{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2694285"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2694285","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το δικαιικό πρότυπο και οι εφαρμογές του στην επιμέτρηση της ποινής","abstract":"«Έστιν άρα το δίκαιον ανάλογον τι» αναφέρει ο Ανδρουλάκης επισημαίνοντας, παράλληλα, ότι στην ιεραρχία των δικαιικών αρχών η αρχή της αναλογικότητας κατέχει κορυφαία θέση. Η τελευταία έχει βαθιές ρίζες στην επιστημονική θεωρία του ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου ήδη από τον 18ο αιώνα στο πλαίσιο της συζήτησης περί του καθορισμού των σκοπών του κράτους και τον περιορισμό των επεμβάσεών του στη σφαίρα ελευθερίας του ατόμου. Κατόπιν μακραίωνης θεωρητικής και νομολογιακής επεξεργασίας η προαναφερθείσα αρχή ανηγορεύθη τελικώς σε θεμελιώδη αρχή συνταγματικής περιωπής (βλ. άρ. 25§1 του Σ.) με αποτέλεσμα σήμερα να έχει επεκταθεί ευθέως η εφαρμογή της στο χώρο του ιδιωτικού αλλά και του ποινικού δικαίου . Ειδικότερα, η αρχή της αναλογικότητας της ποινικής αντίδρασης προς την ένταση της εγκληματικής προσβολής, ως αρχή της δικαιότητας της ποινής, έτυχε εκτενούς θεωρητικής επεξεργασίας ιδίως στις Η.Π.Α. κατά τη δεκαετία 1970 – 1980 από τους υποστηρικτές του δικαιικού προτύπου (ή κατ’ άλλη διατύπωση του προτύπου ανταποδοτικής δικαιοσύνης ). Οι τελευταίοι επιχείρησαν όχι μόνο να αναδείξουν το γεγονός ότι η δικαιότητα της ποινής δεν διασφαλίζεται παρά μόνο δια της εφαρμογής της αρχής της αναλογικότητας, αλλά και να αιτιολογήσουν συγχρόνως την επικράτησή της έναντι των αρχών που απορρέουν από τις λοιπές επιμέρους λειτουργίες της ποινής, όπως η γενική και ειδική πρόληψη και η αχρήστευση. Η μελέτη του αγγλοσαξωνικού δικαιικού προτύπου αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας εργασίας. Συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο επιχειρείται μια σύντομη παρουσίαση του ιστορικού πλαισίου εμφάνισης του προαναφερθέντος προτύπου, προκειμένου να αναδειχθεί το κενό που δημιουργήθηκε στην πολιτική επιβολής ποινικών κυρώσεων ένεκα της κατάρρευσης του αναμορφωτικού ιδεώδους. Ακολουθεί στο δεύτερο κεφάλαιο η κριτική μελέτη των βασικών θέσεων του δικαιικού προτύπου, ενώ σε επιμέρους ενότητες του ίδιου κεφαλαίου επιχειρείται η ανάλυση ειδικότερων ζητημάτων που άπτονται της ποινικής πολιτικής υπό το πρίσμα του ανωτέρω προτύπου. Στο τρίτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι κυριότερες υβριδικές εκδοχές του δικαιικού προτύπου, με ιδιαίτερη έμφαση σε αυτή του περιοριστικού της ποινής ανταποδοτισμού , ενώ στο τέλος του κεφαλαίου αυτού επιχειρείται η συγκριτική αξιολόγηση μεταξύ των επιμέρους υβριδικών εκδοχών και του δικαιικού προτύπου. Στο τέταρτο κεφάλαιο αναλύονται συγκριτικά περιπτώσεις πρακτικής εφαρμογής του δικαιικού προτύπου, ενώ στο πέμπτο και τελευταίο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι αδυναμίες του εγχώριου συστήματος ποινικών κυρώσεων στο στάδιο επιμέτρησης της ποινής υπό το πρίσμα του δικαιικού προτύπου. Απώτερος στόχος αποτελεί η διατύπωση προτάσεων, ενόψει και της επικείμενης αναθεώρησης του Π.Κ., προς εκσυγχρονισμό και άρση των αξιολογικών αντινομιών που χαρακτηρίζουν το ισχύον εγχώριο σύστημα ποινών.","abstract_html":"«Έστιν άρα το δίκαιον ανάλογον τι» αναφέρει ο Ανδρουλάκης επισημαίνοντας, παράλληλα, ότι στην ιεραρχία των δικαιικών αρχών η αρχή της αναλογικότητας κατέχει κορυφαία θέση. Η τελευταία έχει βαθιές ρίζες στην επιστημονική θεωρία του ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου ήδη από τον 18ο αιώνα στο πλαίσιο της συζήτησης περί του καθορισμού των σκοπών του κράτους και τον περιορισμό των επεμβάσεών του στη σφαίρα ελευθερίας του ατόμου. Κατόπιν μακραίωνης θεωρητικής και νομολογιακής επεξεργασίας η προαναφερθείσα αρχή ανηγορεύθη τελικώς σε θεμελιώδη αρχή συνταγματικής περιωπής (βλ. άρ. 25§1 του Σ.) με αποτέλεσμα σήμερα να έχει επεκταθεί ευθέως η εφαρμογή της στο χώρο του ιδιωτικού αλλά και του ποινικού δικαίου . Ειδικότερα, η αρχή της αναλογικότητας της ποινικής αντίδρασης προς την ένταση της εγκληματικής προσβολής, ως αρχή της δικαιότητας της ποινής, έτυχε εκτενούς θεωρητικής επεξεργασίας ιδίως στις Η.