{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2680684"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2680684","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Remedies for Climate Change","abstract":"Στο διεθνές δίκαιο, η ιδιαιτερότητα της κλιματικής αλλαγής, καθώς αποτελεί ένα φαινόμενο του οποίου οι φυσικές συνθήκες αλλάζουν συνεχώς, όπως και οι τρόποι αντιμετώπισης του, ευνοεί την εφαρμογή γενικών αρχών. Αυτό συμβαίνει διότι οι γενικές αρχές δεν θέτουν αυστηρούς και άκαμπτους κανόνες αλλά, ενώ αποτελούν πηγή του διεθνούς δικαίου, αφήνουν ένα σημαντικό περιθώριο για ερμηνεία και εξέλιξη. Οι αρχές αυτές εφαρμόζονται στο πεδίο του μετριασμού του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής αλλά και στο πεδίο της αντιμετώπισης των ήδη εκδηλωθέντων επιπτώσεών της. Κατ’ αρχάς, η αρχή της προφύλαξης αντιμετωπίζει ακριβώς αυτήν την ρευστότητα της κλιματικής αλλαγής και ορίζει ότι όταν υπάρχουν απειλές σοβαρής και μη αναστρέψιμης ζημίας, η έλλειψη πλήρους επιστημονικής βεβαιότητας δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως αποτρεπτικός λόγος στην ανάληψη οικονομικά αποδοτικών μέτρων προς την πρόληψη της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Από την άλλη μεριά, η αρχή του ο ρυπαίνων πληρώνει υπαγορεύει ότι τα κράτη, τα άτομα ή οι επιχειρήσεις που ασχολούνται με ρυπογόνες ή επικίνδυνες για το περιβάλλον δραστηριότητες θα πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι για τις συνέπειες των ενεργειών τους και να αναλαμβάνουν μέτρα επανόρθωσης. Η αρχή των κοινών αλλά διαφοροποιημένων ευθυνών και αντίστοιχων ικανοτήτων των κρατών αποσκοπεί στη δημιουργία ενός δίκαιου και ισότιμου νομικού καθεστώτος το οποίο να αναγνωρίζει την κοινή ευθύνη των κρατών για την προστασία του περιβάλλοντος, τη διαφορετική συμβολή των κρατών στην κλιματική αλλαγή καθώς και τις διαφορετικές αδυναμίες των χωρών να προλαμβάνουν, να μειώνουν και να ελέγχουν το φαινόμενο αυτό. Η νεότερη αρχή του διεθνούς πλαισίου για την κλιματική αλλαγή προέκυψε από τη συμφωνία του Παρισιού του 2015 είναι η αρχή της προόδου η οποία προβλέπει ότι τα κράτη οφείλουν να επιδεικνύουν μία συνεχή πρόοδο στις πολιτικές τους για την κλιματική αλλαγή. Συνεπώς, έχοντας εντοπίσει τις βασικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου για την Κλιματική Αλλαγή, το ερώτημα που ακολουθεί είναι αν υπάρχουν κατάλληλοι μηχανισμοί για να προωθήσουν και να διασφαλίσουν την τήρηση των στόχων που καθορίζονται βάσει αυτών των αρχών. Από την παραδοσιακή προσέγγιση, μέσω των διεθνών συνθηκών, προκύπτει ότι αρχικά η Σύμβαση Πλαίσιο για την Κλιματική Αλλαγή του 1992 δεν θεμελιώνει κάποιον μηχανισμό συμμόρφωσης ο οποίος να διαχειρίζεται τις περιπτώσεις μη συμμόρφωσης κρατών ενώ το Σύμφωνο των Παρισίων προβλέπει την δημιουργία μιας επιτροπής με έργο την διευκόλυνση της εφαρμογής της συνθήκης και την προώθηση της συμμόρφωσης των κρατών αλλά χωρίς να ορίζει τον τρόπο λειτουργίας της. Οι διαδικασίες λειτουργίας της συγκεκριμένης επιτροπής αναμένεται να υιοθετηθούν μέσα στο 2018 από την επόμενη συνεδρίαση της διάσκεψης των μερών. Καθώς οι διεθνείς συνθήκες για την κλιματική αλλαγή αποφεύγουν να δώσουν έμφαση στην θεμελίωση κανόνων που να αντιμετωπίζουν τις περιπτώσεις μη-συμμόρφωσης, δίνοντας κυρίως βάση μόνο στην προώθηση της συμμόρφωσης, κρίνεται σκόπιμη η διερεύνηση εναλλακτικών προσεγγίσεων. Αρχικά, ο τομέας του διεθνούς εμπορίου μπορεί να προσφέρει θετικά και αρνητικά κίνητρα όπως είναι η