{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2680663"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2680663","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τα ΝΠΔΔ στη Διεθνή Διαιτησία","abstract":"Στο πεδίο των διεθνών εμπορικών σχέσεων και επενδύσεων παρατηρείται η δυναμική παρουσία του κράτους τόσο υπό την στενή όσο και υπό την ευρεία έννοια του. Το κράτος και τα άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ενεργούν για την επίτευξη των σκοπών τους με νομικές και υλικές ενέργειες. Η νομική δράση της δημόσιας διοίκησης εκδηλώνεται είτε με μονομερείς νομικές πράξεις (ατομικές ή κανονιστικές διοικητικές πράξεις) είτε με διμερείς (συμβάσεις). Αν και η μονομερής διοικητική πράξη αποτελεί τη συχνότερη μορφή νομικής δράσης των υποκειμένων της δημόσιας διοίκησης, η σύγχρονη κυριαρχική διοίκηση, προκειμένου να προσαρμοσθεί στις διαρκώς μεταβαλλόμενες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, χρησιμοποιεί και το μέσο της διοικητικής σύμβασης για την επέλευση των εννόμων συνεπειών. Το κράτος συνομολογεί συμβάσεις που αφορούν παραχώρηση δημόσιας υπηρεσίας σε ιδιώτη ανάδοχο, την παραχώρηση προνομίων όπως της μονοπωλιακής εκμετάλλευσης μιας πλουτοπαραγωγικής πηγής, εισαγωγές κεφαλαίων εξωτερικού και παραγωγικές επενδύσεις. Ειδικότερα, τούτο συμβαίνει όταν πρόκειται να εναρμονισθούν αντιτιθέμενα συμφέροντα, να διαμορφωθούν νομικές καταστάσεις και θέσεις, να μετατεθούν υποχρεώσεις, να εξομαλυνθούν διαφορές απόψεων, να αξιοποιηθούν συγκεκριμένες καταστάσεις και σχέσεις ή να αποφευχθεί η προσφυγή στη μονομερή δράση. Επειδή λόγω της ισοτιμίας των βουλήσεων των συμβαλλομένων, η κυριαρχική εξουσία των φορέων της δημόσιας διοίκησης υποχωρεί και ο ιδιώτες δεν αποτελούν «αντικείμενο της διοίκησης» ,η διοικητική σύμβαση αποτελεί τον κατάλληλο μηχανισμό για τη μείωση της διοικητικής ανωτερότητας. Στόχος είναι η επίτευξη της σύμπτωσης των δυο δηλώσεων βουλήσεως, οι σκοποί των οποίων δύνανται να είναι κοινοί, διαφορετικοί ή κάποιες φορές και ανταγωνιστικοί. Τα συμφέροντα των δύο μερών είναι συνήθως διαφορετικά αφού το κράτος σκοπεύει στην ικανοποίηση ενός δημόσιου συμφέροντος ενώ ο ιδιώτης αποβλέπει κυρίως στην δημιουργία κέρδους. Τα όρια λοιπόν ανάμεσα στο δημόσιο και ιδιωτικό δίκαιο γίνονται όλο και πιο ρευστά. Ο ιδιώτης- αντισυμβαλλόμενος απολαμβάνει παράλληλα με την προστασία που το παρέχει το ιδιωτικό δίκαιο και την προστασία που του παρέχει το δημόσιο διεθνές δίκαιο με τις συνθήκες που έχουν συναφθεί ανάμεσα στο κράτος την ιθαγένεια του οποίου φέρει και του κράτους με το οποίο διαπραγματεύεται και συνάπτει συμβάσεις. Τόσο λοιπόν οι διάφορες μορφές διαιτητικής επίλυσης των διαφορών (διεθνής εμπορική, επενδυτική διαιτησία), όσο και η διαμεσολάβηση και οι άλλες Φιλικές Μέθοδοι προσφέρουν στo διάδικο κράτος απεριόριστα πλεονεκτήματα, όπως ουσιαστικό αποτέλεσμα, ταχύτητα, χαμηλό κόστος, μυστικότητα-πλεονεκτήματα που πολλές φορές δεν παρέχει η προσφυγή στη τακτική δικαιοσύνη. Γι ’αυτόν άλλωστε τον λόγο καθίστανται οι πλέον κατάλληλες μέθοδοι για την επίλυση εμπορικών διενέξεων και επενδυτικών διαφορών, ενώ αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στο μέλλον αντικαθιστώντας τα δικαστήρια ως δικαιοδοτικοί θεσμοί, διαμορφώνοντας μια νέα δικαιική πραγματικότητα. Στο πλαίσιο αυτό, ανέλαβα την εκπόνηση της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας, ώστε να ασχοληθώ με ένα νέο επιστημονικό πεδίο, αυτό της προσφυγής των ΝΠΔΔ στη διεθνή διαιτησία, και να διερευνήσω τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για το παραδεκτό αυτής. Κοινώς να αναρωτηθούμε σε τι διαφέρουν οι επιμέρους κρατικές οντότητες από την καθεαυτή υπόσταση του κράτους στη σφαίρα της διεθνούς διαιτητικής επίλυσης διαφορών που ανακύπτουν ad hoc. Με την ενασχόλησή μου με το παρόν θέμα, επεδίωξα να επεκτείνω τις γνώσεις μου στη συμβατική δράση της δημόσιας διοίκησης, να εξετάσω τη σχέση της με την διεθνή διαιτησία, να ερευνήσω τυχόν υπάρχουσα νομολογία για τα θέματα αυτά αλλά και να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου στον νέο θεσμό της διεθνούς διαιτησίας. