{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2698072"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2698072","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η προστασία του ασθενούς μέρους στο δικονομικό διεθνές δίκαιο υπό το φως των συμβάσεων ασφαλίσεως","abstract":"H εργασία έχει ως αντικείμενο την προστασία του ασθενούς μέρους και δη επί συμβάσεων ασφαλίσεως, όπως αυτή είναι δυνατόν και είναι αναγκαίο να παρασχεθεί μέσω του δικονομικού διεθνούς δικαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κανονισμός 1215/2012 οι προκάτοχοί του και η Σύμβαση του Λουγκάνο εξετάζονται συναφώς και κατά κύριο λόγο. Εν αρχή, εξετάζεται το κατά πόσον οι δικαιοδοτικές βάσεις «προστασίας του ασθενούς μέρους» σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις εν γένει χωρούν στην πραγματικότητα ως δικαιοδοτικές βάσεις ερειδόμενες επί του δικαιοδοτικού θεμελίου της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Σε αυτήν την περίπτωση, συνάγεται ότι το δικαιοδοτικό αυτό θεμέλιο τίθεται σε εφαρμογή μόνο όταν το εκάστοτε ασθενές μέρος είναι αναγκαίο και πρόσφορο να προστατευτεί. Το ασθενές μέρος επί συμβάσεων ασφαλίσεων είναι αναγκαίο και πρόσφορο να προστατευτεί δικονομικώς μέσω της καθίδρυσης διεθνούς δικαιοδοσίας σε ένα ευνοϊκό προς αυτό forum, αναφορικά με υποθέσεις που το αφορούν διότι ειδάλλως θα ετίθετο αντιμέτωπο με μία ιδιότυπη αρνησιδικία εξ αιτίας της οικονομικής και νομικής ανισοσθένειάς του. Έτσι, το forum της κατοικίας του ασθενούς μέρους λαμβάνει ευθύς εξ αρχής τη σημαντικότερη θέση σε σχέση με την κατανομή της διεθνούς δικαιοδοσίας μεταξύ των κρατών-μελών (ή Κρατών αναφορικά με τη Σύμβαση του Λουγκάνο), ανεξάρτητα από τη δικονομική θέση του εν λόγω ασθενούς μέρους. Εν συνεχεία, αποτιμώνται οι τεθειμένες δικαιοδοτικές βάσεις με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στα επιμέρους δικαιοδοτικά θεμέλια και τη σύμπλεξη αυτών. Έτσι, αφ' ενός το κυρίαρχο δικαιοδοτικό θεμέλιο της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη συμπλέκεται με αυτό της δικονομικής εγγύτητας. Αφ' ετέρου τα δικονομικά αξιώματα της οικονομίας της δίκης, της δικαστικής λειτουργίας και της αποφυγής έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων εξακολουθούν να διέπουν το αυτόνομο υποσύστημα των κείμενων προστατευτικών βάσεων. Αποτέλεσμα είναι σε ένα θεωρητικό επίπεδο να επιτυγχάνεται τόσο η δικονομική προστασία του ασθενέστερου μέρους όσο και τα γενικά αξιώματα και αρχές της πολιτικής δίκης μέσω του τεθειμένου αυτόνομου υποσυστήματος δικαιοδοτικών βάσεων. Σε ένα ειδικότερο πλαίσιο, εξετάζεται ο προβληματισμός σε σχέση με το προβλεπόμενο forum actoris, ειδικά δε ως προς τη rationae personae εφαρμογή του, η οποία ιστορικώς έχει επεκταθεί σημαντικά ίσως και πέραν του αναγκαίου μέτρου. Αποδεικνύεται συναφώς ότι το δικαιοδοτικό θεμέλιο της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη συνιστά στοιχείο ικανό να δικαιολόγησει την απόκλιση και την εξαίρεση από την αρχή actor sequitur forum rei και άρα τη θεμελίωση του forum actoris στις εξεταζόμενες περιπτώσεις. Εν συνεχεία, καθίστανται σαφή τα όρια της παρεχόμενης δικονομικής προστασίας. Τα εν λόγω όρια χαράσσονται, όταν η ανάγκη προστασίας του ασθενούς μέρους ελλείπει ή φθίνει. Οι δύο ως άνω περιπτώσεις, όπως αποδεικνύεται, είναι διακριτές και αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για αποκλεισμό των σχετικών υποθέσεων από το αυτόνομο υποσύστημα του Κανονισμού για τη δικαιοδοσία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ή της Σύμβασης του Λουγκάνο), όπως π.