{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2581880"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2581880","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναπηρία, εγκλεισμός και ανηλικοποίηση: η συμβολή των ιατρικών λόγων (discourses) στη δημιουργία ευάλωτων ζωών-Τα «παιδιά» που δεν μεγάλωσαν ποτέ","abstract":"Στην παρούσα εργασία αναλύονται οι πολιτισμικές πρακτικές, οι επιστημονικοί λόγοι(discourses) και οι κοινωνικές αναπαραστάσεις ανηλικοποίησης έγκλειστων αναπήρων. Η ανηλικοποίηση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την υποτίμηση των ενηλίκων σε ανήλικους με την έννοια ότι αφαιρούνται από τα ενήλικα ανάπηρα άτομα τα προνόμια και τα δικαιώματα του ενήλικα μέσα από την θέαση τους ως ανώριμα/ατελή άτομα. Όπως γνωρίζουμε το να είναι κανείς ανήλικος σημαίνει ότι υπόκεινται στην προστασία των ενηλίκων και άρα οφείλει να υπακούει τους κανόνες τους. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τους τρόπους με τους οποίους προκύπτει η ανηλικοποίηση των ενήλικων αναπήρων, εστιάζοντας σε πρακτικές εντός και εκτός των ιδρυμάτων, αναδεικνύοντας τους επιστημονικούς λόγους που συντέλεσαν στην ασεξουαλικοποίηση των αναπήρων με επόμενο την ανηλικοποίηση τους. Στην συνέχεια, θα εξετάσουμε τους τρόπους που αναπαρίσταται το αναπηρικό αμαξίδιο στην δυτική κουλτούρα εστιάζοντας σε πρακτικές φιλανθρωπισμού που ακολουθούνται στην Ελλάδα καθώς και τις πρακτικές θυματοποίησης. Το αναπηρικό αμαξίδιο φαίνεται να υφαίνεται ως το κυρίαρχο σύμβολο της αναπηρίας στη δυτική κουλτούρα και να ταυτίζεται με την ακινησία, την στασιμότητα, την παθητικότητα. Η συνηθισμένη αντικατάσταση στην καθημερινότητα της λέξης αμαξίδιο με τη λέξη «καρότσι» μας παραπέμπει στην παιδική ηλικία και την εξάρτηση. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τους τρόπους με τους οποίους συνδέονται οι αναπαραστάσεις μας για την παιδική ηλικία με αυτές για την αναπηρία μέσα από την συγκρότηση των αντιλήψεων μας για την εξάρτηση από τους άλλους και τις παροχές βοήθειας. Τέλος, θα θελήσουμε να υποστηρίξουμε ότι η βοήθεια και η αλληλεξάρτηση μπορούν και πρέπει να ειδωθούν ως αποσιωπημένες πτυχές της καθημερινότητας όλων μας που αν εντάσσονταν στον δημόσιο λόγο θα ανοίγονταν χώρος για τους ανάπηρους/ες Άλλους/ες.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία αναλύονται οι πολιτισμικές πρακτικές, οι επιστημονικοί λόγοι(discourses) και οι κοινωνικές αναπαραστάσεις ανηλικοποίησης έγκλειστων αναπήρων. Η ανηλικοποίηση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την υποτίμηση των ενηλίκων σε ανήλικους με την έννοια ότι αφαιρούνται από τα ενήλικα ανάπηρα άτομα τα προνόμια και τα δικαιώματα του ενήλικα μέσα από την θέαση τους ως ανώριμα/ατελή άτομα. Όπως γνωρίζουμε το να είναι κανείς ανήλικος σημαίνει ότι υπόκεινται στην προστασία των ενηλίκων και άρα οφείλει να υπακούει τους κανόνες τους. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τους τρόπους με τους οποίους προκύπτει η ανηλικοποίηση των ενήλικων αναπήρων, εστιάζοντας σε πρακτικές εντός και εκτός των ιδρυμάτων, αναδεικνύοντας τους επιστημονικούς λόγους που συντέλεσαν στην ασεξουαλικοποίηση των αναπήρων με επόμενο την ανηλικοποίηση τους. Στην συνέχεια, θα εξετάσουμε τους τρόπους που αναπαρίσταται το αναπηρικό αμαξίδιο στην δυτική κουλτούρα εστιάζοντας σε πρακτικές φιλανθρωπισμού που ακολουθούνται στην Ελλάδα καθώς και τις πρακτικές θυματοποίησης. Το αναπηρικό αμαξίδιο φαίνεται να υφαίνεται ως το κυρίαρχο σύμβολο της αναπηρίας στη δυτική κουλτούρα και να ταυτίζεται με την ακινησία, την στασιμότητα, την παθητικότητα. Η συνηθισμένη αντικατάσταση στην καθημερινότητα της λέξης αμαξίδιο με τη λέξη «καρότσι» μας παραπέμπει στην παιδική ηλικία και την εξάρτηση. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τους τρόπους με τους οποίους συνδέονται οι αναπαραστάσεις μας για την παιδική ηλικία με αυτές για την αναπηρία μέσα από την συγκρότηση των αντιλήψεων μας για την εξάρτηση από τους άλλους και τις παροχές βοήθειας. Τέλος, θα θελήσουμε να υποστηρίξουμε ότι η βοήθεια και η αλληλεξάρτηση μπορούν και πρέπει να ειδωθούν ως αποσιωπημένες πτυχές της καθημερινότητας όλων μας που αν εντάσσονταν στον δημόσιο λόγο θα ανοίγονταν χώρος για τους ανάπηρους/ες Άλλους/ες.