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι η ύπαρξη της διεθνούς διαιτησίας ως εναλλακτικής μορφής επίλυσης διαφορών αποτελεί μια πραγματική καινοτομία συνιστώντας μέχρι και σήμερα την πιο ελκυστική μέθοδο που επικουρεί την κρατική δικαιοσύνη ιδίως για υποθέσεις υψίστου γενικού ενδιαφέροντος.","abstract_html":"Στο πεδίο των διεθνών εμπορικών σχέσεων και επενδύσεων παρατηρείται η δυναμική παρουσία του κράτους τόσο υπό την στενή όσο και υπό την ευρεία έννοια του. Το κράτος και τα άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ενεργούν για την επίτευξη των σκοπών τους με νομικές και υλικές ενέργειες. Η νομική δράση της δημόσιας διοίκησης εκδηλώνεται είτε με μονομερείς νομικές πράξεις (ατομικές ή κανονιστικές διοικητικές πράξεις) είτε με διμερείς (συμβάσεις). Αν και η μονομερής διοικητική πράξη αποτελεί τη συχνότερη μορφή νομικής δράσης των υποκειμένων της δημόσιας διοίκησης, η σύγχρονη κυριαρχική διοίκηση, προκειμένου να προσαρμοσθεί στις διαρκώς μεταβαλλόμενες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, χρησιμοποιεί και το μέσο της διοικητικής σύμβασης για την επέλευση των εννόμων συνεπειών. Το κράτος συνομολογεί συμβάσεις που αφορούν παραχώρηση δημόσιας υπηρεσίας σε ιδιώτη ανάδοχο, την παραχώρηση προνομίων όπως της μονοπωλιακής εκμετάλλευσης μιας πλουτοπαραγωγικής πηγής, εισαγωγές κεφαλαίων εξωτερικού και παραγωγικές επενδύσεις. Ειδικότερα, τούτο συμβαίνει όταν πρόκειται να εναρμονισθούν αντιτιθέμενα συμφέροντα, να διαμορφωθούν νομικές καταστάσεις και θέσεις, να μετατεθούν υποχρεώσεις, να εξομαλυνθούν διαφορές απόψεων, να αξιοποιηθούν συγκεκριμένες καταστάσεις και σχέσεις ή να αποφευχθεί η προσφυγή στη μονομερή δράση. Επειδή λόγω της ισοτιμίας των βουλήσεων των συμβαλλομένων, η κυριαρχική εξουσία των φορέων της δημόσιας διοίκησης υποχωρεί και ο ιδιώτες δεν αποτελούν «αντικείμενο της διοίκησης» ,η διοικητική σύμβαση αποτελεί τον κατάλληλο μηχανισμό για τη μείωση της διοικητικής ανωτερότητας. Στόχος είναι η επίτευξη της σύμπτωσης των δυο δηλώσεων βουλήσεως, οι σκοποί των οποίων δύνανται να είναι κοινοί, διαφορετικοί ή κάποιες φορές και ανταγωνιστικοί. Τα συμφέροντα των δύο μερών είναι συνήθως διαφορετικά αφού το κράτος σκοπεύει στην ικανοποίηση ενός δημόσιου συμφέροντος ενώ ο ιδιώτης αποβλέπει κυρίως στην δημιουργία κέρδους. Τα όρια λοιπόν ανάμεσα στο δημόσιο και ιδιωτικό δίκαιο γίνονται όλο και πιο ρευστά. Ο ιδιώτης- αντισυμβαλλόμενος απολαμβάνει παράλληλα με την προστασία που το παρέχει το ιδιωτικό δίκαιο και την προστασία που του παρέχει το δημόσιο διεθνές δίκαιο με τις συνθήκες που έχουν συναφθεί ανάμεσα στο κράτος την ιθαγένεια του οποίου φέρει και του κράτους με το οποίο διαπραγματεύεται και συνάπτει συμβάσεις. Τόσο λοιπόν οι διάφορες μορφές διαιτητικής επίλυσης των διαφορών (διεθνής εμπορική, επενδυτική διαιτησία), όσο και η διαμεσολάβηση και οι άλλες Φιλικές Μέθοδοι προσφέρουν στo διάδικο κράτος απεριόριστα πλεονεκτήματα, όπως ουσιαστικό αποτέλεσμα, ταχύτητα, χαμηλό κόστος, μυστικότητα-πλεονεκτήματα που πολλές φορές δεν παρέχει η προσφυγή στη τακτική δικαιοσύνη. Γι ’αυτόν άλλωστε τον λόγο καθίστανται οι πλέον κατάλληλες μέθοδοι για την επίλυση εμπορικών διενέξεων και επενδυτικών διαφορών, ενώ αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στο μέλλον αντικαθιστώντας τα δικαστήρια ως δικαιοδοτικοί θεσμοί, διαμορφώνοντας μια νέα δικαιική πραγματικότητα. Στο πλαίσιο αυτό, ανέλαβα την εκπόνηση της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας, ώστε να ασχοληθώ με ένα νέο επιστημονικό πεδίο, αυτό της προσφυγής των ΝΠΔΔ στη διεθνή διαιτησία, και να διερευνήσω τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για το παραδεκτό αυτής. Κοινώς να αναρωτηθούμε σε τι διαφέρουν οι επιμέρους κρατικές οντότητες από την καθεαυτή υπόσταση του κράτους στη σφαίρα της διεθνούς διαιτητικής επίλυσης διαφορών που ανακύπτουν ad hoc. Με την ενασχόλησή μου με το παρόν θέμα, επεδίωξα να επεκτείνω τις γνώσεις μου στη συμβατική δράση της δημόσιας διοίκησης, να εξετάσω τη σχέση της με την διεθνή διαιτησία, να ερευνήσω τυχόν υπάρχουσα νομολογία για τα θέματα αυτά αλλά και να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου στον νέο θεσμό της διεθνούς διαιτησίας. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι η ύπαρξη της διεθνούς διαιτησίας ως εναλλακτικής μορφής επίλυσης διαφορών αποτελεί μια πραγματική καινοτομία συνιστώντας μέχρι και σήμερα την πιο ελκυστική μέθοδο που επικουρεί την κρατική δικαιοσύνη ιδίως για υποθέσεις υψίστου γενικού ενδιαφέροντος.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Γαλλικά","Ελληνικά","English","French","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2680663"],"render_values":[{"text":"uoadl:2680663","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680663","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680663","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2680663","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Γαλλικά","Ελληνικά","English","French","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2680663","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680663"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο πεδίο των διεθνών εμπορικών σχέσεων και επενδύσεων παρατηρείται η δυναμική παρουσία του κράτους τόσο υπό την στενή όσο και υπό την ευρεία έννοια του. Το κράτος και τα άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ενεργούν για την επίτευξη των σκοπών τους με νομικές και υλικές ενέργειες. Η νομική δράση της δημόσιας διοίκησης εκδηλώνεται είτε με μονομερείς νομικές πράξεις (ατομικές ή κανονιστικές διοικητικές πράξεις) είτε με διμερείς (συμβάσεις). Αν και η μονομερής διοικητική πράξη αποτελεί τη συχνότερη μορφή νομικής δράσης των υποκειμένων της δημόσιας διοίκησης, η σύγχρονη κυριαρχική διοίκηση, προκειμένου να προσαρμοσθεί στις διαρκώς μεταβαλλόμενες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, χρησιμοποιεί και το μέσο της διοικητικής σύμβασης για την επέλευση των εννόμων συνεπειών. Το κράτος συνομολογεί συμβάσεις που αφορούν παραχώρηση δημόσιας υπηρεσίας σε ιδιώτη ανάδοχο, την παραχώρηση προνομίων όπως της μονοπωλιακής εκμετάλλευσης μιας πλουτοπαραγωγικής πηγής, εισαγωγές κεφαλαίων εξωτερικού και παραγωγικές επενδύσεις. Ειδικότερα, τούτο συμβαίνει όταν πρόκειται να εναρμονισθούν αντιτιθέμενα συμφέροντα, να διαμορφωθούν νομικές καταστάσεις και θέσεις, να μετατεθούν υποχρεώσεις, να εξομαλυνθούν διαφορές απόψεων, να αξιοποιηθούν συγκεκριμένες καταστάσεις και σχέσεις ή να αποφευχθεί η προσφυγή στη μονομερή δράση. Επειδή λόγω της ισοτιμίας των βουλήσεων των συμβαλλομένων, η κυριαρχική εξουσία των φορέων της δημόσιας διοίκησης υποχωρεί και ο ιδιώτες δεν αποτελούν «αντικείμενο της διοίκησης» ,η διοικητική σύμβαση αποτελεί τον κατάλληλο μηχανισμό για τη μείωση της διοικητικής ανωτερότητας. Στόχος είναι η επίτευξη της σύμπτωσης των δυο δηλώσεων