χ επί περιπτώσεων πολλαπλής ασφάλισης ή επί αντασφάλισης. Στη δεύτερη περίπτωση γίνεται λόγος για υπεισέλευση του δικαιοδοτικού θεμελίου της ελευθερίας των μερών, όπως εκδηλώνεται στο δικονομικό διεθνές δίκαιο με τη μορφή των ρητρών παρέκτασης. Τέλος, η αποτίμηση των τεθειμένων δικαιοδοτικών βάσεων λαμβάνει σε γενικές γραμμές ένα θετικό πρόσημο, εάν και υπάρχουν πολλά σημεία τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν κριτικά. Η μεγαλύτερη κριτική αφορά τη μη αναγνώριση της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη ως δικαιοδοτικού θεμελίου του εξεταζόμενου αυτόνομου υποσυστήματος.","abstract_html":"H εργασία έχει ως αντικείμενο την προστασία του ασθενούς μέρους και δη επί συμβάσεων ασφαλίσεως, όπως αυτή είναι δυνατόν και είναι αναγκαίο να παρασχεθεί μέσω του δικονομικού διεθνούς δικαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κανονισμός 1215/2012 οι προκάτοχοί του και η Σύμβαση του Λουγκάνο εξετάζονται συναφώς και κατά κύριο λόγο. Εν αρχή, εξετάζεται το κατά πόσον οι δικαιοδοτικές βάσεις «προστασίας του ασθενούς μέρους» σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις εν γένει χωρούν στην πραγματικότητα ως δικαιοδοτικές βάσεις ερειδόμενες επί του δικαιοδοτικού θεμελίου της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Σε αυτήν την περίπτωση, συνάγεται ότι το δικαιοδοτικό αυτό θεμέλιο τίθεται σε εφαρμογή μόνο όταν το εκάστοτε ασθενές μέρος είναι αναγκαίο και πρόσφορο να προστατευτεί. Το ασθενές μέρος επί συμβάσεων ασφαλίσεων είναι αναγκαίο και πρόσφορο να προστατευτεί δικονομικώς μέσω της καθίδρυσης διεθνούς δικαιοδοσίας σε ένα ευνοϊκό προς αυτό forum, αναφορικά με υποθέσεις που το αφορούν διότι ειδάλλως θα ετίθετο αντιμέτωπο με μία ιδιότυπη αρνησιδικία εξ αιτίας της οικονομικής και νομικής ανισοσθένειάς του. Έτσι, το forum της κατοικίας του ασθενούς μέρους λαμβάνει ευθύς εξ αρχής τη σημαντικότερη θέση σε σχέση με την κατανομή της διεθνούς δικαιοδοσίας μεταξύ των κρατών-μελών (ή Κρατών αναφορικά με τη Σύμβαση του Λουγκάνο), ανεξάρτητα από τη δικονομική θέση του εν λόγω ασθενούς μέρους. Εν συνεχεία, αποτιμώνται οι τεθειμένες δικαιοδοτικές βάσεις με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στα επιμέρους δικαιοδοτικά θεμέλια και τη σύμπλεξη αυτών. Έτσι, αφ&#x27; ενός το κυρίαρχο δικαιοδοτικό θεμέλιο της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη συμπλέκεται με αυτό της δικονομικής εγγύτητας. Αφ&#x27; ετέρου τα δικονομικά αξιώματα της οικονομίας της δίκης, της δικαστικής λειτουργίας και της αποφυγής έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων εξακολουθούν να διέπουν το αυτόνομο υποσύστημα των κείμενων προστατευτικών βάσεων. Αποτέλεσμα είναι σε ένα θεωρητικό επίπεδο να επιτυγχάνεται τόσο η δικονομική προστασία του ασθενέστερου μέρους όσο και τα γενικά αξιώματα και αρχές της πολιτικής δίκης μέσω του τεθειμένου αυτόνομου υποσυστήματος δικαιοδοτικών βάσεων. Σε ένα ειδικότερο πλαίσιο, εξετάζεται ο προβληματισμός σε σχέση με το προβλεπόμενο forum actoris, ειδικά δε ως προς τη rationae personae εφαρμογή του, η οποία ιστορικώς έχει επεκταθεί σημαντικά ίσως και πέραν του αναγκαίου μέτρου. Αποδεικνύεται συναφώς ότι το δικαιοδοτικό θεμέλιο της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη συνιστά στοιχείο ικανό να δικαιολόγησει την απόκλιση και την εξαίρεση από την αρχή actor sequitur forum rei και άρα τη θεμελίωση του forum actoris στις εξεταζόμενες περιπτώσεις. Εν συνεχεία, καθίστανται σαφή τα όρια της παρεχόμενης δικονομικής προστασίας. Τα εν λόγω όρια χαράσσονται, όταν η ανάγκη προστασίας του ασθενούς μέρους ελλείπει ή φθίνει. Οι δύο ως άνω περιπτώσεις, όπως αποδεικνύεται, είναι διακριτές και αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για αποκλεισμό των σχετικών υποθέσεων από το αυτόνομο υποσύστημα του Κανονισμού για τη δικαιοδοσία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ή της Σύμβασης του Λουγκάνο), όπως π.