{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2624000"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2624000","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναδρομική μελέτη παρατήρησης ασθενών με EGFR(+), μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, με στόχο την κλινική συσχέτιση του είδους των μεταλλάξεων του EGFR με την ανταπόκριση στη θεραπεία με τους διαθέσιμους EGFR-TKIs καθώς και ως προβλεπτικού δείκτη","abstract":"Υπόβαθρο: Οι ασθενείς με ΜΜΚΠ με μεταλλάξεις στο γονίδιο του υποδοχέα του επιδερμιδικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) αποτελούν μία διακριτή ομάδα ασθενών που ανταποκρίνονται στη θεραπεία με μικρομοριακούς αναστολείς τυροσινικών κινασών(TKIs). Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η κλινική συσχέτιση του EGFR γονότυπου με την ανταπόκριση στη θεραπεία με τους διαθέσιμους TKIs και η εκτίμηση του EGFR γονότυπου ως προβλεπτικού δείκτη. Μεθοδολογία: Εξετάστηκαν αναδρομικά 68 ιατρικοί φάκελοι ασθενών με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ με διάγνωση κατά το χρονικό διάστημα 2010-2016 και θετικό μοριακό έλεγχο για παρουσία μεταλλάξεων στο γονίδιο του EGFR, που έλαβαν στοχευμένη θεραπεία με ΤΚΙs, σε ένα ογκολογικό κέντρο της Ελλάδας. Αποτελέσματα: Το 54,4% των ασθενών με θετικό μοριακό έλεγχο ήταν γυναίκες και το 45,6% ήταν άνδρες. Ως συχνότερες μεταλλάξεις αναδείχθηκαν η απαλοιφή p.Ε746-Α750del στο εξώνιο 19(39/67=58,2%) και η σημειακή μετάλλαξη L858R στο εξώνιο 21(16/67=23,9%). Τη στιγμή της ολοκλήρωσης της συλλογής δεδομένων 47 ασθενείς είχαν ολοκληρώσει τρεις κύκλους θεραπείας με TKIs και είχαν επανασταδιοποιηθεί. Κατά την επανασταδιοποίηση 31,9%(15/47) παρουσίασε σταθερή νόσο (SD), 38,3%(18/47) μερική ανταπόκριση(PR) και 4,3%(2/47) πλήρη ανταπόκριση (CR), ενώ μόνο ένα 25,5%(12/47) παρουσίασε πρόοδο της νόσου(PD). Συγκρίνοντας την ανταπόκριση στη θεραπεία με TKIs στις διαφορετικές ομάδες μεταλλάξεων διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με τη μετάλλαξη L858R στο εξώνιο 21 και μεταλλάξεις στο εξώνιο 19 παρουσίαζαν μερική ή πλήρη ανταπόκριση(PR/CR) στους TKIs σε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σε σχέση με ασθενείς που έφεραν μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 (75% vs 43,8% vs 0% αντίστοιχα). Ο μέσος χρόνος μέχρι την υποτροπή της νόσου (mPFS) ήταν για τουs ασθενείς με μετάλλαξη στο εξώνιο 21 22.9 μήνες, για τους ασθενείς με μετάλλαξη στο εξώνιο 19 13.9 μήνες και για τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 4.75 μήνες. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης (mOS) των ασθενών με μετάλλαξη στο εξώνιο 21 ήταν 25.1 μήνες, των ασθενών με μετάλλαξη στο εξώνιο 19 35.8 μήνες και των ασθενών με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 13.8 μήνες. Κατά τη συγκριτική μελέτη του EGFR γονότυπου και των δεικτών επιβίωσης διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με L858R στο εξώνιο 21 είχαν σημαντικά μικρότερο κίνδυνο υποτροπής της νόσου σε σχέση με τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20(HR=0,25, p=0,018), ενώ οι ασθενείς με απαλοιφές στο εξώνιο 19 σημαντικά μικρότερο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20(HR=0,29, p=0,007). Η σύγκριση των αντίστοιχων δεικτών μεταξύ των δύο ομάδων ασθενών με μεταλλάξεις στο εξώνιο 19 και 21, δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές. Συμπεράσματα: Η παρουσία της μετάλλαξης