{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2748104"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2748104","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οστεοαρθρίτιδα γόνατος και ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής","abstract":"Η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί μια συχνά εμφανιζόμενη εκφυλιστική ασθένεια. Εντοπίζεται κυρίως στις μεγάλες αρθρώσεις οι οποίες απορροφούν το φορτίο στις διάφορες δραστηριότητες, πx αποτελεί το έσω κνημομηριαίο διαμέρισμα της άρθρωσης του γόνατος και το ισχίο. Πρόκειται για μία προοδευτική νόσο η οποία έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και του οστού. Είναι αποτέλεσμα τοπικών εμβιομηχανικών παραγόντων οι οποίοι ενεργούν με ή χωρίς την παρουσία συστημικών παραγόντων (γενετική προδιάθεση, ορμονικές διαταραχές, παχυσαρκία, φυσικές δραστηριότητες, επάγγελμα, προηγούμενοι τραυματισμοί ή επεμβάσεις). Προκαλεί δυσλειτουργία του νευρομυϊκού ελέγχου και εξασθένιση της κινητικής και κινηματικής λειτουργίας όπως: α) μη φυσιολογικά πρότυπα κίνησης (knee adduction moment, knee abduction moment) β) αστάθεια της άρθρωσης του γόνατος στο μετωπιαίο επίπεδο η οποία σχετίζεται με παθολογικές ευθυγραμμίσεις των οστών της άρθρωσης (βλαισότητα, ραιβότητα), γ) αυξημένη συνσύσπαση - συνενεργοποίηση συγκεκριμένων μυών, η οποία οδηγεί σε αύξηση των συμπιεστικών φορτίων της άρθρωσης, με αποτέλεσμα την πρόοδο της ΟΑΓ και δ) διαταραχή της ικανότητας διατήρησης ελέγχου θέσης και της ισορροπίας. Κύρια συμπτώματα αποτελούν: Πόνος (κυρίως μετά την κόπωση) Δυσκαμψία (ιδίως μετα την ανάπαυση 15-30’), Κριγμός, θόρυβος Μυϊκή αδυναμία Περιορισμός κίνησης Εμφανίζεται συνήθως σε γυναίκες ηλικίας μεγαλύτερης των 45 ετών και υπάρχει αύξηση παραγωγής μεταλλοπρωτεϊνασών, περαιτέρω μείωση ανάπλασης του χόνδρου, ρωγμές, διάβρωση και καταστροφή του χόνδρου. Επίσης παρατηρείται απόπτωση χονδροκυττάρων (μέσω ΝΟ) ( το ΝΟ παράγεται από ερεθίσματα όπως IL-1, TNF-a –φλεγμονώδεις παράγοντες-). Υπάρχει ένα μεγάλο πεδίο περιορισμών αποδεικτικών στοιχείων. Ενώ η άσκηση μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα, δεν υπάρχουν κλινικές μελέτες οι οποίες να αναφέρουν πως η άσκηση μπορεί να επηρεάσει την πρόοδο, την εξέλιξη ή την τροποποίηση της ΟΑ. Επίσης, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος άσκησης έτσι ώστε να επιτύχεις τα βέλτιστα αποτελέσματα καθώς και η κατάλληλη δοσολογία της, δεν είναι ακόμη γνωστά. Λίγες είναι οι μελέτες που έχουν συγκρίνει τύπους ασκήσεων, ένταση, διάρκεια και συχνότητα. Και όλα τα παραπάνω θα πρέπει να είναι ανάλογα του σταδίου της ΟΑΓ. Οι περισσότερες μελέτες αξιολογούν την επίδραση της άσκησης σε συνδυασμό με την φαρμακευτική αγωγή, το Manual Therapy ή την συντηρητική φυσικοθεραπεία, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν μελέτες οι οποίες να έχουν την άσκηση ως μοναδικό παρεμβατικό θεραπευτικό μέσο. Για παράδειγμα η άσκηση σε συνδυασμό με χάσιμο βάρους είναι πιο αποτελεσματική παρέμβαση από την άσκηση μόνο. Υπάρχουν αρκετοί τύποι ασκήσεων οι οποίοι χρειάζονται μεγαλύτερη ανάλυση και σχολαστικότητα στις κλινικές μελέτες πριν την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους. Οι ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής είναι οι ασκήσεις που αναφέρονται στην βελτίωση της αντίληψης των μελών μας στο χώρο, στη βελτίωση της αντίληψης της κίνησης, στη βελτίωση της συνσύσπασης και συγχρονισμού των κατάλληλων μυών, την κατάλληλη στιγμή, στη βελτίωση της παθητικής ή ενεργητικής αστάθειας ή αυξημένης ελαστικότητας της άρθρωσης, στη βελτίωση της γενικής ισορροπίας και στη βελτίωση του λανθασμένου κινητικού προτύπου που έχει υιοθετηθεί από τον ασθενή. Το πότε πραγματικά ευνοείται η άρθρωση από τις ασκήσεις ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου παραμένει άγνωστο, παρότι η συνταγογράφηση της άσκησης αποτελεί κοινή παρέμβαση ιατρών και φυσικοθεραπευτών. Από τον έλεγχο της πρόσφατης αρθρογραφίας, η Royal Dutch Society for Physiotherapy το 2010 ανέπτυξε ακριβείς κατευθυντήριες οδηγίες για την διαχείριση της ΟΑ γόνατος αλλά και του ισχίου. Οι κατευθυντήριες οδηγίες είναι σύμφωνες με την EBRO και την ICF. Οι κατευθυντήριες οδηγίες περιγράφουν την διαδικασία της αρχικής αξιολόγησης, η οποία συμπεριλαμβάνει το ιστορικό, τη φυσική εξέταση και την ανάλυση των δεδομένων, καθώς και τη διαδικασία των φθ/κών παρεμβάσεων και των ποικίλλων μέσων μέτρησης της αποτελεσματικότητας της παρέμβασης. Οι φθ/τικές παρεμβάσεις που προτείνονται είναι οι εξής: α) Θεραπευτική άσκηση υπό επιτήρηση (level1), β) εκπαίδευση του ασθενούς στην αυτοδιαχείριση (level 2), γ) συνδυασμός manual therapy και άσκησης (level 2), δ) μετεγχειρητική θεραπευτική άσκηση (level 2), ε) συνδυασμός άσκησης με περίδεση επιγονατίδας (taping) (level 2). Το Manual Therapy σε συνδυασμό με τις ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής έχει εδραιωθεί ως ένα αποτελεσματικό θεραπευτικό μέσο για την ΟΑΓ. Κατά γενική ομολογία δεν υπάρχει ακριβής μηχανισμός των θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Ωστόσο, φαίνεται να δουλεύει μέσω εμβιομηχανικών και νευροφυσιολογικών μηχανισμών. Οι πιθανότεροι είναι: Αναχαιτίζεται και τροποποιείται ο πόνος Προκαλείται ελεγχόμενη φλεγμονώδη απάντηση για την έναρξη της επούλωσης Προετοιμάζεται η άρθρωση και οι γύρω μύες για την βέλτιστη απάντησή τους σε προγράμματα ενδυνάμωσης Μέσω της άσκησης μεταβάλλεται η διαδικασία της οξείας φλεγμονής Τροποποιούνται τα εισαχθέντα ιδιοδεκτικά ερεθίσματα των αρθρικών δομών Βελτιώνεται ο νευρομυϊκός έλεγχος και η ταχύτητα αντίδρασης Βελτιώνεται η κινητικότητα των αρθρώσεων Βελτιώνεται ο μεταβολισμός του χόνδρου, ως αποτέλεσμα της αύξησης των: IL-10 (χονδροπροστατευτική κυτοκίνη) και του βιοχημικού δείκτη ορού COMP (πρωτεΐνη η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της απόπτωσης). Οι βιοχημικοί αυτοί δείκτες αυξάνονται με την άσκηση [Rhon D. (2013)]. Λίγες είναι οι κλινικές μελέτες οι οποίες αξιολογούν την αποτελεσματικότητα της άσκησης στην πρόοδο της ΟΑΓ και δεν υπάρχουν αποδείξεις που να δεικνύουν την τροποποίηση της εξέλιξης της ΟΑΓ. Οι ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στη διαχείριση των συμπτωμάτων της ΟΑΓ και έχουν καλύτερα αποτελέσματα όταν συνδυάζονται με το Manual Therapy.","abstract_html":"Η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί μια συχνά εμφανιζόμενη