{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2714812"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2714812","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παραγραφή φορολογικών υποθέσεων","abstract":"Το θέμα της παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για τον προσδιορισμό (βεβαίωση) φόρων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αρχικά, η παραγραφή, ως θεσμός ουσιαστικού δικαίου, εφαρμόζεται με βάση το δίκαιο που ισχύει κατά το χρόνο από γενέσεως της φορολογικής υποχρέωσης. Επομένως, αν και ήδη έχει τεθεί σε ισχύ ήδη από την 1.1.2014 ο νέος Κώδικας Φορολογικής Διαδικασίας (ν.4174/2013), στην πράξη ακόμη μας απασχολεί το προϊσχύον καθεστώς. Γεγονός που καταδεικνύει ότι, ο θεσμός της παραγραφής αποτελεί ένα ζήτημα διαχρονικό. Επιπλέον, στο νόμο θεσπίζονται πέραν του οριζόμενου βασικού χρόνου παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για τη βεβαίωση του φόρου (της δεκαετίας- πενταετίας) πολλές εξαιρέσεις ώστε τελικά στην αυτός, να καθίσταται η εξαίρεση και όχι ο κανόνας Εντύπωση προκαλεί ακόμη το γεγονός ότι, πριν τη θέση σε ισχύ του ισχύοντος Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4174/2013) υπήρχε για τη κάθε «κατηγορία φόρου» διαφορετική προθεσμία. παραγραφής. Τέλος στο θεσμό της παραγραφής φορολογικών υποθέσεων, ιδιαίτερα προβλήματα προκαλεί, η εκ μέρους του Δημοσίου συνεχής νομοθετική παράταση του χρόνου της παραγραφής. Αυτή η τακτική, έχει ως αποτέλεσμα οι διαχειριστικές περίοδοι συχνά να μην έχουν ίδιο χρόνο παραγραφής, δηλαδή για άλλες να ισχύει βραχύτερη και για άλλες μακρότερη παραγραφή. Ο συνδυασμός των ανωτέρω, καθιστά την έρευνα και την αναζήτηση του χρόνου της παραγραφής, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ένα έργο ιδιαίτερα δυσχερές η τακτική που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει υιοθετήσει ο νομοθέτης, παρατείνοντας κάθε χρόνο την προθεσμία παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων, πάσχει από συνταγματικής άποψης. Αυτό, γιατί το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με το στενό ταμειακό σκοπό του Κράτους, αλλά με την καλλιέργεια της αρχής της ασφάλειας δικαίου ως υπέρτερου αγαθού. Η νομολογία του ΣτΕ και τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων έλυσε αυτό το ζήτημα όπως αναλύεται στην παρούσα εργασία.Σε πείσμα των καιρών, της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών συμφερόντων, είναι παρήγορο και αξιοσημείωτο ότι η δικαστική εξουσία μένει πιστή στο συνταγματικό της ρόλο, υπηρετώντας το δίκαιο και διευθετώντας την αντισυνταγματικότητα της δράσης της εκτελεστικής εξουσίας σε βάρος των φορολογουμένων. Η εισπραξιμότητα εξάλλου με βάση τα στοιχεία που έχουμε για τους ελέγχους της τελευταίας πενταετίας κινείται περίπου στο 47% ενώ, για ελέγχους που εκτείνονται πέραν της πενταετίας, η εισπραξιμότητα κινείται κοντά στο 9%. Παρατήρηση που δείχνει ότι όσο πιο πρόσφατοι είναι οι έλεγχοι τόσο πιο αποτελεσματικοί αποβαίνουν .","abstract_html":"Το θέμα της παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για τον προσδιορισμό (βεβαίωση) φόρων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αρχικά, η παραγραφή, ως θεσμός ουσιαστικού δικαίου, εφαρμόζεται με βάση το δίκαιο που ισχύει κατά το χρόνο από γενέσεως της φορολογικής υποχρέωσης. Επομένως, αν και ήδη έχει τεθεί σε ισχύ ήδη από την 1.1.2014 ο νέος Κώδικας Φορολογικής Διαδικασίας (ν.4174/2013), στην πράξη ακόμη μας απασχολεί το προϊσχύον καθεστώς. Γεγονός που καταδεικνύει ότι, ο θεσμός της παραγραφής αποτελεί ένα ζήτημα διαχρονικό. Επιπλέον, στο νόμο θεσπίζονται πέραν του οριζόμενου βασικού χρόνου παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για τη βεβαίωση του φόρου (της δεκαετίας- πενταετίας) πολλές εξαιρέσεις ώστε τελικά στην αυτός, να καθίσταται η εξαίρεση και όχι ο κανόνας Εντύπωση προκαλεί ακόμη το γεγονός ότι, πριν τη θέση σε ισχύ του ισχύοντος Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4174/2013) υπήρχε για τη κάθε «κατηγορία φόρου» διαφορετική προθεσμία. παραγραφής. Τέλος στο θεσμό της παραγραφής φορολογικών υποθέσεων, ιδιαίτερα προβλήματα προκαλεί, η εκ μέρους του Δημοσίου συνεχής νομοθετική παράταση του χρόνου της παραγραφής. Αυτή η τακτική, έχει ως αποτέλεσμα οι διαχειριστικές περίοδοι συχνά να μην