορίστηκε και αξιολογήθηκε σύμφωνα με τον αλγόριθμο 2 (-ΔΔCt). Από τα δεδομένα της qRT –PCR, παρατηρείται ότι το κλασσικό μετάγραφο του TGM2 παρουσιάζει αυξημένα επίπεδα έκφρασης στα δείγματα από ασθενείς που ανήκουν στις κατηγορίες χαμηλού βαθμού κακοήθειας και μειωμένα ή αυξημένα επίπεδα στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υγιείς δότες. Η έκφραση των εναλλακτικών ισομορφών του γονιδίου TGM2 δεν παρουσιάζει σημαντικές μεταβολές μεταξύ των διαφορετικών κατηγοριών των ασθενών. Σημειώνονται μειωμένα επίπεδα και για τις 2 ισομορφές στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς. Εν κατακλείδι, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η αυτοφαγία επάγεται σε χαμηλής κακοήθειας ΜΔΣ και επάγεται ή αναστέλλεται ανάλογα με το μοριακό πλαίσιο του κάθε ασθενούς σε υψηλής κακοήθειας ΜΔΣ, με το TGM2 να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση αυτής της διαδικασίας και στην παθογένεια της νόσου. Επίσης, το μελετώμενο βιομόριο θα μπορούσε να αποτελέσει στο μέλλον ένα μοριακό δείκτη για τη διαφορική διάγνωση των υποτύπων ΜΔΣ και να συμβάλλει στην έγκυρη πρόγνωση της νόσου. Η μελέτη του ρόλου του TGM2 θα μπορούσε να οδηγήσει στην εύρεση πιθανών αντι- καρκινικών θεραπειών με στόχο την επαγωγή ή αναστολή της αυτοφαγίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσεκούρα Γεωργία","Tsekoura Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:18Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2380561"],"render_values":[{"text":"uoadl:2380561","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2380561","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2380561","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2380561","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσεκούρα Γεωργία","Tsekoura Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2380561","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2380561"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα αιματολογικών δυσκρασιών,που εμφανίζονται κυρίως σε ηλικιωμένους και χαρακτηρίζονται από ποικίλης βαρύτητας κυτταροπενίες, ενώ περίπου 30% των ασθενών εξελίσσεται σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Η αρχική βλάβη επισυμβαίνει στο επίπεδο του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου, το οποίο αποκτά «πλεονέκτημα ανάπτυξης» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κλώνου παθολογικών κυττάρων και κλωνικής αιμοποιΐας. Η αυτοφαγία, είναι μια στενά ρυθμιζόμενη οδός, η οποία σε βασικό επίπεδο επιτρέπει στα κύτταρα να εξαλείφουν βλαβερές ή επιβλαβείς συνιστώσες μέσω καταβολισμού και ανακύκλωσης για να διατηρήσουν τη θρεπτική και ενεργειακή ομοιόσταση τους. Η αυτοφαγία είναι επίσης ένας σημαντικός προστατευτικός μηχανισμός που επιτρέπει στα κύτταρα να επιβιώσουν σε απόκριση σε πολλαπλές καταστάσεις στρες όπως: στέρηση θρεπτικών ή αυξητικών παραγόντων, υποξία, αντιδραστικά είδη οξυγόνου, βλάβες DNA ή ενδοκυτταρικά παθογόνα. Η διαδικασία της αυτοφαγίας ξεκινά με μια διασταλτική δομή μεμβράνης που ονομάζεται φαγοφόρο και περιβάλλει τμήματα του κυτταροπλάσματος. Αυτό οδηγεί στο σχηματισμό ενός κυστιδίου απομόνωσης με διπλή μεμβράνη, που ονομάζεται αυτοφαγόσωμα. Τα αυτοφαγοσωματίδια στη συνέχεια συντήκονται με λυσοσώματα, απελευθερώνοντας το εσωτερικό τους διαμέρισμα στο λυσοσωμικό αυλό. Το τμήμα της εσωτερικής μεμβράνης του αυτοφαγοσώματος, μαζί με το εγκλεισμένο φορτίο, αποικοδομούνται και τα μακρομόρια που προκύπτουν απελευθερώνονται στο κυτταρόπλασμα διαμέσου της λυσοσωματικής μεμβράνης για ανακύκλωση. Σε αιματολογικές κακοήθειες, η αυτοφαγία μπορεί είτε να δράσει ως μηχανισμός χημειοαντοχής είτε να έχει κατασταλτικές