{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2701371"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2701371","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Identification of a Treaty under International Law: Recent Case Law and Relevant Criteria","abstract":"Tο ερώτημα αν ένα όργανο ισοδυναμεί με συνθήκη έχει προκύψει πολλές φορές στον κόσμο του διεθνές δικαίου. Δεδομένου ότι σε πολλές περιπτώσεις ο ορισμός της συνθήκης από τη Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (Σύμβασης της Βιέννης) έχει αποδειχθεί ανεπαρκής, τα διεθνή δικαστήρια έχουν στραφεί σε άλλα κριτήρια εκτός από εκείνα που ορίζονται στο άρθρο 2 (1) (α) της Σύμβασης της Βιέννης. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, η συλλογή και η αξιολόγηση αυτών των κριτηρίων που καθορίζουν το πότε μία συμφωνία είναι και διεθνής συνθήκη αποτέλεσε το κύριο αντικείμενο αυτής της διπλωματικής εργασίας. Από την έρευνα του δεκαετούς έργου της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου (ΕΔΔ) σχετικά με το δίκαιο των συνθηκών σε σύγκριση με τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων και τα έγγραφα που υποβλήθηκαν στα εν λόγω όργανα από τα αντίδικα μέρη, διαφαίνεται ένα μοτίβο που ακολουθείται για την πιθανή επιβεβαίωση του συμβατικού χαρακτήρα μίας αμφιλεγόμενης συμφωνίας. Στη βάση τους όλα τα κριτήρια που εξετάζονται από τη νομολογία περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια προσδιορισμού της πρόθεσης των συμβαλλομένων μερών. Ο ρόλος της πρόθεσης είναι διττός: αφενός βοηθά στον προσδιορισμό μεταξύ δεσμευτικών και μη δεσμευτικών συμφωνιών και αφετέρου αποτελεί τον δείκτη σε θέματα ερμηνείας. Θεωρώντας ότι η δέσμευση των μερών σε ένα κείμενο διαπιστώνεται από την πρόθεση αυτών, καθώς και ότι η πρόθεση των μερών αποτελεί το κλειδί κατά την προσπάθεια ερμηνείας μίας συμφωνίας, υποστηρίζεται ότι τα διεθνή δικαστήρια προβαίνουν σε μία ερμηνευτική άσκηση όταν επιχειρούν να καθορίσουν τον χαρακτήρα μιας συμφωνίας ως διεθνούς συνθήκης ή όχι. Επομένως, ο καθορισμός και η κατηγοριοποίηση των κριτηρίων που χρησιμοποιούνται για να εξακριβωθεί η πρόθεση των μερών είναι το επίκεντρο αυτής της εργασίας.","abstract_html":"Tο ερώτημα αν ένα όργανο ισοδυναμεί με συνθήκη έχει προκύψει πολλές φορές στον κόσμο του διεθνές δικαίου. Δεδομένου ότι σε πολλές περιπτώσεις ο ορισμός της συνθήκης από τη Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (Σύμβασης της Βιέννης) έχει αποδειχθεί ανεπαρκής, τα διεθνή δικαστήρια έχουν στραφεί σε άλλα κριτήρια εκτός από εκείνα που ορίζονται στο άρθρο 2 (1) (α) της Σύμβασης της Βιέννης. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, η συλλογή και η αξιολόγηση αυτών των κριτηρίων που καθορίζουν το πότε μία συμφωνία είναι και διεθνής συνθήκη αποτέλεσε το κύριο αντικείμενο αυτής της διπλωματικής εργασίας. Από την έρευνα του δεκαετούς έργου της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου (ΕΔΔ) σχετικά με το δίκαιο των συνθηκών σε σύγκριση με τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων και τα έγγραφα που υποβλήθηκαν στα εν λόγω όργανα από τα αντίδικα μέρη, διαφαίνεται ένα μοτίβο που ακολουθείται για την πιθανή επιβεβαίωση του συμβατικού χαρακτήρα μίας αμφιλεγόμενης συμφωνίας. Στη βάση τους όλα τα κριτήρια που εξετάζονται από τη νομολογία περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια προσδιορισμού της πρόθεσης των συμβαλλομένων μερών. Ο ρόλος της πρόθεσης είναι διττός: αφενός βοηθά στον προσδιορισμό μεταξύ δεσμευτικών και μη δεσμευτικών συμφωνιών και αφετέρου αποτελεί τον δείκτη σε θέματα ερμηνείας. Θεωρώντας ότι η δέσμευση των μερών σε ένα κείμενο διαπιστώνεται από την πρόθεση αυτών, καθώς και ότι η πρόθεση των μερών αποτελεί το κλειδί κατά την προσπάθεια ερμηνείας μίας συμφωνίας, υποστηρίζεται ότι τα διεθνή δικαστήρια προβαίνουν σε μία ερμηνευτική άσκηση όταν επιχειρούν να καθορίσουν τον χαρακτήρα μιας συμφωνίας ως διεθνούς συνθήκης ή όχι. Επομένως, ο καθορισμός και η κατηγοριοποίηση των κριτηρίων που χρησιμοποιούνται για να εξακριβωθεί η πρόθεση των μερών είναι το επίκεντρο αυτής της εργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Σιώτου