{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2715761"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2715761","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Counterclaims in Investor-State Arbitration","abstract":"Η ερώτηση περί του εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν τα Κράτη να υποβάλουν ανταξιώσεις στο πλαίσιο μιας διαιτητικής διαδικασίας που εκκινεί ένας επενδυτής αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο συζήτησης στη θεωρία και τη διαιτητική πρακτική, προσελκύοντας επίσης το ενδιαφέρον των διαπραγματευτών συνθηκών. Κατ' αποτέλεσμα, οι ανταξιώσεις συνιστούν ένα ασαφές πεδίο της επενδυτικής διαιτησίας. Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι να απασχοληθεί με ειδικότερες πτυχές αυτής της ερώτησης, προκειμένου να διαφωτίσει το κατά πόσο επιτρέπεται και υπό ποιες προϋποθέσεις η υποβολή ανταξιώσεων από τα Κράτη. Κατόπιν μιας εισαγωγής στην εξέλιξη της έννοιας των ανταξιώσεων στη διεθνή έννομη τάξη, και συγκεκριμένα στο πλαίσιο των δικαστικών διαφορών μεταξύ Κρατών, η ανάλυσή μας ακολουθεί την πορεία των ζητημάτων που πρέπει να εξετάσει ένα διεθνές επενδυτικό δικαστήριο, όταν τίθεται ενώπιόν του μία ανταξίωση. Κατ' αρχήν, το διαιτητικό δικαστήριο θα πρέπει να θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του επί των ανταξιώσεων. Δύο βασικά ζητήματα εγείρονται ως θεμελιώδη στο σημείο αυτό· πρώτον, εάν οι ανταξιώσεις προβλέπονται υπό τους εκάστοτε εφαρμοστέους κανόνες διαιτησίας (Α.α.), και, δεύτερον, εάν τα Μέρη της διαφοράς έχουν δώσει τη συναίνεσή τους για την εκδίκαση ανταξιώσεων από το δικαστήριο (Α.β). Έχοντας θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του να εκδικάσει επί των ανταξιώσεων εν γένει, το δικαστήριο πρέπει να εξετάσει εάν η συγκεκριμένη ανταξίωση εισάγεται παραδεκτώς. Προκειμένου να κριθεί παραδεκτή, η ανταξίωση πρέπει να εμφανίζει μία ορισμένη σύνδεση με τη διαφορά. Σε αυτό το κεφάλαιο, εξετάζονται αρχικά οι ποικίλοι κανόνες διαιτησίας (Β.α), προτού προβούμε στην εξέταση και εκτίμηση της νομολογίας των διαιτητικών δικαστηρίων σε σχέση με την ερμηνεία και εφαρμογή της προϋπόθεσης της σύνδεσης (Β.β). Τέλος, ασχολούμαστε με το ζήτημα του εφαρμοστέου δικαίου. Σε αυτό το σημείο η ανάλυση επικεντρώνεται στο δίκαιο που μπορεί να εφαρμόσει το δικαστήριο και τις μεθόδους καθορισμού του, καθώς και τις πιθανές περιπτώσεις υπό το δίκαιο αυτό που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση των ανταξιώσεων (Γ).","abstract_html":"Η ερώτηση περί του εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν τα Κράτη να υποβάλουν ανταξιώσεις στο πλαίσιο μιας διαιτητικής διαδικασίας που εκκινεί ένας επενδυτής αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο συζήτησης στη θεωρία και τη διαιτητική πρακτική, προσελκύοντας επίσης το ενδιαφέρον των διαπραγματευτών συνθηκών. Κατ&#x27; αποτέλεσμα, οι ανταξιώσεις συνιστούν ένα ασαφές πεδίο της επενδυτικής διαιτησίας. Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι να απασχοληθεί με ειδικότερες πτυχές αυτής της ερώτησης, προκειμένου να διαφωτίσει το κατά πόσο επιτρέπεται και υπό ποιες προϋποθέσεις η υποβολή ανταξιώσεων από τα Κράτη. Κατόπιν μιας εισαγωγής στην εξέλιξη της έννοιας των ανταξιώσεων στη διεθνή έννομη τάξη, και συγκεκριμένα στο πλαίσιο των δικαστικών διαφορών μεταξύ Κρατών, η ανάλυσή μας ακολουθεί την πορεία των ζητημάτων που πρέπει να εξετάσει ένα διεθνές επενδυτικό δικαστήριο, όταν τίθεται ενώπιόν του μία ανταξίωση. Κατ&#x27; αρχήν, το διαιτητικό δικαστήριο θα πρέπει να θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του επί των ανταξιώσεων. Δύο βασικά ζητήματα εγείρονται ως θεμελιώδη στο σημείο αυτό· πρώτον, εάν οι ανταξιώσεις προβλέπονται υπό τους εκάστοτε εφαρμοστέους κανόνες διαιτησίας (Α.