{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2661012"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2661012","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαχείριση του πένθους παιδιών και εφήβων αλλοδαπών μαθητών (θάνατοι γονιών ή αγαπημένων προσώπων) από τους εκπαιδευτικούς","abstract":"Στην εποχή μας θεωρούμε φυσικό να εξηγούμε στα παιδιά οτιδήποτε έχει να κάνει με τη γέννηση και τη δημιουργία, αλλά εντελώς αφύσικο και αδιανόητο να συζητάμε μαζί τους για το θάνατο και την απώλεια. Κάτι τέτοιο θεωρείται, κατά τις Νίλσεν και Παπαδάτου (1999), μακάβριο, θλιβερό και ασυμβίβαστο με την παιδική ηλικία. Οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή και το θάνατο σε προσωπικό επίπεδο, ιδίως δεν είναι διατεθειμένοι να το κάνουν μπροστά σε παιδιά (Λεονταρή, 2015). Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το θέμα του θανάτου και της απώλειας απασχολεί τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Συνήθως, οι ενήλικες, όταν αντιμετωπίζουν υπαρξιακές ερωτήσεις παιδιών, προσπαθούν ή να αλλάξουν θέμα ή να προστατέψουν το παιδί, προσφέροντάς του υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις αβάσιμες ως προς τη μελλοντική έκβαση των πραγμάτων (Παπαδάτου, Μαμαντάκη, Παπάζογλου, Ράλλη & Νίλσεν, 1999). Ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή, κατά συνέπεια και το σχολείο έρχεται αντιμέτωπο με θέματα που αφορούν στην απώλεια. Άραγε πόσο έτοιμο και ικανό είναι να στηρίξει το παιδί που θρηνεί το θάνατο οικείου του προσώπου και την τάξη που επηρεάζεται από την απώλεια μέλους της σχολικής κοινότητας; (Παπαδάτου & Καμπέρη, 2013). Στην παρούσα διπλωματική εργασία το πένθος των παιδιών αναφέρεται μόνο στο θάνατο και όχι σε άλλες μορφές απώλειας, καθώς ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου αποτελεί το οδυνηρότερο συμβάν στη ζωή ενός παιδιού. Η διαχείριση του πένθους είναι αλήθεια ότι πρόκειται για ένα δύσκολο και ευαίσθητο θέμα, που είναι συχνά ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Η έως τώρα εμπειρία από την ελληνική εκπαίδευση είναι εξαιρετικά περιορισμένη, όπως και η διαθεσιμότητα ή η ετοιμότητα του εκπαιδευτικού κόσμου να ασχοληθεί με αυτά. Συνεπώς, αφού ένα μεγάλο ποσοστό των εκπαιδευτικών θεωρούν ότι δεν έχουν την ετοιμότητα να μιλήσουν για τόσο λεπτά θέματα με τους μαθητές τους, κρίνεται επιτακτική ανάγκη η διερεύνηση των αντιλήψεων και των στάσεών τους πάνω σε αυτό το θέμα. Στο θεωρητικό μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας παρουσιάζονται τα αποτελέσματα παλαιότερων ερευνών σχετικά με τη διαχείριση του πένθους και γίνεται λόγος για την έννοια του πένθους και του θρήνου, για το πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά την έννοια του θανάτου, για το πώς αντιδρούν στο θάνατο αγαπημένου προσώπου και για τον ρόλο που πρέπει να αναλάβει ένας εκπαιδευτικός σε τέτοια περιστατικά. Στο ερευνητικό μέρος αναφέρονται οι στόχοι και τα ερευνητικά ερωτήματα, περιγράφεται η μεθοδολογία, ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η έρευνα, 8 παρουσιάζονται και σχολιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας. Τέλος, παρουσιάζονται κάποιες προτάσεις για τα αποτελέσματα της έρευνας και γίνεται αναφορά στη συμβολή της έρευνας. Στο παράρτημα παρατίθενται οι ερωτήσεις που αποτέλεσαν την ημιδομημένη συνέντευξη και μια ολόκληρη συνέντευξη ενός εκπαιδευτικού.","abstract_html":"Στην εποχή μας θεωρούμε φυσικό να εξηγούμε στα παιδιά οτιδήποτε έχει να κάνει με τη γέννηση και τη δημιουργία, αλλά εντελώς αφύσικο και αδιανόητο να συζητάμε μαζί τους για το θάνατο και την απώλεια. Κάτι τέτοιο θεωρείται, κατά τις Νίλσεν και Παπαδάτου (1999), μακάβριο, θλιβερό και ασυμβίβαστο με την παιδική ηλικία. Οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή και το θάνατο σε προσωπικό επίπεδο, ιδίως δεν είναι διατεθειμένοι να το κάνουν μπροστά σε παιδιά (Λεονταρή, 2015). Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το θέμα του θανάτου και της απώλειας απασχολεί τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Συνήθως, οι ενήλικες, όταν αντιμετωπίζουν υπαρξιακές ερωτήσεις παιδιών, προσπαθούν ή να αλλάξουν θέμα ή να προστατέψουν το παιδί, προσφέροντάς του υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις αβάσιμες ως προς τη μελλοντική έκβαση των πραγμάτων (Παπαδάτου, Μαμαντάκη, Παπάζογλου, Ράλλη &amp; Νίλσεν, 1999). Ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή, κατά συνέπεια και το σχολείο έρχεται αντιμέτωπο με θέματα που αφορούν στην απώλεια. Άραγε πόσο έτοιμο και ικανό είναι να στηρίξει το παιδί που θρηνεί το θάνατο οικείου του προσώπου και την τάξη που επηρεάζεται από την απώλεια μέλους της σχολικής κοινότητας; (Παπαδάτου &amp; Καμπέρη, 2013). Στην παρούσα διπλωματική εργασία το πένθος των παιδιών αναφέρεται μόνο στο θάνατο και όχι σε άλλες μορφές απώλειας, καθώς ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου αποτελεί το οδυνηρότερο συμβάν στη ζωή ενός παιδιού. Η διαχείριση του πένθους είναι αλήθεια ότι πρόκειται για ένα δύσκολο και ευαίσθητο θέμα, που είναι συχνά ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Η έως τώρα εμπειρία από την ελληνική εκπαίδευση είναι εξαιρετικά περιορισμένη, όπως και η διαθεσιμότητα ή η ετοιμότητα του εκπαιδευτικού κόσμου να ασχοληθεί με αυτά. Συνεπώς, αφού ένα μεγάλο ποσοστό των εκπαιδευτικών θεωρούν ότι δεν έχουν την ετοιμότητα να μιλήσουν για τόσο λεπτά θέματα με τους μαθητές τους, κρίνεται επιτακτική ανάγκη η διερεύνηση των αντιλήψεων και των στάσεών τους πάνω σε αυτό το θέμα. Στο θεωρητικό μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας παρουσιάζονται τα αποτελέσματα παλαιότερων ερευνών σχετικά με τη διαχείριση του πένθους και γίνεται λόγος για την έννοια του πένθους και του θρήνου, για το πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά την έννοια του θανάτου, για το πώς αντιδρούν στο θάνατο αγαπημένου προσώπου και για τον ρόλο που πρέπει να αναλάβει ένας εκπαιδευτικός σε τέτοια περιστατικά. Στο ερευνητικό μέρος αναφέρονται οι στόχοι και τα ερευνητικά ερωτήματα, περιγράφεται η μεθοδολογία, ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η έρευνα, 8 παρουσιάζονται και σχολιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας. Τέλος, παρουσιάζονται κάποιες προτάσεις για τα αποτελέσματα της έρευνας και γίνεται αναφορά στη συμβολή της έρευνας. Στο παράρτημα παρατίθενται οι ερωτήσεις που αποτέλεσαν την ημιδομημένη συνέντευξη και μια ολόκληρη συνέντευξη ενός εκπαιδευτικού.","abstract_has_math":false,"creators":["Φτυλάκη Μαρία","Ftylaki Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:31Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2661012"],"render_values":[{"text":"uoadl:2661012","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2661012","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2661012","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2661012","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φτυλάκη Μαρία","Ftylaki Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2661012","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2661012"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην εποχή μας θεωρούμε φυσικό να εξηγούμε στα παιδιά οτιδήποτε έχει να κάνει με τη γέννηση και τη δημιουργία, αλλά εντελώς αφύσικο και αδιανόητο να συζητάμε μαζί τους για το θάνατο και την απώλεια. Κάτι τέτοιο θεωρείται, κατά τις Νίλσεν και Παπαδάτου (1999), μακάβριο, θλιβερό και ασυμβίβαστο με την παιδική ηλικία. Οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή και το θάνατο σε προσωπικό επίπεδο, ιδίως δεν είναι διατεθειμένοι να το κάνουν μπροστά σε παιδιά (Λεονταρή, 2015). Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το θέμα του θανάτου και της απώλειας απασχολεί τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Συνήθως, οι ενήλικες, όταν αντιμετωπίζουν υπαρξιακές ερωτήσεις παιδιών, προσπαθούν ή να αλλάξουν θέμα ή να προστατέψουν το παιδί, προσφέροντάς του υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις αβάσιμες ως προς τη μελλοντική έκβαση των πραγμάτων (Παπαδάτου, Μαμαντάκη, Παπάζογλου, Ράλλη & Νίλσεν, 1999). Ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή, κατά συνέπεια και το σχολείο έρχεται αντιμέτωπο με θέματα που αφορούν στην απώλεια. Άραγε πόσο έτοιμο και ικανό είναι να στηρίξει το παιδί που θρηνεί το θάνατο οικείου του προσώπου και την τάξη που επηρεάζεται από την απώλεια μέλους της σχολικής κοινότητας; (Παπαδάτου & Καμπέρη, 2013). Στην παρούσα διπλωματική εργασία το πένθος των παιδιών αναφέρεται μόνο στο θάνατο και όχι σε άλλες μορφές απώλειας, καθώς ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου αποτελεί το οδυνηρότερο συμβάν στη ζωή ενός παιδιού. Η διαχείριση του πένθους είναι αλήθεια ότι πρόκειται για ένα δύσκολο και ευαίσθητο θέμα, που είναι συχνά ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Η έως τώρα εμπειρία από την ελληνική εκπαίδευση είναι εξαιρετικά περιορισμένη, όπως και η διαθεσιμότητα ή η ετοιμότητα του εκπαιδευτικού κόσμου να ασχοληθεί με αυτά. Συνεπώς, αφού ένα μεγάλο ποσοστό των εκπαιδευτικών θεωρούν ότι δεν έχουν την ετοιμότητα να μιλήσουν για τόσο λεπτά θέματα με τους μαθητές τους, κρίνεται επιτακτική ανάγκη η διερεύνηση των αντιλήψεων και των στάσεών τους πάνω σε αυτό το θέμα. Στο θεωρητικό μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας παρουσιάζονται τα αποτελέσματα παλαιότερων ερευνών σχετικά με τη διαχείριση του πένθους και γίνεται λόγος για την έννοια του πένθους και του θρήνου, για το πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά την έννοια του θανάτου, για το πώς αντιδρούν στο θάνατο αγαπημένου προσώπου και για τον ρόλο που πρέπει να αναλάβει ένας εκπαιδευτικός σε τέτοια περιστατικά. Στο ερευνητικό μέρος αναφέρονται οι στόχοι και τα ερευνητικά ερωτήματα, περιγράφεται η μεθοδολογία, ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η έρευνα, 8 παρουσιάζονται και σχολιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας. Τέλος, παρουσιάζονται κάποιες προτάσεις για τα αποτελέσματα της έρευνας και γίνεται αναφορά στη συμβολή της έρευνας. Στο παράρτημα παρατίθενται οι ερωτήσεις που αποτέλεσαν την ημιδομημένη συνέντευξη και μια ολόκληρη συνέντευξη ενός εκπαιδευτικού.","In our times, we find it natural to explain to children what they have to do with birth and creation, but completely unnatural and unthinkable to we are talking to them about death and loss. This is considered to be the case Nielsen and Papadatou (1999), macabre, sad and incompatible with childhood age. People are not willing to talk openly about life and death in personal level, especially they are not prepared to do it in front of children (Leontari, 2015). It is important to understand that the issue of death and of the loss involves children from a very early age. Typically, adults, when they encounter existential questions of children, try or change or to protect the child by offering him promises and assurances unfounded as to the future outcome of things (Papadatou, Mamadakis, Papazoglou, Ralli & Nielsen, 1999). Death is in life, so the school is confronted with issues relating to loss. How ready and able to support it the child who mourns the death of the familiar face and the class affected from the loss of a member of the school community? (Papadatou & Camberi, 2013). In this diploma thesis the child mourning refers only to death rather than other forms of loss