{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2691870"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2691870","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι αποδεικτικές απαγορεύσεις στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου","abstract":"Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα των αποδεικτικών απαγορεύσεων, επικεντρώνοντας περισσότερο στην οπτική του ΕΔΔΑ πάνω στα σχετικά προβλήματα, οπτική που είναι αρκετά διαφορετική, από αυτή που επιφυλάσσουν τα εθνικά μας δικαστήρια. Οι αποδεικτικές απαγορεύσεις ως ποινικοδογματικό πρόβλημα, αποτελούν έκφανση της σύγκρουσης μεταξύ των τυπικά ισοδύναμων αντιτιθέμενων συμφερόντων, ήτοι του συμφέροντος της Πολιτείας για απόδοση ουσιαστικής ποινικής δικαιοσύνης και αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας και του συμφέροντος των πολιτών να διεξάγεται η ποινική διαδικασία με σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η σύγκρουση αυτή επιλύεται από το ΕΔΔΑ κάθε φορά, μέσω της in concreto στάθμισης των πραγματικών περιστατικών κάθε υπόθεσης, και συγκεκριμένα εξετάζεται εάν η συγκεκριμένη παράνομη ενέργεια που οδήγησε στην απόκτηση του αποδεικτικού μέσου, ή η ίδια η παρά τω νόμω αξιοποίησή του στην ποινική διαδικασία ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, παραβιάζει την δικαιότητα της συνολικής ποινικής διαδικασίας. Οι κανόνες αποκλεισμού των αποδεικτικών μέσων, αποτελούν σύμφωνα με το ΕΔΔΑ, πεδίο ρύθμισης του εθνικού δικαίου. Ρόλος του ΕΔΔΑ είναι να κρίνει την συνολική δικαιότητα της διαδικασίας. Το βασικό ερώτημα με το οποίο ασχολείται η παρούσα μελέτη είναι πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις παραβιάζεται η αρχή της δίκαιης δίκης (6 ΕΣΔΑ) αν χρησιμοποιηθούν στην ποινική δίκη παράνομα κατά το εθνικό δίκαιο και την ΕΣΔΑ αποδεικτικά μέσα. Σε σειρά αποφάσεών του το ΕΔΔΑ έχει διαμορφώσει συγκεκριμένα κριτήρια, με βάση τα οποία προβαίνει στην ως άνω στάθμιση, και γίνεται εκτενής αναφορά στην σχετική νομολογία και στα κριτήρια αυτά. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η παρούσα εργασία, είναι ότι η προστασία που παρέχεται από την έννομη τάξη της ΕΣΔΑ, επί προσβολών θεμελιωδών δικαιωμάτων χάριν της αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας, είναι προστασία σε μεγάλο βαθμό σχετικοποιημένη. Το ΕΔΔΑ, στην προσπάθειά του να ανταποκριθεί στον ρόλο του ως διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, χρησιμοποιεί πλείστα κριτήρια, ώστε να αξιολογήσει την συνολική δικαιότητα της διαδικασίας, και αν εν τέλει ορθώς αξιοποιήθηκαν τα αποδεικτικά μέσα. Δεν διαμορφώνει κανόνες αποκλεισμού των αποδεικτικών μέσων, αλλά αντίθετα επιχειρεί μία εκ των υστέρων αξιολόγηση της ποινικής διαδικασίας ως σύνολο, κατά τρόπο όμως που κατά την γνώμη της γράφουσας δεν διαμορφώνει ένα στέρεο και σταθερό πλαίσιο προστασίας, ενώ δύναται να συμβάλει στην ενίσχυση της ανασφάλεια δικαίου των πολιτών.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα των αποδεικτικών απαγορεύσεων, επικεντρώνοντας περισσότερο στην οπτική του ΕΔΔΑ πάνω στα σχετικά προβλήματα, οπτική που είναι αρκετά διαφορετική, από αυτή που επιφυλάσσουν τα εθνικά μας δικαστήρια. Οι αποδεικτικές απαγορεύσεις ως ποινικοδογματικό πρόβλημα, αποτελούν έκφανση της σύγκρουσης μεταξύ των τυπικά ισοδύναμων αντιτιθέμενων συμφερόντων, ήτοι του συμφέροντος της Πολιτείας για απόδοση ουσιαστικής ποινικής δικαιοσύνης και αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας και του συμφέροντος των πολιτών να διεξάγεται η ποινική διαδικασία με σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η σύγκρουση αυτή επιλύεται από το ΕΔΔΑ κάθε φορά, μέσω της in concreto στάθμισης των πραγματικών περιστατικών κάθε υπόθεσης, και συγκεκριμένα εξετάζεται εάν η συγκεκριμένη παράνομη ενέργεια που οδήγησε στην απόκτηση του αποδεικτικού μέσου, ή η ίδια η παρά τω νόμω αξιοποίησή του στην ποινική διαδικασία ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, παραβιάζει την δικαιότητα της συνολικής ποινικής διαδικασίας. Οι κανόνες αποκλεισμού των αποδεικτικών μέσων, αποτελούν σύμφωνα με το ΕΔΔΑ, πεδίο ρύθμισης του εθνικού δικαίου. Ρόλος του ΕΔΔΑ είναι να κρίνει την συνολική δικαιότητα της διαδικασίας. Το βασικό ερώτημα με το οποίο ασχολείται η παρούσα μελέτη είναι πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις παραβιάζεται η αρχή της δίκαιης δίκης (6 ΕΣΔΑ) αν χρησιμοποιηθούν στην ποινική δίκη παράνομα κατά το εθνικό δίκαιο και την ΕΣΔΑ αποδεικτικά μέσα. Σε σειρά αποφάσεών του το ΕΔΔΑ έχει διαμορφώσει συγκεκριμένα κριτήρια, με βάση τα οποία προβαίνει στην ως άνω στάθμιση, και γίνεται εκτενής αναφορά στην σχετική νομολογία και στα κριτήρια αυτά. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η παρούσα εργασία, είναι ότι η προστασία που παρέχεται από την έννομη τάξη της ΕΣΔΑ, επί προσβολών θεμελιωδών δικαιωμάτων χάριν της αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας, είναι προστασία σε μεγάλο βαθμό σχετικοποιημένη. Το ΕΔΔΑ, στην προσπάθειά του να ανταποκριθεί στον ρόλο του ως διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, χρησιμοποιεί πλείστα κριτήρια, ώστε να αξιολογήσει την συνολική δικαιότητα της διαδικασίας, και αν εν τέλει ορθώς αξιοποιήθηκαν τα αποδεικτικά μέσα. Δεν διαμορφώνει κανόνες αποκλεισμού των αποδεικτικών μέσων, αλλά αντίθετα επιχειρεί μία εκ των υστέρων αξιολόγηση της ποινικής διαδικασίας ως σύνολο, κατά τρόπο όμως που κατά την γνώμη της γράφουσας δεν διαμορφώνει ένα στέρεο και σταθερό πλαίσιο προστασίας, ενώ δύναται να συμβάλει στην ενίσχυση της ανασφάλεια δικαίου των πολιτών.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσεφαλά Βασιλική","Tsefala Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:47Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2691870"],"render_values":[{"text":"uoadl:2691870","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2691870","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2691870","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2691870","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσεφαλά Βασιλική","Tsefala Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2691870","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2691870"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα των αποδεικτικών απαγορεύσεων, επικεντρώνοντας περισσότερο στην οπτική του ΕΔΔΑ πάνω στα σχετικά προβλήματα, οπτική που είναι αρκετά διαφορετική, από αυτή που επιφυλάσσουν τα εθνικά μας δικαστήρια. Οι αποδεικτικές απαγορεύσεις ως ποινικοδογματικό πρόβλημα, αποτελούν έκφανση της σύγκρουσης μεταξύ των τυπικά ισοδύναμων αντιτιθέμενων συμφερόντων, ήτοι του συμφέροντος της Πολιτείας για απόδοση ουσιαστικής ποινικής δικαιοσύνης και αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας και του συμφέροντος των πολιτών να διεξάγεται η ποινική διαδικασία με σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η σύγκρουση αυτή επιλύεται από το ΕΔΔΑ κάθε φορά, μέσω της in concreto στάθμισης των πραγματικών περιστατικών κάθε υπόθεσης, και συγκεκριμένα εξετάζεται εάν η συγκεκριμένη παράνομη ενέργεια που οδήγησε στην απόκτηση του αποδεικτικού μέσου, ή η ίδια η παρά τω νόμω αξιοποίησή του στην ποινική διαδικασία ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, παραβιάζει την δικαιότητα της συνολικής ποινικής διαδικασίας. Οι κανόνες αποκλεισμού των αποδεικτικών μέσων, αποτελούν σύμφωνα με το ΕΔΔΑ, πεδίο ρύθμισης του εθνικού δικαίου. Ρόλος του ΕΔΔΑ είναι να κρίνει την συνολική δικαιότητα της διαδικασίας. Το βασικό ερώτημα με το οποίο ασχολείται η παρούσα μελέτη είναι πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις παραβιάζεται η αρχή της δίκαιης δίκης (6 ΕΣΔΑ) αν χρησιμοποιηθούν στην ποινική δίκη παράνομα κατά το εθνικό δίκαιο και την ΕΣΔΑ αποδεικτικά μέσα. Σε σειρά αποφάσεών του το ΕΔΔΑ έχει διαμορφώσει συγκεκριμένα κριτήρια, με βάση τα οποία προβαίνει στην ως άνω στάθμιση, και γίνεται εκτενής αναφορά στην σχετική νομολογία και στα κριτήρια αυτά. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η παρούσα εργασία, είναι ότι η προστασία που παρέχεται από την έννομη τάξη της ΕΣΔΑ, επί προσβολών θεμελιωδών δικαιωμάτων χάριν της αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας, είναι προστασία σε μεγάλο βαθμό σχετικοποιημένη. Το ΕΔΔΑ, στην προσπάθειά του να ανταποκριθεί στον ρόλο του ως διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, χρησιμοποιεί πλείστα κριτήρια, ώστε να αξιολογήσει την συνολική δικαιότητα της διαδικασίας, και αν εν τέλει ορθώς αξιοποιήθηκαν τα αποδεικτικά μέσα. Δεν διαμορφώνει κανόνες αποκλεισμού των αποδεικτικών μέσων, αλλά αντίθετα επιχειρεί μία εκ των υστέρων αξιολόγηση της ποινικής διαδικασίας ως σύνολο, κατά τρόπο όμως που κατά την γνώμη της γράφουσας δεν διαμορφώνει ένα στέρεο και σταθερό πλαίσιο προστασίας, ενώ δύναται να συμβάλει στην ενίσχυση της ανασφάλεια δικαίου των πολιτών.","The present paper refers to the admission of evidence, focusing more on the ECHR perspective on the issue. This perspective is significantly different from which adopted on a national level. The admission of unlawful evidence as an issue of dogma, can be described as a conflict between two strongly opposed interests. On the one hand there is the state’s interest to punish the crime, and one the other hand there is the interest the civil rights to be respected during the criminal proceedings. The European Court of Human Rights uses the weighting method to resolve this conflict. The Court examines each case’s incidents in particular, though in the same time, it assesses the judicial judgment and the criminal proceedings as a whole, in order to conclude whether there has been a violation of the fundamental rights established in the Convention, by the particular unlawful act, by which the evidence was obtained. The admissibility of evidence is primarily a matter for regulation by national law and, as a rule, it is for the national courts to assess the evidence before them. The Court, for its part, must ascertain whether the proceedings, including the way in which evidence was taken, were fair. The main purpose of this paper is to answer whether there is a violation of Art. 6 of the Convention by the use of such evidence obtained in violation of other fundamental rights. The Court has formed specific criteria for the admission of evidence in its case law. The Court does not provide an absolute protection on such violations of rights, and can - under circumstances - accept unlawful evidence. Furthermore, the Convention does not establish an absolute prohibition of the use of such evidence, so the Court can only examine the compatibility of the criminal proceedings as a whole to the provisions of Art. 6."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι αποδεικτικές απαγορεύσεις στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσεφαλά Βασιλική","Tsefala Vasiliki"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα των αποδεικτικών απαγορεύσεων, επικεντρώνοντας περισσότερο στην οπτική του ΕΔΔΑ πάνω στα σχετικά προβλήματα, οπτική που είναι αρκετά διαφορετική, από αυτή που επιφυλάσσουν τα εθνικά μας δικαστήρια. Οι αποδεικτικές απαγορεύσεις ως ποινικοδογματικό πρόβλημα, αποτελούν έκφανση της σύγκρουσης μεταξύ των τυπικά ισοδύναμων αντιτιθέμενων συμφερόντων, ήτοι του συμφέροντος της Πολιτείας για απόδοση ουσιαστικής ποινικής δικαιοσύνης και αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας και του συμφέροντος των πολιτών να διεξάγεται η ποινική διαδικασία με σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η σύγκρουση αυτή επιλύεται από το ΕΔΔΑ κάθε φορά, μέσω της in concreto στάθμισης των πραγματικών περιστατικών κάθε υπόθεσης, και συγκεκριμένα εξετάζεται εάν η