απελευθέρωση των περιβαλλοντικών αγαθών ή η επιβολή φορολογικών ρυθμίσεων προκειμένου να διασφαλίσουν την τήρηση των ευθυνών που αναλαμβάνουν τα κράτη μέσω των διεθνών συμφωνιών για την κλιματική αλλαγή και να αντιμετωπίσουν περιπτώσεις μη συμμόρφωσης. Μια διαφορετική προσέγγιση ακολουθούν οργανώσεις όπως είναι ο ΟΟΣΑ ή το Παγκόσμιο Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών οι οποίες προβλέπουν μηχανισμούς συμμόρφωσης που απευθύνονται άμεσα στις επιχειρήσεις, ως οι κυριότεροι ρυπαντές του περιβάλλοντος. Έχοντας εξετάσει τα διαθέσιμα διεθνή εργαλεία και μέτρα επανόρθωσης που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, είναι προφανές ότι ο συνδυασμός και η ταυτόχρονη εφαρμογή τους θα αποτελέσουν τον βασικό παράγοντα για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της.","abstract_html":"Στο διεθνές δίκαιο, η ιδιαιτερότητα της κλιματικής αλλαγής, καθώς αποτελεί ένα φαινόμενο του οποίου οι φυσικές συνθήκες αλλάζουν συνεχώς, όπως και οι τρόποι αντιμετώπισης του, ευνοεί την εφαρμογή γενικών αρχών. Αυτό συμβαίνει διότι οι γενικές αρχές δεν θέτουν αυστηρούς και άκαμπτους κανόνες αλλά, ενώ αποτελούν πηγή του διεθνούς δικαίου, αφήνουν ένα σημαντικό περιθώριο για ερμηνεία και εξέλιξη. Οι αρχές αυτές εφαρμόζονται στο πεδίο του μετριασμού του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής αλλά και στο πεδίο της αντιμετώπισης των ήδη εκδηλωθέντων επιπτώσεών της. Κατ’ αρχάς, η αρχή της προφύλαξης αντιμετωπίζει ακριβώς αυτήν την ρευστότητα της κλιματικής αλλαγής και ορίζει ότι όταν υπάρχουν απειλές σοβαρής και μη αναστρέψιμης ζημίας, η έλλειψη πλήρους επιστημονικής βεβαιότητας δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως αποτρεπτικός λόγος στην ανάληψη οικονομικά αποδοτικών μέτρων προς την πρόληψη της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Από την άλλη μεριά, η αρχή του ο ρυπαίνων πληρώνει υπαγορεύει ότι τα κράτη, τα άτομα ή οι επιχειρήσεις που ασχολούνται με ρυπογόνες ή επικίνδυνες για το περιβάλλον δραστηριότητες θα πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι για τις συνέπειες των ενεργειών τους και να αναλαμβάνουν μέτρα επανόρθωσης. Η αρχή των κοινών αλλά διαφοροποιημένων ευθυνών και αντίστοιχων ικανοτήτων των κρατών αποσκοπεί στη δημιουργία ενός δίκαιου και ισότιμου νομικού καθεστώτος το οποίο να αναγνωρίζει την κοινή ευθύνη των κρατών για την προστασία του περιβάλλοντος, τη διαφορετική συμβολή των κρατών στην κλιματική αλλαγή καθώς και τις διαφορετικές αδυναμίες των χωρών να προλαμβάνουν, να μειώνουν και να ελέγχουν το φαινόμενο αυτό. Η νεότερη αρχή του διεθνούς πλαισίου για την κλιματική αλλαγή προέκυψε από τη συμφωνία του Παρισιού του 2015 είναι η αρχή της προόδου η οποία προβλέπει ότι τα κράτη οφείλουν να επιδεικνύουν μία συνεχή πρόοδο στις πολιτικές τους για την κλιματική αλλαγή. Συνεπώς, έχοντας εντοπίσει τις βασικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου για την Κλιματική Αλλαγή, το ερώτημα που ακολουθεί είναι αν υπάρχουν κατάλληλοι μηχανισμοί για να προωθήσουν και να διασφαλίσουν την τήρηση των στόχων που καθορίζονται βάσει αυτών των αρχών. Από την παραδοσιακή προσέγγιση, μέσω των διεθνών συνθηκών, προκύπτει ότι αρχικά η Σύμβαση Πλαίσιο για την Κλιματική Αλλαγή του 1992 δεν θεμελιώνει κάποιον μηχανισμό συμμόρφωσης ο οποίος να διαχειρίζεται τις περιπτώσεις μη συμμόρφωσης κρατών ενώ το Σύμφωνο των Παρισίων προβλέπει την δημιουργία μιας επιτροπής με έργο την διευκόλυνση της εφαρμογής της συνθήκης και την