λειτουργίες, ανάλογα με το πλαίσιο. Επιπλέον, η αυτοφαγία εμπλέκεται σε άλλες σημαντικές πτυχές των καρκίνων του αίματος καθώς προάγει την ανοσολογική ικανότητα και την αντικαρκινική ανοσία και μπορεί ακόμη και να συμβάλει στην αύξηση της ανοχής του ασθενούς στις τυπικές θεραπείες. Η παρούσα διπλωματική εργασία είχε ως στόχο την ανάλυση την ανάλυση του μοριακού μηχανισμού της αυτοφαγίας και του ρόλου της στην αιτιοπαθογένεια και εξέλιξη του μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου. Για την εκπλήρωση των στόχων αυτών πραγματοποιήθηκε, σε πρώτο στάδιο, ποσοτυπική γονοτυπική ανάλυση 84 γονιδίων που εμπλέκονται στην αυτοφαγία με την τεχνολογία δημιουργίας προφίλ έκφρασης γονιδίων RT2 Profiler PCR Array (HUMAN AUTOPHAGY PCR ARRAY) σε 3 ασθενείς με ΜΔΣ (κατηγορίας RARS) και 2 υγιή άτομα, αφού πρώτα έγινε μετατροπή των RNA δειγμάτων σε cDNA μόρια χρησιμοποιώντας το RT2 First Strand Kit. Από τα αποτελέσματα που εξήχθησαν από το 1ο στάδιο μελέτης στο οποίο καταγράφηκε υψηλό ποσοστό έκφρασης στα 16 από τα 84 γονίδια με το TGM2 να σημειώνει τον μεγαλύτερο βαθμό έκφρασης αποφασίστηκε η περαιτέρω μελέτη του με ποσοτική PCR πραγματικού χρόμου. Στο δεύτερο στάδιο έγινε σύνθεση cDNA χρησιμοποιώντας ως καλούπι ολικό RNA από δείγματα 43 ασθενών και 13 υγιών ατόμων με τη τεχνική της Reverse Transcription PCR και εν συνεχεία εφαρμόστηκε η τεχνική της ποσοτικής Real-Time PCR (quantitative RT-PCR, qRT-PCR), προκειμένου να προσδιοριστούν τα επίπεδα μεταγραφής του γονιδίου TGM2 και των 2 ισομορφών του TGM2L, TGM2S. Και στα 2 στάδια η σχετική γονιδιακή έκφραση προσδιορίστηκε και αξιολογήθηκε σύμφωνα με τον αλγόριθμο 2 (-ΔΔCt). Από τα δεδομένα της qRT –PCR, παρατηρείται ότι το κλασσικό μετάγραφο του TGM2 παρουσιάζει αυξημένα επίπεδα έκφρασης στα δείγματα από ασθενείς που ανήκουν στις κατηγορίες χαμηλού βαθμού κακοήθειας και μειωμένα ή αυξημένα επίπεδα στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υγιείς δότες. Η έκφραση των εναλλακτικών ισομορφών του γονιδίου TGM2 δεν παρουσιάζει σημαντικές μεταβολές μεταξύ των διαφορετικών κατηγοριών των ασθενών. Σημειώνονται μειωμένα επίπεδα και για τις 2 ισομορφές στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς. Εν κατακλείδι, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η αυτοφαγία επάγεται σε χαμηλής κακοήθειας ΜΔΣ και επάγεται ή αναστέλλεται ανάλογα με το μοριακό πλαίσιο του κάθε ασθενούς σε υψηλής κακοήθειας ΜΔΣ, με το TGM2 να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση αυτής της διαδικασίας και στην παθογένεια της νόσου. Επίσης, το μελετώμενο βιομόριο θα μπορούσε να αποτελέσει στο μέλλον ένα μοριακό δείκτη για τη διαφορική διάγνωση των υποτύπων ΜΔΣ και να συμβάλλει στην έγκυρη πρόγνωση της νόσου. Η μελέτη του ρόλου του TGM2 θα μπορούσε να οδηγήσει στην εύρεση πιθανών αντι- καρκινικών θεραπειών με στόχο την επαγωγή ή αναστολή της αυτοφαγίας.","Myelodysplastic syndromes (MDS) are a heterogeneous group of haematological malformations that occur mainly in the elderly and are characterized by variable gravity cytopenias, while about 30% of patients develop into acute myelogenous leukemia (AML). Initial damage occurs at the level of the primitive hematopoietic cell, which acquires a \"developmental advantage\" relative to the rest of the cells, resulting in the formation of a clone of pathological cells and clonal hematopoiesis. Autophagy is a narrowly regulated pathway that at baseline allows cells to eliminate harmful or harmful components through catabolism and recycling to maintain their nutritional and energy homeostasis. Autophagy is also an important protective mechanism that allows cells to