{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2672943"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2672943","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαχείριση Κρίσεων στους τομείς Ασφάλειας και Άμυνας από Περιφερειακούς Οργανισμούς. Οι περιπτώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.","abstract":"Tο σημερινό διεθνές περιβάλλον ασφάλειας, εμφανίζεται πολυδιάστατο και πολύπλοκο, λόγω της εμφάνισης νέων απειλών, με ασύμμετρη και υβριδική μορφή. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται ευμετάβλητό και ασαφές λόγω της μεγάλης ταχύτητας των αλλαγών. Σε αυτό το περιβάλλον, Περιφερειακoί Οργανισμοί, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ καλούνται να διαχειριστούν τις εμφανιζόμενες κρίσεις. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ασφάλειας, αναπόφευκτα γεννιέται το ερώτημα αν και κατά πόσο οι δύο Οργανισμοί, δύναται να διαχειριστούν με επιτυχία τις παρουσιαζόμενες κρίσεις. Απορίες δημιουργούνται σχετικά με την νομιμοποίησή, το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, την οργάνωση, τις δομές και τους μηχανισμούς, τη χρηματοδότηση, τα μέσα που χρησιμοποιούν και άλλα, μα κυρίως για την δυνατότητα τους να παρέχουν ασφάλεια. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής διατριβής είναι να παρουσιάσει το πως οι δύο Περιφερειακοί Οργανισμοί, ΕΕ και ΝΑΤΟ, διαχειρίζονται τις κρίσεις στους τομείς της Άμυνας και της Ασφάλειας. Λαμβάνονται υπόψη, τόσο οι αλλαγές που επήλθαν στο θεσμικό πλαίσιο, στην εφαρμοζόμενη πολιτική, στην οργάνωση, στις δομές και στους μηχανισμούς των δύο Οργανισμών, ύστερα από τις Συνθήκες της Λισαβόνας στις 13 Δεκεμβρίου 2007 για την ΕΕ με την υιοθέτηση της ΚΠΑΑ και στις 20 Νοεμβρίου 2010 για το ΝΑΤΟ με την Στρατηγική Αντίληψη 2010, όσο και οι μετέπειτα εξελίξεις-προσαρμογές μέχρι και το σήμερα, παρέχοντας επίκαιρες πληροφορίες - γνώσεις και συμπεράσματα επί του θέματος. Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται μια συνοπτική ανάλυση των εννοιών «Κρίση», «Διαχείριση Κρίσεων», «Άμυνα» και «Ασφάλεια», ενώ παρουσιάζονται οι «Aπειλές» τους. Στο δεύτερο κεφάλαιο, γίνεται αναφορά στους Περιφερειακούς Οργανισμούς ως δρώντες ασφάλειας και διαχείρισης κρίσεων και στα χαρακτηριστικά τους, ενώ δίνονται γενικά στοιχεία για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Στα δύο επόμενα κεφάλαια αναλύεται η διαχείριση κρίσεων από τους δυο Οργανισμούς. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται το ιστορικό υπόβαθρο – εξέλιξη της διαχείρισης κρίσεων, η εφαρμοζόμενη πολιτική των δυο Οργανισμών στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας, το θεσμικό πλαίσιο, η δομή, τα όργανα και υπηρεσίες. Επιπλέον αναλύεται ο μηχανισμός διαχείρισης με τα επιμέρους στοιχεία του, τα στάδια-φάσεις διαχείρισης μιας κρίσης, οι επιχειρήσεις/αποστολές, η εκπαίδευση και οι ασκήσεις που λαμβάνουν χώρα, οι τρόποι χρηματοδότησης, το προσωπικό και τα μέσα που χρησιμοποιούνται και τέλος οι συνεργασίες που αναπτύσσονται μεταξύ Διεθνών-Περιφερειακών Οργανισμών για την αντιμετώπιση κρίσεων. Ακολουθεί το 5ο κεφάλαιο, στο οποίο διερευνάται, ο τρόπος διαχείρισης της κρίσης στη Λιβύη το 2011 από τους δύο Οργανισμούς. Στο 6ο κεφάλαιο πραγματοποιείται η αποτίμηση της διαχείρισης κρίσεων, εστιάζοντας στο θεσμικό πλαίσιο, την εφαρμοζόμενη πολιτική, τη διακυβέρνηση-διοίκηση των επιχειρήσεων και τη χρηματοδότηση, ενώ σε ξεχωριστή ενότητα αναπτύσσεται-αξιολογείται η συνεργασία μεταξύ των δύο Οργανισμών. Τέλος παρουσιάζονται τα εξαγόμενα συμπεράσματα της εργασίας.","abstract_html":"Tο σημερινό διεθνές περιβάλλον ασφάλειας, εμφανίζεται πολυδιάστατο και πολύπλοκο, λόγω της εμφάνισης νέων απειλών, με ασύμμετρη και υβριδική μορφή. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται ευμετάβλητό και ασαφές λόγω της μεγάλης ταχύτητας των αλλαγών. Σε αυτό το περιβάλλον, Περιφερειακoί Οργανισμοί, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ καλούνται να διαχειριστούν τις εμφανιζόμενες κρίσεις. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ασφάλειας, αναπόφευκτα γεννιέται το ερώτημα αν και κατά πόσο οι δύο Οργανισμοί, δύναται να διαχειριστούν με επιτυχία τις παρουσιαζόμενες κρίσεις. Απορίες δημιουργούνται σχετικά με την νομιμοποίησή, το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, την οργάνωση, τις δομές και τους μηχανισμούς, τη χρηματοδότηση, τα μέσα που χρησιμοποιούν και άλλα, μα κυρίως για την δυνατότητα τους να παρέχουν ασφάλεια. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής διατριβής είναι να παρουσιάσει το πως οι δύο Περιφερειακοί Οργανισμοί, ΕΕ και ΝΑΤΟ, διαχειρίζονται τις κρίσεις στους τομείς της Άμυνας και της Ασφάλειας. Λαμβάνονται υπόψη, τόσο οι αλλαγές που επήλθαν στο θεσμικό πλαίσιο, στην εφαρμοζόμενη πολιτική, στην οργάνωση, στις δομές και στους μηχανισμούς των δύο Οργανισμών, ύστερα από τις Συνθήκες της Λισαβόνας στις 13 Δεκεμβρίου 2007 για την ΕΕ με την υιοθέτηση της ΚΠΑΑ και στις 20 Νοεμβρίου 2010 για το ΝΑΤΟ με την Στρατηγική Αντίληψη 2010, όσο και οι μετέπειτα εξελίξεις-προσαρμογές μέχρι και το σήμερα, παρέχοντας επίκαιρες πληροφορίες - γνώσεις και συμπεράσματα επί του θέματος. Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται μια συνοπτική ανάλυση των εννοιών «Κρίση», «Διαχείριση Κρίσεων», «Άμυνα» και «Ασφάλεια», ενώ παρουσιάζονται οι «Aπειλές» τους. Στο δεύτερο κεφάλαιο, γίνεται αναφορά στους Περιφερειακούς Οργανισμούς ως δρώντες ασφάλειας και διαχείρισης κρίσεων και στα χαρακτηριστικά τους, ενώ δίνονται γενικά στοιχεία για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Στα δύο επόμενα κεφάλαια αναλύεται η διαχείριση κρίσεων από τους δυο Οργανισμούς. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται το ιστορικό υπόβαθρο – εξέλιξη της διαχείρισης κρίσεων, η εφαρμοζόμενη πολιτική των δυο Οργανισμών στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας, το θεσμικό πλαίσιο, η δομή, τα όργανα και υπηρεσίες. Επιπλέον αναλύεται ο μηχανισμός διαχείρισης με τα επιμέρους στοιχεία του, τα στάδια-φάσεις διαχείρισης μιας κρίσης, οι επιχειρήσεις/αποστολές, η εκπαίδευση και οι ασκήσεις που λαμβάνουν χώρα, οι τρόποι χρηματοδότησης, το προσωπικό και τα μέσα που χρησιμοποιούνται και τέλος οι συνεργασίες που αναπτύσσονται μεταξύ Διεθνών-Περιφερειακών Οργανισμών για την αντιμετώπιση κρίσεων. Ακολουθεί το 5ο κεφάλαιο, στο οποίο διερευνάται, ο τρόπος διαχείρισης της κρίσης στη Λιβύη το 2011 από τους δύο Οργανισμούς. Στο 6ο κεφάλαιο πραγματοποιείται η αποτίμηση της διαχείρισης κρίσεων, εστιάζοντας στο θεσμικό πλαίσιο, την εφαρμοζόμενη πολιτική, τη διακυβέρνηση-διοίκηση των επιχειρήσεων και τη χρηματοδότηση, ενώ σε ξεχωριστή ενότητα αναπτύσσεται-αξιολογείται η συνεργασία μεταξύ των δύο Οργανισμών. Τέλος παρουσιάζονται τα εξαγόμενα συμπεράσματα της εργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Βλάχος Αντώνιος","Vlachos Antonios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:35Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2672943"],"render_values":[{"text":"uoadl:2672943","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2672943","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2672943","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2672943","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βλάχος Αντώνιος","Vlachos Antonios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2672943","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2672943"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Tο σημερινό διεθνές περιβάλλον ασφάλειας, εμφανίζεται πολυδιάστατο και πολύπλοκο, λόγω της εμφάνισης νέων απειλών, με ασύμμετρη και υβριδική μορφή. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται ευμετάβλητό και ασαφές λόγω της μεγάλης ταχύτητας των αλλαγών. Σε αυτό το περιβάλλον, Περιφερειακoί Οργανισμοί, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ καλούνται να διαχειριστούν τις εμφανιζόμενες κρίσεις. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ασφάλειας, αναπόφευκτα γεννιέται το ερώτημα αν και κατά πόσο οι δύο Οργανισμοί, δύναται να διαχειριστούν με επιτυχία τις παρουσιαζόμενες κρίσεις. Απορίες δημιουργούνται σχετικά με την νομιμοποίησή, το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, την οργάνωση, τις δομές και τους μηχανισμούς, τη χρηματοδότηση, τα μέσα που χρησιμοποιούν και άλλα, μα κυρίως για την δυνατότητα τους να παρέχουν ασφάλεια. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής διατριβής είναι να παρουσιάσει το πως οι δύο Περιφερειακοί Οργανισμοί, ΕΕ και ΝΑΤΟ, διαχειρίζονται τις κρίσεις στους τομείς της Άμυνας και της Ασφάλειας. Λαμβάνονται υπόψη, τόσο οι αλλαγές που επήλθαν στο θεσμικό πλαίσιο, στην εφαρμοζόμενη πολιτική, στην οργάνωση, στις δομές και στους μηχανισμούς των δύο Οργανισμών, ύστερα από τις Συνθήκες της Λισαβόνας στις 13 Δεκεμβρίου 2007 για την ΕΕ με την υιοθέτηση της ΚΠΑΑ και στις 20 Νοεμβρίου 2010 για το ΝΑΤΟ με την Στρατηγική Αντίληψη 2010, όσο και οι μετέπειτα εξελίξεις-προσαρμογές μέχρι και το σήμερα, παρέχοντας επίκαιρες πληροφορίες - γνώσεις και συμπεράσματα επί του θέματος. Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται μια συνοπτική ανάλυση των εννοιών «Κρίση», «Διαχείριση Κρίσεων», «Άμυνα» και «Ασφάλεια», ενώ παρουσιάζονται οι «Aπειλές» τους. Στο δεύτερο κεφάλαιο, γίνεται αναφορά στους Περιφερειακούς Οργανισμούς ως δρώντες ασφάλειας και διαχείρισης κρίσεων και στα χαρακτηριστικά τους, ενώ δίνονται γενικά στοιχεία για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Στα δύο επόμενα κεφάλαια αναλύεται η διαχείριση κρίσεων από τους δυο Οργανισμούς. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται το ιστορικό υπόβαθρο – εξέλιξη της διαχείρισης κρίσεων, η εφαρμοζόμενη πολιτική των δυο Οργανισμών στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας, το θεσμικό πλαίσιο, η δομή, τα όργανα και υπηρεσίες. Επιπλέον αναλύεται ο μηχανισμός διαχείρισης με τα επιμέρους στοιχεία του, τα στάδια-φάσεις διαχείρισης μιας κρίσης, οι επιχειρήσεις/αποστολές, η εκπαίδευση και οι ασκήσεις που λαμβάνουν χώρα, οι τρόποι χρηματοδότησης, το προσωπικό και τα μέσα που χρησιμοποιούνται και τέλος οι συνεργασίες που αναπτύσσονται μεταξύ Διεθνών-Περιφερειακών Οργανισμών για την αντιμετώπιση κρίσεων. Ακολουθεί το 5ο κεφάλαιο, στο οποίο διερευνάται, ο τρόπος διαχείρισης της κρίσης στη Λιβύη το 2011 από τους δύο Οργανισμούς. Στο 6ο κεφάλαιο πραγματοποιείται η αποτίμηση της διαχείρισης κρίσεων, εστιάζοντας στο θεσμικό πλαίσιο, την εφαρμοζόμενη πολιτική, τη διακυβέρνηση-διοίκηση των επιχειρήσεων και τη χρηματοδότηση, ενώ σε ξεχωριστή ενότητα αναπτύσσεται-αξιολογείται η συνεργασία μεταξύ των δύο Οργανισμών. Τέλος παρουσιάζονται τα εξαγόμενα συμπεράσματα της εργασίας.","The current international security environment is multidimensional and complex because of the emergence of new threats in asymmetric and hybrid form. At the same time it is volatile and unclear due to the rapidity of the changes. In this environment, Regional Organizations such as EU and NATO, are called upon to manage emerging crises. In this security environment, the question arises inevitably whether and to what extent, the two Organizations can successfully manage the crises presented. Questions are raised about their legitimacy, institutional framework, organization, structures and mechanisms, funding, the means they use and others, but also their ability to provide security. The purpose of this master thesis is to present how the two Regional Organizations, EU and NATO, manage crises in the areas of defense and security. It takes into account both the changes that have occurred in institutional framework, policy, organization, structures and mechanisms of the two Οorganizations following the Lisbon Treaty of 13 December 2007 for EU with the adoption of the CSDP and on 20 November 2010 for NATO with Strategic Concept 2010, as well as subsequent developments-adjustments up to today, providing up-to-date information - knowledge