προώθηση της συμμόρφωσης των κρατών αλλά χωρίς να ορίζει τον τρόπο λειτουργίας της. Οι διαδικασίες λειτουργίας της συγκεκριμένης επιτροπής αναμένεται να υιοθετηθούν μέσα στο 2018 από την επόμενη συνεδρίαση της διάσκεψης των μερών. Καθώς οι διεθνείς συνθήκες για την κλιματική αλλαγή αποφεύγουν να δώσουν έμφαση στην θεμελίωση κανόνων που να αντιμετωπίζουν τις περιπτώσεις μη-συμμόρφωσης, δίνοντας κυρίως βάση μόνο στην προώθηση της συμμόρφωσης, κρίνεται σκόπιμη η διερεύνηση εναλλακτικών προσεγγίσεων. Αρχικά, ο τομέας του διεθνούς εμπορίου μπορεί να προσφέρει θετικά και αρνητικά κίνητρα όπως είναι η απελευθέρωση των περιβαλλοντικών αγαθών ή η επιβολή φορολογικών ρυθμίσεων προκειμένου να διασφαλίσουν την τήρηση των ευθυνών που αναλαμβάνουν τα κράτη μέσω των διεθνών συμφωνιών για την κλιματική αλλαγή και να αντιμετωπίσουν περιπτώσεις μη συμμόρφωσης. Μια διαφορετική προσέγγιση ακολουθούν οργανώσεις όπως είναι ο ΟΟΣΑ ή το Παγκόσμιο Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών οι οποίες προβλέπουν μηχανισμούς συμμόρφωσης που απευθύνονται άμεσα στις επιχειρήσεις, ως οι κυριότεροι ρυπαντές του περιβάλλοντος. Έχοντας εξετάσει τα διαθέσιμα διεθνή εργαλεία και μέτρα επανόρθωσης που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, είναι προφανές ότι ο συνδυασμός και η ταυτόχρονη εφαρμογή τους θα αποτελέσουν τον βασικό παράγοντα για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημοπούλου Χλόη-Δάφνη","Dimopoulou Chloi-Dafni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2680684"],"render_values":[{"text":"uoadl:2680684","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680684","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680684","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2680684","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημοπούλου Χλόη-Δάφνη","Dimopoulou Chloi-Dafni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2680684","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680684"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο διεθνές δίκαιο, η ιδιαιτερότητα της κλιματικής αλλαγής, καθώς αποτελεί ένα φαινόμενο του οποίου οι φυσικές συνθήκες αλλάζουν συνεχώς, όπως και οι τρόποι αντιμετώπισης του, ευνοεί την εφαρμογή γενικών αρχών. Αυτό συμβαίνει διότι οι γενικές αρχές δεν θέτουν αυστηρούς και άκαμπτους κανόνες αλλά, ενώ αποτελούν πηγή του διεθνούς δικαίου, αφήνουν ένα σημαντικό περιθώριο για ερμηνεία και εξέλιξη. Οι αρχές αυτές εφαρμόζονται στο πεδίο του μετριασμού του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής αλλά και στο πεδίο της αντιμετώπισης των ήδη εκδηλωθέντων επιπτώσεών της. Κατ’ αρχάς, η αρχή της προφύλαξης αντιμετωπίζει ακριβώς αυτήν την ρευστότητα της κλιματικής αλλαγής και ορίζει ότι όταν υπάρχουν απειλές σοβαρής και μη αναστρέψιμης ζημίας, η έλλειψη πλήρους επιστημονικής βεβαιότητας δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως αποτρεπτικός λόγος στην ανάληψη οικονομικά αποδοτικών μέτρων προς την πρόληψη της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Από την άλλη μεριά, η αρχή του ο ρυπαίνων πληρώνει υπαγορεύει ότι τα κράτη, τα άτομα ή οι επιχειρήσεις που ασχολούνται με ρυπογόνες ή επικίνδυνες για το περιβάλλον δραστηριότητες θα πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι για τις συνέπειες των ενεργειών τους και να αναλαμβάνουν μέτρα επανόρθωσης. Η αρχή των κοινών αλλά διαφοροποιημένων ευθυνών και αντίστοιχων ικανοτήτων των κρατών αποσκοπεί στη δημιουργία ενός δίκαιου και