{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2449174"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2449174","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγχρονες Σκηνικές Προσεγγίσεις της Οδύσσειας","abstract":"Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια τάση για σκηνικές αποδόσεις μη θεατρικών κειμένων, που ανήκουν στην ελληνική ή ξένη πεζογραφία και ποίηση. Οι μελετητές του θεάτρου αναρωτιούνται για τα κίνητρα και τη ροπή αυτή. Ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση δημιουργεί το γεγονός ότι τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν ανέβει παραστάσεις εμπνευσμένες από το ομηρικό έπος της Οδύσσειας. Τα κίνητρα αυτών των προσεγγίσεων ποικίλλουν και πλαισιώνουν λόγους οικονομικούς, κίνητρα αισθητικών πειραματισμών ή και ερευνητικών διαστάσεων. Η παρούσα διπλωματική εργασία προσεγγίζει το ανέβασμα την Οδύσσειας στη σκηνή ερευνώντας εκείνες τις παραστάσεις που δημιουργήθηκαν με στόχο τον διεθνή καλλιτεχνικό διάλογο ή την διεθνικότητα στον τρόπο παραγωγής. Βάσει των παραπάνω, επιλέχτηκαν ως περιπτώσεις μελέτης η παράσταση Tilemachos. Should I stay or should I go? των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη, η Οδύσσεια του Ρόμπερτ Γουίλσον και Το Τελευταίο Καραβασεράι της Αριάν Μνουσκίν και του Θεάτρου του Ήλιου. Η συγκριτική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε, επιχείρησε ν’ αναδείξει τους λόγους για τους οποίους το έπος επιλέχτηκε από τον εκάστοτε σκηνοθέτη. Μέσα από αυτή την έρευνα ανακύπτουν ζητήματα που συνδέουν την παράσταση με την εποχή της, καθώς σε τουλάχιστον δύο από αυτές τις παραστάσεις αναδεικνύονται κοινωνικοπολιτικά θέματα. Γι’ αυτό τον λόγο επιχειρείται μια αναδρομή από την πιο πρόσφατη παράσταση προς τις παλαιότερες. Τα ερωτήματα που τίθενται περιστρέφονται γύρω από την καταλληλότητα και την χρήση του έπους της Οδύσσειας ως προς τη σκηνική της απόδοση, αλλά και από τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν το έπος ένα δραματουργικό εφαλτήριο για να αναπτυχθεί ο λόγος περί ταυτότητας, προσέγγισης του Άλλου, εθνικού ξεριζωμού και επαναπατρισμού και δυσκολιών μετατόπισης. Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά της Οδύσσειας που την τοποθετούν ανάμεσα στα προσφιλή κείμενα επιλογής των σκηνοθετών; Πώς τη διαχειρίζονται; Ποιοί είναι οι άξονες πάνω στους οποίους διευκολύνεται μια συζήτηση με θέμα την προσωπική αναζήτηση, τη μετανάστευση, το ταξίδι;","abstract_html":"Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια τάση για σκηνικές αποδόσεις μη θεατρικών κειμένων, που ανήκουν στην ελληνική ή ξένη πεζογραφία και ποίηση. Οι μελετητές του θεάτρου αναρωτιούνται για τα κίνητρα και τη ροπή αυτή. Ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση δημιουργεί το γεγονός ότι τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν ανέβει παραστάσεις εμπνευσμένες από το ομηρικό έπος της Οδύσσειας. Τα κίνητρα αυτών των προσεγγίσεων ποικίλλουν και πλαισιώνουν λόγους οικονομικούς, κίνητρα αισθητικών πειραματισμών ή και ερευνητικών διαστάσεων. Η παρούσα διπλωματική εργασία προσεγγίζει το ανέβασμα την Οδύσσειας στη σκηνή ερευνώντας εκείνες τις παραστάσεις που δημιουργήθηκαν με στόχο τον διεθνή καλλιτεχνικό διάλογο ή την διεθνικότητα στον τρόπο παραγωγής. Βάσει των παραπάνω, επιλέχτηκαν ως περιπτώσεις μελέτης η παράσταση Tilemachos. Should I stay or should I go? των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη, η Οδύσσεια του Ρόμπερτ Γουίλσον και Το Τελευταίο Καραβασεράι της Αριάν Μνουσκίν και του Θεάτρου του Ήλιου. Η συγκριτική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε, επιχείρησε ν’ αναδείξει τους λόγους για τους οποίους το έπος επιλέχτηκε από τον εκάστοτε σκηνοθέτη. Μέσα από αυτή την έρευνα ανακύπτουν ζητήματα που συνδέουν την παράσταση με την εποχή της, καθώς σε τουλάχιστον δύο από αυτές τις παραστάσεις αναδεικνύονται κοινωνικοπολιτικά θέματα. Γι’ αυτό τον λόγο επιχειρείται μια αναδρομή από την πιο πρόσφατη παράσταση προς τις παλαιότερες. Τα ερωτήματα που τίθενται περιστρέφονται γύρω από την καταλληλότητα και την χρήση του έπους της Οδύσσειας ως προς τη σκηνική της απόδοση, αλλά και από τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν το έπος ένα δραματουργικό εφαλτήριο για να αναπτυχθεί ο λόγος περί ταυτότητας, προσέγγισης του Άλλου, εθνικού ξεριζωμού και επαναπατρισμού και δυσκολιών μετατόπισης. Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά της Οδύσσειας που την τοποθετούν ανάμεσα στα προσφιλή κείμενα επιλογής των σκηνοθετών; Πώς τη διαχειρίζονται; Ποιοί είναι οι άξονες πάνω στους οποίους διευκολύνεται μια συζήτηση με θέμα την προσωπική αναζήτηση, τη μετανάστευση, το ταξίδι;","abstract_has_math":false,"creators":["Κεχαγιά Βιργινία","Kehaya Virginia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:22Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2449174"],"render_values":[{"text":"uoadl:2449174","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2449174","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2449174","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2449174","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κεχαγιά Βιργινία","Kehaya Virginia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2449174","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2449174"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια τάση για σκηνικές αποδόσεις μη θεατρικών κειμένων, που ανήκουν στην ελληνική ή ξένη πεζογραφία και ποίηση. Οι μελετητές του θεάτρου αναρωτιούνται για τα κίνητρα και τη ροπή αυτή. Ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση δημιουργεί το γεγονός ότι τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν ανέβει παραστάσεις εμπνευσμένες από το ομηρικό έπος της Οδύσσειας. Τα κίνητρα αυτών των προσεγγίσεων ποικίλλουν και πλαισιώνουν λόγους οικονομικούς, κίνητρα αισθητικών πειραματισμών ή και ερευνητικών διαστάσεων. Η παρούσα διπλωματική εργασία προσεγγίζει το ανέβασμα την Οδύσσειας στη σκηνή ερευνώντας εκείνες τις παραστάσεις που δημιουργήθηκαν με στόχο τον διεθνή καλλιτεχνικό διάλογο ή την διεθνικότητα στον τρόπο παραγωγής. Βάσει των παραπάνω, επιλέχτηκαν ως περιπτώσεις μελέτης η παράσταση Tilemachos. Should I stay or should I go? των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη, η Οδύσσεια του Ρόμπερτ Γουίλσον και Το Τελευταίο Καραβασεράι της Αριάν Μνουσκίν και του Θεάτρου του Ήλιου. Η συγκριτική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε, επιχείρησε ν’ αναδείξει τους λόγους για τους οποίους το έπος επιλέχτηκε από τον εκάστοτε σκηνοθέτη. Μέσα από αυτή την έρευνα ανακύπτουν ζητήματα που συνδέουν την παράσταση με την εποχή της, καθώς σε τουλάχιστον δύο από αυτές τις παραστάσεις αναδεικνύονται κοινωνικοπολιτικά θέματα. Γι’ αυτό τον λόγο επιχειρείται μια αναδρομή από την πιο πρόσφατη παράσταση προς τις παλαιότερες. Τα ερωτήματα που τίθενται περιστρέφονται γύρω από την καταλληλότητα και την χρήση του έπους της Οδύσσειας ως προς τη σκηνική της απόδοση, αλλά και από τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν το έπος ένα δραματουργικό εφαλτήριο για να αναπτυχθεί ο λόγος περί ταυτότητας, προσέγγισης του Άλλου, εθνικού ξεριζωμού και επαναπατρισμού και δυσκολιών μετατόπισης. Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά της Οδύσσειας που την τοποθετούν ανάμεσα στα προσφιλή κείμενα επιλογής των σκηνοθετών; Πώς τη διαχειρίζονται; Ποιοί είναι οι άξονες πάνω στους οποίους διευκολύνεται μια συζήτηση με θέμα την προσωπική αναζήτηση, τη μετανάστευση, το ταξίδι;","In recent years a tendency of rendering non-theatrical scripts, which belong to the Greek or foreign literature and poetry, has been noticed. Drama scholars are wondering about the incentives and the inclination towards it. Moreover, a great effect has been caused by the fact that in the last ten years performances have been held inspired by Homer’s epic poem of Odyssey. The motives of these approaches vary and depict financial reasons, aesthetic experimentations or even research aspects. This dissertation approaches the staging of Odyssey, exploring those performances which were created with the aim of promoting international artistic dialogue or the international way of production. Based on the above, the following performances were chosen for research: Telemachus , Should I stay or should I go? by Anestis Azas and Prodromos Tsinikoris , Odyssey by Robert Wilson, The last caravanserai by Ariane Mnouchkine and the Théâtre du Soleil. The comparative analysis that was conducted, made an attempt to feature the reason why each one was chosen by the director of either of the plays. Throughout this research, the issues that are associated with the era of each play are profound, as well as, in two of them, sociopolitical. For that reason, a retrospect is attempted from the latter to the former. The questions that are set not only revolve around the appropriacy and the use of the epic poem of Odyssey concerning the performance, but also concern those elements that render it to become a dramatic beginning for the development of the discussion concerning identity, interaction with other people, a nation’s uprooting, repatriation and difficulties of displacement. Which are Odyssey’s features that make it a popular choice among the directors? How do they handle it? Which are the main axes on which a discussion is made easier on the topic of personal pursuit, immigration, the journey?"