{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2423082"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2423082","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκπαιδευτικές ανάγκες ιατρονοσηλευτικού προσωπικού παιδιατρικών νοσοκομείων","abstract":"Εισαγωγή:Η κατάλληλη εκπαίδευση και η συστηματική κατάρτιση των εργαζομένων μπορεί να συνεισφέρει στην ανάπτυξη των ικανοτήτων τους, στη βελτίωση της ατομικής τους απόδοσης και γενικά στην συνολική ανάπτυξη του τομέα Υγείας. Σκοπός: .Σκοπός της εργασίας, είναι να αναδείξει την αναγκή της διερεύνησης των εκπαιδευτικών αναγκών του Ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού που εργάζεται στα παιδιατρικά νοσοκομεία Υλικό και μέθοδος: Τον δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 112 επαγγελματίες υγείας που εργαζονται σε παιδιατρικό νοσοκομειό. Ως εργαλείο μέτρησης χρησιμοποιήθηκε ένα ερωτηματολόγιο το οποίο αποτελείται από είκοσι τέσσερις ερωτήσεις Η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο επίπεδο του p<0.05. Για τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS-20. Αποτελέσματα: Από τη στατιστική ανάλυση βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις ανά φύλο σχετικά με την προτίμηση της μορφής των επιμορφωτικών προγραμμάτων.ΟΙ εξελίξεις στο περιεχόμενο των γνώσεων και των επαγγελμάτων θεωρούνται σημαντικός παράγοντας που δημιουργεί την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση περισσότερο μεταξύ των γυναικών (96,3% έναντι 84,4% στους άνδρες και p-value=0.027) Οι άνδρες δήλωσαν σε μεγαλύτερο ποσοστό πως μέσω της υπηρεσίας τους, τους δίνεται η δυνατότητα πρόσβασης σε βιβλιοθήκη (71,9% έναντι 46,3% στις γυναίκες και p-value=0.014). Όσον αφορά στην ηλικία, οι συμμετέχοντες που ανήκουν στην ομάδα 35- 45 ετών πίστευαν ότι οι μεγάλες αποστάσεις αποτελούν κίνητρο μη παρακολούθησης ενός προγράμματος επιμόρφωσης .Η ίδια ηλικιακή ομάδα πίστευε στην ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση, ενώ καθοριστικός παράγοντας για τους ερωτώμενους αποτελούσε η αναβάθμιση του επαγγέλματος για τα άτομα άνω των 45 ετών με p=0,040. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τα άτομα της μεγαλύτερης ηλικιακής ομάδας πιστεύουν σε μεγαλύτερο ποσοστό πως με την εκπαίδευση που έλαβαν μπορούν να ανταποκριθούν στις επαγγελματικές τους ανάγκες. Η χρηματοδότηση των εκπαιδευόμενων αποτελεί σημαντικό κίνητρο για την παρακολούθηση των επιμορφωτικών προγραμμάτων(p=0,030)για το 96% των ατόμων ηλικίας έως 35 ετών, το 77,8% των ατόμων ηλικίας 35-45 ετών και το 80,8% των ατόμων ηλικίας άνω των 45 ετών. Έγινε στατιστική ανάλυση ανά επάγγελμα οπου η παροχή οικονομικών κινήτρων, η οποία φαίνεται να είναι περισσότερο σημαντική για το νοσηλευτικό προσωπικό (57,7% έναντι 36,6% τους ιατρούς, p=0.031). Οι νοσηλευτές προτιμούν ενδοϋπηρεσιακά επιμορφωτικά προγράμματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τους γιατρούς (85,4% έναντι 68,3% στους ιατρούς, p=0.044). Η ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση, η αναβάθμιση ιατρικού και νοσηλευτικού επαγγέλματος είναι πιο σημαντική για τους νοσηλευτές (88,7% έναντι 70,7% στους ιατρούς, p=0.017). . Αντίθετα στο εκπαιδευτικο επιπεδο βρέθηκε οτι η ανάγκη ανάπτυξης ως επαγγελματίας υγείας διαφέρει ως προς το επίπεδο εκπαίδευσης (p=0,033), με τα άτομα που έχουν τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Δ.Ε.) να μην πιστεύουν ότι αποτελεί κίνητρο σε ποσοστό 30% ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά ανάμεσα στους απόφοιτους πανεπιστημιακής (Π.Ε.) και τεχνολογικής εκπαίδευσης (Τ.Ε.) να είναι μόλις 9,3% και 8,2%. Η ανάγκη παρακολούθησης επιστημονικών εξελίξεων όπου το 74,4%, 89,8% και 55% των ατόμων όπου ανήκουν στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση (Π.Ε), Τεχνολογική (Τ.Ε) και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Δ.Ε) αντίστοιχα, πιστεύει ότι αποτελεί κίνητρο παρακολούθησης προγραμμάτων (p=0,006). Τα άτομα που ανήκουν στην Τ.