ισότιμου νομικού καθεστώτος το οποίο να αναγνωρίζει την κοινή ευθύνη των κρατών για την προστασία του περιβάλλοντος, τη διαφορετική συμβολή των κρατών στην κλιματική αλλαγή καθώς και τις διαφορετικές αδυναμίες των χωρών να προλαμβάνουν, να μειώνουν και να ελέγχουν το φαινόμενο αυτό. Η νεότερη αρχή του διεθνούς πλαισίου για την κλιματική αλλαγή προέκυψε από τη συμφωνία του Παρισιού του 2015 είναι η αρχή της προόδου η οποία προβλέπει ότι τα κράτη οφείλουν να επιδεικνύουν μία συνεχή πρόοδο στις πολιτικές τους για την κλιματική αλλαγή. Συνεπώς, έχοντας εντοπίσει τις βασικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου για την Κλιματική Αλλαγή, το ερώτημα που ακολουθεί είναι αν υπάρχουν κατάλληλοι μηχανισμοί για να προωθήσουν και να διασφαλίσουν την τήρηση των στόχων που καθορίζονται βάσει αυτών των αρχών. Από την παραδοσιακή προσέγγιση, μέσω των διεθνών συνθηκών, προκύπτει ότι αρχικά η Σύμβαση Πλαίσιο για την Κλιματική Αλλαγή του 1992 δεν θεμελιώνει κάποιον μηχανισμό συμμόρφωσης ο οποίος να διαχειρίζεται τις περιπτώσεις μη συμμόρφωσης κρατών ενώ το Σύμφωνο των Παρισίων προβλέπει την δημιουργία μιας επιτροπής με έργο την διευκόλυνση της εφαρμογής της συνθήκης και την προώθηση της συμμόρφωσης των κρατών αλλά χωρίς να ορίζει τον τρόπο λειτουργίας της. Οι διαδικασίες λειτουργίας της συγκεκριμένης επιτροπής αναμένεται να υιοθετηθούν μέσα στο 2018 από την επόμενη συνεδρίαση της διάσκεψης των μερών. Καθώς οι διεθνείς συνθήκες για την κλιματική αλλαγή αποφεύγουν να δώσουν έμφαση στην θεμελίωση κανόνων που να αντιμετωπίζουν τις περιπτώσεις μη-συμμόρφωσης, δίνοντας κυρίως βάση μόνο στην προώθηση της συμμόρφωσης, κρίνεται σκόπιμη η διερεύνηση εναλλακτικών προσεγγίσεων. Αρχικά, ο τομέας του διεθνούς εμπορίου μπορεί να προσφέρει θετικά και αρνητικά κίνητρα όπως είναι η απελευθέρωση των περιβαλλοντικών αγαθών ή η επιβολή φορολογικών ρυθμίσεων προκειμένου να διασφαλίσουν την τήρηση των ευθυνών που αναλαμβάνουν τα κράτη μέσω των διεθνών συμφωνιών για την κλιματική αλλαγή και να αντιμετωπίσουν περιπτώσεις μη συμμόρφωσης. Μια διαφορετική προσέγγιση ακολουθούν οργανώσεις όπως είναι ο ΟΟΣΑ ή το Παγκόσμιο Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών οι οποίες προβλέπουν μηχανισμούς συμμόρφωσης που απευθύνονται άμεσα στις επιχειρήσεις, ως οι κυριότεροι ρυπαντές του περιβάλλοντος. Έχοντας εξετάσει τα διαθέσιμα διεθνή εργαλεία και μέτρα επανόρθωσης που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, είναι προφανές ότι ο συνδυασμός και η ταυτόχρονη εφαρμογή τους θα αποτελέσουν τον βασικό παράγοντα για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της.","In international law, the special nature of climate change, as it is a phenomenon whose physical conditions change constantly, favours the application of general principles. Indeed, the general principles of international law do not impose rigid and inflexible rules but, while they remain a source of international law, they provide a considerable margin for interpretation and evolution. These principles are applied in the field of mitigating climate change as well as in the field of adapting to climate change’s already manifested effects. The precautionary principle, addresses precisely the liquidity of climate change and states that when threats of serious and irreversible damage exist, the lack of full scientific certainty should not be used as a justification for not undertaking cost-effective measures to prevent environmental