{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2719339"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2719339","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μεταγγίσεις στην οξεία λευχαιμία","abstract":"Η λευχαιμία προσβάλει το αιμοποιητικό συστημα και χαρακτηρίζεται από υπερβολική αύξηση παθολογικών λευκών αιμοσφαιρίων χωρίς όμως να υπάρχουν προφανεί αίτια. Μέχρι σήμερα δεν έχουν διαπιστωθεί τα ακριβή αίτια που προκαλούν τη λευχαιμία. Τα μόνα αίτια που είναι αποδεδειγμένα ότι προκαλούν λευχαιμία είναι η ιονίζουσα ακτινοβολία. Τα πιο συνηθισμένα είδη λευχαιμίας είναι η Μυελογενής και η Λεμφοβλαστική Οι λευχαιμίες χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες τις οξείες λευχαιμίες και τις χρόνιες. Η οξεία μυελογενής λευχαιμία (οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία) είναι μια κακοήθης νόσος που αρχίζει από κύτταρα της λευκής σειράς στο μυελό των οστών. Οι οξείες κάνουν την εμφάνισή τους ως επί το πλήστον σε παιδιά ξεκινώντας από την βρεφική ηλικία έως και και τα 20 χρονια τους, οι δε χρόνιες προβάλουν άτομα με ηλικία πάνω από 50 ετών. Σήμερα υπάρχουν σύγχρονες μοριακές τεχνικές διάγνωσης, πρόγνωσης και θεραπείας της λευχαιμίας. Η διάγνωση της πάθησης βασίζεται στο ιστορικό, στην κλινική εξέταση, στις αναλύσεις αίματος και στις εξετάσεις του μυελού των οστών. Η θεραπεία της λευχαιμίας αγγίζει το 80-90% των περιπτώσεων, γίνεται σε εξειδικευμένα ιατρικά κέντρα ή σε εξειδικευμένες ιατρικές μονάδες του νοσοκομείου, από εκπαιδευμένους ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, και ουσιαστική βοήθεια από έμπειρο ψυχολόγο και κοινωνική λειτουργό. Η επιλογή θεραπείας εξαρτάται από το είδος και το πόσο προχωρημένη είναι η ασθένεια. Η επιλογή θεραπείας καθορίζει και τις πιθανές παρενέργειες για τον ασθενή. Μέσα σε διάστημα 5 ετών υπάρχει περίπτωση εμφάνισης υποτροπής στον ασθενή η οποία όμως γενικά είναι σπάνια . Η υποτροπή εμφανίζεται στον μυελό των οστών, στο κεντρικό νευρικό σύστημα ή στους άρχεις αν πρόκειται για αγόρι ή και συνδυασμό των πιο πάνω. Οι μεταγγίσεις αίματος αντιπροσωπεύουν μία από τις σημαντικότερες μορφές υποστηρικτικής φροντίδας για ασθενείς με λευχαιμία. Ο καρκίνος είναι η κύρια αιτία μετάγγισης. Το ένα τρίτο των μεταγγιζόμενων ασθενών έχει κακοήθη νόσο, με οξεία λευχαιμία να είναι η κακοήθεια σε μεγάλο μέρος τους. Οι πρόοδοι στον έλεγχο των λοιμώξεων και της αιμορραγίας υπήρξαν σημαντικοί παράγοντες στη βελτίωση της έκβασης της θεραπείας με λευχαιμία. Οι μεταγγίσεις αίματος αποτελούν σημαντικό τμήμα της αιματολογικής φροντίδας: οι μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση των συμπτωμάτων της αναιμίας και των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων για τη μείωση του κινδύνου σοβαρής αιμορραγίας. Οι μεταγγίσεις συνδέονται από καιρό με κάποιο κίνδυνο για τους ασθενείς. Οι ασθενείς με λευχαιμία έχουν συχνά συνδέσει απειλητικές για τη ζωή διαταραχές, όπως σοβαρή αναιμία, αιμορραγία ή σοβαρές λοιμώξεις, και οι βελτιώσεις στη διαχείριση αυτών των επιπλοκών έχουν μεταβάλει πλήρως το αποτέλεσμα της υποκείμενης νόσου.","abstract_html":"Η λευχαιμία προσβάλει το αιμοποιητικό συστημα και χαρακτηρίζεται από υπερβολική αύξηση παθολογικών λευκών αιμοσφαιρίων χωρίς όμως να υπάρχουν προφανεί αίτια. Μέχρι σήμερα δεν έχουν διαπιστωθεί τα ακριβή αίτια που προκαλούν τη λευχαιμία. Τα μόνα αίτια που είναι αποδεδειγμένα ότι προκαλούν λευχαιμία είναι η ιονίζουσα ακτινοβολία. Τα πιο συνηθισμένα είδη λευχαιμίας είναι η Μυελογενής και η Λεμφοβλαστική Οι λευχαιμίες χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες τις οξείες λευχαιμίες και τις χρόνιες. Η οξεία μυελογενής λευχαιμία (οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία) είναι μια κακοήθης νόσος που αρχίζει από κύτταρα της λευκής σειράς στο μυελό των οστών. Οι οξείες κάνουν την εμφάνισή τους ως επί το πλήστον σε παιδιά ξεκινώντας από την βρεφική ηλικία έως και και τα 20 χρονια τους, οι δε χρόνιες προβάλουν άτομα με ηλικία πάνω από 50 ετών. Σήμερα υπάρχουν σύγχρονες μοριακές τεχνικές διάγνωσης, πρόγνωσης και θεραπείας της λευχαιμίας. Η διάγνωση της πάθησης βασίζεται στο ιστορικό, στην κλινική εξέταση, στις αναλύσεις αίματος και στις εξετάσεις του μυελού των οστών. Η θεραπεία της λευχαιμίας αγγίζει το 80-90% των περιπτώσεων, γίνεται σε εξειδικευμένα ιατρικά κέντρα ή σε εξειδικευμένες ιατρικές μονάδες του νοσοκομείου, από εκπαιδευμένους ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, και ουσιαστική βοήθεια από έμπειρο ψυχολόγο και κοινωνική λειτουργό. Η επιλογή θεραπείας εξαρτάται από το είδος και το πόσο προχωρημένη είναι η ασθένεια. Η επιλογή θεραπείας καθορίζει και τις πιθανές παρενέργειες για τον ασθενή. Μέσα σε διάστημα 5 ετών υπάρχει περίπτωση εμφάνισης υποτροπής στον ασθενή η οποία όμως γενικά είναι σπάνια . Η υποτροπή εμφανίζεται στον μυελό των οστών, στο κεντρικό νευρικό σύστημα ή στους άρχεις αν πρόκειται για αγόρι ή και συνδυασμό των πιο πάνω. Οι μεταγγίσεις αίματος αντιπροσωπεύουν μία από τις σημαντικότερες μορφές υποστηρικτικής φροντίδας για ασθενείς με λευχαιμία. Ο καρκίνος είναι η κύρια αιτία μετάγγισης. Το ένα τρίτο των μεταγγιζόμενων ασθενών έχει κακοήθη νόσο, με οξεία λευχαιμία να είναι η κακοήθεια σε μεγάλο μέρος τους. Οι πρόοδοι στον έλεγχο των λοιμώξεων και της αιμορραγίας υπήρξαν σημαντικοί παράγοντες στη βελτίωση της έκβασης της θεραπείας με λευχαιμία. Οι μεταγγίσεις αίματος αποτελούν σημαντικό τμήμα της αιματολογικής φροντίδας: οι μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση των συμπτωμάτων της αναιμίας και των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων για τη μείωση του κινδύνου σοβαρής αιμορραγίας. Οι μεταγγίσεις συνδέονται από καιρό με κάποιο κίνδυνο για τους ασθενείς. Οι ασθενείς με λευχαιμία έχουν συχνά συνδέσει απειλητικές για τη ζωή διαταραχές, όπως σοβαρή αναιμία, αιμορραγία ή σοβαρές λοιμώξεις, και οι βελτιώσεις στη διαχείριση αυτών των επιπλοκών έχουν μεταβάλει πλήρως το αποτέλεσμα της υποκείμενης νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Τάσση Μαρία","Tassi Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:05Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2719339"],"render_values":[{"text":"uoadl:2719339","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2719339","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2719339","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2719339","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τάσση Μαρία","Tassi Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2719339","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2719339"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η λευχαιμία προσβάλει το αιμοποιητικό συστημα και χαρακτηρίζεται από υπερβολική αύξηση παθολογικών λευκών αιμοσφαιρίων χωρίς όμως να υπάρχουν προφανεί αίτια. Μέχρι σήμερα δεν έχουν διαπιστωθεί τα ακριβή αίτια που προκαλούν τη λευχαιμία. Τα μόνα αίτια που είναι αποδεδειγμένα ότι προκαλούν λευχαιμία είναι η ιονίζουσα ακτινοβολία. Τα πιο συνηθισμένα είδη λευχαιμίας είναι η Μυελογενής και η Λεμφοβλαστική Οι λευχαιμίες χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες τις οξείες λευχαιμίες και τις χρόνιες. Η οξεία μυελογενής λευχαιμία (οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία) είναι μια κακοήθης νόσος που αρχίζει από κύτταρα της λευκής σειράς στο μυελό των οστών. Οι οξείες κάνουν την εμφάνισή τους ως επί το πλήστον σε παιδιά ξεκινώντας από την βρεφική ηλικία έως και και τα 20 χρονια τους, οι δε χρόνιες προβάλουν άτομα με ηλικία πάνω από 50 ετών. Σήμερα υπάρχουν σύγχρονες μοριακές τεχνικές διάγνωσης, πρόγνωσης και θεραπείας της λευχαιμίας. Η διάγνωση της πάθησης βασίζεται στο ιστορικό, στην κλινική εξέταση, στις αναλύσεις αίματος και στις εξετάσεις του μυελού των οστών. Η θεραπεία της λευχαιμίας αγγίζει το 80-90% των περιπτώσεων, γίνεται σε εξειδικευμένα ιατρικά κέντρα ή σε εξειδικευμένες ιατρικές μονάδες του νοσοκομείου, από εκπαιδευμένους ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, και ουσιαστική βοήθεια από έμπειρο ψυχολόγο και κοινωνική λειτουργό. Η επιλογή θεραπείας εξαρτάται από το είδος και το πόσο προχωρημένη είναι η ασθένεια. Η επιλογή θεραπείας καθορίζει και τις πιθανές παρενέργειες για τον ασθενή. Μέσα σε διάστημα 5 ετών υπάρχει περίπτωση εμφάνισης υποτροπής στον ασθενή η οποία όμως γενικά είναι σπάνια . Η υποτροπή εμφανίζεται στον μυελό των οστών, στο κεντρικό νευρικό σύστημα ή στους άρχεις αν πρόκειται για αγόρι ή και συνδυασμό των πιο πάνω. Οι μεταγγίσεις αίματος αντιπροσωπεύουν μία από τις σημαντικότερες μορφές υποστηρικτικής φροντίδας για ασθενείς με λευχαιμία. Ο καρκίνος είναι η κύρια αιτία μετάγγισης. Το ένα τρίτο των μεταγγιζόμενων ασθενών έχει κακοήθη νόσο, με οξεία λευχαιμία να είναι η κακοήθεια σε μεγάλο μέρος τους. Οι πρόοδοι στον έλεγχο των λοιμώξεων και της αιμορραγίας υπήρξαν σημαντικοί παράγοντες στη βελτίωση της έκβασης της θεραπείας με λευχαιμία. Οι μεταγγίσεις αίματος αποτελούν σημαντικό τμήμα της αιματολογικής φροντίδας: οι μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση των συμπτωμάτων της αναιμίας και των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων για τη μείωση του κινδύνου σοβαρής αιμορραγίας. Οι μεταγγίσεις συνδέονται από καιρό με κάποιο κίνδυνο για τους ασθενείς. Οι ασθενείς με λευχαιμία έχουν συχνά συνδέσει απειλητικές για τη ζωή διαταραχές, όπως σοβαρή αναιμία, αιμορραγία ή σοβαρές λοιμώξεις, και οι βελτιώσεις στη διαχείριση αυτών των επιπλοκών έχουν μεταβάλει πλήρως το αποτέλεσμα της υποκείμενης νόσου.","Leukemia affects the hematopoietic system and is characterized by an excessive increase in pathological white blood cells, but there are no obvious causes. To date, the exact causes of leukemia have not been established. The only causes that are proven to cause leukemia are ionizing radiation. The most common types of leukemia are Myelogenesis and Lymphoblastic Leukemias are divided into two main categories: acute leukemias and chronic leukemias. Acute myelogenous leukemia (acute myeloblastic leukemia) is a malignant disease that starts with white blood cell counts in the bone marrow. Acute bruising occurs in children from infancy up to 20 years of age, and chronic patients are more than 50 years old. Today there are modern molecular techniques for the diagnosis, prognosis and treatment of leukemia. The diagnosis of the disease is based on history, clinical examination, blood tests and bone marrow examinations. The treatment of leukemia reaches 80-90% of cases, it is done in specialized medical centers or specialized medical units of the hospital, by trained doctors and nursing staff, and substantial help from