έχουν ίδιο χρόνο παραγραφής, δηλαδή για άλλες να ισχύει βραχύτερη και για άλλες μακρότερη παραγραφή. Ο συνδυασμός των ανωτέρω, καθιστά την έρευνα και την αναζήτηση του χρόνου της παραγραφής, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ένα έργο ιδιαίτερα δυσχερές η τακτική που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει υιοθετήσει ο νομοθέτης, παρατείνοντας κάθε χρόνο την προθεσμία παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων, πάσχει από συνταγματικής άποψης. Αυτό, γιατί το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με το στενό ταμειακό σκοπό του Κράτους, αλλά με την καλλιέργεια της αρχής της ασφάλειας δικαίου ως υπέρτερου αγαθού. Η νομολογία του ΣτΕ και τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων έλυσε αυτό το ζήτημα όπως αναλύεται στην παρούσα εργασία.Σε πείσμα των καιρών, της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών συμφερόντων, είναι παρήγορο και αξιοσημείωτο ότι η δικαστική εξουσία μένει πιστή στο συνταγματικό της ρόλο, υπηρετώντας το δίκαιο και διευθετώντας την αντισυνταγματικότητα της δράσης της εκτελεστικής εξουσίας σε βάρος των φορολογουμένων. Η εισπραξιμότητα εξάλλου με βάση τα στοιχεία που έχουμε για τους ελέγχους της τελευταίας πενταετίας κινείται περίπου στο 47% ενώ, για ελέγχους που εκτείνονται πέραν της πενταετίας, η εισπραξιμότητα κινείται κοντά στο 9%. Παρατήρηση που δείχνει ότι όσο πιο πρόσφατοι είναι οι έλεγχοι τόσο πιο αποτελεσματικοί αποβαίνουν .","abstract_has_math":false,"creators":["Βαμβακά Ελπίδα","Vamvaka Elpida"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:01Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2714812"],"render_values":[{"text":"uoadl:2714812","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2714812","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2714812","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2714812","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαμβακά Ελπίδα","Vamvaka Elpida"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2714812","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2714812"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το θέμα της παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για τον προσδιορισμό (βεβαίωση) φόρων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αρχικά, η παραγραφή, ως θεσμός ουσιαστικού δικαίου, εφαρμόζεται με βάση το δίκαιο που ισχύει κατά το χρόνο από γενέσεως της φορολογικής υποχρέωσης. Επομένως, αν και ήδη έχει τεθεί σε ισχύ ήδη από την 1.1.2014 ο νέος Κώδικας Φορολογικής Διαδικασίας (ν.4174/2013), στην πράξη ακόμη μας απασχολεί το προϊσχύον καθεστώς. Γεγονός που καταδεικνύει ότι, ο θεσμός της παραγραφής αποτελεί ένα ζήτημα διαχρονικό. Επιπλέον, στο νόμο θεσπίζονται πέραν του οριζόμενου βασικού χρόνου παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για τη βεβαίωση του φόρου (της δεκαετίας- πενταετίας) πολλές εξαιρέσεις ώστε τελικά στην αυτός, να καθίσταται η εξαίρεση και όχι ο κανόνας Εντύπωση προκαλεί ακόμη το γεγονός ότι, πριν τη θέση σε ισχύ του ισχύοντος Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4174/2013) υπήρχε για τη κάθε «κατηγορία φόρου» διαφορετική προθεσμία. παραγραφής. Τέλος στο θεσμό της παραγραφής φορολογικών υποθέσεων, ιδιαίτερα προβλήματα προκαλεί, η εκ μέρους του Δημοσίου συνεχής νομοθετική παράταση του χρόνου της παραγραφής. Αυτή η τακτική, έχει ως αποτέλεσμα οι διαχειριστικές περίοδοι συχνά να μην έχουν ίδιο χρόνο παραγραφής, δηλαδή για άλλες να ισχύει βραχύτερη και για άλλες μακρότερη παραγραφή. Ο συνδυασμός των ανωτέρω, καθιστά την έρευνα και την αναζήτηση του χρόνου της παραγραφής, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ένα έργο ιδιαίτερα δυσχερές η τακτική που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει υιοθετήσει ο νομοθέτης, παρατείνοντας κάθε χρόνο την προθεσμία παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων, πάσχει από συνταγματικής άποψης. Αυτό, γιατί το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με το στενό ταμειακό σκοπό του Κράτους, αλλά με την καλλιέργεια της αρχής της ασφάλειας δικαίου ως υπέρτερου αγαθού. Η νομολογία του ΣτΕ και τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων έλυσε αυτό το ζήτημα όπως αναλύεται στην παρούσα εργασία.