{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2711505"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2711505","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παθολογία κύησης και νευροαναπτυξιακή έκβαση πρόωρων και νοσούντων","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η πρόοδος της Μαιευτικής και της Νεογνολογίας τα τελευταία χρόνια έχει βελτιώσει τα ποσοστά επιβίωσης σε νεογνά που προέρχονται από κυήσεις υψηλού κινδύνου, χαμηλού βάρους γέννησης και προώρων. Όμως η δυσμενής νευροαναπτυξιακή έκβαση είναι η σημαντικότερη επιπλοκή των προώρων και βαρέως νοσούντων τελειόμηνων νεογνών που επιβιώνουν. Στις ομάδες υψηλού κινδύνου για νευρολογικά κατάλοιπα ανήκουν τα πρόωρα νεογνά (προ της 32ης εβδομάδας κύησης), τα νεογνά που υπέστησαν περιγεννητική ασφυξία και τα νεογνά με χαμηλό βάρος γέννησης (σε σχέση με την ηλικία κύησης), επίσης οι παθολογικές καταστάσεις που συμβάλουν στη γέννηση νεογνών με τα παραπάνω χαρακτηριστικά (προεκλαμψία, IUGR, ιογενείς λοιμώξεις). Τα παραπάνω παθολογικά ερεθίσματα προκαλούν βλάβη ή δυσλειτουργία του αναπτυσσόμενου εγκεφάλου κατά τη γέννηση και την περιγεννητική περίοδο, η οποία εκδηλώνεται συνήθως υπό τη μορφή νοητικής υστέρησης, εγκεφαλικής παράλυσης, επιληψίας, αυτισμού, αμφοτερόπλευρης κώφωσης και τύφλωσης. Οι διαταραχές αυτές κατηγοριοποιούνται περαιτέρω σε μείζονες και ελάσσονες νευραναπτυξιακές διαταραχές. Το φάσμα των παραπάνω διαταραχών είναι ευρύ και πάνω από τα μισά νεογνά που νοσηλεύονται σε ΜΕΝΝ εμφανίζουν ελλείμματα στη γνωσιακή και συμπεριφορική τους ανάπτυξη. Μόνο το 3-5% των διαταραχών αυτών αναγνωρίζονται κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους στη ΜΕΝΝ. Άρα στις ομάδες υψηλού κινδύνου για διαταραχές της νευροαναπτυξιακής έκβασης είναι ιδιαίτερα σημαντική η συνεχής παρακολούθηση και μετά την έξοδο από το νοσοκομείο ώστε να ανιχνευθούν έγκαιρα τα πρώτα σημεία αυτών των διαταραχών. Χρήσιμα εργαλεία στην έγκαιρη διάγνωση των παραπάνω διαταραχών είναι οι κλίμακες αξιολόγησης ανά ηλικιακή ομάδα αλλά και απεικονιστικές τεχνικές (υπερηχογράφημα εγκεφάλου, μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου) που μπορούν να αναγνωρίσουν δομικές βλάβες που μετέπειτα μπορεί να οδηγήσουν σε λειτουργικές, ψυχολογικές και κινητικές βλάβες. Τα νεογνά ανάλογα με τους επιβαρυντικούς παράγοντες εμφάνισης νευρολογικών καταλοίπων κατατάσσονται σε ομάδα χαμηλού, μέτριου ή υψηλού κινδύνου, με τις κατευθυντήριες οδηγίες να προτείνουν μακρόχρονη παρακολούθηση όλων των 79 προώρων και νοσούντων νεογνών, ανεξαρτήτως της ύπαρξης απεικονιστικών ευρημάτων. Με το χρόνο παρακολούθησης να ποικίλει από κέντρο σε κέντρο, στις περισσότερες έρευνες το διάστημα φτάνει την ηλικία των 2 ετών. Κατανοώντας ότι η ανίχνευση των νεογνών αυτών είναι μία δυναμική διαδικασίας που απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα, ιδιαίτερης σημασίας είναι η συνεργασία και η πλήρης κατανόηση των παραπάνω δεδομένων από την οικογένεια. Ο έγκαιρος εντοπισμός των νεογνών αυτών μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να βελτιώσει την τελική έκβαση τους στην παιδική ηλικία και στη μετέπειτα ενήλικη ζωή.