{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2680707"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2680707","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διακριτική φορολογική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους υπό το φως της πρόσφατης νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.","abstract":"Στη διπλωματική αυτή εργασία εξετάζεται το ζήτημα της διακριτικής φορολογικής μεταχείρισης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρώην Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εφεξής Δικαστήριο), και κυρίως στην πρόσφατη νομολογία του. Το δεύτερο, μετά την παρούσα Εισαγωγή, κεφάλαιο της εργασίας αφορά στο ζήτημα της απαγόρευσης των διακρίσεων στο ενωσιακό δίκαιο. Στο πρώτο υποκεφάλαιο αναπτύσσεται συνοπτικά η βασική αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας γενικά στο ενωσιακό δίκαιο. Στο δεύτερο υποκεφάλαιο εξετάζεται η διακριτική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους, γενικά στο ενωσιακό δίκαιο, σε λοιπούς, πλην της άμεσης φορολογίας, τομείς. Ειδικότερα επισημαίνεται η σημασία της κατοικίας τόσο ως κριτηρίου διάκρισης, που ενδέχεται να εισάγει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας, όσο και ως συνδετικού στοιχείου του πολίτη με την έννομη τάξη ενός κράτους μέλους, που υπό περιπτώσεις, μπορεί να δικαιολογεί την διαφορετική μεταχείριση του. Στο τρίτο υποκεφάλαιο αναλύεται το ζήτημα της απαγόρευσης των διακρίσεων στον τομέα της άμεσης φορολογίας και της αντιμετώπισης των διακρίσεων ως περιορισμών των θεμελιωδών ελευθεριών του ενωσιακού δικαίου. Επισημαίνεται ότι η ανάλυση επικεντρώνεται στα φυσικά πρόσωπα, καθώς στην περίπτωσή τους η κατοικία, ως στοιχείο διαφορετικό της ιθαγένειάς τους, αποτελεί κριτήριο που μπορεί να εισάγει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας. Ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ κατοικίας και ιθαγένειας δεν εντοπίζεται στις διακρίσεις με κριτήριο την έδρα των νομικών προσώπων, καθώς η έδρα των νομικών προσώπων αντιστοιχεί, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, στην “ιθαγένειά” τους. Στο τρίτο κεφάλαιο αναπτύσσεται το ζήτημα της διακριτικής μεταχείρισης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της άμεσης φορολογίας με βάση ειδικότερα το κριτήριο της κατοικίας. Στο πρώτο υποκεφάλαιο επισημαίνεται η σημασία του κριτηρίου της κατοικίας για το φορολογικό δίκαιο. Στο δεύτερο υποκεφάλαιο εξετάζεται η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τη σύγκριση της κατάστασης μεταξύ κατοίκων και μη κατοίκων, ως κρίσιμο στοιχείο για την δικαιολόγηση της διακριτικής φορολογικής μεταχείρισής τους από τον εθνικό νομοθέτη. Η παράθεση της κρίσιμης νομολογίας του Δικαστηρίου γίνεται βάσει της κατηγορίας του φόρου που αφορά, δηλαδή ως προς τον φόρο εισοδήματος, περιουσίας και πιο συγκεκριμένα τον φόρο κληρονομιάς. Στο τρίτο υποκεφάλαιο παρουσιάζεται η νομολογιακή αντιμετώπιση από το Δικαστήριο των εμποδίων που τίθενται από το κράτος μέλος κατά την μεταφορά της κατοικίας των φυσικών προσώπων σε άλλο κράτος μέλος. Στο τέταρτο υποκεφάλαιο, για λόγους πληρότητας, αναφέρονται περιπτώσεις διακριτικής φορολογικής μεταχείρισης με κριτήριο την κατοικία, όχι του ίδιου του φορολογούμενου, αλλά προσώπου με το οποίο αυτός συνδέεται με ιδιαίτερη σχέση. Στο πέμπτο υποκεφάλαιο, παρουσιάζονται οι λόγοι γενικού συμφέροντος, που μπορεί να δικαιολογήσουν την διακριτική φορολογική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με παράθεση της σχετικής νομολογίας που αφορά κυρίως στις διακρίσεις με κριτήριο την κατοικία. Τέλος, στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται τα συμπεράσματα από την ανάλυση των ως άνω θεμάτων, με ταυτόχρονη αξιολόγηση της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με τους