Σε πείσμα των καιρών, της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών συμφερόντων, είναι παρήγορο και αξιοσημείωτο ότι η δικαστική εξουσία μένει πιστή στο συνταγματικό της ρόλο, υπηρετώντας το δίκαιο και διευθετώντας την αντισυνταγματικότητα της δράσης της εκτελεστικής εξουσίας σε βάρος των φορολογουμένων. Η εισπραξιμότητα εξάλλου με βάση τα στοιχεία που έχουμε για τους ελέγχους της τελευταίας πενταετίας κινείται περίπου στο 47% ενώ, για ελέγχους που εκτείνονται πέραν της πενταετίας, η εισπραξιμότητα κινείται κοντά στο 9%. Παρατήρηση που δείχνει ότι όσο πιο πρόσφατοι είναι οι έλεγχοι τόσο πιο αποτελεσματικοί αποβαίνουν .","The question of the limitation of the government's right to determine (tax) tax is of particular interest. First of all, the limitation period, as a substantive law, is applied on the basis of the law in force at the time when the tax liability was incurred. Therefore, although the new Code of Tax Procedure (L.4174 / 2013) has already been in force since 1.1.2014, we still still have a pre-existing status. A fact that demonstrates that the institution of limitation is a matter of time. In addition, the statute lays down a number of exceptions beyond the prescribed basic limitation period for the tax entitlement (five-year period) so that, in the end, it becomes the exception rather than the rule It is also impressive that before the entry into force of the current Code of Tax Procedure (Law 4174/2013) there was a different deadline for each \"tax category\". limitation period. Finally, in the institution of the tax-time limitation, particular problems arise, the continuation by the State of the legislative extension of the limitation period. This tactic, as a result, the management periods often do not have the same limitation period, that is for others to be shorter and for longer longer limitations. The combination of the above, makes searching and searching for the time of limitation, in each particular case, a very difficult task the tactic that the legislator has adopted over the past fifteen years, by extending the limitation period for tax claims each year, is constitutionally defective. This is because the wider public interest is not identical to the State's narrow cash flow, but to the principle of legal certainty as a superior asset. The jurisprudence of the CoE and ordinary administrative courts has solved this issue as discussed in this paper. In the face of the times, the economic crisis and the political interests, it is comforting and remarkable that the judiciary remains faithful to its constitutional role, serving the law and addressing the unconstitutionality of executive action against taxpayers. In addition, on the basis of the data we have for checks over the last five years, the collection rate is about 47%, while for checks over five years the collection rate is close to 9%. An observation indicating that the more recent controls are, the more effective they are."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παραγραφή φορολογικών υποθέσεων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαμβακά Ελπίδα","Vamvaka Elpida"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Το θέμα της παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για τον προσδιορισμό (βεβαίωση) φόρων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αρχικά, η παραγραφή, ως θεσμός ουσιαστικού δικαίου, εφαρμόζεται με βάση το δίκαιο που ισχύει κατά το χρόνο από γενέσεως της φορολογικής υποχρέωσης. Επομένως, αν και ήδη έχει τεθεί σε ισχύ ήδη από την 1.1.2014 ο νέος Κώδικας Φορολογικής Διαδικασίας (ν.4174/2013), στην πράξη ακόμη μας απασχολεί το προϊσχύον καθεστώς. Γεγονός που καταδεικνύει ότι, ο θεσμός της παραγραφής αποτελεί ένα ζήτημα διαχρονικό. Επιπλέον, στο νόμο θεσπίζονται πέραν του οριζόμενου βασικού χρόνου παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για τη βεβαίωση του φόρου (της δεκαετίας- πενταετίας) πολλές εξαιρέσεις ώστε τελικά στην αυτός, να καθίσταται η εξαίρεση και όχι ο κανόνας Εντύπωση προκαλεί ακόμη το γεγονός ότι, πριν τη θέση σε ισχύ του ισχύοντος Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4174/2013) υπήρχε για τη κάθε «κατηγορία φόρου» διαφορετική προθεσμία. παραγραφής. Τέλος στο θεσμό της παραγραφής