Π.Α. κατά τη δεκαετία 1970 – 1980 από τους υποστηρικτές του δικαιικού προτύπου (ή κατ’ άλλη διατύπωση του προτύπου ανταποδοτικής δικαιοσύνης ). Οι τελευταίοι επιχείρησαν όχι μόνο να αναδείξουν το γεγονός ότι η δικαιότητα της ποινής δεν διασφαλίζεται παρά μόνο δια της εφαρμογής της αρχής της αναλογικότητας, αλλά και να αιτιολογήσουν συγχρόνως την επικράτησή της έναντι των αρχών που απορρέουν από τις λοιπές επιμέρους λειτουργίες της ποινής, όπως η γενική και ειδική πρόληψη και η αχρήστευση. Η μελέτη του αγγλοσαξωνικού δικαιικού προτύπου αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας εργασίας. Συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο επιχειρείται μια σύντομη παρουσίαση του ιστορικού πλαισίου εμφάνισης του προαναφερθέντος προτύπου, προκειμένου να αναδειχθεί το κενό που δημιουργήθηκε στην πολιτική επιβολής ποινικών κυρώσεων ένεκα της κατάρρευσης του αναμορφωτικού ιδεώδους. Ακολουθεί στο δεύτερο κεφάλαιο η κριτική μελέτη των βασικών θέσεων του δικαιικού προτύπου, ενώ σε επιμέρους ενότητες του ίδιου κεφαλαίου επιχειρείται η ανάλυση ειδικότερων ζητημάτων που άπτονται της ποινικής πολιτικής υπό το πρίσμα του ανωτέρω προτύπου. Στο τρίτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι κυριότερες υβριδικές εκδοχές του δικαιικού προτύπου, με ιδιαίτερη έμφαση σε αυτή του περιοριστικού της ποινής ανταποδοτισμού , ενώ στο τέλος του κεφαλαίου αυτού επιχειρείται η συγκριτική αξιολόγηση μεταξύ των επιμέρους υβριδικών εκδοχών και του δικαιικού προτύπου. Στο τέταρτο κεφάλαιο αναλύονται συγκριτικά περιπτώσεις πρακτικής εφαρμογής του δικαιικού προτύπου, ενώ στο πέμπτο και τελευταίο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι αδυναμίες του εγχώριου συστήματος ποινικών κυρώσεων στο στάδιο επιμέτρησης της ποινής υπό το πρίσμα του δικαιικού προτύπου. Απώτερος στόχος αποτελεί η διατύπωση προτάσεων, ενόψει και της επικείμενης αναθεώρησης του Π.Κ., προς εκσυγχρονισμό και άρση των αξιολογικών αντινομιών που χαρακτηρίζουν το ισχύον εγχώριο σύστημα ποινών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοντογιώργου Σοφία","Kontogiorgou Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:51Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2694285"],"render_values":[{"text":"uoadl:2694285","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2694285","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2694285","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2694285","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοντογιώργου Σοφία","Kontogiorgou Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2694285","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2694285"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["«Έστιν άρα το δίκαιον ανάλογον τι» αναφέρει ο Ανδρουλάκης επισημαίνοντας, παράλληλα, ότι στην ιεραρχία των δικαιικών αρχών η αρχή της αναλογικότητας κατέχει κορυφαία θέση. Η τελευταία έχει βαθιές ρίζες στην επιστημονική θεωρία του ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου ήδη από τον 18ο αιώνα στο πλαίσιο της συζήτησης περί του καθορισμού των σκοπών του κράτους και τον περιορισμό των επεμβάσεών του στη σφαίρα ελευθερίας του ατόμου. Κατόπιν μακραίωνης θεωρητικής και νομολογιακής επεξεργασίας η προαναφερθείσα αρχή ανηγορεύθη τελικώς σε θεμελιώδη αρχή συνταγματικής περιωπής (βλ. άρ. 25§1 του Σ.) με αποτέλεσμα σήμερα να έχει επεκταθεί ευθέως η εφαρμογή της στο χώρο του ιδιωτικού αλλά και του ποινικού δικαίου . Ειδικότερα, η αρχή της αναλογικότητας της ποινικής αντίδρασης προς την ένταση της εγκληματικής προσβολής, ως αρχή της δικαιότητας της ποινής, έτυχε εκτενούς θεωρητικής επεξεργασίας ιδίως στις Η.