survive in response to multiple stress conditions such as: deprivation of nutrients or growth factors, hypoxia, reactive oxygen species, DNA damage or intracellular pathogens. The process of autophagy starts with an expanding membrane structure called phagophore, which is surrounding parts of the cytoplasm. This leads to the formation of a double membrane isolation vesicle, called autophagosome. Autophagosome is then fused with lysosomes, releasing its internal cargo into the lysosomal lumen. The part of the autophagosome in internal membrane of lysosome, is degraded with the encapsulated cargo, and the resulting macromolecules are released into the cytoplasm through the lysosomal membrane for recycling. In hematological malignancies, autophagy can either act as a chemotactic mechanism or have suppressive functions, depending on the disease context. In addition, autophagy is involved in other important aspects of blood cancers as it promotes immune and anti-cancer immunity and may even contribute to increasing patient tolerance in typical therapies. This work aimed to analyze the molecular mechanism of autophagy and its role in the pathogenesis and progression of myelodysplastic syndrome. To accomplish these goals, at first stage we carried out a genotypic analysis of 84 genes involved in autophagy with the RT2 Profiler PCR Array (HUMAN AUTOPHAGY PCR ARRAY). Gene expression profile was performed in 3 patients with MDS (RARS) and 2 healthy donors, after converting their RNA samples into cDNA using the RT2 First Strand Kit. In the first study stage, a high rate of expression was obtained in 16 of 84 genes with TGM2 recording the highest degree of expression, so we decided to study this gene in more detail with quantitative real time PCR. In the second step cDNA was synthesized using a total RNA from samples of 43 patients and 13 healthy individuals by the technique of Reverse Transcription PCR followed by the technique of quantitative RT-PCR (qRT-PCR) to determine the transcription levels of the TGM2 gene and the 2 isoforms of TGM2L, TGM2S. In both stages the relative gene expression was determined and evaluated according to algorithm 2 (-ΔΔCt). From the qRT-PCR data, it is observed that the transcript of TGM2 shows elevated levels of expression in the samples from patients belonging to low grade malignancies and reduced or elevated levels in patients with high malignancy. The expression of the alternative TGM2 isoforms is reduced in all patient groups compared to healthy control group."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτοφαγία σε αιματολογικές κακοήθειες και απόκριση στα φάρμακα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσεκούρα Γεωργία","Tsekoura Georgia"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα αιματολογικών δυσκρασιών,που εμφανίζονται κυρίως σε ηλικιωμένους και χαρακτηρίζονται από ποικίλης βαρύτητας κυτταροπενίες, ενώ περίπου 30% των ασθενών εξελίσσεται σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Η αρχική βλάβη επισυμβαίνει στο επίπεδο του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου, το οποίο αποκτά «πλεονέκτημα ανάπτυξης» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κλώνου παθολογικών κυττάρων και κλωνικής αιμοποιΐας. Η αυτοφαγία, είναι μια στενά ρυθμιζόμενη οδός, η οποία σε βασικό επίπεδο επιτρέπει στα κύτταρα να εξαλείφουν βλαβερές ή επιβλαβείς συνιστώσες μέσω καταβολισμού και ανακύκλωσης για να διατηρήσουν τη θρεπτική και ενεργειακή ομοιόσταση τους. Η αυτοφαγία είναι επίσης ένας σημαντικός προστατευτικός μηχανισμός που επιτρέπει στα κύτταρα να επιβιώσουν σε απόκριση σε πολλαπλές καταστάσεις