α.), και, δεύτερον, εάν τα Μέρη της διαφοράς έχουν δώσει τη συναίνεσή τους για την εκδίκαση ανταξιώσεων από το δικαστήριο (Α.β). Έχοντας θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του να εκδικάσει επί των ανταξιώσεων εν γένει, το δικαστήριο πρέπει να εξετάσει εάν η συγκεκριμένη ανταξίωση εισάγεται παραδεκτώς. Προκειμένου να κριθεί παραδεκτή, η ανταξίωση πρέπει να εμφανίζει μία ορισμένη σύνδεση με τη διαφορά. Σε αυτό το κεφάλαιο, εξετάζονται αρχικά οι ποικίλοι κανόνες διαιτησίας (Β.α), προτού προβούμε στην εξέταση και εκτίμηση της νομολογίας των διαιτητικών δικαστηρίων σε σχέση με την ερμηνεία και εφαρμογή της προϋπόθεσης της σύνδεσης (Β.β). Τέλος, ασχολούμαστε με το ζήτημα του εφαρμοστέου δικαίου. Σε αυτό το σημείο η ανάλυση επικεντρώνεται στο δίκαιο που μπορεί να εφαρμόσει το δικαστήριο και τις μεθόδους καθορισμού του, καθώς και τις πιθανές περιπτώσεις υπό το δίκαιο αυτό που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση των ανταξιώσεων (Γ).","abstract_has_math":false,"creators":["Αρσλανίδη Δέσποινα","Arslanidi Despoina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:01Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2715761"],"render_values":[{"text":"uoadl:2715761","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2715761","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2715761","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2715761","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αρσλανίδη Δέσποινα","Arslanidi Despoina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2715761","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2715761"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ερώτηση περί του εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν τα Κράτη να υποβάλουν ανταξιώσεις στο πλαίσιο μιας διαιτητικής διαδικασίας που εκκινεί ένας επενδυτής αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο συζήτησης στη θεωρία και τη διαιτητική πρακτική, προσελκύοντας επίσης το ενδιαφέρον των διαπραγματευτών συνθηκών. Κατ' αποτέλεσμα, οι ανταξιώσεις συνιστούν ένα ασαφές πεδίο της επενδυτικής διαιτησίας. Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι να απασχοληθεί με ειδικότερες πτυχές αυτής της ερώτησης, προκειμένου να διαφωτίσει το κατά πόσο επιτρέπεται και υπό ποιες προϋποθέσεις η υποβολή ανταξιώσεων από τα Κράτη. Κατόπιν μιας εισαγωγής στην εξέλιξη της έννοιας των ανταξιώσεων στη διεθνή έννομη τάξη, και συγκεκριμένα στο πλαίσιο των δικαστικών διαφορών μεταξύ Κρατών, η ανάλυσή μας ακολουθεί την πορεία των ζητημάτων που πρέπει να εξετάσει ένα διεθνές επενδυτικό δικαστήριο, όταν τίθεται ενώπιόν του μία ανταξίωση. Κατ' αρχήν, το διαιτητικό δικαστήριο θα πρέπει να θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του επί των ανταξιώσεων. Δύο βασικά ζητήματα εγείρονται ως θεμελιώδη στο σημείο αυτό· πρώτον, εάν οι ανταξιώσεις προβλέπονται υπό τους εκάστοτε εφαρμοστέους κανόνες διαιτησίας (Α.α.), και, δεύτερον, εάν τα Μέρη της διαφοράς έχουν δώσει τη συναίνεσή τους για την εκδίκαση ανταξιώσεων από το δικαστήριο (Α.β). Έχοντας θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του να εκδικάσει επί των ανταξιώσεων εν γένει, το δικαστήριο πρέπει να εξετάσει εάν η συγκεκριμένη ανταξίωση εισάγεται παραδεκτώς. Προκειμένου να κριθεί παραδεκτή, η ανταξίωση πρέπει να εμφανίζει μία ορισμένη σύνδεση με τη διαφορά. Σε αυτό το κεφάλαιο, εξετάζονται αρχικά οι ποικίλοι κανόνες διαιτησίας (Β.