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η πρόοδος της Μαιευτικής και της Νεογνολογίας τα τελευταία χρόνια έχει βελτιώσει τα ποσοστά επιβίωσης σε νεογνά που προέρχονται από κυήσεις υψηλού κινδύνου, χαμηλού βάρους γέννησης και προώρων. Όμως η δυσμενής νευροαναπτυξιακή έκβαση είναι η σημαντικότερη επιπλοκή των προώρων και βαρέως νοσούντων τελειόμηνων νεογνών που επιβιώνουν. Στις ομάδες υψηλού κινδύνου για νευρολογικά κατάλοιπα ανήκουν τα πρόωρα νεογνά (προ της 32ης εβδομάδας κύησης), τα νεογνά που υπέστησαν περιγεννητική ασφυξία και τα νεογνά με χαμηλό βάρος γέννησης (σε σχέση με την ηλικία κύησης), επίσης οι παθολογικές καταστάσεις που συμβάλουν στη γέννηση νεογνών με τα παραπάνω χαρακτηριστικά (προεκλαμψία, IUGR, ιογενείς λοιμώξεις). Τα παραπάνω παθολογικά ερεθίσματα προκαλούν βλάβη ή δυσλειτουργία του αναπτυσσόμενου εγκεφάλου κατά τη γέννηση και την περιγεννητική περίοδο, η οποία εκδηλώνεται συνήθως υπό τη μορφή νοητικής υστέρησης, εγκεφαλικής παράλυσης, επιληψίας, αυτισμού, αμφοτερόπλευρης κώφωσης και τύφλωσης. Οι διαταραχές αυτές κατηγοριοποιούνται περαιτέρω σε μείζονες και ελάσσονες νευραναπτυξιακές διαταραχές. Το φάσμα των παραπάνω διαταραχών είναι ευρύ και πάνω από τα μισά νεογνά που νοσηλεύονται σε ΜΕΝΝ εμφανίζουν ελλείμματα στη γνωσιακή και συμπεριφορική τους ανάπτυξη. Μόνο το 3-5% των διαταραχών αυτών αναγνωρίζονται κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους στη ΜΕΝΝ. Άρα στις ομάδες υψηλού κινδύνου για διαταραχές της νευροαναπτυξιακής έκβασης είναι ιδιαίτερα σημαντική η συνεχής παρακολούθηση και μετά την έξοδο από το νοσοκομείο ώστε να ανιχνευθούν έγκαιρα τα πρώτα σημεία αυτών των διαταραχών. Χρήσιμα εργαλεία στην έγκαιρη διάγνωση των παραπάνω διαταραχών είναι οι κλίμακες αξιολόγησης ανά ηλικιακή ομάδα αλλά και απεικονιστικές τεχνικές (υπερηχογράφημα εγκεφάλου, μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου) που μπορούν να αναγνωρίσουν δομικές βλάβες που μετέπειτα μπορεί να οδηγήσουν σε λειτουργικές, ψυχολογικές και κινητικές βλάβες. Τα νεογνά ανάλογα με τους επιβαρυντικούς παράγοντες εμφάνισης νευρολογικών καταλοίπων κατατάσσονται σε ομάδα χαμηλού, μέτριου ή υψηλού κινδύνου, με τις κατευθυντήριες οδηγίες να προτείνουν μακρόχρονη παρακολούθηση όλων των 79 προώρων και νοσούντων νεογνών, ανεξαρτήτως της ύπαρξης απεικονιστικών ευρημάτων. Με το χρόνο παρακολούθησης να ποικίλει από κέντρο σε κέντρο, στις περισσότερες έρευνες το διάστημα φτάνει την ηλικία των 2 ετών. Κατανοώντας ότι η ανίχνευση των νεογνών αυτών είναι μία δυναμική διαδικασίας που απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα, ιδιαίτερης σημασίας είναι η συνεργασία και η πλήρης κατανόηση των παραπάνω δεδομένων από την οικογένεια. Ο έγκαιρος εντοπισμός των νεογνών αυτών μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να βελτιώσει την τελική έκβαση τους στην παιδική ηλικία και στη μετέπειτα ενήλικη ζωή.","abstract_has_math":false,"creators":["Κισκήρα Νικολέττα","Kiskira Nikoletta"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:30:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2711505"],"render_values":[{"text":"uoadl:2711505","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2711505","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2711505","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2711505","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κισκήρα Νικολέττα","Kiskira Nikoletta"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2711505","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2711505"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η πρόοδος της Μαιευτικής και της Νεογνολογίας τα τελευταία χρόνια έχει βελτιώσει τα ποσοστά επιβίωσης σε νεογνά που προέρχονται από κυήσεις υψηλού κινδύνου, χαμηλού βάρους γέννησης και προώρων. Όμως η δυσμενής νευροαναπτυξιακή έκβαση είναι η σημαντικότερη επιπλοκή των προώρων και βαρέως νοσούντων τελειόμηνων