Ε. κατηγορία πιστεύουν σε ποσοστό 89,8% ότι προκειμένου να κατορθώσουν να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες που προκύπτουν στο εργασιακό περιβάλλον θεωρούν σημαντική την παρακολούθηση επιμορφωτικών προγραμμάτων. Την υπηρεσία στην οποία εργάζονται οι επαγγελματίες υγείας, θεωρούν κατάλληλο διοργανωτή σε ποσοστά 72,1% ,83,7% και 55% τα άτομα που ανήκουν στην ΠΕ ,ΤΕ και ΔΕ αντίστοιχα (p=0,044). οι ερωτώμενοι της ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ πιστεύουν σε ποσοστά 97,7%, 91,8% και 80% ότι το περιεχόμενο του προγράμματος άλλα και η καταβολή εξόδων μετακίνησης σε ποσοστά 44,2%, 67,3% και 70% αποτελούν σημαντικούς παράγοντες παρακολούθησης προγραμμάτων συνεχιζόμενης εκπαίδευσης με p=0,056 και p=0,043 αντίστοιχα. Η αναβάθμιση ιατρικού και νοσηλευτικού επαγγέλματος θεωρείται ένας παράγοντας που δημιουργεί την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση περισσότερο σύμφωνα με τους ΔΕ και ΤΕ (90% και 89,8%) συγκριτικά με τους ΠΕ (69,8%, p=0.026). Τέλος η καλύτερη ποιότητα φροντίδας ασθενούς αποτελεί παράγοντα περισσότερο ανάμεσα στους ΠΕ (75,6%) συγκριτικά με τους ΤΕ και ΔΕ (53,1% και 45%, p=0.03). . Γενικά οι ΠΕ και οι ΤΕ ενημερώνονται για τα εκπαιδευτικά προγράμματα της υπηρεσίας τους σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό συγκριτικά με τους ΔΕ (74,4% και 69,4% έναντι 15%, p<0.001). Σημαντικές διαφορές παρατηρούνται επίσης και σε σχέση με την μετεκπαίδευση, με τους ΠΕ και ΤΕ να έχουν αποκτήσει άλλο πτυχίο μετά την αποφοίτηση πολύ συχνότερα σε σχέση με τους ΔΕ (34,9%, 38,8% έναντι 5% στους ΔΕ, p=0.019). Φαίνεται ότι οι ΠΕ χορηγούν οι ίδιοι την παρακολούθηση των προγραμμάτων (81,4% έναντι 38,8% και 36,8% στους ΤΕ και ΔΕ, p<0.001) Συμπεράσματα: Συνολικά, πάνω από τους μισούς συμμετέχοντες, συγκεκριμένα το 65,2%, έχει συμμετάσχει σε κάποιο πρόγραμμα συνεχούς επαγγελματικής κατάρτισης. Το φύλο, η ηλικία και το επάγγελμα δεν αποτελούν προσδιοριστικούς παράγοντες συμμετοχής στα εν λόγω προγράμματα. Η βαθμίδα εκπαίδευσης όμως φαίνεται να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, καθώς το 75% των ατόμων με δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει συμμετάσχει ποτέ. Η κυριότερη δυνατότητα επιμόρφωσης που παρέχεται υπηρεσιακά είναι η συμμέτοχη σε συνέδρια/ ημερίδες (68%), ενώ περίπου οι μισοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι δυνατότητες επιμόρφωσης υπάρχουν μόνο με δική τους πρωτοβουλία. Επιπρόσθετα τα άτομα Τεχνολογικής εκπαίδευσης προτιμούν την ενδοϋπηρεσιακή μορφή και οι νοσηλευτές προτιμούν ενδοϋπηρεσιακά επιμορφωτικά προγράμματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τους ιατρούς. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων (89,3%) πιστεύει πως η συνεχιζόμενη εκπαίδευση πρέπει να είναι υποχρεωτική για τους επαγγελματίες υγείας Τέλος, η παρακολούθηση των επιμορφωτικών προγραμμάτων γίνεται ως επί τω πλείστων από ίδιους πόρους","abstract_html":"Εισαγωγή:Η κατάλληλη εκπαίδευση και η συστηματική κατάρτιση των εργαζομένων μπορεί να συνεισφέρει στην ανάπτυξη των ικανοτήτων τους, στη βελτίωση της ατομικής τους απόδοσης και γενικά στην συνολική ανάπτυξη του τομέα Υγείας. Σκοπός: .Σκοπός της εργασίας, είναι να αναδείξει την αναγκή της διερεύνησης των εκπαιδευτικών αναγκών του Ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού που εργάζεται στα παιδιατρικά νοσοκομεία Υλικό και μέθοδος: Τον δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 112 επαγγελματίες υγείας που εργαζονται σε παιδιατρικό νοσοκομειό. Ως εργαλείο μέτρησης χρησιμοποιήθηκε ένα ερωτηματολόγιο το οποίο αποτελείται από είκοσι τέσσερις ερωτήσεις Η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο επίπεδο του p&lt;0.05. Για τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS-20. Αποτελέσματα: Από τη στατιστική ανάλυση βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις ανά φύλο σχετικά με την προτίμηση της μορφής των επιμορφωτικών προγραμμάτων.ΟΙ εξελίξεις στο περιεχόμενο των γνώσεων και των επαγγελμάτων θεωρούνται σημαντικός παράγοντας που δημιουργεί την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση περισσότερο μεταξύ των γυναικών (96,3% έναντι 84,4% στους άνδρες και p-value=0.027) Οι άνδρες δήλωσαν σε μεγαλύτερο ποσοστό πως μέσω της υπηρεσίας τους, τους δίνεται η δυνατότητα πρόσβασης σε βιβλιοθήκη (71,9% έναντι 46,3% στις γυναίκες και p-value=0.014). Όσον αφορά στην ηλικία, οι συμμετέχοντες που ανήκουν στην ομάδα 35- 45 ετών πίστευαν ότι οι μεγάλες αποστάσεις αποτελούν κίνητρο μη παρακολούθησης ενός προγράμματος επιμόρφωσης .Η ίδια ηλικιακή ομάδα πίστευε στην ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση, ενώ καθοριστικός παράγοντας για τους ερωτώμενους αποτελούσε η αναβάθμιση του επαγγέλματος για τα άτομα άνω των 45 ετών με p=0,040. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τα άτομα της μεγαλύτερης ηλικιακής ομάδας πιστεύουν σε μεγαλύτερο ποσοστό πως με την εκπαίδευση που έλαβαν μπορούν να ανταποκριθούν στις επαγγελματικές τους ανάγκες. Η χρηματοδότηση των εκπαιδευόμενων αποτελεί σημαντικό κίνητρο για την παρακολούθηση των επιμορφωτικών προγραμμάτων(p=0,030)για το 96% των ατόμων ηλικίας έως 35 ετών, το 77,8% των ατόμων ηλικίας 35-45 ετών και το 80,8% των ατόμων ηλικίας άνω των 45 ετών. Έγινε στατιστική ανάλυση ανά επάγγελμα οπου η παροχή οικονομικών κινήτρων, η οποία φαίνεται να είναι περισσότερο σημαντική για το νοσηλευτικό προσωπικό (57,7% έναντι 36,6% τους ιατρούς, p=0.031). Οι νοσηλευτές προτιμούν ενδοϋπηρεσιακά επιμορφωτικά προγράμματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τους γιατρούς (85,4% έναντι 68,3% στους ιατρούς, p=0.044). Η ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση, η αναβάθμιση ιατρικού και νοσηλευτικού επαγγέλματος είναι πιο σημαντική για τους νοσηλευτές (88,7% έναντι 70,7% στους ιατρούς, p=0.017). . Αντίθετα στο εκπαιδευτικο επιπεδο βρέθηκε οτι η ανάγκη ανάπτυξης ως επαγγελματίας υγείας διαφέρει ως προς το επίπεδο εκπαίδευσης (p=0,033), με τα άτομα που έχουν τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Δ.Ε.) να μην πιστεύουν ότι αποτελεί κίνητρο σε ποσοστό 30% ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά ανάμεσα στους απόφοιτους πανεπιστημιακής (Π.Ε.) και τεχνολογικής εκπαίδευσης (Τ.Ε.) να είναι μόλις 9,3% και 8,2%. Η ανάγκη παρακολούθησης επιστημονικών εξελίξεων όπου το 74,4%, 89,8% και 55% των ατόμων όπου ανήκουν στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση (Π.Ε), Τεχνολογική (Τ.Ε) και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Δ.Ε) αντίστοιχα, πιστεύει ότι αποτελεί κίνητρο παρακολούθησης προγραμμάτων (p=0,006). Τα άτομα που ανήκουν στην Τ.Ε. κατηγορία πιστεύουν σε ποσοστό 89,8% ότι προκειμένου να κατορθώσουν να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες που προκύπτουν στο εργασιακό περιβάλλον θεωρούν σημαντική την παρακολούθηση επιμορφωτικών προγραμμάτων. Την υπηρεσία στην οποία εργάζονται οι επαγγελματίες υγείας, θεωρούν κατάλληλο διοργανωτή σε ποσοστά 72,1% ,83,7% και 55% τα άτομα που ανήκουν στην ΠΕ ,ΤΕ και ΔΕ αντίστοιχα (p=0,044). οι ερωτώμενοι της ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ πιστεύουν σε ποσοστά 97,7%, 91,8% και 80% ότι το περιεχόμενο του προγράμματος άλλα και η καταβολή εξόδων μετακίνησης σε ποσοστά 44,2%, 67,3% και 70% αποτελούν σημαντικούς παράγοντες παρακολούθησης προγραμμάτων συνεχιζόμενης εκπαίδευσης με p=0,056 και p=0,043 αντίστοιχα. Η αναβάθμιση ιατρικού και νοσηλευτικού επαγγέλματος θεωρείται ένας παράγοντας που δημιουργεί την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση περισσότερο σύμφωνα με τους ΔΕ και ΤΕ (90% και 89,8%) συγκριτικά με τους ΠΕ (69,8%, p=0.026). Τέλος η καλύτερη ποιότητα φροντίδας ασθενούς αποτελεί παράγοντα περισσότερο ανάμεσα στους ΠΕ (75,6%) συγκριτικά με τους ΤΕ και ΔΕ (53,1% και 45%, p=0.03). . Γενικά οι ΠΕ και οι ΤΕ ενημερώνονται για τα εκπαιδευτικά προγράμματα της υπηρεσίας τους σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό συγκριτικά με τους ΔΕ (74,4% και 69,4% έναντι 15%, p&lt;0.001). Σημαντικές διαφορές παρατηρούνται επίσης και σε σχέση με την μετεκπαίδευση, με τους ΠΕ και ΤΕ να έχουν αποκτήσει άλλο πτυχίο μετά την αποφοίτηση πολύ συχνότερα σε σχέση με τους ΔΕ (34,9%, 38,8% έναντι 5% στους ΔΕ, p=0.019). Φαίνεται ότι οι ΠΕ χορηγούν οι ίδιοι την παρακολούθηση των προγραμμάτων (81,4% έναντι 38,8% και 36,8% στους ΤΕ και ΔΕ, p&lt;0.001) Συμπεράσματα: Συνολικά, πάνω από τους μισούς συμμετέχοντες, συγκεκριμένα το 65,2%, έχει συμμετάσχει σε κάποιο πρόγραμμα συνεχούς επαγγελματικής κατάρτισης. Το φύλο, η ηλικία και το επάγγελμα δεν αποτελούν προσδιοριστικούς παράγοντες συμμετοχής στα εν λόγω προγράμματα. Η βαθμίδα εκπαίδευσης όμως φαίνεται να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, καθώς το 75% των ατόμων με δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει συμμετάσχει ποτέ. Η κυριότερη δυνατότητα επιμόρφωσης που παρέχεται υπηρεσιακά είναι η συμμέτοχη σε συνέδρια/ ημερίδες (68%), ενώ περίπου οι μισοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι δυνατότητες επιμόρφωσης υπάρχουν μόνο με δική τους πρωτοβουλία. Επιπρόσθετα τα άτομα Τεχνολογικής εκπαίδευσης προτιμούν την ενδοϋπηρεσιακή μορφή και οι νοσηλευτές προτιμούν ενδοϋπηρεσιακά επιμορφωτικά προγράμματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τους ιατρούς. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων (89,3%) πιστεύει πως η συνεχιζόμενη εκπαίδευση πρέπει να είναι υποχρεωτική για τους επαγγελματίες υγείας Τέλος, η παρακολούθηση των επιμορφωτικών προγραμμάτων γίνεται ως επί τω πλείστων από ίδιους πόρους","abstract_has_math":false,"creators":["Αλιμούτση Αντελαϊντα","Alimoutsi Antelainta"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:30:22Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2423082"],"render_values":[{"text":"uoadl:2423082","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2423082","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2423082","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2423082","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλιμούτση Αντελαϊντα","Alimoutsi Antelainta"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2423082","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2423082"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή:Η κατάλληλη εκπαίδευση και η συστηματική κατάρτιση των εργαζομένων μπορεί να συνεισφέρει στην ανάπτυξη των ικανοτήτων τους, στη βελτίωση της ατομικής τους απόδοσης και γενικά στην συνολική ανάπτυξη του τομέα Υγείας. Σκοπός: .