degradation. On the other hand, the polluter pays principle dictates that states, individuals or businesses engaged in polluting or environmentally hazardous activities should be held responsible and accountable for the consequences of their actions and take remedial action. The principle of common but differentiated responsibilities and respective capabilities of states creates a fair and equitable legal regime which recognises the shared responsibility of states for environmental protection, the varying contribution of states to climate change, and the different abilities of countries to prevent, reduce and control this phenomenon. The principle of progression, the newest principle of the international climate change framework which emerged from the 2015 Paris Agreement, provides that states must show a continued progress in their climate change policies. Having identified the basic principles of the international law of climate change, the question whether appropriate mechanisms exist to promote and ensure that the objectives set out under these principles are respected, arises. While examining the traditional approach of international treaties, it appears that on the one hand the 1992 Framework Convention on Climate Change does not establish a compliance mechanism to deal with cases of non-compliance by States, and on the other hand, while the Paris Agreement calls for the creation of a committee with the task of facilitating implementation and promoting compliance, its modalities are yet to be defined. The procedures of this committee are expected to be adopted in 2018, by the next meeting of the Conference of the Parties. As the international climate change treaties avoid establishing clear rules dealing with cases of non-compliance, alternative approaches should be explored. Initially, the international trade can provide positive and negative incentives, such as the liberalization of environmental goods or border tax adjustments to ensure that states follow through with their undertaken responsibilities and remedy cases of non-compliance. Furthermore, organisations such as the OECD or the UN Global Compact provide compliance mechanisms that directly address businesses, the main environmental polluters. Therefore, having examined the available international tools and remedies relating to climate change, it is can be easily deduced that their combination and simultaneous implementation will be the key factor in effectively addressing climate change."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Remedies for Climate Change"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημοπούλου Χλόη-Δάφνη","Dimopoulou Chloi-Dafni"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Στο διεθνές δίκαιο, η ιδιαιτερότητα της κλιματικής αλλαγής, καθώς αποτελεί ένα φαινόμενο του οποίου οι φυσικές συνθήκες αλλάζουν συνεχώς, όπως και οι τρόποι αντιμετώπισης του, ευνοεί την εφαρμογή γενικών αρχών. Αυτό συμβαίνει διότι οι γενικές αρχές δεν θέτουν αυστηρούς και άκαμπτους κανόνες αλλά, ενώ αποτελούν πηγή του διεθνούς δικαίου, αφήνουν ένα σημαντικό περιθώριο για ερμηνεία και εξέλιξη. Οι αρχές αυτές εφαρμόζονται στο πεδίο του μετριασμού του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής αλλά και στο πεδίο της αντιμετώπισης των ήδη εκδηλωθέντων επιπτώσεών της. Κατ’ αρχάς, η αρχή της προφύλαξης αντιμετωπίζει ακριβώς αυτήν την ρευστότητα της κλιματικής αλλαγής και ορίζει ότι όταν υπάρχουν απειλές