συγκεκριμένη παράνομη ενέργεια που οδήγησε στην απόκτηση του αποδεικτικού μέσου, ή η ίδια η παρά τω νόμω αξιοποίησή του στην ποινική διαδικασία ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, παραβιάζει την δικαιότητα της συνολικής ποινικής διαδικασίας. Οι κανόνες αποκλεισμού των αποδεικτικών μέσων, αποτελούν σύμφωνα με το ΕΔΔΑ, πεδίο ρύθμισης του εθνικού δικαίου. Ρόλος του ΕΔΔΑ είναι να κρίνει την συνολική δικαιότητα της διαδικασίας. Το βασικό ερώτημα με το οποίο ασχολείται η παρούσα μελέτη είναι πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις παραβιάζεται η αρχή της δίκαιης δίκης (6 ΕΣΔΑ) αν χρησιμοποιηθούν στην ποινική δίκη παράνομα κατά το εθνικό δίκαιο και την ΕΣΔΑ αποδεικτικά μέσα. Σε σειρά αποφάσεών του το ΕΔΔΑ έχει διαμορφώσει συγκεκριμένα κριτήρια, με βάση τα οποία προβαίνει στην ως άνω στάθμιση, και γίνεται εκτενής αναφορά στην σχετική νομολογία και στα κριτήρια αυτά. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η παρούσα εργασία, είναι ότι η προστασία που παρέχεται από την έννομη τάξη της ΕΣΔΑ, επί προσβολών θεμελιωδών δικαιωμάτων χάριν της αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας, είναι προστασία σε μεγάλο βαθμό σχετικοποιημένη. Το ΕΔΔΑ, στην προσπάθειά του να ανταποκριθεί στον ρόλο του ως διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, χρησιμοποιεί πλείστα κριτήρια, ώστε να αξιολογήσει την συνολική δικαιότητα της διαδικασίας, και αν εν τέλει ορθώς αξιοποιήθηκαν τα αποδεικτικά μέσα. Δεν διαμορφώνει κανόνες αποκλεισμού των αποδεικτικών μέσων, αλλά αντίθετα επιχειρεί μία εκ των υστέρων αξιολόγηση της ποινικής διαδικασίας ως σύνολο, κατά τρόπο όμως που κατά την γνώμη της γράφουσας δεν διαμορφώνει ένα στέρεο και σταθερό πλαίσιο προστασίας, ενώ δύναται να συμβάλει στην ενίσχυση της ανασφάλεια δικαίου των πολιτών.","The present paper refers to the admission of evidence, focusing more on the ECHR perspective on the issue. This perspective is significantly different from which adopted on a national level. The admission of unlawful evidence as an issue of dogma, can be described as a conflict between two strongly opposed interests. On the one hand there is the state’s interest to punish the crime, and one the other hand there is the interest the civil rights to be respected during the criminal proceedings. The European Court of Human Rights uses the weighting method to resolve this conflict. The Court examines each case’s incidents in particular, though in the same time, it assesses the judicial judgment and the criminal proceedings as a whole, in order to conclude whether there has been a violation of the fundamental rights established in the Convention, by the particular unlawful act, by which the evidence was obtained. The admissibility of evidence is primarily a matter for regulation by national law and, as a rule, it is for the national courts to assess the evidence before them. The Court, for its part, must ascertain whether the proceedings, including the way in which evidence was taken, were fair. The main purpose of this paper is to answer whether there is a violation of Art. 6 of the Convention by the use of such evidence obtained in violation of other fundamental rights. The Court has formed specific criteria for the admission of evidence in its case law. The Court does not provide an absolute protection on such violations of rights, and can - under circumstances - accept unlawful evidence. Furthermore, the Convention does not establish an absolute prohibition of the use of such evidence, so the Court can only examine the compatibility of the criminal proceedings as a whole to the provisions of Art. 6."],"dc:identifier":["uoadl:2691870","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2691870"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Οι αποδεικτικές απαγορεύσεις στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:47Z"}