{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2629880"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2629880","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο χρονισμός διαστήματος σε ενήλικα άτομα με νευροαναπτυξιακές διαταραχές","abstract":"Οι άνθρωποι μπορεί να αισθάνονται ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα ή αργά, δηλαδή ο χρόνος μπορεί να υπερ ή υπο εκτιμάται, πράγμα το οποίο συνδέεται με το πως ο νους επεξεργάζεται την περιβαλλοντική πληροφορία μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η αντίληψη του χρόνου είναι μια έννοια που περιγράφει την υποκειμενική εμπειρία του χρόνου και πώς ένα άτομο ερμηνεύει τη διάρκεια ενός γεγονότος. Αφού δεν υπάρχει αισθητήριο όργανο για την αντίληψη του χρόνου η μελέτη της είναι ένα πολύτιμο εργαλείο διερεύνησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι παθοφυσιολογικές στρεβλώσεις στην ανθρώπινη χρονικότητα και στην αντίληψη του χρόνου παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την έρευνα για την κατανόηση ιδιαιτεροτήτων ατόμων που πάσχουν από Νευροαναπτυξιακές διαταραχές (ΝΑΔ) όπως η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) και Διαταραχή του Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Έχει βρεθεί ότι τα άτομα με ΔΕΠΥ εμφανίζουν σημαντικά ευρεία διακύμανση στην αντίληψη και αναπαραγωγή χρονικών γεγονότων, ενώ τα άτομα με ΔΑΦ τείνουν σταθερά να αντιλαμβάνονται βραχύτερα τη διάρκεια των γεγονότων όπως και την αναπαραγωγή τους. Η παρούσα μελέτη αποτελεί μέρος του πρωτοκόλλου κλινικής και νευροψυχολογικής διερεύνησης ατόμων με ΝΑΔ όπου συμμετέχουν συγκατατιθέμενοι ασθενείς που παρακολουθούνται από το Τμήμα Νευροαναπτυξιακών Διαταραχών της Ά Ψυχιατρικής Κλινικής ΕΚΠΑ. Χορηγήθηκε η νευροψυχολογική δοκιμασία αντίληψης χρονικών μεσοδιαστημάτων (interval timing) σε άτομα με ΔΕΠΥ, ΔΑΦ και υγιείς μάρτυρες (ΥΜ). Κατά την πειραματική διαδικασία οι συμμετέχοντες καλούνται να ακούσουν ένα ζεύγος τόνων συχνότητας 700HZ και διάρκειας 50 msec, ακολουθεί μία παύση 3 sec και στην συνέχεια ακούγεται ένα δεύτερο ζεύγος τόνων όμοιας συχνότητας και κυμαινόμενης διάρκειας. Ο εξεταζόμενος απαντά προφορικά αν η χρονική διάρκεια μεταξύ των δύο δεύτερων τόνων είναι μεγαλύτερη, μικρότερη ή ίση σε σύγκριση με τους δύο πρώτους. Η δοκιμασία περιλαμβάνει τη διάκριση 90 ζευγών χρονικών μεσοδιαστημάτων ηχητικής υφής, ψευδοτυχαία κατανεμημένων (60 άνισα και 30 ισόχρονα). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας φάνηκε πως η ομάδα ελέγχου είχε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σωστών απαντήσεων σε σχέση με την ομάδα ΔΑΦ και ΔΕΠΥ, κατί το οποίο είναι σύμφωνο με όσα αναμέναμε. Σημαντικό εύρημα επίσης είναι το ότι στην ομάδα του αυτισμού σημειώθηκε αύξηση των σωστών εκτιμήσεων με την πάροδο των δοκιμασιών. Ωστόσο, σημαντικά ήταν και τα ευρήματα όσον αφορά την ποιότητα των λαθών. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν την ομάδα του αυτισμού να έχει μεγαλύτερο αριθμό υπερεκτιμήσεων σε σχέση με τους ΥΜ, των οποίων ο αριθμός ήταν ενδεικτικά μικρότερος, ενώ η ομάδα της ΔΕΠΥ παρουσίασε σημαντική διαφορά στον αριθμό των υποεκτιμήσεων συγκριτικά με τους ΥΜ. Τα αποτελέσματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τα αποτελέσματα που αναμέναμε, καθώς σύμφωνα με τη βιβλιογραφία την τάση για υποεκτίμηση την έχουν τα άτομα με ΔΑΦ, ενώ τα άτομα με ΔΕΠΥ δεν