Σκοπός της εργασίας, είναι να αναδείξει την αναγκή της διερεύνησης των εκπαιδευτικών αναγκών του Ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού που εργάζεται στα παιδιατρικά νοσοκομεία Υλικό και μέθοδος: Τον δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 112 επαγγελματίες υγείας που εργαζονται σε παιδιατρικό νοσοκομειό. Ως εργαλείο μέτρησης χρησιμοποιήθηκε ένα ερωτηματολόγιο το οποίο αποτελείται από είκοσι τέσσερις ερωτήσεις Η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο επίπεδο του p<0.05. Για τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS-20. Αποτελέσματα: Από τη στατιστική ανάλυση βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις ανά φύλο σχετικά με την προτίμηση της μορφής των επιμορφωτικών προγραμμάτων.ΟΙ εξελίξεις στο περιεχόμενο των γνώσεων και των επαγγελμάτων θεωρούνται σημαντικός παράγοντας που δημιουργεί την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση περισσότερο μεταξύ των γυναικών (96,3% έναντι 84,4% στους άνδρες και p-value=0.027) Οι άνδρες δήλωσαν σε μεγαλύτερο ποσοστό πως μέσω της υπηρεσίας τους, τους δίνεται η δυνατότητα πρόσβασης σε βιβλιοθήκη (71,9% έναντι 46,3% στις γυναίκες και p-value=0.014). Όσον αφορά στην ηλικία, οι συμμετέχοντες που ανήκουν στην ομάδα 35- 45 ετών πίστευαν ότι οι μεγάλες αποστάσεις αποτελούν κίνητρο μη παρακολούθησης ενός προγράμματος επιμόρφωσης .Η ίδια ηλικιακή ομάδα πίστευε στην ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση, ενώ καθοριστικός παράγοντας για τους ερωτώμενους αποτελούσε η αναβάθμιση του επαγγέλματος για τα άτομα άνω των 45 ετών με p=0,040. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τα άτομα της μεγαλύτερης ηλικιακής ομάδας πιστεύουν σε μεγαλύτερο ποσοστό πως με την εκπαίδευση που έλαβαν μπορούν να ανταποκριθούν στις επαγγελματικές τους ανάγκες. Η χρηματοδότηση των εκπαιδευόμενων αποτελεί σημαντικό κίνητρο για την παρακολούθηση των επιμορφωτικών προγραμμάτων(p=0,030)για το 96% των ατόμων ηλικίας έως 35 ετών, το 77,8% των ατόμων ηλικίας 35-45 ετών και το 80,8% των ατόμων ηλικίας άνω των 45 ετών. Έγινε στατιστική ανάλυση ανά επάγγελμα οπου η παροχή οικονομικών κινήτρων, η οποία φαίνεται να είναι περισσότερο σημαντική για το νοσηλευτικό προσωπικό (57,7% έναντι 36,6% τους ιατρούς, p=0.031). Οι νοσηλευτές προτιμούν ενδοϋπηρεσιακά επιμορφωτικά προγράμματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τους γιατρούς (85,4% έναντι 68,3% στους ιατρούς, p=0.044). Η ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση, η αναβάθμιση ιατρικού και νοσηλευτικού επαγγέλματος είναι πιο σημαντική για τους νοσηλευτές (88,7% έναντι 70,7% στους ιατρούς, p=0.017). . Αντίθετα στο εκπαιδευτικο επιπεδο βρέθηκε οτι η ανάγκη ανάπτυξης ως επαγγελματίας υγείας διαφέρει ως προς το επίπεδο εκπαίδευσης (p=0,033), με τα άτομα που έχουν τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Δ.Ε.) να μην πιστεύουν ότι αποτελεί κίνητρο σε ποσοστό 30% ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά ανάμεσα στους απόφοιτους πανεπιστημιακής (Π.Ε.) και τεχνολογικής εκπαίδευσης (Τ.Ε.) να είναι μόλις 9,3% και 8,2%. Η ανάγκη παρακολούθησης επιστημονικών εξελίξεων όπου το 74,4%, 89,8% και 55% των ατόμων όπου ανήκουν στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση (Π.Ε), Τεχνολογική (Τ.Ε) και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Δ.Ε) αντίστοιχα, πιστεύει ότι αποτελεί κίνητρο παρακολούθησης προγραμμάτων (p=0,006). Τα άτομα που ανήκουν στην Τ.