L858R στο εξώνιο 21 και μεταλλάξεων στο εξώνιο 19 αποτελούν προβλεπτικούς δείκτες καλύτερης ανταπόκρισης στη θεραπεία με TKIs. Επίσης η παρουσία μεταλλάξεων στο εξώνιο 19 σχετίζεται ανεξάρτητα με καλύτερη επιβίωση των ασθενών αυτών.","abstract_html":"Υπόβαθρο: Οι ασθενείς με ΜΜΚΠ με μεταλλάξεις στο γονίδιο του υποδοχέα του επιδερμιδικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) αποτελούν μία διακριτή ομάδα ασθενών που ανταποκρίνονται στη θεραπεία με μικρομοριακούς αναστολείς τυροσινικών κινασών(TKIs). Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η κλινική συσχέτιση του EGFR γονότυπου με την ανταπόκριση στη θεραπεία με τους διαθέσιμους TKIs και η εκτίμηση του EGFR γονότυπου ως προβλεπτικού δείκτη. Μεθοδολογία: Εξετάστηκαν αναδρομικά 68 ιατρικοί φάκελοι ασθενών με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ με διάγνωση κατά το χρονικό διάστημα 2010-2016 και θετικό μοριακό έλεγχο για παρουσία μεταλλάξεων στο γονίδιο του EGFR, που έλαβαν στοχευμένη θεραπεία με ΤΚΙs, σε ένα ογκολογικό κέντρο της Ελλάδας. Αποτελέσματα: Το 54,4% των ασθενών με θετικό μοριακό έλεγχο ήταν γυναίκες και το 45,6% ήταν άνδρες. Ως συχνότερες μεταλλάξεις αναδείχθηκαν η απαλοιφή p.Ε746-Α750del στο εξώνιο 19(39/67=58,2%) και η σημειακή μετάλλαξη L858R στο εξώνιο 21(16/67=23,9%). Τη στιγμή της ολοκλήρωσης της συλλογής δεδομένων 47 ασθενείς είχαν ολοκληρώσει τρεις κύκλους θεραπείας με TKIs και είχαν επανασταδιοποιηθεί. Κατά την επανασταδιοποίηση 31,9%(15/47) παρουσίασε σταθερή νόσο (SD), 38,3%(18/47) μερική ανταπόκριση(PR) και 4,3%(2/47) πλήρη ανταπόκριση (CR), ενώ μόνο ένα 25,5%(12/47) παρουσίασε πρόοδο της νόσου(PD). Συγκρίνοντας την ανταπόκριση στη θεραπεία με TKIs στις διαφορετικές ομάδες μεταλλάξεων διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με τη μετάλλαξη L858R στο εξώνιο 21 και μεταλλάξεις στο εξώνιο 19 παρουσίαζαν μερική ή πλήρη ανταπόκριση(PR/CR) στους TKIs σε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σε σχέση με ασθενείς που έφεραν μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 (75% vs 43,8% vs 0% αντίστοιχα). Ο μέσος χρόνος μέχρι την υποτροπή της νόσου (mPFS) ήταν για τουs ασθενείς με μετάλλαξη στο εξώνιο 21 22.9 μήνες, για τους ασθενείς με μετάλλαξη στο εξώνιο 19 13.9 μήνες και για τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 4.75 μήνες. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης (mOS) των ασθενών με μετάλλαξη στο εξώνιο 21 ήταν 25.1 μήνες, των ασθενών με μετάλλαξη στο εξώνιο 19 35.8 μήνες και των ασθενών με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 13.8 μήνες. Κατά τη συγκριτική μελέτη του EGFR γονότυπου και των δεικτών επιβίωσης διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με L858R στο εξώνιο 21 είχαν σημαντικά μικρότερο κίνδυνο υποτροπής της νόσου σε σχέση με τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20(HR=0,25, p=0,018), ενώ οι ασθενείς με απαλοιφές στο εξώνιο 19 σημαντικά μικρότερο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20(HR=0,29, p=0,007). Η σύγκριση των αντίστοιχων δεικτών μεταξύ των δύο ομάδων ασθενών με μεταλλάξεις στο εξώνιο 19 και 21, δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές. Συμπεράσματα: Η παρουσία της μετάλλαξης L858R στο εξώνιο 21 και μεταλλάξεων στο εξώνιο 19 αποτελούν προβλεπτικούς δείκτες καλύτερης ανταπόκρισης στη θεραπεία με TKIs. Επίσης η παρουσία μεταλλάξεων στο εξώνιο 19 σχετίζεται ανεξάρτητα με καλύτερη