Π.Α. κατά τη δεκαετία 1970 – 1980 από τους υποστηρικτές του δικαιικού προτύπου (ή κατ’ άλλη διατύπωση του προτύπου ανταποδοτικής δικαιοσύνης ). Οι τελευταίοι επιχείρησαν όχι μόνο να αναδείξουν το γεγονός ότι η δικαιότητα της ποινής δεν διασφαλίζεται παρά μόνο δια της εφαρμογής της αρχής της αναλογικότητας, αλλά και να αιτιολογήσουν συγχρόνως την επικράτησή της έναντι των αρχών που απορρέουν από τις λοιπές επιμέρους λειτουργίες της ποινής, όπως η γενική και ειδική πρόληψη και η αχρήστευση. Η μελέτη του αγγλοσαξωνικού δικαιικού προτύπου αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας εργασίας. Συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο επιχειρείται μια σύντομη παρουσίαση του ιστορικού πλαισίου εμφάνισης του προαναφερθέντος προτύπου, προκειμένου να αναδειχθεί το κενό που δημιουργήθηκε στην πολιτική επιβολής ποινικών κυρώσεων ένεκα της κατάρρευσης του αναμορφωτικού ιδεώδους. Ακολουθεί στο δεύτερο κεφάλαιο η κριτική μελέτη των βασικών θέσεων του δικαιικού προτύπου, ενώ σε επιμέρους ενότητες του ίδιου κεφαλαίου επιχειρείται η ανάλυση ειδικότερων ζητημάτων που άπτονται της ποινικής πολιτικής υπό το πρίσμα του ανωτέρω προτύπου. Στο τρίτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι κυριότερες υβριδικές εκδοχές του δικαιικού προτύπου, με ιδιαίτερη έμφαση σε αυτή του περιοριστικού της ποινής ανταποδοτισμού , ενώ στο τέλος του κεφαλαίου αυτού επιχειρείται η συγκριτική αξιολόγηση μεταξύ των επιμέρους υβριδικών εκδοχών και του δικαιικού προτύπου. Στο τέταρτο κεφάλαιο αναλύονται συγκριτικά περιπτώσεις πρακτικής εφαρμογής του δικαιικού προτύπου, ενώ στο πέμπτο και τελευταίο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι αδυναμίες του εγχώριου συστήματος ποινικών κυρώσεων στο στάδιο επιμέτρησης της ποινής υπό το πρίσμα του δικαιικού προτύπου. Απώτερος στόχος αποτελεί η διατύπωση προτάσεων, ενόψει και της επικείμενης αναθεώρησης του Π.Κ., προς εκσυγχρονισμό και άρση των αξιολογικών αντινομιών που χαρακτηρίζουν το ισχύον εγχώριο σύστημα ποινών.","Androulakis has wrote that fairness is proportionality, underlying at the same time that the principle of proportionality holds a dominant position at the hierarchy of laws. The roots of the principle of proportionality are found in the scientific theory of the european public law since the 18th century in the context of the debate on the determination of the state purposes and the limitation of state's interference to the freedoms of the individuals. Following extensive theoritical and judicial elaboration, the aforementioned principle has been pronounced as fundamental principle with constitutional validity (see article 25 par. 1 of the Greek Constitution) and as a result today its application has been directly extended not only to private but also to criminal law. In particular, the principle of proportionality of the criminal response to the seriousness of the criminal conduct, as an application of the principle of the fairness at sentencing, has been extensively elaborated especially in the U.S.A. during the 70s and 80s by the supporters of the justice model. The latter tried not only to emphasize the fact that the request for fairness at sentencing can only be satisfied through the application of the principle of proportionality, but also to justify at the same time the