νεογνών που επιβιώνουν. Στις ομάδες υψηλού κινδύνου για νευρολογικά κατάλοιπα ανήκουν τα πρόωρα νεογνά (προ της 32ης εβδομάδας κύησης), τα νεογνά που υπέστησαν περιγεννητική ασφυξία και τα νεογνά με χαμηλό βάρος γέννησης (σε σχέση με την ηλικία κύησης), επίσης οι παθολογικές καταστάσεις που συμβάλουν στη γέννηση νεογνών με τα παραπάνω χαρακτηριστικά (προεκλαμψία, IUGR, ιογενείς λοιμώξεις). Τα παραπάνω παθολογικά ερεθίσματα προκαλούν βλάβη ή δυσλειτουργία του αναπτυσσόμενου εγκεφάλου κατά τη γέννηση και την περιγεννητική περίοδο, η οποία εκδηλώνεται συνήθως υπό τη μορφή νοητικής υστέρησης, εγκεφαλικής παράλυσης, επιληψίας, αυτισμού, αμφοτερόπλευρης κώφωσης και τύφλωσης. Οι διαταραχές αυτές κατηγοριοποιούνται περαιτέρω σε μείζονες και ελάσσονες νευραναπτυξιακές διαταραχές. Το φάσμα των παραπάνω διαταραχών είναι ευρύ και πάνω από τα μισά νεογνά που νοσηλεύονται σε ΜΕΝΝ εμφανίζουν ελλείμματα στη γνωσιακή και συμπεριφορική τους ανάπτυξη. Μόνο το 3-5% των διαταραχών αυτών αναγνωρίζονται κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους στη ΜΕΝΝ. Άρα στις ομάδες υψηλού κινδύνου για διαταραχές της νευροαναπτυξιακής έκβασης είναι ιδιαίτερα σημαντική η συνεχής παρακολούθηση και μετά την έξοδο από το νοσοκομείο ώστε να ανιχνευθούν έγκαιρα τα πρώτα σημεία αυτών των διαταραχών. Χρήσιμα εργαλεία στην έγκαιρη διάγνωση των παραπάνω διαταραχών είναι οι κλίμακες αξιολόγησης ανά ηλικιακή ομάδα αλλά και απεικονιστικές τεχνικές (υπερηχογράφημα εγκεφάλου, μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου) που μπορούν να αναγνωρίσουν δομικές βλάβες που μετέπειτα μπορεί να οδηγήσουν σε λειτουργικές, ψυχολογικές και κινητικές βλάβες. Τα νεογνά ανάλογα με τους επιβαρυντικούς παράγοντες εμφάνισης νευρολογικών καταλοίπων κατατάσσονται σε ομάδα χαμηλού, μέτριου ή υψηλού κινδύνου, με τις κατευθυντήριες οδηγίες να προτείνουν μακρόχρονη παρακολούθηση όλων των 79 προώρων και νοσούντων νεογνών, ανεξαρτήτως της ύπαρξης απεικονιστικών ευρημάτων. Με το χρόνο παρακολούθησης να ποικίλει από κέντρο σε κέντρο, στις περισσότερες έρευνες το διάστημα φτάνει την ηλικία των 2 ετών. Κατανοώντας ότι η ανίχνευση των νεογνών αυτών είναι μία δυναμική διαδικασίας που απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα, ιδιαίτερης σημασίας είναι η συνεργασία και η πλήρης κατανόηση των παραπάνω δεδομένων από την οικογένεια. Ο έγκαιρος εντοπισμός των νεογνών αυτών μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να βελτιώσει την τελική έκβαση τους στην παιδική ηλικία και στη μετέπειτα ενήλικη ζωή.","SUMMARY The progress of Obstetrics and Neonatology in the past decades has much improved survival rates of newborns of high risk pregnancies, low birth weight newborns and premature newborns. Adverse neurodevelopmental outcome is the most important complication of premature infants and full-term heavily compromised newborns that survive. High risk groups include premature infants (<32 weeks gestation), newborns that experienced perinatal asphyxiation, low birth weight infants (in correlation to the gestational age), as well as pathological states that cause the birth of these infants (pre-eclampsia, IUGR, viral infections). The above mentioned pathological stimuli cause damage or dysfunction of the developing brain in utero, during birth or during the perinatal period, with the sequelae manifesting as mental retardation, cerebral palsy, epilepsy, autism, bilateral deafness and blindness. These complications are further categorized as minor and major neurodevelopmental