Αναστασία","Siotou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:56Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2701371"],"render_values":[{"text":"uoadl:2701371","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2701371","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2701371","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2701371","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σιώτου Αναστασία","Siotou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2701371","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2701371"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Tο ερώτημα αν ένα όργανο ισοδυναμεί με συνθήκη έχει προκύψει πολλές φορές στον κόσμο του διεθνές δικαίου. Δεδομένου ότι σε πολλές περιπτώσεις ο ορισμός της συνθήκης από τη Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (Σύμβασης της Βιέννης) έχει αποδειχθεί ανεπαρκής, τα διεθνή δικαστήρια έχουν στραφεί σε άλλα κριτήρια εκτός από εκείνα που ορίζονται στο άρθρο 2 (1) (α) της Σύμβασης της Βιέννης. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, η συλλογή και η αξιολόγηση αυτών των κριτηρίων που καθορίζουν το πότε μία συμφωνία είναι και διεθνής συνθήκη αποτέλεσε το κύριο αντικείμενο αυτής της διπλωματικής εργασίας. Από την έρευνα του δεκαετούς έργου της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου (ΕΔΔ) σχετικά με το δίκαιο των συνθηκών σε σύγκριση με τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων και τα έγγραφα που υποβλήθηκαν στα εν λόγω όργανα από τα αντίδικα μέρη, διαφαίνεται ένα μοτίβο που ακολουθείται για την πιθανή επιβεβαίωση του συμβατικού χαρακτήρα μίας αμφιλεγόμενης συμφωνίας. Στη βάση τους όλα τα κριτήρια που εξετάζονται από τη νομολογία περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια προσδιορισμού της πρόθεσης των συμβαλλομένων μερών. Ο ρόλος της πρόθεσης είναι διττός: αφενός βοηθά στον προσδιορισμό μεταξύ δεσμευτικών και μη δεσμευτικών συμφωνιών και αφετέρου αποτελεί τον δείκτη σε θέματα ερμηνείας. Θεωρώντας ότι η δέσμευση των μερών σε ένα κείμενο διαπιστώνεται από την πρόθεση αυτών, καθώς και ότι η πρόθεση των μερών αποτελεί το κλειδί κατά την προσπάθεια ερμηνείας μίας συμφωνίας, υποστηρίζεται ότι τα διεθνή δικαστήρια προβαίνουν σε μία ερμηνευτική άσκηση όταν επιχειρούν να καθορίσουν τον χαρακτήρα μιας συμφωνίας ως διεθνούς συνθήκης ή όχι. Επομένως, ο καθορισμός και η κατηγοριοποίηση των κριτηρίων που χρησιμοποιούνται για να εξακριβωθεί η πρόθεση των μερών είναι το επίκεντρο αυτής της εργασίας.","The question of whether an instrument amounts to a treaty has arisen many times in the international plane. Given the fact that in numerous cases the definition of a treaty by the Vienna Convention on the Law of Treaties (VCLT) has proven to be insufficient, the international judicial bodies have turned to other criteria apart from the ones set in article 2 (1)(a) of the VCLT. In light of the above, the collection and assessment of these criteria determining the treaty character of an agreement has been the main subject matter of this dissertation. From researching the sixteen-year work of the International Law Commission (ILC) on the law of treaties in comparison to the judgements of the international courts and tribunals and the documents submitted to the said bodies by the parties, a pattern emerged apropos the potential affirmation of the treaty character of a contested document. At their core, all the criteria examined by jurisprudence revolve around the attempt to determine the intention of the parties. The role of intention is twofold: identifying between binding and non- binding instruments and being the compass when it comes to matters of interpretation. Considering that the bindingness of an instrument is ascertained by intention as well as that the intention is the key when it comes to interpretation, it is hereby submitted that international judicial bodies engage in an exercise of interpretation when attempting to determine the potential treaty nature of an instrument. Therefore, determining and categorising the criteria used to ascertain intention is the centre of this part of