επιβίωση των ασθενών αυτών.","abstract_has_math":false,"creators":["Παρασκευά Μαρία","Paraskeva Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2624000"],"render_values":[{"text":"uoadl:2624000","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2624000","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2624000","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2624000","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παρασκευά Μαρία","Paraskeva Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2624000","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2624000"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόβαθρο: Οι ασθενείς με ΜΜΚΠ με μεταλλάξεις στο γονίδιο του υποδοχέα του επιδερμιδικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) αποτελούν μία διακριτή ομάδα ασθενών που ανταποκρίνονται στη θεραπεία με μικρομοριακούς αναστολείς τυροσινικών κινασών(TKIs). Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η κλινική συσχέτιση του EGFR γονότυπου με την ανταπόκριση στη θεραπεία με τους διαθέσιμους TKIs και η εκτίμηση του EGFR γονότυπου ως προβλεπτικού δείκτη. Μεθοδολογία: Εξετάστηκαν αναδρομικά 68 ιατρικοί φάκελοι ασθενών με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ με διάγνωση κατά το χρονικό διάστημα 2010-2016 και θετικό μοριακό έλεγχο για παρουσία μεταλλάξεων στο γονίδιο του EGFR, που έλαβαν στοχευμένη θεραπεία με ΤΚΙs, σε ένα ογκολογικό κέντρο της Ελλάδας. Αποτελέσματα: Το 54,4% των ασθενών με θετικό μοριακό έλεγχο ήταν γυναίκες και το 45,6% ήταν άνδρες. Ως συχνότερες μεταλλάξεις αναδείχθηκαν η απαλοιφή p.Ε746-Α750del στο εξώνιο 19(39/67=58,2%) και η σημειακή μετάλλαξη L858R στο εξώνιο 21(16/67=23,9%). Τη στιγμή της ολοκλήρωσης της συλλογής δεδομένων 47 ασθενείς είχαν ολοκληρώσει τρεις κύκλους θεραπείας με TKIs και είχαν επανασταδιοποιηθεί. Κατά την επανασταδιοποίηση 31,9%(15/47) παρουσίασε σταθερή νόσο (SD), 38,3%(18/47) μερική ανταπόκριση(PR) και 4,3%(2/47) πλήρη ανταπόκριση (CR), ενώ μόνο ένα 25,5%(12/47) παρουσίασε πρόοδο της νόσου(PD). Συγκρίνοντας την ανταπόκριση στη θεραπεία με TKIs στις διαφορετικές ομάδες μεταλλάξεων διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με τη μετάλλαξη L858R στο εξώνιο 21 και μεταλλάξεις στο εξώνιο 19 παρουσίαζαν μερική ή πλήρη ανταπόκριση(PR/CR) στους TKIs σε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σε σχέση με ασθενείς που έφεραν μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 (75% vs 43,8% vs 0% αντίστοιχα). Ο μέσος χρόνος μέχρι την υποτροπή της νόσου (mPFS) ήταν για τουs ασθενείς με μετάλλαξη στο εξώνιο 21 22.9 μήνες, για τους ασθενείς με μετάλλαξη στο εξώνιο 19 13.9 μήνες και για τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 4.75 μήνες. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης (mOS) των ασθενών με μετάλλαξη στο εξώνιο 21 ήταν 25.1 μήνες, των ασθενών με μετάλλαξη στο εξώνιο 19 35.8 μήνες και των ασθενών με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 13.8 μήνες. Κατά τη συγκριτική μελέτη του EGFR γονότυπου και των δεικτών επιβίωσης διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με L858R στο εξώνιο 21 είχαν σημαντικά μικρότερο κίνδυνο υποτροπής της νόσου σε σχέση με τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20(HR=0,25, p=0,018), ενώ οι ασθενείς με απαλοιφές στο εξώνιο 19 σημαντικά μικρότερο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20(HR=0,29, p=0,007). Η σύγκριση των