Ε. κατηγορία πιστεύουν σε ποσοστό 89,8% ότι προκειμένου να κατορθώσουν να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες που προκύπτουν στο εργασιακό περιβάλλον θεωρούν σημαντική την παρακολούθηση επιμορφωτικών προγραμμάτων. Την υπηρεσία στην οποία εργάζονται οι επαγγελματίες υγείας, θεωρούν κατάλληλο διοργανωτή σε ποσοστά 72,1% ,83,7% και 55% τα άτομα που ανήκουν στην ΠΕ ,ΤΕ και ΔΕ αντίστοιχα (p=0,044). οι ερωτώμενοι της ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ πιστεύουν σε ποσοστά 97,7%, 91,8% και 80% ότι το περιεχόμενο του προγράμματος άλλα και η καταβολή εξόδων μετακίνησης σε ποσοστά 44,2%, 67,3% και 70% αποτελούν σημαντικούς παράγοντες παρακολούθησης προγραμμάτων συνεχιζόμενης εκπαίδευσης με p=0,056 και p=0,043 αντίστοιχα. Η αναβάθμιση ιατρικού και νοσηλευτικού επαγγέλματος θεωρείται ένας παράγοντας που δημιουργεί την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση περισσότερο σύμφωνα με τους ΔΕ και ΤΕ (90% και 89,8%) συγκριτικά με τους ΠΕ (69,8%, p=0.026). Τέλος η καλύτερη ποιότητα φροντίδας ασθενούς αποτελεί παράγοντα περισσότερο ανάμεσα στους ΠΕ (75,6%) συγκριτικά με τους ΤΕ και ΔΕ (53,1% και 45%, p=0.03). . Γενικά οι ΠΕ και οι ΤΕ ενημερώνονται για τα εκπαιδευτικά προγράμματα της υπηρεσίας τους σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό συγκριτικά με τους ΔΕ (74,4% και 69,4% έναντι 15%, p<0.001). Σημαντικές διαφορές παρατηρούνται επίσης και σε σχέση με την μετεκπαίδευση, με τους ΠΕ και ΤΕ να έχουν αποκτήσει άλλο πτυχίο μετά την αποφοίτηση πολύ συχνότερα σε σχέση με τους ΔΕ (34,9%, 38,8% έναντι 5% στους ΔΕ, p=0.019). Φαίνεται ότι οι ΠΕ χορηγούν οι ίδιοι την παρακολούθηση των προγραμμάτων (81,4% έναντι 38,8% και 36,8% στους ΤΕ και ΔΕ, p<0.001) Συμπεράσματα: Συνολικά, πάνω από τους μισούς συμμετέχοντες, συγκεκριμένα το 65,2%, έχει συμμετάσχει σε κάποιο πρόγραμμα συνεχούς επαγγελματικής κατάρτισης. Το φύλο, η ηλικία και το επάγγελμα δεν αποτελούν προσδιοριστικούς παράγοντες συμμετοχής στα εν λόγω προγράμματα. Η βαθμίδα εκπαίδευσης όμως φαίνεται να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, καθώς το 75% των ατόμων με δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει συμμετάσχει ποτέ. Η κυριότερη δυνατότητα επιμόρφωσης που παρέχεται υπηρεσιακά είναι η συμμέτοχη σε συνέδρια/ ημερίδες (68%), ενώ περίπου οι μισοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι δυνατότητες επιμόρφωσης υπάρχουν μόνο με δική τους πρωτοβουλία. Επιπρόσθετα τα άτομα Τεχνολογικής εκπαίδευσης προτιμούν την ενδοϋπηρεσιακή μορφή και οι νοσηλευτές προτιμούν ενδοϋπηρεσιακά επιμορφωτικά προγράμματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τους ιατρούς. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων (89,3%) πιστεύει πως η συνεχιζόμενη εκπαίδευση πρέπει να είναι υποχρεωτική για τους επαγγελματίες υγείας Τέλος, η παρακολούθηση των επιμορφωτικών προγραμμάτων γίνεται ως επί τω πλείστων από ίδιους πόρους","Introduction The appropriate education and the systematic training of the medical and nursing staff can contribute to the development of their abilities, not only in an individual level but also improve medicine in general . Aim The aim of the project is to highlight the importance of the educational needs of medical and nursing staff working in pediatrics hospitals. Material and method The sample consisted of 112 professionals who work in this field. A questionnaire which was consisted of 24 questions was used in the research study. Significance was set at p<0,05. The SPSS 20 was used for the statistic analysis . Result The statistical analysis revealed significant differences between males and females concerning their beliefs about educational programs. The evolution and the progress in their professional field is considered a significant factor that creates the need for continuous training mostly among women (96.3% vs 84% among men, p-value 0.027). Better opportunities in accessing libraries through their job are offered to men (71.9% vs 46.3% among women, p-value 0.014).We also found differences between different age groups. More specifically, participants aged 35-45 years believe that long distances is negative factor to attending a course more often whereas financings is a good motive for attending a course among younger (up to 35 years) health professionals (96% vs 77% for 35-45 years old and 80.8% for >45 years old, p=0.030). Older participants (>45 years old) believe that continuous education will help them evolve in their jobs and that they have received sufficient education more often compared to younger participants (p=0.040 and 0.03 respectively).Statistical analysis according to the profession (nursery vs medical personnel) showed that financial motives are more important for the nursery personnel (57% compared to 36% among doctors, p=0.031). Nursery staff prefer inter-educational programmers more often (85.4% compared to 65.3% among doctors, p=0.044) and they also consider that upgrading the medical staff through continuous training is important more often (88.7% compared to 70.7% among doctors, p=0.017). Considering the educational level, we found that participants of secondary education believe that their evolution in the field and the need to follow