{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2705948"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2705948","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υπερέμεση κυήσεως. Παθοφυσιολογία, επιπλοκές και αντιμετώπιση","abstract":"Η υπερέμεση κυήσεως (hyperemesis gravidarum, HG) αποτελεί τη σπάνια εκείνη νόσο που χαρακτηρίζεται από ισχυρή και εμμένουσα ναυτία και ταυτόχρονα υπερβολικά επεισόδια εμέτων με αρχική εκδήλωση πριν το τέλος της 22ης εβδομάδας κυήσεως (World Health Organization , 2016). Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας διακρίνεται σε ήπια και βαριά ανάλογα με την επίπτωση στον οργανισμό της ασθενούς. Η ασθενής θα πρέπει να διερευνάται διεξοδικά έτσι ώστε να αποκλειστεί η ύπαρξη στο υπόβαθρο άλλης νόσου με συμπτωματολογία παρόμοια με της υπερέμεσης. Για να τεθεί η διάγνωση της υπερέμεσης , θα πρέπει να διευκρινιστεί ο χρόνος έναρξης και η ένταση των συμπτωμάτων σε σχέση με την ηλικία κύησης, να γίνει λεπτομερής λήψη ιατρικού ιστορικού, πλήρης κλινική εξέταση και εργαστηριακός έλεγχος. Η παθοφυσιολογία της ναυτίας και του εμέτου στην διάρκεια της κύησης δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί απόλυτα. Η υπερέμεση αποτελεί την σπάνια απάντηση του οργανισμού της μητέρας στην εγκατάσταση και ανάπτυξη του κυήματος μέσα από την πολύπλοκη αλληλεπίδραση βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Στους βιολογικούς παράγοντες περιλαμβάνονται γενετικοί, ενδοκρινείς και γαστρεντερικοί. Η ασθενής με υπερέμεση πρέπει να εισαχθεί στο νοσοκομείο για να διερευνηθεί εργαστηριακά και για την αντιμετώπιση της αφυδάτωσης και των συνοδών ηλεκτρολυτικών διαταραχών. Η αντιμετώπιση της στηρίζεται σε διατροφικές παρεμβάσεις, χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών και ηλεκτρολυτικών διαλυμάτων, θειαμίνης και αντιεμετικών σκευασμάτων. Στις βαρύτερες μορφές χορηγούνται κορτικοστεροειδή και τεχνητή διατροφή είτε μέσω της γαστρεντερικής οδού είτε ενδοφλεβίως. Σε μη ανταπόκριση στη θεραπεία και εφόσον έχει εξαντληθεί το θεραπευτικό πρωτόκολλο προκειμένου να αποφύγουμε σοβαρές επιπλοκές προτείνεται η θεραπευτική διακοπή της κύησης. Η υπερέμεση σχετίζεται άμεσα με την πρόσληψη υγρών και τροφής και μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωση, ηλεκτρολυτικές διαταραχές, κετονουρία, υποθρεψία και απώλεια άνω του 5% του σωματικού βάρους της εγκύου. Σοβαρότερες και σπανιότερες επιπλοκές της υπερέμεσης είναι το σύνδρομο Mallory Weiss, η διάτρηση του οισοφάγου, πνευμονοθώρακας, η εγκεφαλοπάθεια Wernicke, περιφερική νευροπάθεια, κεντρική γεφυρική μυελινόλυση, μεταβολική οξέωση, υπογκαιμία, αιμορραγική αμφιβληστροπάθεια και ηπατική ανεπάρκεια (Bashiri et al., 1995; Feijzo et al., 2009; Goodwin, 1998; Grooten et al., 2015a; Verberg et al, 2005). Μερικές μελέτες συσχετίζουν την υπερέμεση με χαμηλό βάρος γέννησης νεογνού, πρόωρο τοκετό, καθυστέρηση ενδομητρίου αναπτύξεως και ενδομήτριο θάνατο ( Dodds et al., 2006; Lee and Saha, 2011; Grooten et al., 2015a; Veenendaal et al., 2011). Ωστόσο η έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση της δίνει μια εξαιρετική πρόγνωση. Η κατάσταση είναι αυτοιάσιμη και υποχωρεί συνήθως μέχρι τη 20η εβδομάδα κύησης.","abstract_html":"Η υπερέμεση κυήσεως (hyperemesis gravidarum, HG) αποτελεί τη σπάνια εκείνη νόσο που χαρακτηρίζεται από ισχυρή και εμμένουσα ναυτία και ταυτόχρονα υπερβολικά επεισόδια εμέτων με αρχική εκδήλωση πριν το τέλος της 22ης εβδομάδας κυήσεως (World Health Organization , 2016). Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας διακρίνεται σε ήπια και βαριά ανάλογα με την επίπτωση στον οργανισμό της ασθενούς. Η ασθενής θα πρέπει να διερευνάται διεξοδικά έτσι ώστε να αποκλειστεί η ύπαρξη στο υπόβαθρο άλλης νόσου με συμπτωματολογία παρόμοια με της υπερέμεσης. Για να τεθεί η διάγνωση της υπερέμεσης , θα πρέπει να διευκρινιστεί ο χρόνος έναρξης και η ένταση των συμπτωμάτων σε σχέση με την ηλικία κύησης, να γίνει λεπτομερής λήψη ιατρικού ιστορικού, πλήρης κλινική εξέταση και εργαστηριακός έλεγχος. Η παθοφυσιολογία της ναυτίας και του εμέτου στην διάρκεια της κύησης δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί απόλυτα. Η υπερέμεση αποτελεί την σπάνια απάντηση του οργανισμού της μητέρας στην εγκατάσταση και ανάπτυξη του κυήματος μέσα από την πολύπλοκη αλληλεπίδραση βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Στους βιολογικούς παράγοντες περιλαμβάνονται γενετικοί, ενδοκρινείς και γαστρεντερικοί. Η ασθενής με υπερέμεση πρέπει να εισαχθεί στο νοσοκομείο για να διερευνηθεί εργαστηριακά και για την αντιμετώπιση της αφυδάτωσης και των συνοδών ηλεκτρολυτικών διαταραχών. Η αντιμετώπιση της στηρίζεται σε διατροφικές παρεμβάσεις, χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών και ηλεκτρολυτικών διαλυμάτων, θειαμίνης και αντιεμετικών σκευασμάτων. Στις βαρύτερες μορφές χορηγούνται κορτικοστεροειδή και τεχνητή διατροφή είτε μέσω της γαστρεντερικής οδού είτε ενδοφλεβίως. Σε μη ανταπόκριση στη θεραπεία και εφόσον έχει εξαντληθεί το θεραπευτικό πρωτόκολλο προκειμένου να αποφύγουμε σοβαρές επιπλοκές προτείνεται η θεραπευτική διακοπή της κύησης. Η υπερέμεση σχετίζεται άμεσα με την πρόσληψη υγρών και τροφής και μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωση, ηλεκτρολυτικές διαταραχές, κετονουρία, υποθρεψία και απώλεια άνω του 5% του σωματικού βάρους της εγκύου. Σοβαρότερες και σπανιότερες επιπλοκές της υπερέμεσης είναι το σύνδρομο Mallory Weiss, η διάτρηση του οισοφάγου, πνευμονοθώρακας, η εγκεφαλοπάθεια Wernicke, περιφερική νευροπάθεια, κεντρική γεφυρική μυελινόλυση, μεταβολική οξέωση, υπογκαιμία, αιμορραγική αμφιβληστροπάθεια και ηπατική ανεπάρκεια (Bashiri et al., 1995; Feijzo et al., 2009; Goodwin, 1998; Grooten et al., 2015a; Verberg et al, 2005). Μερικές μελέτες συσχετίζουν την υπερέμεση με χαμηλό βάρος γέννησης νεογνού, πρόωρο τοκετό, καθυστέρηση ενδομητρίου αναπτύξεως και ενδομήτριο θάνατο ( Dodds et al., 2006; Lee and Saha, 2011; Grooten et al., 2015a; Veenendaal et al., 2011). Ωστόσο η έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση της δίνει μια εξαιρετική πρόγνωση. Η κατάσταση είναι αυτοιάσιμη και υποχωρεί συνήθως μέχρι τη 20η εβδομάδα κύησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Δρούγκα Αναστασία","Drougka Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2705948"],"render_values":[{"text":"uoadl:2705948","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2705948","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2705948","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2705948","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δρούγκα Αναστασία","Drougka Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2705948","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2705948"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η υπερέμεση κυήσεως (hyperemesis gravidarum, HG) αποτελεί τη σπάνια εκείνη νόσο που χαρακτηρίζεται από ισχυρή και εμμένουσα ναυτία και ταυτόχρονα υπερβολικά επεισόδια εμέτων με αρχική εκδήλωση πριν το τέλος της 22ης εβδομάδας κυήσεως (World Health Organization , 2016). Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας διακρίνεται σε ήπια και βαριά ανάλογα με την επίπτωση στον οργανισμό της ασθενούς. Η ασθενής θα πρέπει να διερευνάται διεξοδικά έτσι ώστε να αποκλειστεί η ύπαρξη στο υπόβαθρο άλλης νόσου με συμπτωματολογία παρόμοια με της υπερέμεσης. Για να τεθεί η διάγνωση της υπερέμεσης , θα πρέπει να διευκρινιστεί ο χρόνος έναρξης και η ένταση των συμπτωμάτων σε σχέση με την ηλικία κύησης, να γίνει λεπτομερής λήψη ιατρικού ιστορικού, πλήρης κλινική εξέταση και εργαστηριακός έλεγχος. Η παθοφυσιολογία της ναυτίας και του εμέτου στην διάρκεια της κύησης δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί απόλυτα. Η υπερέμεση αποτελεί την σπάνια απάντηση του οργανισμού της μητέρας στην εγκατάσταση και ανάπτυξη του κυήματος μέσα από την πολύπλοκη αλληλεπίδραση βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Στους βιολογικούς παράγοντες περιλαμβάνονται γενετικοί, ενδοκρινείς και γαστρεντερικοί. Η ασθενής με υπερέμεση πρέπει να εισαχθεί στο νοσοκομείο για να διερευνηθεί εργαστηριακά και για την αντιμετώπιση της αφυδάτωσης και των συνοδών ηλεκτρολυτικών διαταραχών. Η αντιμετώπιση της στηρίζεται σε διατροφικές παρεμβάσεις, χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών και ηλεκτρολυτικών διαλυμάτων, θειαμίνης και αντιεμετικών σκευασμάτων. Στις βαρύτερες μορφές χορηγούνται κορτικοστεροειδή και τεχνητή διατροφή είτε μέσω της γαστρεντερικής οδού είτε ενδοφλεβίως. Σε μη ανταπόκριση στη θεραπεία και εφόσον έχει εξαντληθεί το θεραπευτικό πρωτόκολλο προκειμένου να αποφύγουμε σοβαρές επιπλοκές προτείνεται η θεραπευτική διακοπή της κύησης. Η υπερέμεση σχετίζεται άμεσα με την πρόσληψη υγρών και τροφής και μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωση, ηλεκτρολυτικές διαταραχές, κετονουρία, υποθρεψία και απώλεια άνω του 5% του σωματικού βάρους της εγκύου. Σοβαρότερες και σπανιότερες επιπλοκές της υπερέμεσης είναι το σύνδρομο Mallory Weiss, η διάτρηση του οισοφάγου, πνευμονοθώρακας, η εγκεφαλοπάθεια Wernicke, περιφερική νευροπάθεια, κεντρική γεφυρική μυελινόλυση, μεταβολική οξέωση, υπογκαιμία, αιμορραγική αμφιβληστροπάθεια και ηπατική ανεπάρκεια (Bashiri et al., 1995; Feijzo et al., 2009; Goodwin, 1998; Grooten et al., 2015a; Verberg et al, 2005). Μερικές μελέτες συσχετίζουν την υπερέμεση με χαμηλό βάρος γέννησης νεογνού, πρόωρο τοκετό, καθυστέρηση ενδομητρίου αναπτύξεως και ενδομήτριο θάνατο ( Dodds et al., 2006; Lee and Saha, 2011; Grooten et al., 2015a; Veenendaal et al., 2011). Ωστόσο η έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση της δίνει μια εξαιρετική πρόγνωση. Η κατάσταση είναι αυτοιάσιμη και υποχωρεί συνήθως μέχρι τη 20η εβδομάδα κύησης.","Hyperemesis gravidarum (HG) is the rare disease characterized by severe and persistent nausea and at the same time excessive episodes of vomiting with an initial manifestation before the end of the 22nd week of pregnancy (World Health Organization, 2016). According to the World Health Organization it is distinguished in mild and heavy depending on the effect on the patient's organism. The patient should be thoroughly investigated so as to exclude the existence of another disease with a symptom similar to hyperemesis. In order to diagnose hyperemesis, the starting time and severity of symptoms in relation to gestational age should be specified and a detailed medical history, a full clinical examination and a laboratory check should be made. The pathophysiology of nausea and vomiting during pregnancy has not yet been fully elucidated. Hyperemesis is the rare response of the mother's organism to the establishment and development of the fetus through the complex interaction of biological, psychological and social factors. Biological agents include genetic, endocrine and gastrointestinal. The patient with hyperemesis should be admitted to the hospital to have a full laboratory scan and to deal with dehydration and associated electrolyte disturbances. Its treatment is based on nutritional interventions, administration of intravenous fluids and electrolyte solutions, thiamine and antiemetic