χ επί περιπτώσεων πολλαπλής ασφάλισης ή επί αντασφάλισης. Στη δεύτερη περίπτωση γίνεται λόγος για υπεισέλευση του δικαιοδοτικού θεμελίου της ελευθερίας των μερών, όπως εκδηλώνεται στο δικονομικό διεθνές δίκαιο με τη μορφή των ρητρών παρέκτασης. Τέλος, η αποτίμηση των τεθειμένων δικαιοδοτικών βάσεων λαμβάνει σε γενικές γραμμές ένα θετικό πρόσημο, εάν και υπάρχουν πολλά σημεία τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν κριτικά. Η μεγαλύτερη κριτική αφορά τη μη αναγνώριση της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη ως δικαιοδοτικού θεμελίου του εξεταζόμενου αυτόνομου υποσυστήματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Κριαράκης Θεόδωρος","Kriarakis Theodoros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:53Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2698072"],"render_values":[{"text":"uoadl:2698072","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2698072","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2698072","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2698072","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κριαράκης Θεόδωρος","Kriarakis Theodoros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2698072","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2698072"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H εργασία έχει ως αντικείμενο την προστασία του ασθενούς μέρους και δη επί συμβάσεων ασφαλίσεως, όπως αυτή είναι δυνατόν και είναι αναγκαίο να παρασχεθεί μέσω του δικονομικού διεθνούς δικαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κανονισμός 1215/2012 οι προκάτοχοί του και η Σύμβαση του Λουγκάνο εξετάζονται συναφώς και κατά κύριο λόγο. Εν αρχή, εξετάζεται το κατά πόσον οι δικαιοδοτικές βάσεις «προστασίας του ασθενούς μέρους» σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις εν γένει χωρούν στην πραγματικότητα ως δικαιοδοτικές βάσεις ερειδόμενες επί του δικαιοδοτικού θεμελίου της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Σε αυτήν την περίπτωση, συνάγεται ότι το δικαιοδοτικό αυτό θεμέλιο τίθεται σε εφαρμογή μόνο όταν το εκάστοτε ασθενές μέρος είναι αναγκαίο και πρόσφορο να προστατευτεί. Το ασθενές μέρος επί συμβάσεων ασφαλίσεων είναι αναγκαίο και πρόσφορο να προστατευτεί δικονομικώς μέσω της καθίδρυσης διεθνούς δικαιοδοσίας σε ένα ευνοϊκό προς αυτό forum, αναφορικά με υποθέσεις που το αφορούν διότι ειδάλλως θα ετίθετο αντιμέτωπο με μία ιδιότυπη αρνησιδικία εξ αιτίας της οικονομικής και νομικής ανισοσθένειάς του. Έτσι, το forum της κατοικίας του ασθενούς μέρους λαμβάνει ευθύς εξ αρχής τη σημαντικότερη θέση σε σχέση με την κατανομή της διεθνούς δικαιοδοσίας μεταξύ των κρατών-μελών (ή Κρατών αναφορικά με τη Σύμβαση του Λουγκάνο), ανεξάρτητα από τη δικονομική θέση του εν λόγω ασθενούς μέρους. Εν συνεχεία, αποτιμώνται οι τεθειμένες δικαιοδοτικές βάσεις με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στα επιμέρους δικαιοδοτικά θεμέλια και τη σύμπλεξη αυτών. Έτσι, αφ' ενός το κυρίαρχο δικαιοδοτικό θεμέλιο της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη συμπλέκεται με αυτό της δικονομικής εγγύτητας. Αφ' ετέρου τα δικονομικά αξιώματα της οικονομίας της δίκης, της δικαστικής λειτουργίας και της αποφυγής έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων εξακολουθούν να διέπουν το αυτόνομο υποσύστημα των κείμενων προστατευτικών βάσεων. Αποτέλεσμα είναι σε ένα θεωρητικό επίπεδο να επιτυγχάνεται τόσο η δικονομική προστασία του ασθενέστερου μέρους όσο και τα γενικά αξιώματα και αρχές της πολιτικής δίκης μέσω του τεθειμένου αυτόνομου υποσυστήματος δικαιοδοτικών βάσεων. Σε ένα ειδικότερο πλαίσιο, εξετάζεται ο προβληματισμός σε σχέση με το προβλεπόμενο forum actoris, ειδικά δε ως προς τη rationae personae εφαρμογή του, η οποία ιστορικώς έχει επεκταθεί σημαντικά ίσως και πέραν του αναγκαίου μέτρου. Αποδεικνύεται συναφώς ότι το δικαιοδοτικό θεμέλιο της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη συνιστά στοιχείο ικανό να δικαιολόγησει την απόκλιση και την εξαίρεση από την αρχή actor sequitur forum rei και άρα τη θεμελίωση του forum actoris στις εξεταζόμενες περιπτώσεις. Εν συνεχεία, καθίστανται σαφή τα όρια της παρεχόμενης δικονομικής προστασίας. Τα εν λόγω όρια χαράσσονται, όταν η ανάγκη προστασίας του ασθενούς μέρους ελλείπει ή φθίνει. Οι δύο ως άνω περιπτώσεις, όπως αποδεικνύεται, είναι διακριτές και αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για αποκλεισμό των σχετικών υποθέσεων από το αυτόνομο υποσύστημα του Κανονισμού για τη δικαιοδοσία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ή της Σύμβασης του Λουγκάνο), όπως π.