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρούσσου Αγγελική","Roussou Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:22Z","subjects":["Ανθρώπινα δικαιώματα","Human Rights"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2581880"],"render_values":[{"text":"uoadl:2581880","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2581880","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2581880","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2581880","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρούσσου Αγγελική","Roussou Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ανθρώπινα δικαιώματα","Human Rights"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2581880","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2581880"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία αναλύονται οι πολιτισμικές πρακτικές, οι επιστημονικοί λόγοι(discourses) και οι κοινωνικές αναπαραστάσεις ανηλικοποίησης έγκλειστων αναπήρων. Η ανηλικοποίηση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την υποτίμηση των ενηλίκων σε ανήλικους με την έννοια ότι αφαιρούνται από τα ενήλικα ανάπηρα άτομα τα προνόμια και τα δικαιώματα του ενήλικα μέσα από την θέαση τους ως ανώριμα/ατελή άτομα. Όπως γνωρίζουμε το να είναι κανείς ανήλικος σημαίνει ότι υπόκεινται στην προστασία των ενηλίκων και άρα οφείλει να υπακούει τους κανόνες τους. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τους τρόπους με τους οποίους προκύπτει η ανηλικοποίηση των ενήλικων αναπήρων, εστιάζοντας σε πρακτικές εντός και εκτός των ιδρυμάτων, αναδεικνύοντας τους επιστημονικούς λόγους που συντέλεσαν στην ασεξουαλικοποίηση των αναπήρων με επόμενο την ανηλικοποίηση τους. Στην συνέχεια, θα εξετάσουμε τους τρόπους που αναπαρίσταται το αναπηρικό αμαξίδιο στην δυτική κουλτούρα εστιάζοντας σε πρακτικές φιλανθρωπισμού που ακολουθούνται στην Ελλάδα καθώς και τις πρακτικές θυματοποίησης. Το αναπηρικό αμαξίδιο φαίνεται να υφαίνεται ως το κυρίαρχο σύμβολο της αναπηρίας στη δυτική κουλτούρα και να ταυτίζεται με την ακινησία, την στασιμότητα, την παθητικότητα. Η συνηθισμένη αντικατάσταση στην καθημερινότητα της λέξης αμαξίδιο με τη λέξη «καρότσι» μας παραπέμπει στην παιδική ηλικία και την εξάρτηση. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τους τρόπους με τους οποίους συνδέονται οι αναπαραστάσεις μας για την παιδική ηλικία με αυτές για την αναπηρία μέσα από την συγκρότηση των αντιλήψεων μας για την εξάρτηση από τους άλλους και τις παροχές βοήθειας. Τέλος, θα θελήσουμε να υποστηρίξουμε ότι η βοήθεια και η αλληλεξάρτηση μπορούν και πρέπει να ειδωθούν ως αποσιωπημένες πτυχές της καθημερινότητας όλων μας που αν εντάσσονταν στον δημόσιο λόγο θα ανοίγονταν χώρος για τους ανάπηρους/ες Άλλους/ες.","In this paper we analyze cultural practices, discourses and social representations of infantilization of institutionalized disabled people. Infantilization describes the devaluation of adults in minors in the sense that disabled adults are deprived of the privileges and rights of the adulthood by being viewed as immature / incomplete individuals. As we know, being a child means being subjected to adult protection and therefore to obey in their rules. Thus, we will try to highlight the ways in which the devalorisation of disabled adults arises, by focusing on practices inside and outside institutions, highlighting the scientific reasons that helped asexualize the disabled, followed by their infantilization. We will look at the ways in which the wheelchair is depicted in western culture, focusing on practices of charity and victimization in Greece. The wheelchair appears to be seen as the predominant symbol of disability in Western culture and to be identified with immobility, stagnation, inactivity, passivity. The usual substitution in the daily routine of the word wheelchair with the word \"stroller\" reminds us of childhood and dependence. In that sense, we highlight the ways in which our childhood representations relate to disability through the formation of our perceptions of dependence on others and the provision of care. Finally, we argue that help and interdependence should be seen as silenced aspects of everyday life and if they are to enter the public sphere, the lives of the disabled wouldn’t be devalued."