sequelae. These complication constitute a broad spectrum and more than half the newborns hospitalized in the NICU, will develop deficits in knowledge and behavioral development. Only 3-5% of these disorders will be recognized during the infant’s hospitalization in the NICU. Consequently it is of paramount importance in the high-risk groups for the children to be monitored after their leaving the hospital, for the first signs of these disorders to be recognized on time. Evaluation modules per age group as well as imaging techniques (brain ultrasound, brain MRI) that can locate structural lesions leading to functional, psychological and motor problems, are useful for early diagnosis. The neonates are evaluated based on risk factors and are characterized as low, medium or high risk, while international guidelines suggest long-term monitoring of all premature and diseased neonates, independent of imaging findings. While the monitoring time may vary between centers, most research data suggest a period of two years. We must understand that diagnosing these neonates is a dynamic process that requires a lot of time and it is especially important for the family to fully understand and cooperate accordingly. Timely detection of these neonates can improve the final outcome in most cases in their childhood and adult life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παθολογία κύησης και νευροαναπτυξιακή έκβαση πρόωρων και νοσούντων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κισκήρα Νικολέττα","Kiskira Nikoletta"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η πρόοδος της Μαιευτικής και της Νεογνολογίας τα τελευταία χρόνια έχει βελτιώσει τα ποσοστά επιβίωσης σε νεογνά που προέρχονται από κυήσεις υψηλού κινδύνου, χαμηλού βάρους γέννησης και προώρων. Όμως η δυσμενής νευροαναπτυξιακή έκβαση είναι η σημαντικότερη επιπλοκή των προώρων και βαρέως νοσούντων τελειόμηνων νεογνών που επιβιώνουν. Στις ομάδες υψηλού κινδύνου για νευρολογικά κατάλοιπα ανήκουν τα πρόωρα νεογνά (προ της 32ης εβδομάδας κύησης), τα νεογνά που υπέστησαν περιγεννητική ασφυξία και τα νεογνά με χαμηλό βάρος γέννησης (σε σχέση με την ηλικία κύησης), επίσης οι παθολογικές καταστάσεις που συμβάλουν στη γέννηση νεογνών με τα παραπάνω χαρακτηριστικά (προεκλαμψία, IUGR, ιογενείς λοιμώξεις). Τα παραπάνω παθολογικά ερεθίσματα προκαλούν βλάβη ή δυσλειτουργία του αναπτυσσόμενου εγκεφάλου κατά τη γέννηση και την περιγεννητική περίοδο, η οποία εκδηλώνεται συνήθως υπό τη μορφή νοητικής υστέρησης, εγκεφαλικής παράλυσης, επιληψίας, αυτισμού, αμφοτερόπλευρης κώφωσης και τύφλωσης. Οι διαταραχές αυτές κατηγοριοποιούνται περαιτέρω σε μείζονες και ελάσσονες νευραναπτυξιακές διαταραχές. Το φάσμα των παραπάνω διαταραχών είναι ευρύ και πάνω από τα μισά νεογνά που νοσηλεύονται σε ΜΕΝΝ εμφανίζουν ελλείμματα στη γνωσιακή και συμπεριφορική τους ανάπτυξη. Μόνο το 3-5% των διαταραχών αυτών αναγνωρίζονται κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους στη ΜΕΝΝ. Άρα στις ομάδες υψηλού κινδύνου για διαταραχές της νευροαναπτυξιακής έκβασης είναι ιδιαίτερα σημαντική η συνεχής παρακολούθηση και μετά την έξοδο από το νοσοκομείο ώστε να ανιχνευθούν έγκαιρα τα πρώτα σημεία αυτών των διαταραχών. Χρήσιμα εργαλεία στην έγκαιρη διάγνωση των παραπάνω διαταραχών είναι οι κλίμακες αξιολόγησης ανά ηλικιακή ομάδα αλλά και απεικονιστικές τεχνικές (υπερηχογράφημα εγκεφάλου, μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου) που μπορούν να αναγνωρίσουν δομικές βλάβες που μετέπειτα μπορεί να οδηγήσουν σε