περιορισμούς των θεμελιωδών ελευθεριών του ενωσιακού δικαίου στον τομέα της άμεσης φορολογίας και ιδιαίτερα αυτούς που στηρίζονται στο κριτήριο της κατοικίας.","abstract_html":"Στη διπλωματική αυτή εργασία εξετάζεται το ζήτημα της διακριτικής φορολογικής μεταχείρισης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρώην Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εφεξής Δικαστήριο), και κυρίως στην πρόσφατη νομολογία του. Το δεύτερο, μετά την παρούσα Εισαγωγή, κεφάλαιο της εργασίας αφορά στο ζήτημα της απαγόρευσης των διακρίσεων στο ενωσιακό δίκαιο. Στο πρώτο υποκεφάλαιο αναπτύσσεται συνοπτικά η βασική αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας γενικά στο ενωσιακό δίκαιο. Στο δεύτερο υποκεφάλαιο εξετάζεται η διακριτική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους, γενικά στο ενωσιακό δίκαιο, σε λοιπούς, πλην της άμεσης φορολογίας, τομείς. Ειδικότερα επισημαίνεται η σημασία της κατοικίας τόσο ως κριτηρίου διάκρισης, που ενδέχεται να εισάγει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας, όσο και ως συνδετικού στοιχείου του πολίτη με την έννομη τάξη ενός κράτους μέλους, που υπό περιπτώσεις, μπορεί να δικαιολογεί την διαφορετική μεταχείριση του. Στο τρίτο υποκεφάλαιο αναλύεται το ζήτημα της απαγόρευσης των διακρίσεων στον τομέα της άμεσης φορολογίας και της αντιμετώπισης των διακρίσεων ως περιορισμών των θεμελιωδών ελευθεριών του ενωσιακού δικαίου. Επισημαίνεται ότι η ανάλυση επικεντρώνεται στα φυσικά πρόσωπα, καθώς στην περίπτωσή τους η κατοικία, ως στοιχείο διαφορετικό της ιθαγένειάς τους, αποτελεί κριτήριο που μπορεί να εισάγει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας. Ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ κατοικίας και ιθαγένειας δεν εντοπίζεται στις διακρίσεις με κριτήριο την έδρα των νομικών προσώπων, καθώς η έδρα των νομικών προσώπων αντιστοιχεί, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, στην “ιθαγένειά” τους. Στο τρίτο κεφάλαιο αναπτύσσεται το ζήτημα της διακριτικής μεταχείρισης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της άμεσης φορολογίας με βάση ειδικότερα το κριτήριο της κατοικίας. Στο πρώτο υποκεφάλαιο επισημαίνεται η σημασία του κριτηρίου της κατοικίας για το φορολογικό δίκαιο. Στο δεύτερο υποκεφάλαιο εξετάζεται η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τη σύγκριση της κατάστασης μεταξύ κατοίκων και μη κατοίκων, ως κρίσιμο στοιχείο για την δικαιολόγηση της διακριτικής φορολογικής μεταχείρισής τους από τον εθνικό νομοθέτη. Η παράθεση της κρίσιμης νομολογίας του Δικαστηρίου γίνεται βάσει της κατηγορίας του φόρου που αφορά, δηλαδή ως προς τον φόρο εισοδήματος, περιουσίας και πιο συγκεκριμένα τον φόρο κληρονομιάς. Στο τρίτο υποκεφάλαιο παρουσιάζεται η νομολογιακή αντιμετώπιση από το Δικαστήριο των εμποδίων που τίθενται από το κράτος μέλος κατά την μεταφορά της κατοικίας των φυσικών προσώπων σε άλλο κράτος μέλος. Στο τέταρτο υποκεφάλαιο, για λόγους πληρότητας, αναφέρονται περιπτώσεις διακριτικής φορολογικής μεταχείρισης με κριτήριο την κατοικία, όχι του ίδιου του φορολογούμενου, αλλά προσώπου με το οποίο αυτός συνδέεται με ιδιαίτερη σχέση. Στο πέμπτο υποκεφάλαιο, παρουσιάζονται οι λόγοι γενικού συμφέροντος, που μπορεί να δικαιολογήσουν την διακριτική φορολογική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με παράθεση της σχετικής νομολογίας που αφορά κυρίως στις διακρίσεις με κριτήριο την κατοικία. Τέλος, στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται τα συμπεράσματα από την ανάλυση των ως άνω θεμάτων, με ταυτόχρονη αξιολόγηση της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με τους περιορισμούς των θεμελιωδών ελευθεριών του ενωσιακού δικαίου στον τομέα της άμεσης φορολογίας και ιδιαίτερα αυτούς που στηρίζονται στο κριτήριο της κατοικίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκαβογιάννη Μαρία","Gkavogianni Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:43Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2680707"],"render_values":[{"text":"uoadl:2680707","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680707","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680707","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2680707","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκαβογιάννη Μαρία","Gkavogianni Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2680707","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680707"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στη διπλωματική αυτή εργασία εξετάζεται το ζήτημα της διακριτικής φορολογικής μεταχείρισης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρώην Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εφεξής Δικαστήριο), και κυρίως στην πρόσφατη νομολογία του. Το δεύτερο, μετά την παρούσα Εισαγωγή, κεφάλαιο της εργασίας αφορά στο ζήτημα της απαγόρευσης των διακρίσεων στο ενωσιακό δίκαιο. Στο πρώτο υποκεφάλαιο αναπτύσσεται συνοπτικά η βασική αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας γενικά στο ενωσιακό δίκαιο. Στο δεύτερο υποκεφάλαιο εξετάζεται η διακριτική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους, γενικά στο ενωσιακό δίκαιο, σε λοιπούς, πλην της άμεσης φορολογίας, τομείς. Ειδικότερα επισημαίνεται η σημασία της κατοικίας τόσο ως κριτηρίου διάκρισης, που ενδέχεται να εισάγει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας, όσο και ως συνδετικού στοιχείου του πολίτη με την έννομη τάξη ενός κράτους μέλους, που υπό περιπτώσεις, μπορεί να δικαιολογεί την διαφορετική μεταχείριση του. Στο τρίτο υποκεφάλαιο αναλύεται το ζήτημα της απαγόρευσης των διακρίσεων στον τομέα της άμεσης φορολογίας και της αντιμετώπισης των διακρίσεων ως περιορισμών των θεμελιωδών ελευθεριών του ενωσιακού δικαίου. Επισημαίνεται ότι η ανάλυση επικεντρώνεται στα φυσικά πρόσωπα, καθώς στην περίπτωσή τους η κατοικία, ως στοιχείο διαφορετικό της ιθαγένειάς τους, αποτελεί κριτήριο που μπορεί να εισάγει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας. Ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ κατοικίας και ιθαγένειας δεν εντοπίζεται στις διακρίσεις με κριτήριο την έδρα των νομικών προσώπων, καθώς η έδρα των νομικών προσώπων αντιστοιχεί, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, στην “ιθαγένειά” τους. Στο τρίτο κεφάλαιο αναπτύσσεται το ζήτημα της διακριτικής μεταχείρισης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της άμεσης φορολογίας με βάση ειδικότερα το κριτήριο της κατοικίας. Στο πρώτο υποκεφάλαιο επισημαίνεται η σημασία του κριτηρίου της κατοικίας για το φορολογικό δίκαιο. Στο δεύτερο υποκεφάλαιο εξετάζεται η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τη σύγκριση της κατάστασης μεταξύ κατοίκων και μη κατοίκων, ως κρίσιμο στοιχείο για την δικαιολόγηση της διακριτικής φορολογικής μεταχείρισής τους από τον εθνικό νομοθέτη. Η παράθεση της κρίσιμης νομολογίας του Δικαστηρίου γίνεται βάσει της κατηγορίας του φόρου που αφορά, δηλαδή ως προς τον φόρο εισοδήματος, περιουσίας και πιο συγκεκριμένα τον φόρο κληρονομιάς. Στο τρίτο υποκεφάλαιο παρουσιάζεται η νομολογιακή αντιμετώπιση από το Δικαστήριο των εμποδίων που τίθενται από το κράτος μέλος κατά την μεταφορά της κατοικίας των φυσικών προσώπων σε άλλο κράτος μέλος. Στο τέταρτο υποκεφάλαιο, για λόγους πληρότητας, αναφέρονται περιπτώσεις διακριτικής φορολογικής μεταχείρισης με κριτήριο την κατοικία, όχι του ίδιου του φορολογούμενου, αλλά προσώπου με το οποίο αυτός συνδέεται με ιδιαίτερη σχέση. Στο πέμπτο υποκεφάλαιο, παρουσιάζονται οι λόγοι γενικού συμφέροντος, που μπορεί να δικαιολογήσουν την διακριτική φορολογική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με