as the death of a loved one person is the most painful event in a child's life. Managing mourning is true that it is a difficult one a sensitive issue, which is often a taboo for Greek society. Or so far experience from Greek education is extremely limited, as did the availability or readiness of the educational world to deal with them. Therefore, since a large percentage of teachers feel they do not have it preparedness to talk about such subtle issues as their students, it is judged it is imperative to investigate their attitudes and attitudes on this subject. The theoretical part of this diploma thesis presents them results of past investigations into the management of mourning and there is talk of the concept of mourning and lamentation, of how children perceive the concept of death, how they react death of a loved one and the role to be taken by one teacher in such incidents. In the research part are mentioned the objectives and the research questions, describes the methodology, the way in which the survey was conducted, the results of the survey are presented and commented on. End, some suggestions for the results of the research are presented reference to the contribution of the survey. The questions are attached to the annex they were the semi-structured interview and a whole interview of one teacher."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαχείριση του πένθους παιδιών και εφήβων αλλοδαπών μαθητών (θάνατοι γονιών ή αγαπημένων προσώπων) από τους εκπαιδευτικούς"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φτυλάκη Μαρία","Ftylaki Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Στην εποχή μας θεωρούμε φυσικό να εξηγούμε στα παιδιά οτιδήποτε έχει να κάνει με τη γέννηση και τη δημιουργία, αλλά εντελώς αφύσικο και αδιανόητο να συζητάμε μαζί τους για το θάνατο και την απώλεια. Κάτι τέτοιο θεωρείται, κατά τις Νίλσεν και Παπαδάτου (1999), μακάβριο, θλιβερό και ασυμβίβαστο με την παιδική ηλικία. Οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή και το θάνατο σε προσωπικό επίπεδο, ιδίως δεν είναι διατεθειμένοι να το κάνουν μπροστά σε παιδιά (Λεονταρή, 2015). Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το θέμα του θανάτου και της απώλειας απασχολεί τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Συνήθως, οι ενήλικες, όταν αντιμετωπίζουν υπαρξιακές ερωτήσεις παιδιών, προσπαθούν ή να αλλάξουν θέμα ή να προστατέψουν το παιδί, προσφέροντάς του υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις αβάσιμες ως προς τη μελλοντική έκβαση των πραγμάτων (Παπαδάτου, Μαμαντάκη, Παπάζογλου, Ράλλη & Νίλσεν, 1999). Ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή, κατά συνέπεια και το σχολείο έρχεται αντιμέτωπο με θέματα που αφορούν στην απώλεια. Άραγε πόσο έτοιμο και ικανό είναι να στηρίξει το παιδί που θρηνεί το θάνατο οικείου του προσώπου και την τάξη που επηρεάζεται από την απώλεια μέλους της σχολικής κοινότητας; (Παπαδάτου & Καμπέρη, 2013). Στην παρούσα διπλωματική εργασία το πένθος των παιδιών αναφέρεται μόνο στο θάνατο και όχι σε άλλες μορφές απώλειας, καθώς ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου αποτελεί το οδυνηρότερο συμβάν στη ζωή ενός παιδιού. Η διαχείριση του πένθους είναι αλήθεια ότι πρόκειται για ένα δύσκολο και ευαίσθητο θέμα, που είναι συχνά ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Η έως τώρα εμπειρία από την ελληνική εκπαίδευση είναι εξαιρετικά περιορισμένη, όπως και η διαθεσιμότητα ή η ετοιμότητα του εκπαιδευτικού κόσμου να ασχοληθεί με αυτά. Συνεπώς, αφού ένα μεγάλο ποσοστό των εκπαιδευτικών θεωρούν ότι δεν έχουν την ετοιμότητα να μιλήσουν για τόσο λεπτά θέματα με τους μαθητές τους, κρίνεται επιτακτική ανάγκη η διερεύνηση των αντιλήψεων και των στάσεών τους πάνω σε αυτό το θέμα. Στο θεωρητικό μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας παρουσιάζονται τα αποτελέσματα παλαιότερων ερευνών σχετικά με τη διαχείριση του πένθους και γίνεται λόγος για την έννοια του πένθους και του θρήνου, για το πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά την έννοια του θανάτου, για το πώς αντιδρούν στο θάνατο αγαπημένου προσώπου και για τον ρόλο που πρέπει να αναλάβει ένας εκπαιδευτικός σε τέτοια περιστατικά. Στο ερευνητικό μέρος αναφέρονται οι στόχοι και τα ερευνητικά ερωτήματα, περιγράφεται η μεθοδολογία, ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η έρευνα, 8 παρουσιάζονται και σχολιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας. Τέλος, παρουσιάζονται κάποιες προτάσεις για τα αποτελέσματα της έρευνας και γίνεται αναφορά στη συμβολή της έρευνας. Στο παράρτημα παρατίθενται οι ερωτήσεις που αποτέλεσαν την ημιδομημένη συνέντευξη και μια ολόκληρη συνέντευξη ενός εκπαιδευτικού.","In our times, we find it natural to explain to children what they have to do with birth and creation, but completely unnatural and unthinkable to we are talking to them about death and loss. This is considered to be the case Nielsen and Papadatou (1999), macabre, sad and incompatible with childhood age. People are not willing to talk openly about life and death in personal level, especially they are not prepared to do it in front of children (Leontari, 2015). It is important to understand that the issue of death and of the loss involves children from a very early age. Typically, adults, when they encounter existential questions of children, try or change or to protect the child by offering him promises and assurances unfounded as to the future outcome of things (Papadatou, Mamadakis, Papazoglou, Ralli & Nielsen, 1999). Death is in life, so the school is confronted with issues relating to loss. How ready and able to support it the child who mourns the death of the familiar face and the class affected from the loss of a member of the school community? (Papadatou & Camberi, 2013). In this diploma thesis the child mourning refers only to death rather than other forms of loss as the death of a loved one person is the most painful event in a child's life. Managing mourning is true that it is a difficult one a sensitive issue, which is often a taboo for Greek society. Or so far experience from Greek education is extremely limited, as did the availability or readiness of the educational world to deal with them. Therefore, since a large percentage of teachers feel they do not have it preparedness to talk about such subtle issues as their students, it is judged it is imperative to investigate their attitudes and attitudes on this subject. The theoretical part of this diploma thesis presents them results of past investigations into the management of mourning and there is talk of the concept of mourning and lamentation, of how children perceive the concept of death, how they react death of a loved one and the role to be taken by one teacher in such incidents. In the research part are mentioned the objectives and the research questions, describes the methodology, the way in which the survey was conducted, the results of the survey are presented and commented on. End, some suggestions for the results of the research are presented reference to the contribution of the survey. The questions are attached to the annex they were the semi-structured interview and a whole interview of one teacher."],"dc:identifier":["uoadl:2661012","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2661012"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Διαχείριση του πένθους παιδιών και εφήβων αλλοδαπών μαθητών (θάνατοι γονιών ή αγαπημένων προσώπων) από τους εκπαιδευτικούς"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:31Z"}