{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2658819"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2658819","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαφωνίες και τρόποι επίλυσης για εξαρτημένα εδάφη στην αντίπερα ακτή (περαία). Τα παραδείγματα από Σαμοθράκη, Μυτιλήνη και Σάμο μεταξύ 5ου και 2ου αι. π.Χ.","abstract":"Η δημιουργία της πόλης-κράτους την αρχαϊκή περίοδο αποτελεί σημείο αναφοράς στην αρχαία ιστορία. Η νέα μορφή πολιτικής οργάνωσης εντοπίζεται κυρίως σε παραθαλάσσιες και νησιωτικές περιοχές. Από τα τέλη του 8ου και τις αρχές του 7ου αι. π.Χ. η γειτνίαση πολλών νησιών με τα απέναντι παράλια συνέβαλε στη δημιουργία μόνιμων εγκαταστάσεων σε αυτές τις περιοχές. Ο συνηθέστερος τρόπος με τον οποίο δηλωνόταν η κατάληψη και κατοχή τμήματος γης στην ηπειρωτική χώρα από την απέναντι νησιωτική πόλη γινόταν με τη χρήση του όρου «περαία» ενώ σπανιότερα χρησιμοποιούνταν οι λέξεις «ήπειρος» και «αιγιαλός». Το φαινόμενο διατήρησης περαίας εντοπίζεται κυρίως σε νησιά του Αιγαίου και λιγότερο του Ιονίου Πελάγους. Θέμα της παρούσας εργασίας είναι κατά πόσο οι περαίες αποτέλεσαν πεδίο αντιπαράθεσης και διαφωνίας με τις γειτονικές προς την περαία πολιτικές οντότητες. Η αρχική σκέψη ότι, σε γενικές γραμμές, οι νησιωτικές πόλεις δε βίωσαν συνοριακές μεταβολές στο πλαίσιο της νησιωτικής τους χώρας προκάλεσε το ερώτημα αν κάτι τέτοιο ίσχυε και για τις περαίες τους. Από την αρχή της μελέτης προέκυψαν πλείστα στοιχεία για συνεχείς διενέξεις, με κύρια πηγή πληροφόρησης τις επιγραφικές μαρτυρίες και δευτερευόντως φιλολογικά κείμενα. Λόγω της πληθώρας των στοιχείων στη διπλωματική εργασία αναλύονται τα ιστορικά παραδείγματα από τη Σαμοθράκη, τη Μυτιλήνη και τη Σάμο την περίοδο μεταξύ 5ου - 2ου αι. π.Χ. Η οικονομική εκμετάλλευση της κάθε περιοχής αποτελούσε τη βασική αιτία έναρξης της κάθε έριδας. Ο συνηθέστερος τρόπος επίλυσης εδαφικών διαφωνιών αποτελούσε η διαιτησία από μία τρίτη μη άμεσα εμπλεκόμενη πολιτική οντότητα. Αυτή παρενέβαινε είτε κατόπιν ανάθεσης ή και αυτοβούλως. Το φαινόμενο της διαιτησίας αναπτύχθηκε ιδιαίτερα την ελληνιστική περίοδο ενώ πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ποιοι αλλά πρωτίστως γιατί αναλαμβάνουν ρόλο διαιτητή. Πάντως, οι διαφορές μεταξύ των πόλεων μπορεί να επιλύονταν και με τα όπλα. Όπως προκύπτει από την έρευνα περί του θέματος, σε πόλεμο κατέφευγαν οι αντιμαχόμενες πλευρές κυρίως τα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια. Η επέκταση της νησιωτικής πόλης-κράτους στην απέναντι ηπειρωτική χώρα προξενούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας τον φθόνο και την αντιπαλότητα των γειτονικών προς την περαία πόλεων. Οι νησιώτες προς ενίσχυση της θέσης τους επιδίωκαν την ανάπτυξη στενότερων δεσμών με τα ηπειρωτικά τμήματα της χώρας τους, κυρίως μέσω της θρησκείας. Εν κατακλείδι, παρά τις συχνές εδαφικές μεταβολές, οι νησιωτικές πόλεις δεν παραιτήθηκαν ποτέ από την επιθυμία τους για διατήρηση ηπειρωτικών κτήσεων. Δεν αποτελεί υπερβολή πως η περαία ως πολιτικό φαινόμενο αποτελεί δημιούργημα της πόλης-κράτους το οποίο επιβίωσε όσο και ο θεσμός που το γέννησε.","abstract_html":"Η δημιουργία της πόλης-κράτους την αρχαϊκή περίοδο αποτελεί σημείο αναφοράς στην αρχαία ιστορία. Η νέα μορφή πολιτικής οργάνωσης εντοπίζεται κυρίως σε παραθαλάσσιες και νησιωτικές περιοχές. Από τα τέλη του 8ου και τις αρχές του 7ου αι. π.