αντίστοιχων δεικτών μεταξύ των δύο ομάδων ασθενών με μεταλλάξεις στο εξώνιο 19 και 21, δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές. Συμπεράσματα: Η παρουσία της μετάλλαξης L858R στο εξώνιο 21 και μεταλλάξεων στο εξώνιο 19 αποτελούν προβλεπτικούς δείκτες καλύτερης ανταπόκρισης στη θεραπεία με TKIs. Επίσης η παρουσία μεταλλάξεων στο εξώνιο 19 σχετίζεται ανεξάρτητα με καλύτερη επιβίωση των ασθενών αυτών.","Background: Epidermal growth factor mutations (EGFR) define a subset of non-small cell lung cancers that are sensitive to targeted therapy with tyrosine kinase inhibitors(TKIs). Purpose: The aim of this study is to explore the relationship between EGFR mutation type and responsiveness of the neoplasms harboring such mutations to nowadays available tyrosine kinase inhibitors, as well as to assess the EGFR mutation type as a predictive factor. Methods: A retrospective analysis of 68 medical records of patients with non-small cell lung cancer harboring EGFR mutations, who were diagnosed between 2010 and 2016 and who had been treated with tyrosine kinase inhibitors, was performed in a specialized oncology department in Athens, Greece. Results: 54,4% of the patients with EGFR(+) NSCLC were female and 45,6% were male. The two most commonly identified EGFR mutations were exon 19 deletion mutations (39/67=58,2%) and exon 21 L858R point mutations (16/67=23,9%). At the cutoff point 47 patients had received three cycles of targeted therapy with TKIs and had been reevaluated. 31,9%(15/47) presented with stable disease according to RECIST criteria, 38,3%(18/47) with partial response, 4,3%(2/47) with complete response and only 25,5%(12/47) had progressive disease. Comparative analysis showed that patients with exon 21 L858R point mutations and exon 19 deletion mutations had significantly higher overall response rates(ORR:PR+CR) than patients with exon 18/20 mutations (75% vs 43,8% vs 0% respectively). Median progression- free survival (mPFS) was 22.9 months for patients with exon 21 L858R point mutations, 13.9 months for patient with exon 19 mutations and 4.75 months for patients with exon 18/20 mutations. Median overall survival (mOS) was 25.1 months in the exon 21 mutational group, 35.8 months in the exon 19 group and 13.8 months in the exon 18/20 group. However, preplanned analysis showed that patients harboring exon 21 L858R point mutations had a significantly lower risk of disease recurrence compared to patients with exon 18/20 mutations (HR=0,25, p=0,018). On the other hand, overall survival was significantly longer for patients with exon 19 mutation and consequently exon 19 mutational group had a significantly lower risk of dying compared to exon 18/20 group (HR=0,29, p=0,007). By contrast, there were no significant differences by mutational group for patients with exon 21 L858R point mutations and exon 19 mutations according mPFS, mOS, risk of disease reccurence (p=0,343) and risk of dying (p=0,286). Conclusions: EGFR mutations in exon 19 and EGFR L858R point mutation in exon 21 are predictive of response to therapy with tyrosine kinase inhibitors. The subset of patients with exon 19 mutations has significantly longer median survival compared to patients with mutations in exon 18/20."