χ επί περιπτώσεων πολλαπλής ασφάλισης ή επί αντασφάλισης. Στη δεύτερη περίπτωση γίνεται λόγος για υπεισέλευση του δικαιοδοτικού θεμελίου της ελευθερίας των μερών, όπως εκδηλώνεται στο δικονομικό διεθνές δίκαιο με τη μορφή των ρητρών παρέκτασης. Τέλος, η αποτίμηση των τεθειμένων δικαιοδοτικών βάσεων λαμβάνει σε γενικές γραμμές ένα θετικό πρόσημο, εάν και υπάρχουν πολλά σημεία τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν κριτικά. Η μεγαλύτερη κριτική αφορά τη μη αναγνώριση της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη ως δικαιοδοτικού θεμελίου του εξεταζόμενου αυτόνομου υποσυστήματος.","The subject of this thesis relates to the protection of the weak party within the context of international jurisdiction. Specifically, the focus lays on insurance contracts, where protection is appropriate and necessary to be provided to the policy-holder and the beneficiary. In respect to the above, Regulation 1215/2012, its predecessors and the Lugano Convention are mainly examined. In first place, it is examined whether the protective character of allocation of jurisdiction on insurance matters is in fact attributed to the right to a fair trial and in particular to the right to an effective access to justice. In this case, it could be assumed that the jurisdictional foundation of an effective access to justice only applies when the weak party is necessary and appropriate to be protected. The weak party in the context of insurance contracts is both necessary and appropriate to be protected through rules conferring jurisdiction to a favorable forum. Otherwise, the weak party would be facing a form of denial of justice, due to its economic and legal imbalance against the insurer. Thus, the domicile of the weak party possesses the most important position as a connective factor in relation to the allocation of jurisdiction between Member States (or States with respect to the Lugano Convention), regardless of the procedural position of the weak party. Subsequently, the established rules conferring jurisdiction are considered with respect to other jurisdictional foundations and with respect to certain principles of the civil trial. Thus, on the one hand, the jurisdictional foundation of an effective access to justice is linked to that of proximity. On the other hand, it is demonstrated that the principles of procedural economy, judicial function and avoidance of irreconcilable decisions continue to govern the autonomous subsystem of the jurisdictional rules concerning. In a more specific context, forum actoris is considered, especially its rationae personae application, whose historical expansion is mentionable and possibly not necessary. In this regard, the jurisdictional foundation of an effective access to justice is justifying the exception from the general principle actor sequitur forum rei and hence the foundation of forum actoris in the cases in question. Moreover, the limits of the procedural protection provided are determined. These limits are drawn when the need to protect the weaker part is either in lack or in decline. In the first case, the relevant cases are excluded from the scope of application of the autonomous sub-system of the Regulation on jurisdiction in civil and commercial matters (or the Lugano Convention); for instance in the case of multiple insurances or reinsurance. In the latter case (decline of the need for protection), reference is made to the introduction of the jurisdictional foundation of the parties' freedom, as expressed in the form of prorogation clauses. Finally, the allocation of jurisdiction in the examined cases merits a positive assessment, even though there are many points that could be critically addressed. Such criticism concerns mainly the disregard of the right to an effective access to justice as jurisdictional foundation of the autonomous subsystem of the Regulation on Jurisdiction on commercial and civil matters."