παράθεση της σχετικής νομολογίας που αφορά κυρίως στις διακρίσεις με κριτήριο την κατοικία. Τέλος, στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται τα συμπεράσματα από την ανάλυση των ως άνω θεμάτων, με ταυτόχρονη αξιολόγηση της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με τους περιορισμούς των θεμελιωδών ελευθεριών του ενωσιακού δικαίου στον τομέα της άμεσης φορολογίας και ιδιαίτερα αυτούς που στηρίζονται στο κριτήριο της κατοικίας.","This diploma thesis deals with the issue of discriminatory tax treatment of citizens of the European Union based on their residence. Particular emphasis is given on the case-law of the Court of Justice of the European Union, former Court of Justice (ECJ), and, in particular, on its recent case law. The second, after this Introduction, chapter of the work concerns the issue of non-discrimination in EU law. The first sub-chapter summarizes the basic principle of non-discrimination on grounds of nationality generally in EU law. The second sub-chapter generally examines the discrimination of citizens of the European Union, based on their residence, in EU law, in other, non-direct taxation areas. In particular, the importance of residence is emphasized both as a criterion of discrimination which may give rise to indirect discrimination on the basis of nationality and as a connecting factor of the citizen with the legal order of a Member State which, in some cases, may justify his different treatment. The third sub-chapter analyzes the issue of non-discrimination in the field of direct taxation and the treatment of discrimination as a restriction on the fundamental freedoms of EU law. It should be noted that the analysis focuses on persons, as in their case, the residence, being an element other than their nationality, is a criterion which may introduce indirect discrimination on grounds of nationality. This distinction between residence and nationality is not observed on discrimination based on the registered office of legal persons, since the registered office of legal persons corresponds, according to the case law of the Court of Justice, to their \"nationality\". The third chapter focuses on the issue of discriminatory treatment of citizens of the European Union in the field of direct taxation, based in particular on the criterion of residence. The first sub-chapter highlights the importance of the residence criterion for tax law. The second sub-chapter examines the Court's case-law on the comparison of the situation between residents and non-residents as a crucial element in justifying their discriminatory tax treatment by the national legislator. The case-law of the Court of Justice is cited by reference to the category of tax in question, that is to say, in respect of income tax, wealth, and, in particular, inheritance tax. The third sub-chapter presents the case-law approach by the Court of Justice to the obstacles posed by the Member State when transferring the residence of natural persons to another Member State. In the fourth sub-chapter, for reasons of completeness, cases of discriminatory tax treatment on the basis of residence are reported, not of the taxpayer himself, but of a person with whom he / she has a particular relationship. In the fifth sub-chapter, the reasons of general interest, which may justify the discriminatory tax treatment of citizens of the European Union, are presented, with a reference to the relevant case law on discrimination based on residence. Finally, the fourth chapter presents the conclusions from the analysis of these issues, while assessing the case law of the Court on the limitations of fundamental freedoms of EU law in the field of direct taxation, in particular those based on the criterion of