an experienced psychologist and social worker. The choice of treatment depends on the type and the extent to which the disease is advanced. The choice of treatment also determines the possible side effects for the patient. Within 5 years, there is a relapse to the patient, but it is generally rare. Recurrence occurs in the bone marrow, the central nervous system, or in the case of a boy or a combination of the above. Blood transfusions represent one of the most important forms of supportive care for patients with leukemia. Cancer is the leading cause of transfusion. One-third of transfused patients have malignant disease, with acute leukemia being malignancy for the most part. Progress in infection control and bleeding have been important factors in improving the outcome of leukemia therapy. Blood transfusions are an important part of haematological care: red blood cell transfusions can be used to reduce the symptoms of anemia and platelet transfusions to reduce the risk of severe bleeding. Transfusions have long been associated with a risk for patients. Patients with leukemia have often associated life-threatening disorders such as severe anemia, bleeding or serious infections, and improvements in managing these complications have completely altered the outcome of the underlying disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μεταγγίσεις στην οξεία λευχαιμία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τάσση Μαρία","Tassi Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η λευχαιμία προσβάλει το αιμοποιητικό συστημα και χαρακτηρίζεται από υπερβολική αύξηση παθολογικών λευκών αιμοσφαιρίων χωρίς όμως να υπάρχουν προφανεί αίτια. Μέχρι σήμερα δεν έχουν διαπιστωθεί τα ακριβή αίτια που προκαλούν τη λευχαιμία. Τα μόνα αίτια που είναι αποδεδειγμένα ότι προκαλούν λευχαιμία είναι η ιονίζουσα ακτινοβολία. Τα πιο συνηθισμένα είδη λευχαιμίας είναι η Μυελογενής και η Λεμφοβλαστική Οι λευχαιμίες χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες τις οξείες λευχαιμίες και τις χρόνιες. Η οξεία μυελογενής λευχαιμία (οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία) είναι μια κακοήθης νόσος που αρχίζει από κύτταρα της λευκής σειράς στο μυελό των οστών. Οι οξείες κάνουν την εμφάνισή τους ως επί το πλήστον σε παιδιά ξεκινώντας από την βρεφική ηλικία έως και και τα 20 χρονια τους, οι δε χρόνιες προβάλουν άτομα με ηλικία πάνω από 50 ετών. Σήμερα υπάρχουν σύγχρονες μοριακές τεχνικές διάγνωσης, πρόγνωσης και θεραπείας της λευχαιμίας. Η διάγνωση της πάθησης βασίζεται στο ιστορικό, στην κλινική εξέταση, στις αναλύσεις αίματος και στις εξετάσεις του μυελού των οστών. Η θεραπεία της λευχαιμίας αγγίζει το 80-90% των περιπτώσεων, γίνεται σε εξειδικευμένα ιατρικά κέντρα ή σε εξειδικευμένες ιατρικές μονάδες του νοσοκομείου, από εκπαιδευμένους ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, και ουσιαστική βοήθεια από έμπειρο ψυχολόγο και κοινωνική λειτουργό. Η επιλογή θεραπείας εξαρτάται από το είδος και το πόσο προχωρημένη είναι η ασθένεια. Η επιλογή θεραπείας καθορίζει και τις πιθανές παρενέργειες για τον ασθενή. Μέσα σε διάστημα 5 ετών υπάρχει περίπτωση εμφάνισης υποτροπής στον ασθενή η οποία όμως γενικά είναι σπάνια . Η υποτροπή εμφανίζεται στον μυελό των οστών, στο κεντρικό νευρικό σύστημα ή στους άρχεις αν πρόκειται για αγόρι ή και συνδυασμό των πιο πάνω. Οι μεταγγίσεις αίματος αντιπροσωπεύουν μία από τις σημαντικότερες μορφές υποστηρικτικής φροντίδας για ασθενείς με λευχαιμία. Ο καρκίνος είναι η κύρια αιτία μετάγγισης. Το ένα τρίτο των