the scientific advancement are great motivating factors less often compared to the participants of higher education. A total of 89.8% of the participants that received technological education believe that in order to deal with the needs of their profession they need to attend seminars. The hospital department service itself is considered to be the best organizer for such seminars by the 72.1%, 83.7% and 55% of the people that have University, Technological and Secondary education respectively (p=0.044). The interviewees of University, Technological and secondary education believe that the context of the program (97.7%, 91.8% and 80% respectively, p =0.056) and the funding of the transportation expenses (44.2%, 67.3% and 70% respectively, p=0.043) consist major factors of attending educational programs. The upgrading of the hospital personnel and the better care of the patients are considered factors that generate the need for constant training more often among the graduates of higher education compared to secondary education ones (p=0.026 and 0.03). Generally the medical professionals of University and Technological education are more aware of their existing training programs (p<0.001). Important differences are also mentioned concerning their post graduate studies with people that received higher education having also completed post graduate studies more often (p=0.019). It seems that staff with university degree pay themselves the attendance of the programs (81.4% vs 38.8% for Technological and 36.8% for secondary education staff p<0.001). Conclusion Totally more than half of the participants had participated in any kind of training course in the past. The participant’s sex, age and occupation are not defining factors of participation in such programs. On the contrary the level of education seems to play a vital role. The most important capability that is provided through their job is the participation in conventions. The majority of participants believe that the consecutive training has to be compulsory for all those who are professionally involved with health. Finally the attendance of these programs is mostly financed by their own means."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκπαιδευτικές ανάγκες ιατρονοσηλευτικού προσωπικού παιδιατρικών νοσοκομείων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλιμούτση Αντελαϊντα","Alimoutsi Antelainta"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Εισαγωγή:Η κατάλληλη εκπαίδευση και η συστηματική κατάρτιση των εργαζομένων μπορεί να συνεισφέρει στην ανάπτυξη των ικανοτήτων τους, στη βελτίωση της ατομικής τους απόδοσης και γενικά στην συνολική ανάπτυξη του τομέα Υγείας. Σκοπός: .Σκοπός της εργασίας, είναι να αναδείξει την αναγκή της διερεύνησης των εκπαιδευτικών αναγκών του Ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού που εργάζεται στα παιδιατρικά νοσοκομεία Υλικό και μέθοδος: Τον δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 112 επαγγελματίες υγείας που εργαζονται σε παιδιατρικό νοσοκομειό. Ως εργαλείο μέτρησης χρησιμοποιήθηκε ένα ερωτηματολόγιο το οποίο αποτελείται από είκοσι τέσσερις ερωτήσεις Η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο επίπεδο του p<0.05. Για τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS-20. Αποτελέσματα: Από τη στατιστική ανάλυση βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις ανά φύλο σχετικά με την προτίμηση της μορφής των επιμορφωτικών προγραμμάτων.ΟΙ εξελίξεις στο περιεχόμενο των γνώσεων και των επαγγελμάτων θεωρούνται σημαντικός παράγοντας που δημιουργεί την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση περισσότερο μεταξύ των γυναικών (96,3% έναντι 84,4% στους άνδρες και p-value=0.027) Οι άνδρες δήλωσαν σε μεγαλύτερο ποσοστό πως μέσω της υπηρεσίας τους, τους δίνεται η δυνατότητα πρόσβασης σε βιβλιοθήκη (71,9% έναντι 46,3% στις γυναίκες και p-value=0.014). Όσον αφορά στην ηλικία, οι συμμετέχοντες που ανήκουν στην ομάδα 35- 45 ετών πίστευαν ότι οι μεγάλες αποστάσεις αποτελούν κίνητρο μη παρακολούθησης ενός προγράμματος επιμόρφωσης .Η ίδια ηλικιακή ομάδα πίστευε στην ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση, ενώ καθοριστικός παράγοντας για τους ερωτώμενους αποτελούσε η αναβάθμιση του επαγγέλματος για τα άτομα άνω των 45 ετών με p=0,040. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τα άτομα της μεγαλύτερης ηλικιακής ομάδας πιστεύουν σε μεγαλύτερο ποσοστό πως με την εκπαίδευση που έλαβαν μπορούν να ανταποκριθούν στις επαγγελματικές τους ανάγκες. Η χρηματοδότηση των εκπαιδευόμενων αποτελεί σημαντικό κίνητρο για την παρακολούθηση των επιμορφωτικών προγραμμάτων(p=0,030)για το 96% των ατόμων ηλικίας έως 35 ετών, το 77,8% των ατόμων ηλικίας 35-45 ετών και το 80,8% των ατόμων ηλικίας άνω των 45 ετών. Έγινε στατιστική ανάλυση ανά επάγγελμα οπου η παροχή οικονομικών κινήτρων, η οποία φαίνεται να είναι περισσότερο σημαντική για το νοσηλευτικό προσωπικό (57,7% έναντι 36,6% τους ιατρούς, p=0.031). Οι νοσηλευτές προτιμούν ενδοϋπηρεσιακά επιμορφωτικά προγράμματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τους γιατρούς (85,4% έναντι 68,3% στους ιατρούς, p=0.044). Η ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση, η αναβάθμιση ιατρικού και νοσηλευτικού επαγγέλματος είναι πιο σημαντική για τους νοσηλευτές (88,7% έναντι 70,7% στους ιατρούς, p=0.017). . Αντίθετα στο εκπαιδευτικο επιπεδο βρέθηκε οτι η ανάγκη ανάπτυξης ως επαγγελματίας υγείας διαφέρει ως προς το επίπεδο εκπαίδευσης (p=0,033), με τα άτομα που έχουν τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Δ.Ε.) να μην πιστεύουν ότι αποτελεί κίνητρο σε ποσοστό 30% ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά ανάμεσα στους απόφοιτους πανεπιστημιακής (Π.Ε.) και τεχνολογικής εκπαίδευσης (Τ.Ε.) να είναι μόλις 9,3% και 8,2%. Η ανάγκη παρακολούθησης επιστημονικών εξελίξεων όπου το 74,4%, 89,8% και 55% των ατόμων όπου ανήκουν στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση (Π.Ε), Τεχνολογική (Τ.Ε) και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Δ.Ε) αντίστοιχα, πιστεύει ότι αποτελεί κίνητρο παρακολούθησης προγραμμάτων (p=0,006). Τα άτομα που ανήκουν στην Τ.Ε. κατηγορία πιστεύουν σε ποσοστό 89,8% ότι προκειμένου να κατορθώσουν να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες που προκύπτουν στο εργασιακό περιβάλλον θεωρούν σημαντική την παρακολούθηση επιμορφωτικών προγραμμάτων. Την υπηρεσία στην οποία εργάζονται οι επαγγελματίες υγείας, θεωρούν κατάλληλο διοργανωτή σε ποσοστά 72,1% ,83,7% και 55% τα άτομα που ανήκουν στην ΠΕ ,ΤΕ και ΔΕ αντίστοιχα (p=0,044). οι ερωτώμενοι της ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ πιστεύουν σε ποσοστά 97,7%, 91,8% και 80% ότι το περιεχόμενο του προγράμματος άλλα και η καταβολή εξόδων μετακίνησης σε ποσοστά 44,2%, 67,3% και 70% αποτελούν σημαντικούς παράγοντες παρακολούθησης προγραμμάτων συνεχιζόμενης εκπαίδευσης με p=0,056 και p=0,043 αντίστοιχα. Η αναβάθμιση ιατρικού και νοσηλευτικού επαγγέλματος θεωρείται ένας παράγοντας που δημιουργεί την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση περισσότερο σύμφωνα με τους ΔΕ και ΤΕ (90% και 89,8%) συγκριτικά με τους ΠΕ (69,8%, p=0.026). Τέλος η καλύτερη ποιότητα φροντίδας ασθενούς αποτελεί παράγοντα περισσότερο ανάμεσα στους ΠΕ (75,6%) συγκριτικά με τους ΤΕ και ΔΕ (53,1% και 45%, p=0.03). . Γενικά οι ΠΕ και οι ΤΕ ενημερώνονται για τα εκπαιδευτικά προγράμματα της υπηρεσίας τους σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό συγκριτικά με τους ΔΕ (74,4% και 69,4% έναντι 15%, p<0.001). Σημαντικές διαφορές παρατηρούνται επίσης και σε σχέση με την μετεκπαίδευση, με τους ΠΕ και ΤΕ να έχουν αποκτήσει άλλο πτυχίο μετά την αποφοίτηση πολύ συχνότερα σε σχέση με τους ΔΕ (34,9%, 38,8% έναντι 5% στους ΔΕ, p=0.019). Φαίνεται ότι οι ΠΕ χορηγούν οι ίδιοι την παρακολούθηση των προγραμμάτων (81,4% έναντι 38,8% και 36,8% στους ΤΕ και ΔΕ, p<0.001) Συμπεράσματα: Συνολικά, πάνω από τους μισούς συμμετέχοντες, συγκεκριμένα το 65,2%, έχει συμμετάσχει σε κάποιο πρόγραμμα συνεχούς επαγγελματικής κατάρτισης. Το φύλο, η ηλικία και το επάγγελμα δεν αποτελούν προσδιοριστικούς παράγοντες συμμετοχής στα εν λόγω προγράμματα. Η βαθμίδα εκπαίδευσης όμως φαίνεται να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, καθώς το 75% των ατόμων με δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει συμμετάσχει ποτέ. Η κυριότερη δυνατότητα επιμόρφωσης που παρέχεται υπηρεσιακά είναι η συμμέτοχη σε συνέδρια/ ημερίδες (68%), ενώ περίπου οι μισοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι δυνατότητες επιμόρφωσης υπάρχουν μόνο με δική τους πρωτοβουλία. Επιπρόσθετα τα άτομα Τεχνολογικής εκπαίδευσης προτιμούν την ενδοϋπηρεσιακή μορφή και οι νοσηλευτές προτιμούν ενδοϋπηρεσιακά επιμορφωτικά προγράμματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τους ιατρούς. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων (89,3%) πιστεύει πως η συνεχιζόμενη εκπαίδευση πρέπει να είναι υποχρεωτική για τους επαγγελματίες υγείας Τέλος, η παρακολούθηση των επιμορφωτικών προγραμμάτων γίνεται ως επί τω πλείστων από ίδιους πόρους","Introduction The appropriate education and the systematic training of the medical and nursing staff can contribute to the development of their abilities, not only in an individual level but also improve medicine in general . Aim The aim of the project is to highlight the importance of the educational needs of medical and nursing staff working in pediatrics hospitals. Material and method The sample consisted of 112 professionals who work in this field. A questionnaire which was consisted of 24 questions was used in the research study. Significance was set at p<0,05. The SPSS 20 was used for the statistic analysis . Result The statistical analysis revealed significant differences between males and females concerning their beliefs about educational programs. The evolution and the progress in their professional field is considered a significant factor that creates the need for continuous training mostly among women (96.3% vs 84% among men, p-value 0.027). Better opportunities in accessing libraries through their job are offered to men (71.9% vs 46.3% among women, p-value 0.014).We also found differences between different age groups. More specifically, participants aged 35-45 years believe that long distances is negative factor to attending a course more often whereas financings is a good motive for attending a course among younger (up to 35 years) health professionals (96% vs 77% for 35-45 years old and 80.8% for >45 years old, p=0.030). Older participants (>45 years old) believe that continuous education will help them evolve in their jobs and that they have received sufficient education more often compared to younger participants (p=0.040 and 0.03 respectively).Statistical analysis according to the profession (nursery vs medical personnel) showed that financial motives are more important for the nursery personnel (57% compared to 36% among doctors, p=0.031). Nursery staff prefer inter-educational programmers more often (85.4% compared to 65.3% among doctors, p=0.044) and they also consider that upgrading the medical staff through continuous training is important more often (88.7% compared to 70.7% among doctors, p=0.017). Considering the educational level, we found that participants of secondary education believe that their evolution in the field and the need to follow the scientific advancement are great motivating factors less often compared to the participants of higher education. A total of 89.8% of the participants that received technological education believe that in order to deal with the needs of their profession they need to attend seminars. The hospital department service itself is considered to be the best organizer for such seminars by the 72.1%, 83.7% and 55% of the people that have University, Technological and Secondary education respectively (p=0.044). The interviewees of University, Technological and secondary education believe that the context of the program (97.7%, 91.8% and 80% respectively, p =0.056) and the funding of the transportation expenses (44.2%, 67.3% and 70% respectively, p=0.043) consist major factors of attending educational programs. The upgrading of the hospital personnel and the better care of the patients are considered factors that generate the need for constant training more often among the graduates of higher education compared to secondary education ones (p=0.026 and 0.03). Generally the medical professionals of University and Technological education are more aware of their existing training programs (p<0.001). Important differences are also mentioned concerning their post graduate studies with people that received higher education having also completed post graduate studies more often (p=0.019). It seems that staff with university degree pay themselves the attendance of the programs (81.4% vs 38.8% for Technological and 36.8% for secondary education staff p<0.001). Conclusion Totally more than half of the participants had participated in any kind of training course in the past. The participant’s sex, age and occupation are not defining factors of participation in such programs. On the contrary the level of education seems to play a vital role. The most important capability that is provided through their job is the participation in conventions. The majority of participants believe that the consecutive training has to be compulsory for all those who are professionally involved with health. Finally the attendance of these programs is mostly financed by their own means."],"dc:identifier":["uoadl:2423082","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2423082"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εκπαιδευτικές ανάγκες ιατρονοσηλευτικού προσωπικού παιδιατρικών νοσοκομείων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:22Z"}