βουλήσεως, οι σκοποί των οποίων δύνανται να είναι κοινοί, διαφορετικοί ή κάποιες φορές και ανταγωνιστικοί. Τα συμφέροντα των δύο μερών είναι συνήθως διαφορετικά αφού το κράτος σκοπεύει στην ικανοποίηση ενός δημόσιου συμφέροντος ενώ ο ιδιώτης αποβλέπει κυρίως στην δημιουργία κέρδους. Τα όρια λοιπόν ανάμεσα στο δημόσιο και ιδιωτικό δίκαιο γίνονται όλο και πιο ρευστά. Ο ιδιώτης- αντισυμβαλλόμενος απολαμβάνει παράλληλα με την προστασία που το παρέχει το ιδιωτικό δίκαιο και την προστασία που του παρέχει το δημόσιο διεθνές δίκαιο με τις συνθήκες που έχουν συναφθεί ανάμεσα στο κράτος την ιθαγένεια του οποίου φέρει και του κράτους με το οποίο διαπραγματεύεται και συνάπτει συμβάσεις. Τόσο λοιπόν οι διάφορες μορφές διαιτητικής επίλυσης των διαφορών (διεθνής εμπορική, επενδυτική διαιτησία), όσο και η διαμεσολάβηση και οι άλλες Φιλικές Μέθοδοι προσφέρουν στo διάδικο κράτος απεριόριστα πλεονεκτήματα, όπως ουσιαστικό αποτέλεσμα, ταχύτητα, χαμηλό κόστος, μυστικότητα-πλεονεκτήματα που πολλές φορές δεν παρέχει η προσφυγή στη τακτική δικαιοσύνη. Γι ’αυτόν άλλωστε τον λόγο καθίστανται οι πλέον κατάλληλες μέθοδοι για την επίλυση εμπορικών διενέξεων και επενδυτικών διαφορών, ενώ αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στο μέλλον αντικαθιστώντας τα δικαστήρια ως δικαιοδοτικοί θεσμοί, διαμορφώνοντας μια νέα δικαιική πραγματικότητα. Στο πλαίσιο αυτό, ανέλαβα την εκπόνηση της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας, ώστε να ασχοληθώ με ένα νέο επιστημονικό πεδίο, αυτό της προσφυγής των ΝΠΔΔ στη διεθνή διαιτησία, και να διερευνήσω τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για το παραδεκτό αυτής. Κοινώς να αναρωτηθούμε σε τι διαφέρουν οι επιμέρους κρατικές οντότητες από την καθεαυτή υπόσταση του κράτους στη σφαίρα της διεθνούς διαιτητικής επίλυσης διαφορών που ανακύπτουν ad hoc. Με την ενασχόλησή μου με το παρόν θέμα, επεδίωξα να επεκτείνω τις γνώσεις μου στη συμβατική δράση της δημόσιας διοίκησης, να εξετάσω τη σχέση της με την διεθνή διαιτησία, να ερευνήσω τυχόν υπάρχουσα νομολογία για τα θέματα αυτά αλλά και να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου στον νέο θεσμό της διεθνούς διαιτησίας. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι η ύπαρξη της διεθνούς διαιτησίας ως εναλλακτικής μορφής επίλυσης διαφορών αποτελεί μια πραγματική καινοτομία συνιστώντας μέχρι και σήμερα την πιο ελκυστική μέθοδο που επικουρεί την κρατική δικαιοσύνη ιδίως για υποθέσεις υψίστου γενικού ενδιαφέροντος.","In the field of international trade relations and investments the dynamic presence of the state is observed both in its narrow and broad sense. The State and other legal entities governed by public law act to achieve their objectives by legal and material actions. The legal action of the public administration is manifested either by unilateral legal acts (individual or regulatory administrative acts) or by bilateral (conventions). Although the unilateral administrative act is the most frequent form of legal action of the public administration, the modern sovereign administration, in order to adapt to the ever changing economic and social conditions, also uses the instrument of the administrative convention for the occurrence of legal consequences. The State concludes public service concession contracts to a private contractor, the granting of privileges such as monopoly exploitation of a resource, foreign capital imports and productive investments. In particular, this is the case when it comes to harmonizing opposing interests, creating legal situations and positions, shifting obligations, smoothing out differences of opinion, exploiting specific