and conclusions on the subject. In the first chapter we present a brief analysis of the concepts \"Crisis\", \"Crisis management\", \"Defense\" and \"Security\", while their \"Threats\" are presented. In the second chapter, reference is made to Regional Organizations as security and crisis management actors and their characteristics, while general data on the EU and NATO are given. The following two chapters analyze crisis management by the two Organizations. It presented, more specifically, the historical background - evolution of crisis management, the policy of the two Institutions in the areas of defense and security, the institutional framework, structure, institutions and services. It also analyzes the management mechanism with its components, the stages-phases of crisis management, operations/missions, training and exercises that take place, ways of financing, personnel and means used, and finally the collaborations being developed between International and Regional Organizations in order to deal with crises. Follows, the fifth chapter, which investigates how the two Organizations managed the crisis in Libya in 2011. The 6th chapter assesses crisis management, focusing on institutional framework, applied policy, governance-operations command and finance, while in a separate unity the cooperation between the two Organizations is developed and evaluated. Finally, the conclusions of the thesis are presented."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαχείριση Κρίσεων στους τομείς Ασφάλειας και Άμυνας από Περιφερειακούς Οργανισμούς. Οι περιπτώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βλάχος Αντώνιος","Vlachos Antonios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Tο σημερινό διεθνές περιβάλλον ασφάλειας, εμφανίζεται πολυδιάστατο και πολύπλοκο, λόγω της εμφάνισης νέων απειλών, με ασύμμετρη και υβριδική μορφή. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται ευμετάβλητό και ασαφές λόγω της μεγάλης ταχύτητας των αλλαγών. Σε αυτό το περιβάλλον, Περιφερειακoί Οργανισμοί, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ καλούνται να διαχειριστούν τις εμφανιζόμενες κρίσεις. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ασφάλειας, αναπόφευκτα γεννιέται το ερώτημα αν και κατά πόσο οι δύο Οργανισμοί, δύναται να διαχειριστούν με επιτυχία τις παρουσιαζόμενες κρίσεις. Απορίες δημιουργούνται σχετικά με την νομιμοποίησή, το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, την οργάνωση, τις δομές και τους μηχανισμούς, τη χρηματοδότηση, τα μέσα που χρησιμοποιούν και άλλα, μα κυρίως για την δυνατότητα τους να παρέχουν ασφάλεια. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής διατριβής είναι να παρουσιάσει το πως οι δύο Περιφερειακοί Οργανισμοί, ΕΕ και ΝΑΤΟ, διαχειρίζονται τις κρίσεις στους τομείς της Άμυνας και της Ασφάλειας. Λαμβάνονται υπόψη, τόσο οι αλλαγές που επήλθαν στο θεσμικό πλαίσιο, στην εφαρμοζόμενη πολιτική, στην οργάνωση, στις δομές και στους μηχανισμούς των δύο Οργανισμών, ύστερα από τις Συνθήκες της Λισαβόνας στις 13 Δεκεμβρίου 2007 για την ΕΕ με την υιοθέτηση της ΚΠΑΑ και στις 20 Νοεμβρίου 2010 για το ΝΑΤΟ με την Στρατηγική Αντίληψη 2010, όσο και οι μετέπειτα εξελίξεις-προσαρμογές μέχρι και το σήμερα, παρέχοντας επίκαιρες πληροφορίες - γνώσεις και συμπεράσματα επί του θέματος. Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται μια συνοπτική ανάλυση των εννοιών «Κρίση», «Διαχείριση Κρίσεων», «Άμυνα» και «Ασφάλεια», ενώ παρουσιάζονται οι «Aπειλές» τους. Στο δεύτερο κεφάλαιο, γίνεται αναφορά στους Περιφερειακούς Οργανισμούς ως δρώντες ασφάλειας και διαχείρισης κρίσεων και στα χαρακτηριστικά τους, ενώ δίνονται γενικά στοιχεία για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Στα δύο επόμενα κεφάλαια αναλύεται η διαχείριση κρίσεων από τους δυο Οργανισμούς. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται το ιστορικό υπόβαθρο – εξέλιξη της διαχείρισης κρίσεων, η εφαρμοζόμενη πολιτική των δυο Οργανισμών στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας, το θεσμικό πλαίσιο, η δομή, τα όργανα και υπηρεσίες. Επιπλέον αναλύεται ο μηχανισμός διαχείρισης με τα επιμέρους στοιχεία του, τα στάδια-φάσεις διαχείρισης μιας κρίσης, οι επιχειρήσεις/αποστολές, η εκπαίδευση και οι ασκήσεις που λαμβάνουν χώρα, οι τρόποι χρηματοδότησης, το προσωπικό και τα μέσα που χρησιμοποιούνται και τέλος οι συνεργασίες που αναπτύσσονται μεταξύ Διεθνών-Περιφερειακών Οργανισμών για την αντιμετώπιση κρίσεων. Ακολουθεί το 5ο κεφάλαιο, στο οποίο διερευνάται, ο τρόπος διαχείρισης της κρίσης στη Λιβύη το 2011 από τους δύο Οργανισμούς. Στο 6ο κεφάλαιο πραγματοποιείται η αποτίμηση της διαχείρισης κρίσεων, εστιάζοντας στο θεσμικό πλαίσιο, την εφαρμοζόμενη πολιτική, τη διακυβέρνηση-διοίκηση των επιχειρήσεων και τη χρηματοδότηση, ενώ σε ξεχωριστή ενότητα αναπτύσσεται-αξιολογείται η συνεργασία μεταξύ των δύο Οργανισμών. Τέλος παρουσιάζονται τα εξαγόμενα συμπεράσματα της εργασίας.","The current international security environment is multidimensional and complex because of the emergence of new threats in asymmetric and hybrid form. At the same time it is volatile and unclear due to the rapidity of the changes. In this environment, Regional Organizations such as EU and NATO, are called upon to manage emerging crises. In this security environment, the question arises inevitably whether and to what extent, the two Organizations can successfully manage the crises presented. Questions are raised about their legitimacy, institutional framework, organization, structures and mechanisms, funding, the means they use and others, but also their ability to provide security. The purpose of this master thesis is to present how the two Regional Organizations, EU and NATO, manage crises in the areas of defense and security. It takes into account both the changes that have occurred in institutional framework, policy, organization, structures and mechanisms of the two Οorganizations following the Lisbon Treaty of 13 December 2007 for EU with the adoption of the CSDP and on 20 November 2010 for NATO with Strategic Concept 2010, as well as subsequent developments-adjustments up to today, providing up-to-date information - knowledge and conclusions on the subject. In the first chapter we present a brief analysis of the concepts \"Crisis\", \"Crisis management\", \"Defense\" and \"Security\", while their \"Threats\" are presented. In the second chapter, reference is made to Regional Organizations as security and crisis management actors and their characteristics, while general data on the EU and NATO are given. The following two chapters analyze crisis management by the two Organizations. It presented, more specifically, the historical background - evolution of crisis management, the policy of the two Institutions in the areas of defense and security, the institutional framework, structure, institutions and services. It also analyzes the management mechanism with its components, the stages-phases of crisis management, operations/missions, training and exercises that take place, ways of financing, personnel and means used, and finally the collaborations being developed between International and Regional Organizations in order to deal with crises. Follows, the fifth chapter, which investigates how the two Organizations managed the crisis in Libya in 2011. The 6th chapter assesses crisis management, focusing on institutional framework, applied policy, governance-operations command and finance, while in a separate unity the cooperation between the two Organizations is developed and evaluated. Finally, the conclusions of the thesis are presented."],"dc:identifier":["uoadl:2672943","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2672943"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Διαχείριση Κρίσεων στους τομείς Ασφάλειας και Άμυνας από Περιφερειακούς Οργανισμούς. Οι περιπτώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:35Z"}