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναδρομική μελέτη παρατήρησης ασθενών με EGFR(+), μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, με στόχο την κλινική συσχέτιση του είδους των μεταλλάξεων του EGFR με την ανταπόκριση στη θεραπεία με τους διαθέσιμους EGFR-TKIs καθώς και ως προβλεπτικού δείκτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παρασκευά Μαρία","Paraskeva Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Υπόβαθρο: Οι ασθενείς με ΜΜΚΠ με μεταλλάξεις στο γονίδιο του υποδοχέα του επιδερμιδικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) αποτελούν μία διακριτή ομάδα ασθενών που ανταποκρίνονται στη θεραπεία με μικρομοριακούς αναστολείς τυροσινικών κινασών(TKIs). Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η κλινική συσχέτιση του EGFR γονότυπου με την ανταπόκριση στη θεραπεία με τους διαθέσιμους TKIs και η εκτίμηση του EGFR γονότυπου ως προβλεπτικού δείκτη. Μεθοδολογία: Εξετάστηκαν αναδρομικά 68 ιατρικοί φάκελοι ασθενών με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ με διάγνωση κατά το χρονικό διάστημα 2010-2016 και θετικό μοριακό έλεγχο για παρουσία μεταλλάξεων στο γονίδιο του EGFR, που έλαβαν στοχευμένη θεραπεία με ΤΚΙs, σε ένα ογκολογικό κέντρο της Ελλάδας. Αποτελέσματα: Το 54,4% των ασθενών με θετικό μοριακό έλεγχο ήταν γυναίκες και το 45,6% ήταν άνδρες. Ως συχνότερες μεταλλάξεις αναδείχθηκαν η απαλοιφή p.Ε746-Α750del στο εξώνιο 19(39/67=58,2%) και η σημειακή μετάλλαξη L858R στο εξώνιο 21(16/67=23,9%). Τη στιγμή της ολοκλήρωσης της συλλογής δεδομένων 47 ασθενείς είχαν ολοκληρώσει τρεις κύκλους θεραπείας με TKIs και είχαν επανασταδιοποιηθεί. Κατά την επανασταδιοποίηση 31,9%(15/47) παρουσίασε σταθερή νόσο (SD), 38,3%(18/47) μερική ανταπόκριση(PR) και 4,3%(2/47) πλήρη ανταπόκριση (CR), ενώ μόνο ένα 25,5%(12/47) παρουσίασε πρόοδο της νόσου(PD). Συγκρίνοντας την ανταπόκριση στη θεραπεία με TKIs στις διαφορετικές ομάδες μεταλλάξεων διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με τη μετάλλαξη L858R στο εξώνιο 21 και μεταλλάξεις στο εξώνιο 19 παρουσίαζαν μερική ή πλήρη ανταπόκριση(PR/CR) στους TKIs σε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σε σχέση με ασθενείς που έφεραν μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 (75% vs 43,8% vs 0% αντίστοιχα). Ο μέσος χρόνος μέχρι την υποτροπή της νόσου (mPFS) ήταν για τουs ασθενείς με μετάλλαξη στο εξώνιο 21 22.9 μήνες, για τους ασθενείς με μετάλλαξη στο εξώνιο 19 13.9 μήνες και για τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 4.75 μήνες. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης (mOS) των ασθενών με μετάλλαξη στο εξώνιο 21 ήταν 25.1 μήνες, των ασθενών με μετάλλαξη στο εξώνιο 19 35.8 μήνες και των ασθενών με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20 13.8 μήνες. Κατά τη συγκριτική μελέτη του EGFR γονότυπου και των δεικτών επιβίωσης διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με L858R στο εξώνιο 21 είχαν σημαντικά μικρότερο κίνδυνο υποτροπής της νόσου σε σχέση με τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20(HR=0,25, p=0,018), ενώ οι ασθενείς με απαλοιφές στο εξώνιο 19 σημαντικά μικρότερο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς με μεταλλάξεις στα εξώνια 18/20(HR=0,29, p=0,007). Η σύγκριση των αντίστοιχων δεικτών μεταξύ των δύο ομάδων ασθενών με μεταλλάξεις στο εξώνιο 19 και 21, δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές. Συμπεράσματα: Η παρουσία της μετάλλαξης L858R στο εξώνιο 21 και μεταλλάξεων στο εξώνιο 19 αποτελούν προβλεπτικούς δείκτες καλύτερης ανταπόκρισης στη θεραπεία με TKIs. Επίσης