factors. In severe hyperemesis, corticosteroids and artificial diet are administered either via the gastrointestinal tract or intravenously. In the absence of response to the treatment and if only the therapeutic protocol is exhausted in order to avoid serious complications, it is proposed to terminate the pregnancy. Hyperemesis is directly related to fluid and food intake, and can lead to dehydration, electrolyte disturbances, ketonuria, hypnotism and loss of more than 5% of the pregnant woman's body weight. More severe and rare complications of hyperemesis are Mallory Weiss syndrome, perforation of the esophagus, pneumonothorax, Wernicke encephalopathy, peripheral neuropathy, central biliary myelinolysis, metabolic acidosis, hypovolaemia, hemorrhagic retinopathy and hepatic failure (Bashiri et al. al., 2009; Goodwin, 1998; Grooten et al., 2015a; Verberg et al., 2005). Some studies associate hyperemesis with low birth weight of newborn, premature birth, intrauterine growth retardation and intrauterine death (Dodds et al., 2006, Lee and Saha, 2011, Grooten et al., 2015a, Veenendaal et al., 2011). However, early and effective treatment gives it an excellent prognosis. The condition is self-limiting and usually resolves until the 20th week of pregnancy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υπερέμεση κυήσεως. Παθοφυσιολογία, επιπλοκές και αντιμετώπιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δρούγκα Αναστασία","Drougka Anastasia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η υπερέμεση κυήσεως (hyperemesis gravidarum, HG) αποτελεί τη σπάνια εκείνη νόσο που χαρακτηρίζεται από ισχυρή και εμμένουσα ναυτία και ταυτόχρονα υπερβολικά επεισόδια εμέτων με αρχική εκδήλωση πριν το τέλος της 22ης εβδομάδας κυήσεως (World Health Organization , 2016). Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας διακρίνεται σε ήπια και βαριά ανάλογα με την επίπτωση στον οργανισμό της ασθενούς. Η ασθενής θα πρέπει να διερευνάται διεξοδικά έτσι ώστε να αποκλειστεί η ύπαρξη στο υπόβαθρο άλλης νόσου με συμπτωματολογία παρόμοια με της υπερέμεσης. Για να τεθεί η διάγνωση της υπερέμεσης , θα πρέπει να διευκρινιστεί ο χρόνος έναρξης και η ένταση των συμπτωμάτων σε σχέση με την ηλικία κύησης, να γίνει λεπτομερής λήψη ιατρικού ιστορικού, πλήρης κλινική εξέταση και εργαστηριακός έλεγχος. Η παθοφυσιολογία της ναυτίας και του εμέτου στην διάρκεια της κύησης δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί απόλυτα. Η υπερέμεση αποτελεί την σπάνια απάντηση του οργανισμού της μητέρας στην εγκατάσταση και ανάπτυξη του κυήματος μέσα από την πολύπλοκη αλληλεπίδραση βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Στους βιολογικούς παράγοντες περιλαμβάνονται γενετικοί, ενδοκρινείς και γαστρεντερικοί. Η ασθενής με υπερέμεση πρέπει να εισαχθεί στο νοσοκομείο για να διερευνηθεί εργαστηριακά και για την αντιμετώπιση της αφυδάτωσης και των συνοδών ηλεκτρολυτικών διαταραχών. Η αντιμετώπιση της στηρίζεται σε διατροφικές παρεμβάσεις, χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών και ηλεκτρολυτικών διαλυμάτων, θειαμίνης και αντιεμετικών σκευασμάτων. Στις βαρύτερες μορφές χορηγούνται κορτικοστεροειδή και τεχνητή διατροφή είτε μέσω της γαστρεντερικής οδού είτε ενδοφλεβίως. Σε μη ανταπόκριση στη θεραπεία και εφόσον έχει εξαντληθεί το θεραπευτικό πρωτόκολλο προκειμένου να αποφύγουμε σοβαρές επιπλοκές προτείνεται η θεραπευτική διακοπή της κύησης. Η υπερέμεση σχετίζεται άμεσα με την πρόσληψη υγρών και τροφής και μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωση, ηλεκτρολυτικές διαταραχές, κετονουρία, υποθρεψία και απώλεια άνω του 5% του σωματικού βάρους της εγκύου. Σοβαρότερες και σπανιότερες επιπλοκές της υπερέμεσης είναι το σύνδρομο