prevalence of proportionality over the rest of the sentence's functions, such as general deterrence and incapacitation. The subject of this thesis is the study of the anglo - saxon justice model. More specifically, the historical context of emergence of the above mentioned model is shortly presented in the first chapter, in order to set out the hiatus at sentencing policy caused by the lapse of the rehabilitation model. The main arguments of the justice model are critically examined in the second chapter, whereby specific issues related to the sentencing policy are also analysed in the context of the justice model. The main hybrid models are presented in the third chapter and emphasis is given to the limiting retributivism, whereas justice model and its hybrids are comparatively assessed at the end of the said chapter. Several examples of practical application of the justice model are comparatively analyzed in the fourth chapter. The inadequacies of the Greek sentencing policy in the framework of the justice model are presented in the last chapter. Ultimate goal is the presentation of recommendations, in view of the imminent revision of the Greek Penal Code, which are necessary for the lift of the inconsistencies that characterize the national sentencing policy, in force today."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το δικαιικό πρότυπο και οι εφαρμογές του στην επιμέτρηση της ποινής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοντογιώργου Σοφία","Kontogiorgou Sofia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["«Έστιν άρα το δίκαιον ανάλογον τι» αναφέρει ο Ανδρουλάκης επισημαίνοντας, παράλληλα, ότι στην ιεραρχία των δικαιικών αρχών η αρχή της αναλογικότητας κατέχει κορυφαία θέση. Η τελευταία έχει βαθιές ρίζες στην επιστημονική θεωρία του ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου ήδη από τον 18ο αιώνα στο πλαίσιο της συζήτησης περί του καθορισμού των σκοπών του κράτους και τον περιορισμό των επεμβάσεών του στη σφαίρα ελευθερίας του ατόμου. Κατόπιν μακραίωνης θεωρητικής και νομολογιακής επεξεργασίας η προαναφερθείσα αρχή ανηγορεύθη τελικώς σε θεμελιώδη αρχή συνταγματικής περιωπής (βλ. άρ. 25§1 του Σ.) με αποτέλεσμα σήμερα να έχει επεκταθεί ευθέως η εφαρμογή της στο χώρο του ιδιωτικού αλλά και του ποινικού δικαίου . Ειδικότερα, η αρχή της αναλογικότητας της ποινικής αντίδρασης προς την ένταση της εγκληματικής προσβολής, ως αρχή της δικαιότητας της ποινής, έτυχε εκτενούς θεωρητικής επεξεργασίας ιδίως στις Η.Π.Α. κατά τη δεκαετία 1970 – 1980 από τους υποστηρικτές του δικαιικού προτύπου (ή κατ’ άλλη διατύπωση του προτύπου ανταποδοτικής δικαιοσύνης ). Οι τελευταίοι επιχείρησαν όχι μόνο να αναδείξουν το γεγονός ότι η δικαιότητα της ποινής δεν διασφαλίζεται παρά μόνο δια της εφαρμογής της αρχής της αναλογικότητας, αλλά και να αιτιολογήσουν συγχρόνως την επικράτησή της έναντι των αρχών που απορρέουν από τις λοιπές επιμέρους λειτουργίες της ποινής, όπως η γενική και ειδική πρόληψη και η αχρήστευση. Η μελέτη του αγγλοσαξωνικού δικαιικού προτύπου αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας εργασίας. Συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο επιχειρείται μια σύντομη παρουσίαση του ιστορικού πλαισίου εμφάνισης του προαναφερθέντος προτύπου, προκειμένου να αναδειχθεί το κενό που δημιουργήθηκε στην πολιτική επιβολής ποινικών κυρώσεων ένεκα της κατάρρευσης του αναμορφωτικού ιδεώδους. Ακολουθεί στο δεύτερο κεφάλαιο η κριτική μελέτη των βασικών θέσεων του δικαιικού προτύπου, ενώ σε επιμέρους ενότητες του ίδιου κεφαλαίου επιχειρείται η ανάλυση ειδικότερων ζητημάτων που άπτονται της ποινικής πολιτικής υπό το πρίσμα του ανωτέρω προτύπου. Στο τρίτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι κυριότερες υβριδικές εκδοχές του δικαιικού προτύπου, με ιδιαίτερη έμφαση σε αυτή του περιοριστικού της ποινής ανταποδοτισμού , ενώ στο τέλος του κεφαλαίου αυτού επιχειρείται η συγκριτική αξιολόγηση μεταξύ των επιμέρους υβριδικών εκδοχών και του δικαιικού προτύπου. Στο τέταρτο κεφάλαιο αναλύονται συγκριτικά περιπτώσεις πρακτικής εφαρμογής του δικαιικού προτύπου, ενώ στο πέμπτο και τελευταίο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι αδυναμίες του εγχώριου συστήματος ποινικών κυρώσεων στο στάδιο επιμέτρησης της ποινής υπό το πρίσμα του δικαιικού προτύπου. Απώτερος στόχος αποτελεί η διατύπωση προτάσεων, ενόψει και της επικείμενης αναθεώρησης του Π.Κ., προς εκσυγχρονισμό και άρση των αξιολογικών αντινομιών που χαρακτηρίζουν το ισχύον εγχώριο σύστημα ποινών.","Androulakis has wrote that fairness is proportionality, underlying at the same time that the principle of proportionality holds a dominant position at the hierarchy of laws. The roots of the principle of proportionality are found in the scientific theory of the european public law since the 18th century in the context of the debate on the determination of the state purposes and the limitation of state's interference to the freedoms of the individuals. Following extensive theoritical and judicial elaboration, the aforementioned principle has been pronounced as fundamental principle with constitutional validity (see article 25 par. 1 of the Greek Constitution) and as a result today its application has been directly extended not only to private but also to criminal law. In particular, the principle of proportionality of the criminal response to the seriousness of the criminal conduct, as an application of the principle of the fairness at sentencing, has been extensively elaborated especially in the U.S.A. during the 70s and 80s by the supporters of the justice model. The latter tried not only to emphasize the fact that the request for fairness at sentencing can only be satisfied through the application of the principle of proportionality, but also to justify at the same time the prevalence of proportionality over the rest of the sentence's functions, such as general deterrence and incapacitation. The subject of this thesis is the study of the anglo - saxon justice model. More specifically, the historical context of emergence of the above mentioned model is shortly presented in the first chapter, in order to set out the hiatus at sentencing policy caused by the lapse of the rehabilitation model. The main arguments of the justice model are critically examined in the second chapter, whereby specific issues related to the sentencing policy are also analysed in the context of the justice model. The main hybrid models are presented in the third chapter and emphasis is given to the limiting retributivism, whereas justice model and its hybrids are comparatively assessed at the end of the said chapter. Several examples of practical application of the justice model are comparatively analyzed in the fourth chapter. The inadequacies of the Greek sentencing policy in the framework of the justice model are presented in the last chapter. Ultimate goal is the presentation of recommendations, in view of the imminent revision of the Greek Penal Code, which are necessary for the lift of the inconsistencies that characterize the national sentencing policy, in force today."],"dc:identifier":["uoadl:2694285","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2694285"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το δικαιικό πρότυπο και οι εφαρμογές του στην επιμέτρηση της ποινής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:51Z"}