παρουσιάζουν πάντα συμφωνία ως προς τα αποτελέσματα. Επιπρόσθετα, παρατηρήθηκε ότι με την πάροδο της δοκιμασίας οι υπερεκτιμήσεις μειώθηκαν τόσο για τους ΥΜ όσο και για τους ΔΕΠΥ συγκρίνοντας τις εκτιμήσεις στο δεύτερο μισό των δοκιμασιών σε σχέση με το πρώτο. Αντίστοιχα, μείωση των υπερεκτιμήσεων βρέθηκε και στους ΔΑΦ συγκρίνοντας τις 30 τελευταίες εκτιμήσεις σε σχέση με τις δεύτερες 30 από το σύνολο των 90 δοκιμασιών. Όσον αφορά τις υποεκτιμήσεις δεν σημειώθηκε κάποια βελτίωση ούτε εντός των ομάδων ούτε μεταξύ των ομάδων κατά τη διάρκεια των 90 δοκιμασιών. Από όλα τα παραπένω καθίσταται αυτονόητη η ανάγκη και επιθυμία να διερευνήσουμε το γεγονός ότι τα άτομα με ΔΑΦ παρουσίασαν μια μορφή μάθησης με την πάροδο των δοκιμασιών, πράγμα το οποίο δεν παρατηρήθηκε στην ομάδα της ΔΕΠΥ. Δημιουργείται, επομένως, η υπόθεση ότι τα άτομα με ΔΑΦ μπορεί να δημιουργούν μοτίβα ή να έχουν την ικανότητα να αναπτύσσουν τις επιτελικές τους λειτουργίες.","abstract_html":"Οι άνθρωποι μπορεί να αισθάνονται ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα ή αργά, δηλαδή ο χρόνος μπορεί να υπερ ή υπο εκτιμάται, πράγμα το οποίο συνδέεται με το πως ο νους επεξεργάζεται την περιβαλλοντική πληροφορία μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η αντίληψη του χρόνου είναι μια έννοια που περιγράφει την υποκειμενική εμπειρία του χρόνου και πώς ένα άτομο ερμηνεύει τη διάρκεια ενός γεγονότος. Αφού δεν υπάρχει αισθητήριο όργανο για την αντίληψη του χρόνου η μελέτη της είναι ένα πολύτιμο εργαλείο διερεύνησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι παθοφυσιολογικές στρεβλώσεις στην ανθρώπινη χρονικότητα και στην αντίληψη του χρόνου παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την έρευνα για την κατανόηση ιδιαιτεροτήτων ατόμων που πάσχουν από Νευροαναπτυξιακές διαταραχές (ΝΑΔ) όπως η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) και Διαταραχή του Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Έχει βρεθεί ότι τα άτομα με ΔΕΠΥ εμφανίζουν σημαντικά ευρεία διακύμανση στην αντίληψη και αναπαραγωγή χρονικών γεγονότων, ενώ τα άτομα με ΔΑΦ τείνουν σταθερά να αντιλαμβάνονται βραχύτερα τη διάρκεια των γεγονότων όπως και την αναπαραγωγή τους. Η παρούσα μελέτη αποτελεί μέρος του πρωτοκόλλου κλινικής και νευροψυχολογικής διερεύνησης ατόμων με ΝΑΔ όπου συμμετέχουν συγκατατιθέμενοι ασθενείς που παρακολουθούνται από το Τμήμα Νευροαναπτυξιακών Διαταραχών της Ά Ψυχιατρικής Κλινικής ΕΚΠΑ. Χορηγήθηκε η νευροψυχολογική δοκιμασία αντίληψης χρονικών μεσοδιαστημάτων (interval timing) σε άτομα με ΔΕΠΥ, ΔΑΦ και υγιείς μάρτυρες (ΥΜ). Κατά την πειραματική διαδικασία οι συμμετέχοντες καλούνται να ακούσουν ένα ζεύγος τόνων συχνότητας 700HZ και διάρκειας 50 msec, ακολουθεί μία παύση 3 sec και στην συνέχεια ακούγεται ένα δεύτερο ζεύγος τόνων όμοιας συχνότητας και κυμαινόμενης διάρκειας. Ο εξεταζόμενος απαντά προφορικά αν η χρονική διάρκεια μεταξύ των δύο δεύτερων τόνων είναι μεγαλύτερη, μικρότερη ή ίση σε σύγκριση με τους δύο πρώτους. Η δοκιμασία περιλαμβάνει τη διάκριση 90 ζευγών χρονικών μεσοδιαστημάτων ηχητικής υφής, ψευδοτυχαία κατανεμημένων (60 άνισα και 30 ισόχρονα). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας φάνηκε πως η ομάδα ελέγχου είχε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σωστών απαντήσεων σε σχέση με την ομάδα ΔΑΦ και ΔΕΠΥ, κατί το οποίο είναι σύμφωνο με όσα αναμέναμε. Σημαντικό εύρημα επίσης είναι το ότι στην ομάδα του αυτισμού σημειώθηκε αύξηση των σωστών εκτιμήσεων με την πάροδο των δοκιμασιών. Ωστόσο, σημαντικά ήταν και τα ευρήματα όσον αφορά την ποιότητα των λαθών. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν την ομάδα του αυτισμού να έχει μεγαλύτερο αριθμό υπερεκτιμήσεων σε σχέση με τους ΥΜ, των οποίων ο αριθμός ήταν ενδεικτικά μικρότερος, ενώ η ομάδα της ΔΕΠΥ παρουσίασε σημαντική διαφορά στον αριθμό των υποεκτιμήσεων συγκριτικά με τους ΥΜ. Τα αποτελέσματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τα αποτελέσματα που αναμέναμε, καθώς σύμφωνα με τη βιβλιογραφία την τάση για υποεκτίμηση την έχουν τα άτομα με ΔΑΦ, ενώ τα άτομα με ΔΕΠΥ δεν παρουσιάζουν πάντα συμφωνία ως προς τα αποτελέσματα. Επιπρόσθετα, παρατηρήθηκε ότι με την πάροδο της δοκιμασίας οι υπερεκτιμήσεις μειώθηκαν τόσο για τους ΥΜ όσο και για τους ΔΕΠΥ συγκρίνοντας τις εκτιμήσεις στο δεύτερο μισό των δοκιμασιών σε σχέση με το πρώτο. Αντίστοιχα, μείωση των υπερεκτιμήσεων βρέθηκε και στους ΔΑΦ συγκρίνοντας τις 30 τελευταίες εκτιμήσεις σε σχέση με τις δεύτερες 30 από το σύνολο των 90 δοκιμασιών. Όσον αφορά τις υποεκτιμήσεις δεν σημειώθηκε κάποια βελτίωση ούτε εντός των ομάδων ούτε μεταξύ των ομάδων κατά τη διάρκεια των 90 δοκιμασιών. Από όλα τα παραπένω καθίσταται αυτονόητη η ανάγκη και επιθυμία να διερευνήσουμε το γεγονός ότι τα άτομα με ΔΑΦ παρουσίασαν μια μορφή μάθησης με την πάροδο των δοκιμασιών, πράγμα το οποίο δεν παρατηρήθηκε στην ομάδα της ΔΕΠΥ. Δημιουργείται, επομένως, η υπόθεση ότι τα άτομα με ΔΑΦ μπορεί να δημιουργούν μοτίβα ή να έχουν την ικανότητα να αναπτύσσουν τις επιτελικές τους λειτουργίες.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπόκου Αναστασία","Bokou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:28Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2629880"],"render_values":[{"text":"uoadl:2629880","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2629880","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2629880","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2629880","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπόκου Αναστασία","Bokou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2629880","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2629880"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι άνθρωποι μπορεί να αισθάνονται ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα ή αργά, δηλαδή ο χρόνος μπορεί να υπερ ή υπο εκτιμάται, πράγμα το οποίο συνδέεται με το πως ο νους επεξεργάζεται την περιβαλλοντική πληροφορία μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η αντίληψη του χρόνου είναι μια έννοια που περιγράφει την υποκειμενική εμπειρία του χρόνου και πώς ένα άτομο ερμηνεύει τη διάρκεια ενός γεγονότος. Αφού δεν υπάρχει αισθητήριο όργανο για την αντίληψη του χρόνου η μελέτη της είναι ένα πολύτιμο εργαλείο διερεύνησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι παθοφυσιολογικές στρεβλώσεις στην ανθρώπινη χρονικότητα και στην αντίληψη του χρόνου παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την έρευνα για την κατανόηση ιδιαιτεροτήτων ατόμων που πάσχουν από Νευροαναπτυξιακές διαταραχές (ΝΑΔ) όπως η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) και Διαταραχή του Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Έχει βρεθεί ότι τα άτομα με ΔΕΠΥ εμφανίζουν σημαντικά ευρεία