Χ. η γειτνίαση πολλών νησιών με τα απέναντι παράλια συνέβαλε στη δημιουργία μόνιμων εγκαταστάσεων σε αυτές τις περιοχές. Ο συνηθέστερος τρόπος με τον οποίο δηλωνόταν η κατάληψη και κατοχή τμήματος γης στην ηπειρωτική χώρα από την απέναντι νησιωτική πόλη γινόταν με τη χρήση του όρου «περαία» ενώ σπανιότερα χρησιμοποιούνταν οι λέξεις «ήπειρος» και «αιγιαλός». Το φαινόμενο διατήρησης περαίας εντοπίζεται κυρίως σε νησιά του Αιγαίου και λιγότερο του Ιονίου Πελάγους. Θέμα της παρούσας εργασίας είναι κατά πόσο οι περαίες αποτέλεσαν πεδίο αντιπαράθεσης και διαφωνίας με τις γειτονικές προς την περαία πολιτικές οντότητες. Η αρχική σκέψη ότι, σε γενικές γραμμές, οι νησιωτικές πόλεις δε βίωσαν συνοριακές μεταβολές στο πλαίσιο της νησιωτικής τους χώρας προκάλεσε το ερώτημα αν κάτι τέτοιο ίσχυε και για τις περαίες τους. Από την αρχή της μελέτης προέκυψαν πλείστα στοιχεία για συνεχείς διενέξεις, με κύρια πηγή πληροφόρησης τις επιγραφικές μαρτυρίες και δευτερευόντως φιλολογικά κείμενα. Λόγω της πληθώρας των στοιχείων στη διπλωματική εργασία αναλύονται τα ιστορικά παραδείγματα από τη Σαμοθράκη, τη Μυτιλήνη και τη Σάμο την περίοδο μεταξύ 5ου - 2ου αι. π.Χ. Η οικονομική εκμετάλλευση της κάθε περιοχής αποτελούσε τη βασική αιτία έναρξης της κάθε έριδας. Ο συνηθέστερος τρόπος επίλυσης εδαφικών διαφωνιών αποτελούσε η διαιτησία από μία τρίτη μη άμεσα εμπλεκόμενη πολιτική οντότητα. Αυτή παρενέβαινε είτε κατόπιν ανάθεσης ή και αυτοβούλως. Το φαινόμενο της διαιτησίας αναπτύχθηκε ιδιαίτερα την ελληνιστική περίοδο ενώ πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ποιοι αλλά πρωτίστως γιατί αναλαμβάνουν ρόλο διαιτητή. Πάντως, οι διαφορές μεταξύ των πόλεων μπορεί να επιλύονταν και με τα όπλα. Όπως προκύπτει από την έρευνα περί του θέματος, σε πόλεμο κατέφευγαν οι αντιμαχόμενες πλευρές κυρίως τα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια. Η επέκταση της νησιωτικής πόλης-κράτους στην απέναντι ηπειρωτική χώρα προξενούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας τον φθόνο και την αντιπαλότητα των γειτονικών προς την περαία πόλεων. Οι νησιώτες προς ενίσχυση της θέσης τους επιδίωκαν την ανάπτυξη στενότερων δεσμών με τα ηπειρωτικά τμήματα της χώρας τους, κυρίως μέσω της θρησκείας. Εν κατακλείδι, παρά τις συχνές εδαφικές μεταβολές, οι νησιωτικές πόλεις δεν παραιτήθηκαν ποτέ από την επιθυμία τους για διατήρηση ηπειρωτικών κτήσεων. Δεν αποτελεί υπερβολή πως η περαία ως πολιτικό φαινόμενο αποτελεί δημιούργημα της πόλης-κράτους το οποίο επιβίωσε όσο και ο θεσμός που το γέννησε.","abstract_has_math":false,"creators":["Κόχυλας Εμμανουήλ","Kochylas Emmanouil"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:31Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2658819"],"render_values":[{"text":"uoadl:2658819","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2658819","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2658819","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2658819","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κόχυλας Εμμανουήλ","Kochylas Emmanouil"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2658819","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2658819"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δημιουργία της πόλης-κράτους την αρχαϊκή περίοδο αποτελεί σημείο αναφοράς στην αρχαία ιστορία. Η νέα μορφή πολιτικής οργάνωσης εντοπίζεται κυρίως σε παραθαλάσσιες και νησιωτικές περιοχές. Από τα τέλη του 8ου και τις αρχές του 7ου αι. π.