Mallory Weiss, η διάτρηση του οισοφάγου, πνευμονοθώρακας, η εγκεφαλοπάθεια Wernicke, περιφερική νευροπάθεια, κεντρική γεφυρική μυελινόλυση, μεταβολική οξέωση, υπογκαιμία, αιμορραγική αμφιβληστροπάθεια και ηπατική ανεπάρκεια (Bashiri et al., 1995; Feijzo et al., 2009; Goodwin, 1998; Grooten et al., 2015a; Verberg et al, 2005). Μερικές μελέτες συσχετίζουν την υπερέμεση με χαμηλό βάρος γέννησης νεογνού, πρόωρο τοκετό, καθυστέρηση ενδομητρίου αναπτύξεως και ενδομήτριο θάνατο ( Dodds et al., 2006; Lee and Saha, 2011; Grooten et al., 2015a; Veenendaal et al., 2011). Ωστόσο η έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση της δίνει μια εξαιρετική πρόγνωση. Η κατάσταση είναι αυτοιάσιμη και υποχωρεί συνήθως μέχρι τη 20η εβδομάδα κύησης.","Hyperemesis gravidarum (HG) is the rare disease characterized by severe and persistent nausea and at the same time excessive episodes of vomiting with an initial manifestation before the end of the 22nd week of pregnancy (World Health Organization, 2016). According to the World Health Organization it is distinguished in mild and heavy depending on the effect on the patient's organism. The patient should be thoroughly investigated so as to exclude the existence of another disease with a symptom similar to hyperemesis. In order to diagnose hyperemesis, the starting time and severity of symptoms in relation to gestational age should be specified and a detailed medical history, a full clinical examination and a laboratory check should be made. The pathophysiology of nausea and vomiting during pregnancy has not yet been fully elucidated. Hyperemesis is the rare response of the mother's organism to the establishment and development of the fetus through the complex interaction of biological, psychological and social factors. Biological agents include genetic, endocrine and gastrointestinal. The patient with hyperemesis should be admitted to the hospital to have a full laboratory scan and to deal with dehydration and associated electrolyte disturbances. Its treatment is based on nutritional interventions, administration of intravenous fluids and electrolyte solutions, thiamine and antiemetic factors. In severe hyperemesis, corticosteroids and artificial diet are administered either via the gastrointestinal tract or intravenously. In the absence of response to the treatment and if only the therapeutic protocol is exhausted in order to avoid serious complications, it is proposed to terminate the pregnancy. Hyperemesis is directly related to fluid and food intake, and can lead to dehydration, electrolyte disturbances, ketonuria, hypnotism and loss of more than 5% of the pregnant woman's body weight. More severe and rare complications of hyperemesis are Mallory Weiss syndrome, perforation of the esophagus, pneumonothorax, Wernicke encephalopathy, peripheral neuropathy, central biliary myelinolysis, metabolic acidosis, hypovolaemia, hemorrhagic retinopathy and hepatic failure (Bashiri et al. al., 2009; Goodwin, 1998; Grooten et al., 2015a; Verberg et al., 2005). Some studies associate hyperemesis with low birth weight of newborn, premature birth, intrauterine growth retardation and intrauterine death (Dodds et al., 2006, Lee and Saha, 2011, Grooten et al., 2015a, Veenendaal et al., 2011). However, early and effective treatment gives it an excellent prognosis. The condition is self-limiting and usually resolves until the 20th week of pregnancy."],"dc:identifier":["uoadl:2705948","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2705948"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Υπερέμεση κυήσεως. Παθοφυσιολογία, επιπλοκές και αντιμετώπιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:56Z"}