the dissertation"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Identification of a Treaty under International Law: Recent Case Law and Relevant Criteria"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σιώτου Αναστασία","Siotou Anastasia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Tο ερώτημα αν ένα όργανο ισοδυναμεί με συνθήκη έχει προκύψει πολλές φορές στον κόσμο του διεθνές δικαίου. Δεδομένου ότι σε πολλές περιπτώσεις ο ορισμός της συνθήκης από τη Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (Σύμβασης της Βιέννης) έχει αποδειχθεί ανεπαρκής, τα διεθνή δικαστήρια έχουν στραφεί σε άλλα κριτήρια εκτός από εκείνα που ορίζονται στο άρθρο 2 (1) (α) της Σύμβασης της Βιέννης. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, η συλλογή και η αξιολόγηση αυτών των κριτηρίων που καθορίζουν το πότε μία συμφωνία είναι και διεθνής συνθήκη αποτέλεσε το κύριο αντικείμενο αυτής της διπλωματικής εργασίας. Από την έρευνα του δεκαετούς έργου της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου (ΕΔΔ) σχετικά με το δίκαιο των συνθηκών σε σύγκριση με τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων και τα έγγραφα που υποβλήθηκαν στα εν λόγω όργανα από τα αντίδικα μέρη, διαφαίνεται ένα μοτίβο που ακολουθείται για την πιθανή επιβεβαίωση του συμβατικού χαρακτήρα μίας αμφιλεγόμενης συμφωνίας. Στη βάση τους όλα τα κριτήρια που εξετάζονται από τη νομολογία περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια προσδιορισμού της πρόθεσης των συμβαλλομένων μερών. Ο ρόλος της πρόθεσης είναι διττός: αφενός βοηθά στον προσδιορισμό μεταξύ δεσμευτικών και μη δεσμευτικών συμφωνιών και αφετέρου αποτελεί τον δείκτη σε θέματα ερμηνείας. Θεωρώντας ότι η δέσμευση των μερών σε ένα κείμενο διαπιστώνεται από την πρόθεση αυτών, καθώς και ότι η πρόθεση των μερών αποτελεί το κλειδί κατά την προσπάθεια ερμηνείας μίας συμφωνίας, υποστηρίζεται ότι τα διεθνή δικαστήρια προβαίνουν σε μία ερμηνευτική άσκηση όταν επιχειρούν να καθορίσουν τον χαρακτήρα μιας συμφωνίας ως διεθνούς συνθήκης ή όχι. Επομένως, ο καθορισμός και η κατηγοριοποίηση των κριτηρίων που χρησιμοποιούνται για να εξακριβωθεί η πρόθεση των μερών είναι το επίκεντρο αυτής της εργασίας.","The question of whether an instrument amounts to a treaty has arisen many times in the international plane. Given the fact that in numerous cases the definition of a treaty by the Vienna Convention on the Law of Treaties (VCLT) has proven to be insufficient, the international judicial bodies have turned to other criteria apart from the ones set in article 2 (1)(a) of the VCLT. In light of the above, the collection and assessment of these criteria determining the treaty character of an agreement has been the main subject matter of this dissertation. From researching the sixteen-year work of the International Law Commission (ILC) on the law of treaties in comparison to the judgements of the international courts and tribunals and the documents submitted to the said bodies by the parties, a pattern emerged apropos the potential affirmation of the treaty character of a contested document. At their core, all the criteria examined by jurisprudence revolve around the attempt to determine the intention of the parties. The role of intention is twofold: identifying between binding and non- binding instruments and being the compass when it comes to matters of interpretation. Considering that the bindingness of an instrument is ascertained by intention as well as that the intention is the key when it comes to interpretation, it is hereby submitted that international judicial bodies engage in an exercise of interpretation when attempting to determine the potential treaty nature of an instrument. Therefore, determining and categorising the criteria used to ascertain intention is the centre of this part of the dissertation"],"dc:identifier":["uoadl:2701371","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2701371"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Identification of a Treaty under International Law: Recent Case Law and Relevant Criteria"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:56Z"}