Χ. η γειτνίαση πολλών νησιών με τα απέναντι παράλια συνέβαλε στη δημιουργία μόνιμων εγκαταστάσεων σε αυτές τις περιοχές. Ο συνηθέστερος τρόπος με τον οποίο δηλωνόταν η κατάληψη και κατοχή τμήματος γης στην ηπειρωτική χώρα από την απέναντι νησιωτική πόλη γινόταν με τη χρήση του όρου «περαία» ενώ σπανιότερα χρησιμοποιούνταν οι λέξεις «ήπειρος» και «αιγιαλός». Το φαινόμενο διατήρησης περαίας εντοπίζεται κυρίως σε νησιά του Αιγαίου και λιγότερο του Ιονίου Πελάγους. Θέμα της παρούσας εργασίας είναι κατά πόσο οι περαίες αποτέλεσαν πεδίο αντιπαράθεσης και διαφωνίας με τις γειτονικές προς την περαία πολιτικές οντότητες. Η αρχική σκέψη ότι, σε γενικές γραμμές, οι νησιωτικές πόλεις δε βίωσαν συνοριακές μεταβολές στο πλαίσιο της νησιωτικής τους χώρας προκάλεσε το ερώτημα αν κάτι τέτοιο ίσχυε και για τις περαίες τους. Από την αρχή της μελέτης προέκυψαν πλείστα στοιχεία για συνεχείς διενέξεις, με κύρια πηγή πληροφόρησης τις επιγραφικές μαρτυρίες και δευτερευόντως φιλολογικά κείμενα. Λόγω της πληθώρας των στοιχείων στη διπλωματική εργασία αναλύονται τα ιστορικά παραδείγματα από τη Σαμοθράκη, τη Μυτιλήνη και τη Σάμο την περίοδο μεταξύ 5ου - 2ου αι. π.Χ. Η οικονομική εκμετάλλευση της κάθε περιοχής αποτελούσε τη βασική αιτία έναρξης της κάθε έριδας. Ο συνηθέστερος τρόπος επίλυσης εδαφικών διαφωνιών αποτελούσε η διαιτησία από μία τρίτη μη άμεσα εμπλεκόμενη πολιτική οντότητα. Αυτή παρενέβαινε είτε κατόπιν ανάθεσης ή και αυτοβούλως. Το φαινόμενο της διαιτησίας αναπτύχθηκε ιδιαίτερα την ελληνιστική περίοδο ενώ πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ποιοι αλλά πρωτίστως γιατί αναλαμβάνουν ρόλο διαιτητή. Πάντως, οι διαφορές μεταξύ των πόλεων μπορεί να επιλύονταν και με τα όπλα. Όπως προκύπτει από την έρευνα περί του θέματος, σε πόλεμο κατέφευγαν οι αντιμαχόμενες πλευρές κυρίως τα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια. Η επέκταση της νησιωτικής πόλης-κράτους στην απέναντι ηπειρωτική χώρα προξενούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας τον φθόνο και την αντιπαλότητα των γειτονικών προς την περαία πόλεων. Οι νησιώτες προς ενίσχυση της θέσης τους επιδίωκαν την ανάπτυξη στενότερων δεσμών με τα ηπειρωτικά τμήματα της χώρας τους, κυρίως μέσω της θρησκείας. Εν κατακλείδι, παρά τις συχνές εδαφικές μεταβολές, οι νησιωτικές πόλεις δεν παραιτήθηκαν ποτέ από την επιθυμία τους για διατήρηση ηπειρωτικών κτήσεων. Δεν αποτελεί υπερβολή πως η περαία ως πολιτικό φαινόμενο αποτελεί δημιούργημα της πόλης-κράτους το οποίο επιβίωσε όσο και ο θεσμός που το γέννησε.","The formation of city-states in the Archaic period composes key point in ancient history. This new type of political organization locate it mainly in coastal and island regions. From the late of 8th and the beginning of 7th century B.C. the proximity of many islands with the opposite coastline led in the creation of permanent appointments on those areas. The frequent way of describing this occupation and possession parts of the mainland from the island city-state across the sea was by the term «peraia» and rarely used words «epeiron» and «aigialos». Examples of maintenance peraia locate mainly in islands in Aegean and less in Ionian sea. Theme of this essay is whether the peraia were field of controversy and disagreement with adjacent to peraia political entities. The first thought that, generally, islands city-states didn’t suffer border changes within the island country created the question if something similar had effect also in theirs peraia. From the beginning of this essay many elements emerged for continuous disputes with the main source of information comes from inscriptions and secondarily from literary texts. Due to the plethora of evidence in this essay are examining historical examples from Samothrace, Mytilene and Samos in period between 5th – 2nd century B.C. The economic exploitation of peraia was the main reason for the start of each