διακύμανση στην αντίληψη και αναπαραγωγή χρονικών γεγονότων, ενώ τα άτομα με ΔΑΦ τείνουν σταθερά να αντιλαμβάνονται βραχύτερα τη διάρκεια των γεγονότων όπως και την αναπαραγωγή τους. Η παρούσα μελέτη αποτελεί μέρος του πρωτοκόλλου κλινικής και νευροψυχολογικής διερεύνησης ατόμων με ΝΑΔ όπου συμμετέχουν συγκατατιθέμενοι ασθενείς που παρακολουθούνται από το Τμήμα Νευροαναπτυξιακών Διαταραχών της Ά Ψυχιατρικής Κλινικής ΕΚΠΑ. Χορηγήθηκε η νευροψυχολογική δοκιμασία αντίληψης χρονικών μεσοδιαστημάτων (interval timing) σε άτομα με ΔΕΠΥ, ΔΑΦ και υγιείς μάρτυρες (ΥΜ). Κατά την πειραματική διαδικασία οι συμμετέχοντες καλούνται να ακούσουν ένα ζεύγος τόνων συχνότητας 700HZ και διάρκειας 50 msec, ακολουθεί μία παύση 3 sec και στην συνέχεια ακούγεται ένα δεύτερο ζεύγος τόνων όμοιας συχνότητας και κυμαινόμενης διάρκειας. Ο εξεταζόμενος απαντά προφορικά αν η χρονική διάρκεια μεταξύ των δύο δεύτερων τόνων είναι μεγαλύτερη, μικρότερη ή ίση σε σύγκριση με τους δύο πρώτους. Η δοκιμασία περιλαμβάνει τη διάκριση 90 ζευγών χρονικών μεσοδιαστημάτων ηχητικής υφής, ψευδοτυχαία κατανεμημένων (60 άνισα και 30 ισόχρονα). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας φάνηκε πως η ομάδα ελέγχου είχε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σωστών απαντήσεων σε σχέση με την ομάδα ΔΑΦ και ΔΕΠΥ, κατί το οποίο είναι σύμφωνο με όσα αναμέναμε. Σημαντικό εύρημα επίσης είναι το ότι στην ομάδα του αυτισμού σημειώθηκε αύξηση των σωστών εκτιμήσεων με την πάροδο των δοκιμασιών. Ωστόσο, σημαντικά ήταν και τα ευρήματα όσον αφορά την ποιότητα των λαθών. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν την ομάδα του αυτισμού να έχει μεγαλύτερο αριθμό υπερεκτιμήσεων σε σχέση με τους ΥΜ, των οποίων ο αριθμός ήταν ενδεικτικά μικρότερος, ενώ η ομάδα της ΔΕΠΥ παρουσίασε σημαντική διαφορά στον αριθμό των υποεκτιμήσεων συγκριτικά με τους ΥΜ. Τα αποτελέσματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τα αποτελέσματα που αναμέναμε, καθώς σύμφωνα με τη βιβλιογραφία την τάση για υποεκτίμηση την έχουν τα άτομα με ΔΑΦ, ενώ τα άτομα με ΔΕΠΥ δεν παρουσιάζουν πάντα συμφωνία ως προς τα αποτελέσματα. Επιπρόσθετα, παρατηρήθηκε ότι με την πάροδο της δοκιμασίας οι υπερεκτιμήσεις μειώθηκαν τόσο για τους ΥΜ όσο και για τους ΔΕΠΥ συγκρίνοντας τις εκτιμήσεις στο δεύτερο μισό των δοκιμασιών σε σχέση με το πρώτο. Αντίστοιχα, μείωση των υπερεκτιμήσεων βρέθηκε και στους ΔΑΦ συγκρίνοντας τις 30 τελευταίες εκτιμήσεις σε σχέση με τις δεύτερες 30 από το σύνολο των 90 δοκιμασιών. Όσον αφορά τις υποεκτιμήσεις δεν σημειώθηκε κάποια βελτίωση ούτε εντός των ομάδων ούτε μεταξύ των ομάδων κατά τη διάρκεια των 90 δοκιμασιών. Από όλα τα παραπένω καθίσταται αυτονόητη η ανάγκη και επιθυμία να διερευνήσουμε το γεγονός ότι τα άτομα με ΔΑΦ παρουσίασαν μια μορφή μάθησης με την πάροδο των δοκιμασιών, πράγμα το οποίο δεν παρατηρήθηκε στην ομάδα της ΔΕΠΥ. Δημιουργείται, επομένως, η υπόθεση ότι τα άτομα με ΔΑΦ μπορεί να δημιουργούν μοτίβα ή να έχουν την ικανότητα να αναπτύσσουν τις επιτελικές τους λειτουργίες.","People may feel that time passes quickly or slowly, this happens because time may be over- or under-estimated, which is linked to how the mind processes the environmental information within certain time intervals. Time Perception is a concept that describes the subjective experience of time and how a person interprets the duration of an event. People with