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναπηρία, εγκλεισμός και ανηλικοποίηση: η συμβολή των ιατρικών λόγων (discourses) στη δημιουργία ευάλωτων ζωών-Τα «παιδιά» που δεν μεγάλωσαν ποτέ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρούσσου Αγγελική","Roussou Angeliki"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία αναλύονται οι πολιτισμικές πρακτικές, οι επιστημονικοί λόγοι(discourses) και οι κοινωνικές αναπαραστάσεις ανηλικοποίησης έγκλειστων αναπήρων. Η ανηλικοποίηση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την υποτίμηση των ενηλίκων σε ανήλικους με την έννοια ότι αφαιρούνται από τα ενήλικα ανάπηρα άτομα τα προνόμια και τα δικαιώματα του ενήλικα μέσα από την θέαση τους ως ανώριμα/ατελή άτομα. Όπως γνωρίζουμε το να είναι κανείς ανήλικος σημαίνει ότι υπόκεινται στην προστασία των ενηλίκων και άρα οφείλει να υπακούει τους κανόνες τους. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τους τρόπους με τους οποίους προκύπτει η ανηλικοποίηση των ενήλικων αναπήρων, εστιάζοντας σε πρακτικές εντός και εκτός των ιδρυμάτων, αναδεικνύοντας τους επιστημονικούς λόγους που συντέλεσαν στην ασεξουαλικοποίηση των αναπήρων με επόμενο την ανηλικοποίηση τους. Στην συνέχεια, θα εξετάσουμε τους τρόπους που αναπαρίσταται το αναπηρικό αμαξίδιο στην δυτική κουλτούρα εστιάζοντας σε πρακτικές φιλανθρωπισμού που ακολουθούνται στην Ελλάδα καθώς και τις πρακτικές θυματοποίησης. Το αναπηρικό αμαξίδιο φαίνεται να υφαίνεται ως το κυρίαρχο σύμβολο της αναπηρίας στη δυτική κουλτούρα και να ταυτίζεται με την ακινησία, την στασιμότητα, την παθητικότητα. Η συνηθισμένη αντικατάσταση στην καθημερινότητα της λέξης αμαξίδιο με τη λέξη «καρότσι» μας παραπέμπει στην παιδική ηλικία και την εξάρτηση. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τους τρόπους με τους οποίους συνδέονται οι αναπαραστάσεις μας για την παιδική ηλικία με αυτές για την αναπηρία μέσα από την συγκρότηση των αντιλήψεων μας για την εξάρτηση από τους άλλους και τις παροχές βοήθειας. Τέλος, θα θελήσουμε να υποστηρίξουμε ότι η βοήθεια και η αλληλεξάρτηση μπορούν και πρέπει να ειδωθούν ως αποσιωπημένες πτυχές της καθημερινότητας όλων μας που αν εντάσσονταν στον δημόσιο λόγο θα ανοίγονταν χώρος για τους ανάπηρους/ες Άλλους/ες.","In this paper we analyze cultural practices, discourses and social representations of infantilization of institutionalized disabled people. Infantilization describes the devaluation of adults in minors in the sense that disabled adults are deprived of the privileges and rights of the adulthood by being viewed as immature / incomplete individuals. As we know, being a child means being subjected to adult protection and therefore to obey in their rules. Thus, we will try to highlight the ways in which the devalorisation of disabled adults arises, by focusing on practices inside and outside institutions, highlighting the scientific reasons that helped asexualize the disabled, followed by their infantilization. We will look at the ways in which the wheelchair is depicted in western culture, focusing on practices of charity and victimization in Greece. The wheelchair appears to be seen as the predominant symbol of disability in Western culture and to be identified with immobility, stagnation, inactivity, passivity. The usual substitution in the daily routine of the word wheelchair with the word \"stroller\" reminds us of childhood and dependence. In that sense, we highlight the ways in which our childhood representations relate to disability through the formation of our perceptions of dependence on others and the provision of care. Finally, we argue that help and interdependence should be seen as silenced aspects of everyday life and if they are to enter the public sphere, the lives of the disabled wouldn’t be devalued."],"dc:identifier":["uoadl:2581880","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2581880"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ανθρώπινα δικαιώματα","Human Rights"],"dc:title":["Αναπηρία, εγκλεισμός και ανηλικοποίηση: η συμβολή των ιατρικών λόγων (discourses) στη δημιουργία ευάλωτων ζωών-Τα «παιδιά» που δεν μεγάλωσαν ποτέ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:22Z"}