dispute. The most common way of settling those territorial conflicts was arbitration by a third not directly involved political entity. The arbiter was interfering either upon assignment or act of one’s own accord. The arbitration phenomenon developed particularly during Hellenistic period, while a very important issue is who but above all why they assume to be arbitrators. However, differences between city-states were also possibly to be solved by war. As shown by the survey this manner was more common during the Archaic and Classical period. . The extension of an island city-state in the opposite mainland was causing throughout ancient times envy and rivalry from neighboring to peraia city-states. To strengthen their position the islanders were trying to extend their links with the mainland territories, mainly through religion. In conclusion, despite frequent territorial changes, islands city-states never quit from their desire for maintaining mainland possessions. Is not an exaggeration that the peraia as a political appearance is a creation of city-states which survived as long as the institution who gave birth to it."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαφωνίες και τρόποι επίλυσης για εξαρτημένα εδάφη στην αντίπερα ακτή (περαία). Τα παραδείγματα από Σαμοθράκη, Μυτιλήνη και Σάμο μεταξύ 5ου και 2ου αι. π.Χ."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κόχυλας Εμμανουήλ","Kochylas Emmanouil"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η δημιουργία της πόλης-κράτους την αρχαϊκή περίοδο αποτελεί σημείο αναφοράς στην αρχαία ιστορία. Η νέα μορφή πολιτικής οργάνωσης εντοπίζεται κυρίως σε παραθαλάσσιες και νησιωτικές περιοχές. Από τα τέλη του 8ου και τις αρχές του 7ου αι. π.Χ. η γειτνίαση πολλών νησιών με τα απέναντι παράλια συνέβαλε στη δημιουργία μόνιμων εγκαταστάσεων σε αυτές τις περιοχές. Ο συνηθέστερος τρόπος με τον οποίο δηλωνόταν η κατάληψη και κατοχή τμήματος γης στην ηπειρωτική χώρα από την απέναντι νησιωτική πόλη γινόταν με τη χρήση του όρου «περαία» ενώ σπανιότερα χρησιμοποιούνταν οι λέξεις «ήπειρος» και «αιγιαλός». Το φαινόμενο διατήρησης περαίας εντοπίζεται κυρίως σε νησιά του Αιγαίου και λιγότερο του Ιονίου Πελάγους. Θέμα της παρούσας εργασίας είναι κατά πόσο οι περαίες αποτέλεσαν πεδίο αντιπαράθεσης και διαφωνίας με τις γειτονικές προς την περαία πολιτικές οντότητες. Η αρχική σκέψη ότι, σε γενικές γραμμές, οι νησιωτικές πόλεις δε βίωσαν συνοριακές μεταβολές στο πλαίσιο της νησιωτικής τους χώρας προκάλεσε το ερώτημα αν κάτι τέτοιο ίσχυε και για τις περαίες τους. Από την αρχή της μελέτης προέκυψαν πλείστα στοιχεία για συνεχείς διενέξεις, με κύρια πηγή πληροφόρησης τις επιγραφικές μαρτυρίες και δευτερευόντως φιλολογικά κείμενα. Λόγω της πληθώρας των στοιχείων στη διπλωματική εργασία αναλύονται τα ιστορικά παραδείγματα από τη Σαμοθράκη, τη Μυτιλήνη και τη Σάμο την περίοδο μεταξύ 5ου - 2ου αι. π.Χ. Η οικονομική εκμετάλλευση της κάθε περιοχής αποτελούσε τη βασική αιτία έναρξης της κάθε έριδας. Ο συνηθέστερος τρόπος επίλυσης εδαφικών διαφωνιών αποτελούσε η διαιτησία από μία τρίτη μη άμεσα εμπλεκόμενη πολιτική οντότητα. Αυτή παρενέβαινε είτε κατόπιν ανάθεσης ή και αυτοβούλως. Το φαινόμενο της διαιτησίας αναπτύχθηκε ιδιαίτερα την ελληνιστική περίοδο ενώ πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ποιοι αλλά πρωτίστως γιατί αναλαμβάνουν ρόλο διαιτητή. Πάντως, οι διαφορές μεταξύ των πόλεων μπορεί να επιλύονταν και με τα όπλα. Όπως προκύπτει από την έρευνα περί του θέματος, σε πόλεμο κατέφευγαν οι αντιμαχόμενες πλευρές κυρίως