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η προστασία του ασθενούς μέρους στο δικονομικό διεθνές δίκαιο υπό το φως των συμβάσεων ασφαλίσεως"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κριαράκης Θεόδωρος","Kriarakis Theodoros"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["H εργασία έχει ως αντικείμενο την προστασία του ασθενούς μέρους και δη επί συμβάσεων ασφαλίσεως, όπως αυτή είναι δυνατόν και είναι αναγκαίο να παρασχεθεί μέσω του δικονομικού διεθνούς δικαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κανονισμός 1215/2012 οι προκάτοχοί του και η Σύμβαση του Λουγκάνο εξετάζονται συναφώς και κατά κύριο λόγο. Εν αρχή, εξετάζεται το κατά πόσον οι δικαιοδοτικές βάσεις «προστασίας του ασθενούς μέρους» σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις εν γένει χωρούν στην πραγματικότητα ως δικαιοδοτικές βάσεις ερειδόμενες επί του δικαιοδοτικού θεμελίου της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Σε αυτήν την περίπτωση, συνάγεται ότι το δικαιοδοτικό αυτό θεμέλιο τίθεται σε εφαρμογή μόνο όταν το εκάστοτε ασθενές μέρος είναι αναγκαίο και πρόσφορο να προστατευτεί. Το ασθενές μέρος επί συμβάσεων ασφαλίσεων είναι αναγκαίο και πρόσφορο να προστατευτεί δικονομικώς μέσω της καθίδρυσης διεθνούς δικαιοδοσίας σε ένα ευνοϊκό προς αυτό forum, αναφορικά με υποθέσεις που το αφορούν διότι ειδάλλως θα ετίθετο αντιμέτωπο με μία ιδιότυπη αρνησιδικία εξ αιτίας της οικονομικής και νομικής ανισοσθένειάς του. Έτσι, το forum της κατοικίας του ασθενούς μέρους λαμβάνει ευθύς εξ αρχής τη σημαντικότερη θέση σε σχέση με την κατανομή της διεθνούς δικαιοδοσίας μεταξύ των κρατών-μελών (ή Κρατών αναφορικά με τη Σύμβαση του Λουγκάνο), ανεξάρτητα από τη δικονομική θέση του εν λόγω ασθενούς μέρους. Εν συνεχεία, αποτιμώνται οι τεθειμένες δικαιοδοτικές βάσεις με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στα επιμέρους δικαιοδοτικά θεμέλια και τη σύμπλεξη αυτών. Έτσι, αφ' ενός το κυρίαρχο δικαιοδοτικό θεμέλιο της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη συμπλέκεται με αυτό της δικονομικής εγγύτητας. Αφ' ετέρου τα δικονομικά αξιώματα της οικονομίας της δίκης, της δικαστικής λειτουργίας και της αποφυγής έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων εξακολουθούν να διέπουν το αυτόνομο υποσύστημα των κείμενων προστατευτικών βάσεων. Αποτέλεσμα είναι σε ένα θεωρητικό επίπεδο να επιτυγχάνεται τόσο η δικονομική προστασία του ασθενέστερου μέρους όσο και τα γενικά αξιώματα και αρχές της πολιτικής δίκης μέσω του τεθειμένου αυτόνομου υποσυστήματος δικαιοδοτικών βάσεων. Σε ένα ειδικότερο πλαίσιο, εξετάζεται ο προβληματισμός σε σχέση με το προβλεπόμενο forum actoris, ειδικά δε ως προς τη rationae personae εφαρμογή του, η οποία ιστορικώς έχει επεκταθεί σημαντικά ίσως και πέραν του αναγκαίου μέτρου. Αποδεικνύεται συναφώς ότι το δικαιοδοτικό θεμέλιο της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη συνιστά στοιχείο ικανό να δικαιολόγησει την απόκλιση και την εξαίρεση από την αρχή actor sequitur forum rei και άρα τη θεμελίωση του forum actoris στις εξεταζόμενες περιπτώσεις. Εν συνεχεία, καθίστανται σαφή τα όρια της παρεχόμενης δικονομικής προστασίας. Τα εν λόγω όρια χαράσσονται, όταν η ανάγκη προστασίας του ασθενούς μέρους ελλείπει ή φθίνει. Οι δύο ως άνω περιπτώσεις, όπως αποδεικνύεται, είναι διακριτές και αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για αποκλεισμό των σχετικών υποθέσεων από το αυτόνομο υποσύστημα του Κανονισμού για τη δικαιοδοσία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ή της Σύμβασης του Λουγκάνο), όπως π.