α), προτού προβούμε στην εξέταση και εκτίμηση της νομολογίας των διαιτητικών δικαστηρίων σε σχέση με την ερμηνεία και εφαρμογή της προϋπόθεσης της σύνδεσης (Β.β). Τέλος, ασχολούμαστε με το ζήτημα του εφαρμοστέου δικαίου. Σε αυτό το σημείο η ανάλυση επικεντρώνεται στο δίκαιο που μπορεί να εφαρμόσει το δικαστήριο και τις μεθόδους καθορισμού του, καθώς και τις πιθανές περιπτώσεις υπό το δίκαιο αυτό που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση των ανταξιώσεων (Γ).","The question whether and under which conditions States can submit counterclaims in the context of arbitral proceedings initiated by the investor has for long been debated in theory and arbitral practice, attracting also the attention of treaty negotiators. As a result counterclaims constitute an obscure area of investment arbitration. The purpose of this paper is to address the particular aspects of this question, in order to shed light to the permissibility and conditions for the submission of counterclaims by States. After an introduction to the development of the perception of counterclaims in the international legal order, and particularly in the context of inter-State adjudication, our analysis follows the course of the considerations which should be addressed by an international investment tribunal once it deals with a counterclaim. First of all, the arbitral tribunal shall establish its jurisdiction upon counterclaims. Two main issues are recognized as significant at this point; firstly, whether counterclaims are available under the applicable arbitration rules (A.a); and, secondly, whether the Parties to the dispute have provided their consent for the adjudication of counterclaims by the tribunal (A.b). Having established its jurisdiction to address counterclaims in general, the tribunal shall examine whether the particular counterclaim is admissible. In order to be deemed admissible, the counterclaim is required to present a certain nexus with the dispute. Under this section, we primarily examine the various arbitral rules (B.a), before proceeding to an examination and evaluation of arbitral tribunal’s jurisprudence in relation to the interpretation and application of the connection requirement (B.b). Finally, we analyze certain considerations of applicable law. In this section the analysis is focused on the law that the tribunal is able to apply and the methods of its determination, as well as on the potential causes of action under such law which may formulate the basis of counterclaims (C)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Counterclaims in Investor-State Arbitration"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αρσλανίδη Δέσποινα","Arslanidi Despoina"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η ερώτηση περί του εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν τα Κράτη να υποβάλουν ανταξιώσεις στο πλαίσιο μιας διαιτητικής διαδικασίας που εκκινεί ένας επενδυτής αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο συζήτησης στη θεωρία και τη διαιτητική πρακτική, προσελκύοντας επίσης το ενδιαφέρον των διαπραγματευτών συνθηκών. Κατ' αποτέλεσμα, οι ανταξιώσεις συνιστούν ένα ασαφές πεδίο της επενδυτικής διαιτησίας. Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι να απασχοληθεί με ειδικότερες πτυχές αυτής της ερώτησης, προκειμένου να διαφωτίσει το κατά πόσο επιτρέπεται και υπό ποιες προϋποθέσεις η υποβολή ανταξιώσεων από τα Κράτη. Κατόπιν μιας εισαγωγής στην εξέλιξη της έννοιας των ανταξιώσεων στη διεθνή έννομη τάξη, και συγκεκριμένα στο πλαίσιο των δικαστικών διαφορών μεταξύ Κρατών, η ανάλυσή μας ακολουθεί την πορεία των ζητημάτων που πρέπει να εξετάσει ένα διεθνές επενδυτικό δικαστήριο, όταν τίθεται ενώπιόν του μία ανταξίωση. Κατ' αρχήν, το διαιτητικό δικαστήριο θα πρέπει να θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του επί των ανταξιώσεων. Δύο βασικά ζητήματα εγείρονται ως θεμελιώδη στο σημείο αυτό· πρώτον, εάν οι ανταξιώσεις προβλέπονται υπό τους εκάστοτε εφαρμοστέους κανόνες διαιτησίας (Α.