residence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διακριτική φορολογική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους υπό το φως της πρόσφατης νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκαβογιάννη Μαρία","Gkavogianni Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Στη διπλωματική αυτή εργασία εξετάζεται το ζήτημα της διακριτικής φορολογικής μεταχείρισης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρώην Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εφεξής Δικαστήριο), και κυρίως στην πρόσφατη νομολογία του. Το δεύτερο, μετά την παρούσα Εισαγωγή, κεφάλαιο της εργασίας αφορά στο ζήτημα της απαγόρευσης των διακρίσεων στο ενωσιακό δίκαιο. Στο πρώτο υποκεφάλαιο αναπτύσσεται συνοπτικά η βασική αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας γενικά στο ενωσιακό δίκαιο. Στο δεύτερο υποκεφάλαιο εξετάζεται η διακριτική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους, γενικά στο ενωσιακό δίκαιο, σε λοιπούς, πλην της άμεσης φορολογίας, τομείς. Ειδικότερα επισημαίνεται η σημασία της κατοικίας τόσο ως κριτηρίου διάκρισης, που ενδέχεται να εισάγει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας, όσο και ως συνδετικού στοιχείου του πολίτη με την έννομη τάξη ενός κράτους μέλους, που υπό περιπτώσεις, μπορεί να δικαιολογεί την διαφορετική μεταχείριση του. Στο τρίτο υποκεφάλαιο αναλύεται το ζήτημα της απαγόρευσης των διακρίσεων στον τομέα της άμεσης φορολογίας και της αντιμετώπισης των διακρίσεων ως περιορισμών των θεμελιωδών ελευθεριών του ενωσιακού δικαίου. Επισημαίνεται ότι η ανάλυση επικεντρώνεται στα φυσικά πρόσωπα, καθώς στην περίπτωσή τους η κατοικία, ως στοιχείο διαφορετικό της ιθαγένειάς τους, αποτελεί κριτήριο που μπορεί να εισάγει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας. Ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ κατοικίας και ιθαγένειας δεν εντοπίζεται στις διακρίσεις με κριτήριο την έδρα των νομικών προσώπων, καθώς η έδρα των νομικών προσώπων αντιστοιχεί, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, στην “ιθαγένειά” τους. Στο τρίτο κεφάλαιο αναπτύσσεται το ζήτημα της διακριτικής μεταχείρισης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της άμεσης φορολογίας με βάση ειδικότερα το κριτήριο της κατοικίας. Στο πρώτο υποκεφάλαιο επισημαίνεται η σημασία του κριτηρίου της κατοικίας για το φορολογικό δίκαιο. Στο δεύτερο υποκεφάλαιο εξετάζεται η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τη σύγκριση της κατάστασης μεταξύ κατοίκων και μη κατοίκων, ως κρίσιμο στοιχείο για την δικαιολόγηση της διακριτικής φορολογικής μεταχείρισής τους από τον εθνικό νομοθέτη. Η παράθεση της κρίσιμης νομολογίας του Δικαστηρίου γίνεται βάσει της κατηγορίας του φόρου που αφορά, δηλαδή ως προς τον φόρο εισοδήματος, περιουσίας και πιο συγκεκριμένα τον φόρο κληρονομιάς. Στο τρίτο υποκεφάλαιο παρουσιάζεται η νομολογιακή αντιμετώπιση από το Δικαστήριο των εμποδίων που τίθενται από το κράτος μέλος κατά την μεταφορά της κατοικίας των φυσικών προσώπων σε άλλο κράτος μέλος. Στο τέταρτο υποκεφάλαιο, για λόγους πληρότητας, αναφέρονται περιπτώσεις διακριτικής φορολογικής μεταχείρισης με κριτήριο την κατοικία, όχι του ίδιου του φορολογούμενου, αλλά προσώπου με το οποίο αυτός συνδέεται με ιδιαίτερη σχέση. Στο πέμπτο υποκεφάλαιο, παρουσιάζονται οι λόγοι γενικού συμφέροντος, που μπορεί να δικαιολογήσουν την διακριτική φορολογική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με παράθεση της σχετικής νομολογίας που αφορά κυρίως στις διακρίσεις με κριτήριο την κατοικία. Τέλος, στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται τα συμπεράσματα από την ανάλυση των ως άνω θεμάτων, με ταυτόχρονη αξιολόγηση της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με τους περιορισμούς των θεμελιωδών ελευθεριών του ενωσιακού