χ επί περιπτώσεων πολλαπλής ασφάλισης ή επί αντασφάλισης. Στη δεύτερη περίπτωση γίνεται λόγος για υπεισέλευση του δικαιοδοτικού θεμελίου της ελευθερίας των μερών, όπως εκδηλώνεται στο δικονομικό διεθνές δίκαιο με τη μορφή των ρητρών παρέκτασης. Τέλος, η αποτίμηση των τεθειμένων δικαιοδοτικών βάσεων λαμβάνει σε γενικές γραμμές ένα θετικό πρόσημο, εάν και υπάρχουν πολλά σημεία τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν κριτικά. Η μεγαλύτερη κριτική αφορά τη μη αναγνώριση της αποτελεσματικής πρόσβασης στη δικαιοσύνη ως δικαιοδοτικού θεμελίου του εξεταζόμενου αυτόνομου υποσυστήματος.","The subject of this thesis relates to the protection of the weak party within the context of international jurisdiction. Specifically, the focus lays on insurance contracts, where protection is appropriate and necessary to be provided to the policy-holder and the beneficiary. In respect to the above, Regulation 1215/2012, its predecessors and the Lugano Convention are mainly examined. In first place, it is examined whether the protective character of allocation of jurisdiction on insurance matters is in fact attributed to the right to a fair trial and in particular to the right to an effective access to justice. In this case, it could be assumed that the jurisdictional foundation of an effective access to justice only applies when the weak party is necessary and appropriate to be protected. The weak party in the context of insurance contracts is both necessary and appropriate to be protected through rules conferring jurisdiction to a favorable forum. Otherwise, the weak party would be facing a form of denial of justice, due to its economic and legal imbalance against the insurer. Thus, the domicile of the weak party possesses the most important position as a connective factor in relation to the allocation of jurisdiction between Member States (or States with respect to the Lugano Convention), regardless of the procedural position of the weak party. Subsequently, the established rules conferring jurisdiction are considered with respect to other jurisdictional foundations and with respect to certain principles of the civil trial. Thus, on the one hand, the jurisdictional foundation of an effective access to justice is linked to that of proximity. On the other hand, it is demonstrated that the principles of procedural economy, judicial function and avoidance of irreconcilable decisions continue to govern the autonomous subsystem of the jurisdictional rules concerning. In a more specific context, forum actoris is considered, especially its rationae personae application, whose historical expansion is mentionable and possibly not necessary. In this regard, the jurisdictional foundation of an effective access to justice is justifying the exception from the general principle actor sequitur forum rei and hence the foundation of forum actoris in the cases in question. Moreover, the limits of the procedural protection provided are determined. These limits are drawn when the need to protect the weaker part is either in lack or in decline. In the first case, the relevant cases are excluded from the scope of application of the autonomous sub-system of the Regulation on jurisdiction in civil and commercial matters (or the Lugano Convention); for instance in the case of multiple insurances or reinsurance. In the latter case (decline of the need for protection), reference is made to the introduction of the jurisdictional foundation of the parties' freedom, as expressed in the form of prorogation clauses. Finally, the allocation of jurisdiction in the examined cases merits a positive assessment, even though there are many points that could be critically addressed. Such criticism concerns mainly the disregard of the right to an effective access to justice as jurisdictional foundation of the autonomous subsystem of the Regulation on Jurisdiction on commercial and civil matters."],"dc:identifier":["uoadl:2698072","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2698072"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η προστασία του ασθενούς μέρους στο δικονομικό διεθνές δίκαιο υπό το φως των συμβάσεων ασφαλίσεως"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:53Z"}