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγχρονες Σκηνικές Προσεγγίσεις της Οδύσσειας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κεχαγιά Βιργινία","Kehaya Virginia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια τάση για σκηνικές αποδόσεις μη θεατρικών κειμένων, που ανήκουν στην ελληνική ή ξένη πεζογραφία και ποίηση. Οι μελετητές του θεάτρου αναρωτιούνται για τα κίνητρα και τη ροπή αυτή. Ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση δημιουργεί το γεγονός ότι τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν ανέβει παραστάσεις εμπνευσμένες από το ομηρικό έπος της Οδύσσειας. Τα κίνητρα αυτών των προσεγγίσεων ποικίλλουν και πλαισιώνουν λόγους οικονομικούς, κίνητρα αισθητικών πειραματισμών ή και ερευνητικών διαστάσεων. Η παρούσα διπλωματική εργασία προσεγγίζει το ανέβασμα την Οδύσσειας στη σκηνή ερευνώντας εκείνες τις παραστάσεις που δημιουργήθηκαν με στόχο τον διεθνή καλλιτεχνικό διάλογο ή την διεθνικότητα στον τρόπο παραγωγής. Βάσει των παραπάνω, επιλέχτηκαν ως περιπτώσεις μελέτης η παράσταση Tilemachos. Should I stay or should I go? των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη, η Οδύσσεια του Ρόμπερτ Γουίλσον και Το Τελευταίο Καραβασεράι της Αριάν Μνουσκίν και του Θεάτρου του Ήλιου. Η συγκριτική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε, επιχείρησε ν’ αναδείξει τους λόγους για τους οποίους το έπος επιλέχτηκε από τον εκάστοτε σκηνοθέτη. Μέσα από αυτή την έρευνα ανακύπτουν ζητήματα που συνδέουν την παράσταση με την εποχή της, καθώς σε τουλάχιστον δύο από αυτές τις παραστάσεις αναδεικνύονται κοινωνικοπολιτικά θέματα. Γι’ αυτό τον λόγο επιχειρείται μια αναδρομή από την πιο πρόσφατη παράσταση προς τις παλαιότερες. Τα ερωτήματα που τίθενται περιστρέφονται γύρω από την καταλληλότητα και την χρήση του έπους της Οδύσσειας ως προς τη σκηνική της απόδοση, αλλά και από τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν το έπος ένα δραματουργικό εφαλτήριο για να αναπτυχθεί ο λόγος περί ταυτότητας, προσέγγισης του Άλλου, εθνικού ξεριζωμού και επαναπατρισμού και δυσκολιών μετατόπισης. Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά της Οδύσσειας που την τοποθετούν ανάμεσα στα προσφιλή κείμενα επιλογής των σκηνοθετών; Πώς τη διαχειρίζονται; Ποιοί είναι οι άξονες πάνω στους οποίους διευκολύνεται μια συζήτηση με θέμα την προσωπική αναζήτηση, τη μετανάστευση, το ταξίδι;","In recent years a tendency of rendering non-theatrical scripts, which belong to the Greek or foreign literature and poetry, has been noticed. Drama scholars are wondering about the incentives and the inclination towards it. Moreover, a great effect has been caused by the fact that in the last ten years performances have been held inspired by Homer’s epic poem of Odyssey. The motives of these approaches vary and depict financial reasons, aesthetic experimentations or even research aspects. This dissertation approaches the staging of Odyssey, exploring those performances which were created with the aim of promoting international artistic dialogue or the international way of production. Based on the above, the following performances were chosen for research: Telemachus , Should I stay or should I go? by Anestis Azas and Prodromos Tsinikoris , Odyssey by Robert Wilson, The last caravanserai by Ariane Mnouchkine and the Théâtre du Soleil. The comparative analysis that was conducted, made an attempt to feature the reason why each one was chosen by the director of either of the plays. Throughout this research, the issues that are associated with the era of each play are profound, as well as, in two of them, sociopolitical. For that reason, a retrospect is attempted from the latter to the former. The questions that are set not only revolve around the appropriacy and the use of the epic poem of Odyssey concerning the performance, but also concern those elements that render it to become a dramatic beginning for the development of the discussion concerning identity, interaction with other people, a nation’s uprooting, repatriation and difficulties of displacement. Which are Odyssey’s features that make it a popular choice among the directors? How do they handle it? Which are the main axes on which a discussion is made easier on the topic of personal pursuit, immigration, the journey?"],"dc:identifier":["uoadl:2449174","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2449174"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["Σύγχρονες Σκηνικές Προσεγγίσεις της Οδύσσειας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:22Z"}