λειτουργικές, ψυχολογικές και κινητικές βλάβες. Τα νεογνά ανάλογα με τους επιβαρυντικούς παράγοντες εμφάνισης νευρολογικών καταλοίπων κατατάσσονται σε ομάδα χαμηλού, μέτριου ή υψηλού κινδύνου, με τις κατευθυντήριες οδηγίες να προτείνουν μακρόχρονη παρακολούθηση όλων των 79 προώρων και νοσούντων νεογνών, ανεξαρτήτως της ύπαρξης απεικονιστικών ευρημάτων. Με το χρόνο παρακολούθησης να ποικίλει από κέντρο σε κέντρο, στις περισσότερες έρευνες το διάστημα φτάνει την ηλικία των 2 ετών. Κατανοώντας ότι η ανίχνευση των νεογνών αυτών είναι μία δυναμική διαδικασίας που απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα, ιδιαίτερης σημασίας είναι η συνεργασία και η πλήρης κατανόηση των παραπάνω δεδομένων από την οικογένεια. Ο έγκαιρος εντοπισμός των νεογνών αυτών μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να βελτιώσει την τελική έκβαση τους στην παιδική ηλικία και στη μετέπειτα ενήλικη ζωή.","SUMMARY The progress of Obstetrics and Neonatology in the past decades has much improved survival rates of newborns of high risk pregnancies, low birth weight newborns and premature newborns. Adverse neurodevelopmental outcome is the most important complication of premature infants and full-term heavily compromised newborns that survive. High risk groups include premature infants (<32 weeks gestation), newborns that experienced perinatal asphyxiation, low birth weight infants (in correlation to the gestational age), as well as pathological states that cause the birth of these infants (pre-eclampsia, IUGR, viral infections). The above mentioned pathological stimuli cause damage or dysfunction of the developing brain in utero, during birth or during the perinatal period, with the sequelae manifesting as mental retardation, cerebral palsy, epilepsy, autism, bilateral deafness and blindness. These complications are further categorized as minor and major neurodevelopmental sequelae. These complication constitute a broad spectrum and more than half the newborns hospitalized in the NICU, will develop deficits in knowledge and behavioral development. Only 3-5% of these disorders will be recognized during the infant’s hospitalization in the NICU. Consequently it is of paramount importance in the high-risk groups for the children to be monitored after their leaving the hospital, for the first signs of these disorders to be recognized on time. Evaluation modules per age group as well as imaging techniques (brain ultrasound, brain MRI) that can locate structural lesions leading to functional, psychological and motor problems, are useful for early diagnosis. The neonates are evaluated based on risk factors and are characterized as low, medium or high risk, while international guidelines suggest long-term monitoring of all premature and diseased neonates, independent of imaging findings. While the monitoring time may vary between centers, most research data suggest a period of two years. We must understand that diagnosing these neonates is a dynamic process that requires a lot of time and it is especially important for the family to fully understand and cooperate accordingly. Timely detection of these neonates can improve the final outcome in most cases in their childhood and adult life."],"dc:identifier":["uoadl:2711505","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2711505"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παθολογία κύησης και νευροαναπτυξιακή έκβαση πρόωρων και νοσούντων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:30:59Z"}