στρες όπως: στέρηση θρεπτικών ή αυξητικών παραγόντων, υποξία, αντιδραστικά είδη οξυγόνου, βλάβες DNA ή ενδοκυτταρικά παθογόνα. Η διαδικασία της αυτοφαγίας ξεκινά με μια διασταλτική δομή μεμβράνης που ονομάζεται φαγοφόρο και περιβάλλει τμήματα του κυτταροπλάσματος. Αυτό οδηγεί στο σχηματισμό ενός κυστιδίου απομόνωσης με διπλή μεμβράνη, που ονομάζεται αυτοφαγόσωμα. Τα αυτοφαγοσωματίδια στη συνέχεια συντήκονται με λυσοσώματα, απελευθερώνοντας το εσωτερικό τους διαμέρισμα στο λυσοσωμικό αυλό. Το τμήμα της εσωτερικής μεμβράνης του αυτοφαγοσώματος, μαζί με το εγκλεισμένο φορτίο, αποικοδομούνται και τα μακρομόρια που προκύπτουν απελευθερώνονται στο κυτταρόπλασμα διαμέσου της λυσοσωματικής μεμβράνης για ανακύκλωση. Σε αιματολογικές κακοήθειες, η αυτοφαγία μπορεί είτε να δράσει ως μηχανισμός χημειοαντοχής είτε να έχει κατασταλτικές λειτουργίες, ανάλογα με το πλαίσιο. Επιπλέον, η αυτοφαγία εμπλέκεται σε άλλες σημαντικές πτυχές των καρκίνων του αίματος καθώς προάγει την ανοσολογική ικανότητα και την αντικαρκινική ανοσία και μπορεί ακόμη και να συμβάλει στην αύξηση της ανοχής του ασθενούς στις τυπικές θεραπείες. Η παρούσα διπλωματική εργασία είχε ως στόχο την ανάλυση την ανάλυση του μοριακού μηχανισμού της αυτοφαγίας και του ρόλου της στην αιτιοπαθογένεια και εξέλιξη του μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου. Για την εκπλήρωση των στόχων αυτών πραγματοποιήθηκε, σε πρώτο στάδιο, ποσοτυπική γονοτυπική ανάλυση 84 γονιδίων που εμπλέκονται στην αυτοφαγία με την τεχνολογία δημιουργίας προφίλ έκφρασης γονιδίων RT2 Profiler PCR Array (HUMAN AUTOPHAGY PCR ARRAY) σε 3 ασθενείς με ΜΔΣ (κατηγορίας RARS) και 2 υγιή άτομα, αφού πρώτα έγινε μετατροπή των RNA δειγμάτων σε cDNA μόρια χρησιμοποιώντας το RT2 First Strand Kit. Από τα αποτελέσματα που εξήχθησαν από το 1ο στάδιο μελέτης στο οποίο καταγράφηκε υψηλό ποσοστό έκφρασης στα 16 από τα 84 γονίδια με το TGM2 να σημειώνει τον μεγαλύτερο βαθμό έκφρασης αποφασίστηκε η περαιτέρω μελέτη του με ποσοτική PCR πραγματικού χρόμου. Στο δεύτερο στάδιο έγινε σύνθεση cDNA χρησιμοποιώντας ως καλούπι ολικό RNA από δείγματα 43 ασθενών και 13 υγιών ατόμων με τη τεχνική της Reverse Transcription PCR και εν συνεχεία εφαρμόστηκε η τεχνική της ποσοτικής Real-Time PCR (quantitative RT-PCR, qRT-PCR), προκειμένου να προσδιοριστούν τα επίπεδα μεταγραφής του γονιδίου TGM2 και των 2 ισομορφών του TGM2L, TGM2S. Και στα 2 στάδια η σχετική γονιδιακή έκφραση προσδιορίστηκε και αξιολογήθηκε σύμφωνα με τον αλγόριθμο 2 (-ΔΔCt). Από τα δεδομένα της qRT –PCR, παρατηρείται ότι το κλασσικό μετάγραφο του TGM2 παρουσιάζει αυξημένα επίπεδα έκφρασης στα δείγματα από ασθενείς που ανήκουν στις κατηγορίες χαμηλού βαθμού κακοήθειας και μειωμένα ή αυξημένα επίπεδα στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υγιείς δότες. Η έκφραση των εναλλακτικών ισομορφών του γονιδίου TGM2 δεν παρουσιάζει σημαντικές μεταβολές μεταξύ των διαφορετικών κατηγοριών των ασθενών. Σημειώνονται μειωμένα επίπεδα και για τις 2 ισομορφές στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς. Εν κατακλείδι, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η αυτοφαγία επάγεται σε χαμηλής κακοήθειας ΜΔΣ και επάγεται ή αναστέλλεται ανάλογα με το μοριακό πλαίσιο του κάθε ασθενούς σε υψηλής κακοήθειας ΜΔΣ, με το TGM2 να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση αυτής της διαδικασίας και στην παθογένεια της νόσου. Επίσης, το μελετώμενο βιομόριο θα μπορούσε να αποτελέσει στο μέλλον ένα μοριακό δείκτη για τη διαφορική διάγνωση των υποτύπων ΜΔΣ και να συμβάλλει στην έγκυρη πρόγνωση της νόσου. Η μελέτη του ρόλου του TGM2 θα μπορούσε να οδηγήσει στην εύρεση πιθανών αντι- καρκινικών