σοβαρής και μη αναστρέψιμης ζημίας, η έλλειψη πλήρους επιστημονικής βεβαιότητας δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως αποτρεπτικός λόγος στην ανάληψη οικονομικά αποδοτικών μέτρων προς την πρόληψη της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Από την άλλη μεριά, η αρχή του ο ρυπαίνων πληρώνει υπαγορεύει ότι τα κράτη, τα άτομα ή οι επιχειρήσεις που ασχολούνται με ρυπογόνες ή επικίνδυνες για το περιβάλλον δραστηριότητες θα πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι για τις συνέπειες των ενεργειών τους και να αναλαμβάνουν μέτρα επανόρθωσης. Η αρχή των κοινών αλλά διαφοροποιημένων ευθυνών και αντίστοιχων ικανοτήτων των κρατών αποσκοπεί στη δημιουργία ενός δίκαιου και ισότιμου νομικού καθεστώτος το οποίο να αναγνωρίζει την κοινή ευθύνη των κρατών για την προστασία του περιβάλλοντος, τη διαφορετική συμβολή των κρατών στην κλιματική αλλαγή καθώς και τις διαφορετικές αδυναμίες των χωρών να προλαμβάνουν, να μειώνουν και να ελέγχουν το φαινόμενο αυτό. Η νεότερη αρχή του διεθνούς πλαισίου για την κλιματική αλλαγή προέκυψε από τη συμφωνία του Παρισιού του 2015 είναι η αρχή της προόδου η οποία προβλέπει ότι τα κράτη οφείλουν να επιδεικνύουν μία συνεχή πρόοδο στις πολιτικές τους για την κλιματική αλλαγή. Συνεπώς, έχοντας εντοπίσει τις βασικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου για την Κλιματική Αλλαγή, το ερώτημα που ακολουθεί είναι αν υπάρχουν κατάλληλοι μηχανισμοί για να προωθήσουν και να διασφαλίσουν την τήρηση των στόχων που καθορίζονται βάσει αυτών των αρχών. Από την παραδοσιακή προσέγγιση, μέσω των διεθνών συνθηκών, προκύπτει ότι αρχικά η Σύμβαση Πλαίσιο για την Κλιματική Αλλαγή του 1992 δεν θεμελιώνει κάποιον μηχανισμό συμμόρφωσης ο οποίος να διαχειρίζεται τις περιπτώσεις μη συμμόρφωσης κρατών ενώ το Σύμφωνο των Παρισίων προβλέπει την δημιουργία μιας επιτροπής με έργο την διευκόλυνση της εφαρμογής της συνθήκης και την προώθηση της συμμόρφωσης των κρατών αλλά χωρίς να ορίζει τον τρόπο λειτουργίας της. Οι διαδικασίες λειτουργίας της συγκεκριμένης επιτροπής αναμένεται να υιοθετηθούν μέσα στο 2018 από την επόμενη συνεδρίαση της διάσκεψης των μερών. Καθώς οι διεθνείς συνθήκες για την κλιματική αλλαγή αποφεύγουν να δώσουν έμφαση στην θεμελίωση κανόνων που να αντιμετωπίζουν τις περιπτώσεις μη-συμμόρφωσης, δίνοντας κυρίως βάση μόνο στην προώθηση της συμμόρφωσης, κρίνεται σκόπιμη η διερεύνηση εναλλακτικών προσεγγίσεων. Αρχικά, ο τομέας του διεθνούς εμπορίου μπορεί να προσφέρει θετικά και αρνητικά κίνητρα όπως είναι η απελευθέρωση των περιβαλλοντικών αγαθών ή η επιβολή φορολογικών ρυθμίσεων προκειμένου να διασφαλίσουν την τήρηση των ευθυνών που αναλαμβάνουν τα κράτη μέσω των διεθνών συμφωνιών για την κλιματική αλλαγή και να αντιμετωπίσουν περιπτώσεις μη συμμόρφωσης. Μια διαφορετική προσέγγιση ακολουθούν οργανώσεις όπως είναι ο ΟΟΣΑ ή το Παγκόσμιο Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών οι οποίες προβλέπουν μηχανισμούς συμμόρφωσης που απευθύνονται άμεσα στις επιχειρήσεις, ως οι κυριότεροι ρυπαντές του περιβάλλοντος. Έχοντας εξετάσει τα διαθέσιμα διεθνή εργαλεία και μέτρα επανόρθωσης που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, είναι προφανές ότι ο συνδυασμός και η ταυτόχρονη εφαρμογή τους θα αποτελέσουν τον βασικό παράγοντα για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της.","In international law, the special nature of climate change, as it is a phenomenon whose physical conditions change constantly, favours