neurodevelopmental disorders such as Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and Autism Spectrum Disorder (ASD) present pathophysiological distortions in interval timing perception . ADHD patients exhibit a wide variation in the perception and reproduction of temporal events, while ASD patients tend to consistently perceive events as shorter and reproduce them shorter as well. This study is part of the protocol of clinical and neuropsychological investigation of people with neurodevelopmental disorders involving patients, who agreed to participate in the experiment, attended by the Department of Neurodevelopmental Disorders of the First Department of Psychiatry, Medical School, National and Kapodistrian University of Athens, Eginition Hospital, Athens. Differences among time interval perception was assessed between ADHD, ASD and healthy controls (HC). Subjects were asked to hear a pair of 700Hz frequency tones of a duration 50 msec, followed by a pause of 3 seconds, and then a second pair of tones of the same frequency and of varying durations. They answered verbally to questions on whether the time between the second pair of tones is longer, shorter or equal to the time between the first pair. The trial includes the identification of 90 pairs of temporal durations, pseudo-randomly distributed (60 unequal and 30 equal). The HC group showed significantly higher rates of correct responses than the ASD and ADHD group, which is in line with what we expected. The ASDgroup increased the correct estimates with the progression of the tests. Further, the ASD group displayed frequent overestimations of the tested durations, which were significantly higher than the HC, while the ADHD group showed consistent underestimations compared to the HC. These results contradict what we expected, since according to the literature people with ASD tend to underestimate durations, whereas people with ADHD present varying results.When comparing the estimates of the second half of the tests with the first half, overestimations were reduced for both the HC and ADHD groups. A decrease in overestimations was also found in the ASD group, when comparing the last third with the second third of the tests. To conclude we suggest, that there is a major need to further investigate due to the fact that people with ASD have presented a form of learning with the progression of the tests, while this was not observed in the ADHD group. We hypothesize, that people with ASD can create patterns or have the ability to develop their executive functions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο χρονισμός διαστήματος σε ενήλικα άτομα με νευροαναπτυξιακές διαταραχές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπόκου Αναστασία","Bokou Anastasia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Οι άνθρωποι μπορεί να αισθάνονται ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα ή αργά, δηλαδή ο χρόνος μπορεί να υπερ ή υπο εκτιμάται, πράγμα το οποίο συνδέεται με το πως ο νους επεξεργάζεται την περιβαλλοντική πληροφορία μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η αντίληψη του χρόνου είναι μια έννοια που περιγράφει την υποκειμενική εμπειρία του χρόνου και πώς ένα άτομο ερμηνεύει τη διάρκεια ενός γεγονότος. Αφού δεν υπάρχει αισθητήριο όργανο για την αντίληψη του χρόνου η μελέτη της είναι ένα πολύτιμο