μεταγγιζόμενων ασθενών έχει κακοήθη νόσο, με οξεία λευχαιμία να είναι η κακοήθεια σε μεγάλο μέρος τους. Οι πρόοδοι στον έλεγχο των λοιμώξεων και της αιμορραγίας υπήρξαν σημαντικοί παράγοντες στη βελτίωση της έκβασης της θεραπείας με λευχαιμία. Οι μεταγγίσεις αίματος αποτελούν σημαντικό τμήμα της αιματολογικής φροντίδας: οι μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση των συμπτωμάτων της αναιμίας και των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων για τη μείωση του κινδύνου σοβαρής αιμορραγίας. Οι μεταγγίσεις συνδέονται από καιρό με κάποιο κίνδυνο για τους ασθενείς. Οι ασθενείς με λευχαιμία έχουν συχνά συνδέσει απειλητικές για τη ζωή διαταραχές, όπως σοβαρή αναιμία, αιμορραγία ή σοβαρές λοιμώξεις, και οι βελτιώσεις στη διαχείριση αυτών των επιπλοκών έχουν μεταβάλει πλήρως το αποτέλεσμα της υποκείμενης νόσου.","Leukemia affects the hematopoietic system and is characterized by an excessive increase in pathological white blood cells, but there are no obvious causes. To date, the exact causes of leukemia have not been established. The only causes that are proven to cause leukemia are ionizing radiation. The most common types of leukemia are Myelogenesis and Lymphoblastic Leukemias are divided into two main categories: acute leukemias and chronic leukemias. Acute myelogenous leukemia (acute myeloblastic leukemia) is a malignant disease that starts with white blood cell counts in the bone marrow. Acute bruising occurs in children from infancy up to 20 years of age, and chronic patients are more than 50 years old. Today there are modern molecular techniques for the diagnosis, prognosis and treatment of leukemia. The diagnosis of the disease is based on history, clinical examination, blood tests and bone marrow examinations. The treatment of leukemia reaches 80-90% of cases, it is done in specialized medical centers or specialized medical units of the hospital, by trained doctors and nursing staff, and substantial help from an experienced psychologist and social worker. The choice of treatment depends on the type and the extent to which the disease is advanced. The choice of treatment also determines the possible side effects for the patient. Within 5 years, there is a relapse to the patient, but it is generally rare. Recurrence occurs in the bone marrow, the central nervous system, or in the case of a boy or a combination of the above. Blood transfusions represent one of the most important forms of supportive care for patients with leukemia. Cancer is the leading cause of transfusion. One-third of transfused patients have malignant disease, with acute leukemia being malignancy for the most part. Progress in infection control and bleeding have been important factors in improving the outcome of leukemia therapy. Blood transfusions are an important part of haematological care: red blood cell transfusions can be used to reduce the symptoms of anemia and platelet transfusions to reduce the risk of severe bleeding. Transfusions have long been associated with a risk for patients. Patients with leukemia have often associated life-threatening disorders such as severe anemia, bleeding or serious infections, and improvements in managing these complications have completely altered the outcome of the underlying disease."],"dc:identifier":["uoadl:2719339","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2719339"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μεταγγίσεις στην οξεία λευχαιμία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:05Z"}