θεραπειών με στόχο την επαγωγή ή αναστολή της αυτοφαγίας.","Myelodysplastic syndromes (MDS) are a heterogeneous group of haematological malformations that occur mainly in the elderly and are characterized by variable gravity cytopenias, while about 30% of patients develop into acute myelogenous leukemia (AML). Initial damage occurs at the level of the primitive hematopoietic cell, which acquires a \"developmental advantage\" relative to the rest of the cells, resulting in the formation of a clone of pathological cells and clonal hematopoiesis. Autophagy is a narrowly regulated pathway that at baseline allows cells to eliminate harmful or harmful components through catabolism and recycling to maintain their nutritional and energy homeostasis. Autophagy is also an important protective mechanism that allows cells to survive in response to multiple stress conditions such as: deprivation of nutrients or growth factors, hypoxia, reactive oxygen species, DNA damage or intracellular pathogens. The process of autophagy starts with an expanding membrane structure called phagophore, which is surrounding parts of the cytoplasm. This leads to the formation of a double membrane isolation vesicle, called autophagosome. Autophagosome is then fused with lysosomes, releasing its internal cargo into the lysosomal lumen. The part of the autophagosome in internal membrane of lysosome, is degraded with the encapsulated cargo, and the resulting macromolecules are released into the cytoplasm through the lysosomal membrane for recycling. In hematological malignancies, autophagy can either act as a chemotactic mechanism or have suppressive functions, depending on the disease context. In addition, autophagy is involved in other important aspects of blood cancers as it promotes immune and anti-cancer immunity and may even contribute to increasing patient tolerance in typical therapies. This work aimed to analyze the molecular mechanism of autophagy and its role in the pathogenesis and progression of myelodysplastic syndrome. To accomplish these goals, at first stage we carried out a genotypic analysis of 84 genes involved in autophagy with the RT2 Profiler PCR Array (HUMAN AUTOPHAGY PCR ARRAY). Gene expression profile was performed in 3 patients with MDS (RARS) and 2 healthy donors, after converting their RNA samples into cDNA using the RT2 First Strand Kit. In the first study stage, a high rate of expression was obtained in 16 of 84 genes with TGM2 recording the highest degree of expression, so we decided to study this gene in more detail with quantitative real time PCR. In the second step cDNA was synthesized using a total RNA from samples of 43 patients and 13 healthy individuals by the technique of Reverse Transcription PCR followed by the technique of quantitative RT-PCR (qRT-PCR) to determine the transcription levels of the TGM2 gene and the 2 isoforms of TGM2L, TGM2S. In both stages the relative gene expression was determined and evaluated according to algorithm 2 (-ΔΔCt). From the qRT-PCR data, it is observed that the transcript of TGM2 shows elevated levels of expression in the samples from patients belonging to low grade malignancies and reduced or elevated levels in patients with high malignancy. The expression of the alternative TGM2 isoforms is reduced in all patient groups compared to healthy control group."],"dc:identifier":["uoadl:2380561","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2380561"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Αυτοφαγία σε αιματολογικές κακοήθειες και απόκριση στα φάρμακα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:18Z"}