α.), και, δεύτερον, εάν τα Μέρη της διαφοράς έχουν δώσει τη συναίνεσή τους για την εκδίκαση ανταξιώσεων από το δικαστήριο (Α.β). Έχοντας θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του να εκδικάσει επί των ανταξιώσεων εν γένει, το δικαστήριο πρέπει να εξετάσει εάν η συγκεκριμένη ανταξίωση εισάγεται παραδεκτώς. Προκειμένου να κριθεί παραδεκτή, η ανταξίωση πρέπει να εμφανίζει μία ορισμένη σύνδεση με τη διαφορά. Σε αυτό το κεφάλαιο, εξετάζονται αρχικά οι ποικίλοι κανόνες διαιτησίας (Β.α), προτού προβούμε στην εξέταση και εκτίμηση της νομολογίας των διαιτητικών δικαστηρίων σε σχέση με την ερμηνεία και εφαρμογή της προϋπόθεσης της σύνδεσης (Β.β). Τέλος, ασχολούμαστε με το ζήτημα του εφαρμοστέου δικαίου. Σε αυτό το σημείο η ανάλυση επικεντρώνεται στο δίκαιο που μπορεί να εφαρμόσει το δικαστήριο και τις μεθόδους καθορισμού του, καθώς και τις πιθανές περιπτώσεις υπό το δίκαιο αυτό που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση των ανταξιώσεων (Γ).","The question whether and under which conditions States can submit counterclaims in the context of arbitral proceedings initiated by the investor has for long been debated in theory and arbitral practice, attracting also the attention of treaty negotiators. As a result counterclaims constitute an obscure area of investment arbitration. The purpose of this paper is to address the particular aspects of this question, in order to shed light to the permissibility and conditions for the submission of counterclaims by States. After an introduction to the development of the perception of counterclaims in the international legal order, and particularly in the context of inter-State adjudication, our analysis follows the course of the considerations which should be addressed by an international investment tribunal once it deals with a counterclaim. First of all, the arbitral tribunal shall establish its jurisdiction upon counterclaims. Two main issues are recognized as significant at this point; firstly, whether counterclaims are available under the applicable arbitration rules (A.a); and, secondly, whether the Parties to the dispute have provided their consent for the adjudication of counterclaims by the tribunal (A.b). Having established its jurisdiction to address counterclaims in general, the tribunal shall examine whether the particular counterclaim is admissible. In order to be deemed admissible, the counterclaim is required to present a certain nexus with the dispute. Under this section, we primarily examine the various arbitral rules (B.a), before proceeding to an examination and evaluation of arbitral tribunal’s jurisprudence in relation to the interpretation and application of the connection requirement (B.b). Finally, we analyze certain considerations of applicable law. In this section the analysis is focused on the law that the tribunal is able to apply and the methods of its determination, as well as on the potential causes of action under such law which may formulate the basis of counterclaims (C)."],"dc:identifier":["uoadl:2715761","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2715761"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Counterclaims in Investor-State Arbitration"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:01Z"}