situations and relationships or avoiding unilateral action. Because, due to the parity of the parties' wishes, the sovereign power of the public administration bodies subsides and private individuals are not \"the object of administration\", the administrative agreement is the appropriate mechanism for reducing administrative superiority. The aim is to achieve the coincidence of two declarations of will, whose aims may be common, different or sometimes competitive. The interests of the two parties are usually different as the state intends to satisfy a public interest while the individual seeks primarily to generate profit. The boundaries between public and private law are becoming more fluid. The individual- counterparty enjoys the protection afforded by private law and the protection afforded by public international law to the treaties concluded between the State whose nationality it bears and the State with which it negotiates and concludes contracts. Thus, the various forms of arbitration dispute resolution (international commercial, investment arbitration), as well as mediation and other amicable methods offer the state party unlimited advantages, such as substantial effect, speed, low cost, secrecy-advantages that often do not provide the recourse to regular justice. This is the reason why is the most appropriate method for resolving trade disputes and investment disputes, and is expected to play a leading role in the future by replacing courts as judicial institutions, creating a new legal reality. In this context, I undertook the elaboration of this diplomatic work in order to deal with a new scientific field, that of the appeal of the Public Legal Entities in International Arbitration, and to investigate the conditions to be met for its admissibility. Let us ask ourselves how the individual state entities differ from the actual existence of the state in the sphere of the international arbitration dispute resolution that arises ad hoc. By addressing this issue, I have sought to extend my knowledge of the contractual action of the public administration, to examine its relationship with international arbitration, to investigate existing case law on these issues, and to enrich my knowledge of the new Institution of international arbitration. It is worth noting, however, that the existence of international arbitration as an alternative form of dispute resolution is a real innovation, and to date constitutes the most attractive method of assisting state justice, especially for matters of overriding general interest."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τα ΝΠΔΔ στη Διεθνή Διαιτησία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Στο πεδίο των διεθνών εμπορικών σχέσεων και επενδύσεων παρατηρείται η δυναμική παρουσία του κράτους τόσο υπό την στενή όσο και υπό την ευρεία έννοια του. Το κράτος και τα άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ενεργούν για την επίτευξη των σκοπών τους με νομικές και υλικές ενέργειες. Η νομική δράση της δημόσιας διοίκησης εκδηλώνεται είτε με μονομερείς νομικές πράξεις (ατομικές ή κανονιστικές διοικητικές πράξεις) είτε με διμερείς (συμβάσεις). Αν και η μονομερής διοικητική πράξη αποτελεί τη συχνότερη μορφή νομικής δράσης των υποκειμένων της δημόσιας διοίκησης, η σύγχρονη κυριαρχική διοίκηση, προκειμένου να προσαρμοσθεί στις διαρκώς μεταβαλλόμενες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, χρησιμοποιεί και το μέσο της διοικητικής σύμβασης για την επέλευση των εννόμων συνεπειών. Το κράτος συνομολογεί συμβάσεις που αφορούν παραχώρηση δημόσιας υπηρεσίας σε ιδιώτη ανάδοχο, την παραχώρηση