δικαίου στον τομέα της άμεσης φορολογίας και ιδιαίτερα αυτούς που στηρίζονται στο κριτήριο της κατοικίας.","This diploma thesis deals with the issue of discriminatory tax treatment of citizens of the European Union based on their residence. Particular emphasis is given on the case-law of the Court of Justice of the European Union, former Court of Justice (ECJ), and, in particular, on its recent case law. The second, after this Introduction, chapter of the work concerns the issue of non-discrimination in EU law. The first sub-chapter summarizes the basic principle of non-discrimination on grounds of nationality generally in EU law. The second sub-chapter generally examines the discrimination of citizens of the European Union, based on their residence, in EU law, in other, non-direct taxation areas. In particular, the importance of residence is emphasized both as a criterion of discrimination which may give rise to indirect discrimination on the basis of nationality and as a connecting factor of the citizen with the legal order of a Member State which, in some cases, may justify his different treatment. The third sub-chapter analyzes the issue of non-discrimination in the field of direct taxation and the treatment of discrimination as a restriction on the fundamental freedoms of EU law. It should be noted that the analysis focuses on persons, as in their case, the residence, being an element other than their nationality, is a criterion which may introduce indirect discrimination on grounds of nationality. This distinction between residence and nationality is not observed on discrimination based on the registered office of legal persons, since the registered office of legal persons corresponds, according to the case law of the Court of Justice, to their \"nationality\". The third chapter focuses on the issue of discriminatory treatment of citizens of the European Union in the field of direct taxation, based in particular on the criterion of residence. The first sub-chapter highlights the importance of the residence criterion for tax law. The second sub-chapter examines the Court's case-law on the comparison of the situation between residents and non-residents as a crucial element in justifying their discriminatory tax treatment by the national legislator. The case-law of the Court of Justice is cited by reference to the category of tax in question, that is to say, in respect of income tax, wealth, and, in particular, inheritance tax. The third sub-chapter presents the case-law approach by the Court of Justice to the obstacles posed by the Member State when transferring the residence of natural persons to another Member State. In the fourth sub-chapter, for reasons of completeness, cases of discriminatory tax treatment on the basis of residence are reported, not of the taxpayer himself, but of a person with whom he / she has a particular relationship. In the fifth sub-chapter, the reasons of general interest, which may justify the discriminatory tax treatment of citizens of the European Union, are presented, with a reference to the relevant case law on discrimination based on residence. Finally, the fourth chapter presents the conclusions from the analysis of these issues, while assessing the case law of the Court on the limitations of fundamental freedoms of EU law in the field of direct taxation, in particular those based on the criterion of residence."],"dc:identifier":["uoadl:2680707","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2680707"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η διακριτική φορολογική μεταχείριση των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κριτήριο την κατοικία τους υπό το φως της πρόσφατης νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:43Z"}