τα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια. Η επέκταση της νησιωτικής πόλης-κράτους στην απέναντι ηπειρωτική χώρα προξενούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας τον φθόνο και την αντιπαλότητα των γειτονικών προς την περαία πόλεων. Οι νησιώτες προς ενίσχυση της θέσης τους επιδίωκαν την ανάπτυξη στενότερων δεσμών με τα ηπειρωτικά τμήματα της χώρας τους, κυρίως μέσω της θρησκείας. Εν κατακλείδι, παρά τις συχνές εδαφικές μεταβολές, οι νησιωτικές πόλεις δεν παραιτήθηκαν ποτέ από την επιθυμία τους για διατήρηση ηπειρωτικών κτήσεων. Δεν αποτελεί υπερβολή πως η περαία ως πολιτικό φαινόμενο αποτελεί δημιούργημα της πόλης-κράτους το οποίο επιβίωσε όσο και ο θεσμός που το γέννησε.","The formation of city-states in the Archaic period composes key point in ancient history. This new type of political organization locate it mainly in coastal and island regions. From the late of 8th and the beginning of 7th century B.C. the proximity of many islands with the opposite coastline led in the creation of permanent appointments on those areas. The frequent way of describing this occupation and possession parts of the mainland from the island city-state across the sea was by the term «peraia» and rarely used words «epeiron» and «aigialos». Examples of maintenance peraia locate mainly in islands in Aegean and less in Ionian sea. Theme of this essay is whether the peraia were field of controversy and disagreement with adjacent to peraia political entities. The first thought that, generally, islands city-states didn’t suffer border changes within the island country created the question if something similar had effect also in theirs peraia. From the beginning of this essay many elements emerged for continuous disputes with the main source of information comes from inscriptions and secondarily from literary texts. Due to the plethora of evidence in this essay are examining historical examples from Samothrace, Mytilene and Samos in period between 5th – 2nd century B.C. The economic exploitation of peraia was the main reason for the start of each dispute. The most common way of settling those territorial conflicts was arbitration by a third not directly involved political entity. The arbiter was interfering either upon assignment or act of one’s own accord. The arbitration phenomenon developed particularly during Hellenistic period, while a very important issue is who but above all why they assume to be arbitrators. However, differences between city-states were also possibly to be solved by war. As shown by the survey this manner was more common during the Archaic and Classical period. . The extension of an island city-state in the opposite mainland was causing throughout ancient times envy and rivalry from neighboring to peraia city-states. To strengthen their position the islanders were trying to extend their links with the mainland territories, mainly through religion. In conclusion, despite frequent territorial changes, islands city-states never quit from their desire for maintaining mainland possessions. Is not an exaggeration that the peraia as a political appearance is a creation of city-states which survived as long as the institution who gave birth to it."],"dc:identifier":["uoadl:2658819","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2658819"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Διαφωνίες και τρόποι επίλυσης για εξαρτημένα εδάφη στην αντίπερα ακτή (περαία). Τα παραδείγματα από Σαμοθράκη, Μυτιλήνη και Σάμο μεταξύ 5ου και 2ου αι. π.Χ."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:31Z"}