the application of general principles. Indeed, the general principles of international law do not impose rigid and inflexible rules but, while they remain a source of international law, they provide a considerable margin for interpretation and evolution. These principles are applied in the field of mitigating climate change as well as in the field of adapting to climate change’s already manifested effects. The precautionary principle, addresses precisely the liquidity of climate change and states that when threats of serious and irreversible damage exist, the lack of full scientific certainty should not be used as a justification for not undertaking cost-effective measures to prevent environmental degradation. On the other hand, the polluter pays principle dictates that states, individuals or businesses engaged in polluting or environmentally hazardous activities should be held responsible and accountable for the consequences of their actions and take remedial action. The principle of common but differentiated responsibilities and respective capabilities of states creates a fair and equitable legal regime which recognises the shared responsibility of states for environmental protection, the varying contribution of states to climate change, and the different abilities of countries to prevent, reduce and control this phenomenon. The principle of progression, the newest principle of the international climate change framework which emerged from the 2015 Paris Agreement, provides that states must show a continued progress in their climate change policies. Having identified the basic principles of the international law of climate change, the question whether appropriate mechanisms exist to promote and ensure that the objectives set out under these principles are respected, arises. While examining the traditional approach of international treaties, it appears that on the one hand the 1992 Framework Convention on Climate Change does not establish a compliance mechanism to deal with cases of non-compliance by States, and on the other hand, while the Paris Agreement calls for the creation of a committee with the task of facilitating implementation and promoting compliance, its modalities are yet to be defined. The procedures of this committee are expected to be adopted in 2018, by the next meeting of the Conference of the Parties. As the international climate change treaties avoid establishing clear rules dealing with cases of non-compliance, alternative approaches should be explored. Initially, the international trade can provide positive and negative incentives, such as the liberalization of environmental goods or border tax adjustments to ensure that states follow through with their undertaken responsibilities and remedy cases of non-compliance. Furthermore, organisations such as the OECD or the UN Global Compact provide compliance mechanisms that directly address businesses, the main environmental polluters. Therefore, having examined the available international tools and remedies relating to climate change, it is can be easily deduced that their combination and simultaneous implementation will be the key factor in effectively addressing climate change."],"dc:identifier":["uoadl:2680684","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680684"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Remedies for Climate Change"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:41Z"}