φορολογικών υποθέσεων, ιδιαίτερα προβλήματα προκαλεί, η εκ μέρους του Δημοσίου συνεχής νομοθετική παράταση του χρόνου της παραγραφής. Αυτή η τακτική, έχει ως αποτέλεσμα οι διαχειριστικές περίοδοι συχνά να μην έχουν ίδιο χρόνο παραγραφής, δηλαδή για άλλες να ισχύει βραχύτερη και για άλλες μακρότερη παραγραφή. Ο συνδυασμός των ανωτέρω, καθιστά την έρευνα και την αναζήτηση του χρόνου της παραγραφής, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ένα έργο ιδιαίτερα δυσχερές η τακτική που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει υιοθετήσει ο νομοθέτης, παρατείνοντας κάθε χρόνο την προθεσμία παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων, πάσχει από συνταγματικής άποψης. Αυτό, γιατί το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με το στενό ταμειακό σκοπό του Κράτους, αλλά με την καλλιέργεια της αρχής της ασφάλειας δικαίου ως υπέρτερου αγαθού. Η νομολογία του ΣτΕ και τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων έλυσε αυτό το ζήτημα όπως αναλύεται στην παρούσα εργασία.Σε πείσμα των καιρών, της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών συμφερόντων, είναι παρήγορο και αξιοσημείωτο ότι η δικαστική εξουσία μένει πιστή στο συνταγματικό της ρόλο, υπηρετώντας το δίκαιο και διευθετώντας την αντισυνταγματικότητα της δράσης της εκτελεστικής εξουσίας σε βάρος των φορολογουμένων. Η εισπραξιμότητα εξάλλου με βάση τα στοιχεία που έχουμε για τους ελέγχους της τελευταίας πενταετίας κινείται περίπου στο 47% ενώ, για ελέγχους που εκτείνονται πέραν της πενταετίας, η εισπραξιμότητα κινείται κοντά στο 9%. Παρατήρηση που δείχνει ότι όσο πιο πρόσφατοι είναι οι έλεγχοι τόσο πιο αποτελεσματικοί αποβαίνουν .","The question of the limitation of the government's right to determine (tax) tax is of particular interest. First of all, the limitation period, as a substantive law, is applied on the basis of the law in force at the time when the tax liability was incurred. Therefore, although the new Code of Tax Procedure (L.4174 / 2013) has already been in force since 1.1.2014, we still still have a pre-existing status. A fact that demonstrates that the institution of limitation is a matter of time. In addition, the statute lays down a number of exceptions beyond the prescribed basic limitation period for the tax entitlement (five-year period) so that, in the end, it becomes the exception rather than the rule It is also impressive that before the entry into force of the current Code of Tax Procedure (Law 4174/2013) there was a different deadline for each \"tax category\". limitation period. Finally, in the institution of the tax-time limitation, particular problems arise, the continuation by the State of the legislative extension of the limitation period. This tactic, as a result, the management periods often do not have the same limitation period, that is for others to be shorter and for longer longer limitations. The combination of the above, makes searching and searching for the time of limitation, in each particular case, a very difficult task the tactic that the legislator has adopted over the past fifteen years, by extending the limitation period for tax claims each year, is constitutionally defective. This is because the wider public interest is not identical to the State's narrow cash flow, but to the principle of legal certainty as a superior asset. The jurisprudence of the CoE and ordinary administrative courts has solved this issue as discussed in this paper. In the face of the times, the economic crisis and the political interests, it is comforting and remarkable that the judiciary remains faithful to its constitutional role, serving the law and addressing the unconstitutionality of executive action against taxpayers. In addition, on the basis of the data we have for checks over the last five years, the collection rate is about 47%, while for checks over five years the collection rate is close to 9%. An observation indicating that the more recent controls are, the more effective they are."],"dc:identifier":["uoadl:2714812","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2714812"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Παραγραφή φορολογικών υποθέσεων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:01Z"}