προνομίων όπως της μονοπωλιακής εκμετάλλευσης μιας πλουτοπαραγωγικής πηγής, εισαγωγές κεφαλαίων εξωτερικού και παραγωγικές επενδύσεις. Ειδικότερα, τούτο συμβαίνει όταν πρόκειται να εναρμονισθούν αντιτιθέμενα συμφέροντα, να διαμορφωθούν νομικές καταστάσεις και θέσεις, να μετατεθούν υποχρεώσεις, να εξομαλυνθούν διαφορές απόψεων, να αξιοποιηθούν συγκεκριμένες καταστάσεις και σχέσεις ή να αποφευχθεί η προσφυγή στη μονομερή δράση. Επειδή λόγω της ισοτιμίας των βουλήσεων των συμβαλλομένων, η κυριαρχική εξουσία των φορέων της δημόσιας διοίκησης υποχωρεί και ο ιδιώτες δεν αποτελούν «αντικείμενο της διοίκησης» ,η διοικητική σύμβαση αποτελεί τον κατάλληλο μηχανισμό για τη μείωση της διοικητικής ανωτερότητας. Στόχος είναι η επίτευξη της σύμπτωσης των δυο δηλώσεων βουλήσεως, οι σκοποί των οποίων δύνανται να είναι κοινοί, διαφορετικοί ή κάποιες φορές και ανταγωνιστικοί. Τα συμφέροντα των δύο μερών είναι συνήθως διαφορετικά αφού το κράτος σκοπεύει στην ικανοποίηση ενός δημόσιου συμφέροντος ενώ ο ιδιώτης αποβλέπει κυρίως στην δημιουργία κέρδους. Τα όρια λοιπόν ανάμεσα στο δημόσιο και ιδιωτικό δίκαιο γίνονται όλο και πιο ρευστά. Ο ιδιώτης- αντισυμβαλλόμενος απολαμβάνει παράλληλα με την προστασία που το παρέχει το ιδιωτικό δίκαιο και την προστασία που του παρέχει το δημόσιο διεθνές δίκαιο με τις συνθήκες που έχουν συναφθεί ανάμεσα στο κράτος την ιθαγένεια του οποίου φέρει και του κράτους με το οποίο διαπραγματεύεται και συνάπτει συμβάσεις. Τόσο λοιπόν οι διάφορες μορφές διαιτητικής επίλυσης των διαφορών (διεθνής εμπορική, επενδυτική διαιτησία), όσο και η διαμεσολάβηση και οι άλλες Φιλικές Μέθοδοι προσφέρουν στo διάδικο κράτος απεριόριστα πλεονεκτήματα, όπως ουσιαστικό αποτέλεσμα, ταχύτητα, χαμηλό κόστος, μυστικότητα-πλεονεκτήματα που πολλές φορές δεν παρέχει η προσφυγή στη τακτική δικαιοσύνη. Γι ’αυτόν άλλωστε τον λόγο καθίστανται οι πλέον κατάλληλες μέθοδοι για την επίλυση εμπορικών διενέξεων και επενδυτικών διαφορών, ενώ αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στο μέλλον αντικαθιστώντας τα δικαστήρια ως δικαιοδοτικοί θεσμοί, διαμορφώνοντας μια νέα δικαιική πραγματικότητα. Στο πλαίσιο αυτό, ανέλαβα την εκπόνηση της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας, ώστε να ασχοληθώ με ένα νέο επιστημονικό πεδίο, αυτό της προσφυγής των ΝΠΔΔ στη διεθνή διαιτησία, και να διερευνήσω τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για το παραδεκτό αυτής. Κοινώς να αναρωτηθούμε σε τι διαφέρουν οι επιμέρους κρατικές οντότητες από την καθεαυτή υπόσταση του κράτους στη σφαίρα της διεθνούς διαιτητικής επίλυσης διαφορών που ανακύπτουν ad hoc. Με την ενασχόλησή μου με το παρόν θέμα, επεδίωξα να επεκτείνω τις γνώσεις μου στη συμβατική δράση της δημόσιας διοίκησης, να εξετάσω τη σχέση της με την διεθνή διαιτησία, να ερευνήσω τυχόν υπάρχουσα νομολογία για τα θέματα αυτά αλλά και να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου στον νέο θεσμό της διεθνούς διαιτησίας. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι η ύπαρξη της διεθνούς διαιτησίας ως εναλλακτικής μορφής επίλυσης διαφορών αποτελεί μια πραγματική καινοτομία συνιστώντας μέχρι και σήμερα την πιο ελκυστική μέθοδο που επικουρεί την κρατική δικαιοσύνη ιδίως για υποθέσεις υψίστου γενικού ενδιαφέροντος.","In the field of international trade relations and investments the dynamic presence of the state is observed both in its narrow and broad sense. The State and other legal entities governed by public law act to achieve their objectives by legal and material actions. The legal action of the public administration is manifested either by unilateral legal acts (individual or regulatory administrative