εργαλείο διερεύνησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι παθοφυσιολογικές στρεβλώσεις στην ανθρώπινη χρονικότητα και στην αντίληψη του χρόνου παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την έρευνα για την κατανόηση ιδιαιτεροτήτων ατόμων που πάσχουν από Νευροαναπτυξιακές διαταραχές (ΝΑΔ) όπως η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) και Διαταραχή του Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Έχει βρεθεί ότι τα άτομα με ΔΕΠΥ εμφανίζουν σημαντικά ευρεία διακύμανση στην αντίληψη και αναπαραγωγή χρονικών γεγονότων, ενώ τα άτομα με ΔΑΦ τείνουν σταθερά να αντιλαμβάνονται βραχύτερα τη διάρκεια των γεγονότων όπως και την αναπαραγωγή τους. Η παρούσα μελέτη αποτελεί μέρος του πρωτοκόλλου κλινικής και νευροψυχολογικής διερεύνησης ατόμων με ΝΑΔ όπου συμμετέχουν συγκατατιθέμενοι ασθενείς που παρακολουθούνται από το Τμήμα Νευροαναπτυξιακών Διαταραχών της Ά Ψυχιατρικής Κλινικής ΕΚΠΑ. Χορηγήθηκε η νευροψυχολογική δοκιμασία αντίληψης χρονικών μεσοδιαστημάτων (interval timing) σε άτομα με ΔΕΠΥ, ΔΑΦ και υγιείς μάρτυρες (ΥΜ). Κατά την πειραματική διαδικασία οι συμμετέχοντες καλούνται να ακούσουν ένα ζεύγος τόνων συχνότητας 700HZ και διάρκειας 50 msec, ακολουθεί μία παύση 3 sec και στην συνέχεια ακούγεται ένα δεύτερο ζεύγος τόνων όμοιας συχνότητας και κυμαινόμενης διάρκειας. Ο εξεταζόμενος απαντά προφορικά αν η χρονική διάρκεια μεταξύ των δύο δεύτερων τόνων είναι μεγαλύτερη, μικρότερη ή ίση σε σύγκριση με τους δύο πρώτους. Η δοκιμασία περιλαμβάνει τη διάκριση 90 ζευγών χρονικών μεσοδιαστημάτων ηχητικής υφής, ψευδοτυχαία κατανεμημένων (60 άνισα και 30 ισόχρονα). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας φάνηκε πως η ομάδα ελέγχου είχε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σωστών απαντήσεων σε σχέση με την ομάδα ΔΑΦ και ΔΕΠΥ, κατί το οποίο είναι σύμφωνο με όσα αναμέναμε. Σημαντικό εύρημα επίσης είναι το ότι στην ομάδα του αυτισμού σημειώθηκε αύξηση των σωστών εκτιμήσεων με την πάροδο των δοκιμασιών. Ωστόσο, σημαντικά ήταν και τα ευρήματα όσον αφορά την ποιότητα των λαθών. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν την ομάδα του αυτισμού να έχει μεγαλύτερο αριθμό υπερεκτιμήσεων σε σχέση με τους ΥΜ, των οποίων ο αριθμός ήταν ενδεικτικά μικρότερος, ενώ η ομάδα της ΔΕΠΥ παρουσίασε σημαντική διαφορά στον αριθμό των υποεκτιμήσεων συγκριτικά με τους ΥΜ. Τα αποτελέσματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τα αποτελέσματα που αναμέναμε, καθώς σύμφωνα με τη βιβλιογραφία την τάση για υποεκτίμηση την έχουν τα άτομα με ΔΑΦ, ενώ τα άτομα με ΔΕΠΥ δεν παρουσιάζουν πάντα συμφωνία ως προς τα αποτελέσματα. Επιπρόσθετα, παρατηρήθηκε ότι με την πάροδο της δοκιμασίας οι υπερεκτιμήσεις μειώθηκαν τόσο για τους ΥΜ όσο και για τους ΔΕΠΥ συγκρίνοντας τις εκτιμήσεις στο δεύτερο μισό των δοκιμασιών σε σχέση με το πρώτο. Αντίστοιχα, μείωση των υπερεκτιμήσεων βρέθηκε και στους ΔΑΦ συγκρίνοντας τις 30 τελευταίες εκτιμήσεις σε σχέση με τις δεύτερες 30 από το σύνολο των 90 δοκιμασιών. Όσον αφορά τις υποεκτιμήσεις δεν σημειώθηκε κάποια βελτίωση ούτε εντός των ομάδων ούτε μεταξύ των ομάδων κατά τη διάρκεια των 90 δοκιμασιών. Από όλα τα παραπένω καθίσταται αυτονόητη η ανάγκη και επιθυμία να διερευνήσουμε το γεγονός ότι τα άτομα με ΔΑΦ παρουσίασαν μια μορφή μάθησης με την πάροδο των δοκιμασιών, πράγμα το οποίο δεν παρατηρήθηκε στην ομάδα της