η παρουσία μεταλλάξεων στο εξώνιο 19 σχετίζεται ανεξάρτητα με καλύτερη επιβίωση των ασθενών αυτών.","Background: Epidermal growth factor mutations (EGFR) define a subset of non-small cell lung cancers that are sensitive to targeted therapy with tyrosine kinase inhibitors(TKIs). Purpose: The aim of this study is to explore the relationship between EGFR mutation type and responsiveness of the neoplasms harboring such mutations to nowadays available tyrosine kinase inhibitors, as well as to assess the EGFR mutation type as a predictive factor. Methods: A retrospective analysis of 68 medical records of patients with non-small cell lung cancer harboring EGFR mutations, who were diagnosed between 2010 and 2016 and who had been treated with tyrosine kinase inhibitors, was performed in a specialized oncology department in Athens, Greece. Results: 54,4% of the patients with EGFR(+) NSCLC were female and 45,6% were male. The two most commonly identified EGFR mutations were exon 19 deletion mutations (39/67=58,2%) and exon 21 L858R point mutations (16/67=23,9%). At the cutoff point 47 patients had received three cycles of targeted therapy with TKIs and had been reevaluated. 31,9%(15/47) presented with stable disease according to RECIST criteria, 38,3%(18/47) with partial response, 4,3%(2/47) with complete response and only 25,5%(12/47) had progressive disease. Comparative analysis showed that patients with exon 21 L858R point mutations and exon 19 deletion mutations had significantly higher overall response rates(ORR:PR+CR) than patients with exon 18/20 mutations (75% vs 43,8% vs 0% respectively). Median progression- free survival (mPFS) was 22.9 months for patients with exon 21 L858R point mutations, 13.9 months for patient with exon 19 mutations and 4.75 months for patients with exon 18/20 mutations. Median overall survival (mOS) was 25.1 months in the exon 21 mutational group, 35.8 months in the exon 19 group and 13.8 months in the exon 18/20 group. However, preplanned analysis showed that patients harboring exon 21 L858R point mutations had a significantly lower risk of disease recurrence compared to patients with exon 18/20 mutations (HR=0,25, p=0,018). On the other hand, overall survival was significantly longer for patients with exon 19 mutation and consequently exon 19 mutational group had a significantly lower risk of dying compared to exon 18/20 group (HR=0,29, p=0,007). By contrast, there were no significant differences by mutational group for patients with exon 21 L858R point mutations and exon 19 mutations according mPFS, mOS, risk of disease reccurence (p=0,343) and risk of dying (p=0,286). Conclusions: EGFR mutations in exon 19 and EGFR L858R point mutation in exon 21 are predictive of response to therapy with tyrosine kinase inhibitors. The subset of patients with exon 19 mutations has significantly longer median survival compared to patients with mutations in exon 18/20."],"dc:identifier":["uoadl:2624000","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2624000"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αναδρομική μελέτη παρατήρησης ασθενών με EGFR(+), μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, με στόχο την κλινική συσχέτιση του είδους των μεταλλάξεων του EGFR με την ανταπόκριση στη θεραπεία με τους διαθέσιμους EGFR-TKIs καθώς και ως προβλεπτικού δείκτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:26Z"}