acts) or by bilateral (conventions). Although the unilateral administrative act is the most frequent form of legal action of the public administration, the modern sovereign administration, in order to adapt to the ever changing economic and social conditions, also uses the instrument of the administrative convention for the occurrence of legal consequences. The State concludes public service concession contracts to a private contractor, the granting of privileges such as monopoly exploitation of a resource, foreign capital imports and productive investments. In particular, this is the case when it comes to harmonizing opposing interests, creating legal situations and positions, shifting obligations, smoothing out differences of opinion, exploiting specific situations and relationships or avoiding unilateral action. Because, due to the parity of the parties' wishes, the sovereign power of the public administration bodies subsides and private individuals are not \"the object of administration\", the administrative agreement is the appropriate mechanism for reducing administrative superiority. The aim is to achieve the coincidence of two declarations of will, whose aims may be common, different or sometimes competitive. The interests of the two parties are usually different as the state intends to satisfy a public interest while the individual seeks primarily to generate profit. The boundaries between public and private law are becoming more fluid. The individual- counterparty enjoys the protection afforded by private law and the protection afforded by public international law to the treaties concluded between the State whose nationality it bears and the State with which it negotiates and concludes contracts. Thus, the various forms of arbitration dispute resolution (international commercial, investment arbitration), as well as mediation and other amicable methods offer the state party unlimited advantages, such as substantial effect, speed, low cost, secrecy-advantages that often do not provide the recourse to regular justice. This is the reason why is the most appropriate method for resolving trade disputes and investment disputes, and is expected to play a leading role in the future by replacing courts as judicial institutions, creating a new legal reality. In this context, I undertook the elaboration of this diplomatic work in order to deal with a new scientific field, that of the appeal of the Public Legal Entities in International Arbitration, and to investigate the conditions to be met for its admissibility. Let us ask ourselves how the individual state entities differ from the actual existence of the state in the sphere of the international arbitration dispute resolution that arises ad hoc. By addressing this issue, I have sought to extend my knowledge of the contractual action of the public administration, to examine its relationship with international arbitration, to investigate existing case law on these issues, and to enrich my knowledge of the new Institution of international arbitration. It is worth noting, however, that the existence of international arbitration as an alternative form of dispute resolution is a real innovation, and to date constitutes the most attractive method of assisting state justice, especially for matters of overriding general interest."],"dc:identifier":["uoadl:2680663","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680663"],"dc:language":["Γαλλικά","Ελληνικά","English","French","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Τα ΝΠΔΔ στη Διεθνή Διαιτησία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:41Z"}