ΔΕΠΥ. Δημιουργείται, επομένως, η υπόθεση ότι τα άτομα με ΔΑΦ μπορεί να δημιουργούν μοτίβα ή να έχουν την ικανότητα να αναπτύσσουν τις επιτελικές τους λειτουργίες.","People may feel that time passes quickly or slowly, this happens because time may be over- or under-estimated, which is linked to how the mind processes the environmental information within certain time intervals. Time Perception is a concept that describes the subjective experience of time and how a person interprets the duration of an event. People with neurodevelopmental disorders such as Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and Autism Spectrum Disorder (ASD) present pathophysiological distortions in interval timing perception . ADHD patients exhibit a wide variation in the perception and reproduction of temporal events, while ASD patients tend to consistently perceive events as shorter and reproduce them shorter as well. This study is part of the protocol of clinical and neuropsychological investigation of people with neurodevelopmental disorders involving patients, who agreed to participate in the experiment, attended by the Department of Neurodevelopmental Disorders of the First Department of Psychiatry, Medical School, National and Kapodistrian University of Athens, Eginition Hospital, Athens. Differences among time interval perception was assessed between ADHD, ASD and healthy controls (HC). Subjects were asked to hear a pair of 700Hz frequency tones of a duration 50 msec, followed by a pause of 3 seconds, and then a second pair of tones of the same frequency and of varying durations. They answered verbally to questions on whether the time between the second pair of tones is longer, shorter or equal to the time between the first pair. The trial includes the identification of 90 pairs of temporal durations, pseudo-randomly distributed (60 unequal and 30 equal). The HC group showed significantly higher rates of correct responses than the ASD and ADHD group, which is in line with what we expected. The ASDgroup increased the correct estimates with the progression of the tests. Further, the ASD group displayed frequent overestimations of the tested durations, which were significantly higher than the HC, while the ADHD group showed consistent underestimations compared to the HC. These results contradict what we expected, since according to the literature people with ASD tend to underestimate durations, whereas people with ADHD present varying results.When comparing the estimates of the second half of the tests with the first half, overestimations were reduced for both the HC and ADHD groups. A decrease in overestimations was also found in the ASD group, when comparing the last third with the second third of the tests. To conclude we suggest, that there is a major need to further investigate due to the fact that people with ASD have presented a form of learning with the progression of the tests, while this was not observed in the ADHD group. We hypothesize, that people with ASD can create patterns or have the ability to develop their executive functions."],"dc:identifier":["uoadl:2629880","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2629880"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο χρονισμός διαστήματος σε ενήλικα άτομα με νευροαναπτυξιακές διαταραχές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:28Z"}