εκφυλιστική ασθένεια. Εντοπίζεται κυρίως στις μεγάλες αρθρώσεις οι οποίες απορροφούν το φορτίο στις διάφορες δραστηριότητες, πx αποτελεί το έσω κνημομηριαίο διαμέρισμα της άρθρωσης του γόνατος και το ισχίο. Πρόκειται για μία προοδευτική νόσο η οποία έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και του οστού. Είναι αποτέλεσμα τοπικών εμβιομηχανικών παραγόντων οι οποίοι ενεργούν με ή χωρίς την παρουσία συστημικών παραγόντων (γενετική προδιάθεση, ορμονικές διαταραχές, παχυσαρκία, φυσικές δραστηριότητες, επάγγελμα, προηγούμενοι τραυματισμοί ή επεμβάσεις). Προκαλεί δυσλειτουργία του νευρομυϊκού ελέγχου και εξασθένιση της κινητικής και κινηματικής λειτουργίας όπως: α) μη φυσιολογικά πρότυπα κίνησης (knee adduction moment, knee abduction moment) β) αστάθεια της άρθρωσης του γόνατος στο μετωπιαίο επίπεδο η οποία σχετίζεται με παθολογικές ευθυγραμμίσεις των οστών της άρθρωσης (βλαισότητα, ραιβότητα), γ) αυξημένη συνσύσπαση - συνενεργοποίηση συγκεκριμένων μυών, η οποία οδηγεί σε αύξηση των συμπιεστικών φορτίων της άρθρωσης, με αποτέλεσμα την πρόοδο της ΟΑΓ και δ) διαταραχή της ικανότητας διατήρησης ελέγχου θέσης και της ισορροπίας. Κύρια συμπτώματα αποτελούν: Πόνος (κυρίως μετά την κόπωση) Δυσκαμψία (ιδίως μετα την ανάπαυση 15-30’), Κριγμός, θόρυβος Μυϊκή αδυναμία Περιορισμός κίνησης Εμφανίζεται συνήθως σε γυναίκες ηλικίας μεγαλύτερης των 45 ετών και υπάρχει αύξηση παραγωγής μεταλλοπρωτεϊνασών, περαιτέρω μείωση ανάπλασης του χόνδρου, ρωγμές, διάβρωση και καταστροφή του χόνδρου. Επίσης παρατηρείται απόπτωση χονδροκυττάρων (μέσω ΝΟ) ( το ΝΟ παράγεται από ερεθίσματα όπως IL-1, TNF-a –φλεγμονώδεις παράγοντες-). Υπάρχει ένα μεγάλο πεδίο περιορισμών αποδεικτικών στοιχείων. Ενώ η άσκηση μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα, δεν υπάρχουν κλινικές μελέτες οι οποίες να αναφέρουν πως η άσκηση μπορεί να επηρεάσει την πρόοδο, την εξέλιξη ή την τροποποίηση της ΟΑ. Επίσης, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος άσκησης έτσι ώστε να επιτύχεις τα βέλτιστα αποτελέσματα καθώς και η κατάλληλη δοσολογία της, δεν είναι ακόμη γνωστά. Λίγες είναι οι μελέτες που έχουν συγκρίνει τύπους ασκήσεων, ένταση, διάρκεια και συχνότητα. Και όλα τα παραπάνω θα πρέπει να είναι ανάλογα του σταδίου της ΟΑΓ. Οι περισσότερες μελέτες αξιολογούν την επίδραση της άσκησης σε συνδυασμό με την φαρμακευτική αγωγή, το Manual Therapy ή την συντηρητική φυσικοθεραπεία, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν μελέτες οι οποίες να έχουν την άσκηση ως μοναδικό παρεμβατικό θεραπευτικό μέσο. Για παράδειγμα η άσκηση σε συνδυασμό με χάσιμο βάρους είναι πιο αποτελεσματική παρέμβαση από την άσκηση μόνο. Υπάρχουν αρκετοί τύποι ασκήσεων οι οποίοι χρειάζονται μεγαλύτερη ανάλυση και σχολαστικότητα στις κλινικές μελέτες πριν την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους. Οι ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής είναι οι ασκήσεις που αναφέρονται στην βελτίωση της αντίληψης των μελών μας στο χώρο, στη βελτίωση της αντίληψης της κίνησης, στη βελτίωση της συνσύσπασης και συγχρονισμού των κατάλληλων μυών, την κατάλληλη στιγμή, στη βελτίωση της παθητικής ή ενεργητικής αστάθειας ή αυξημένης ελαστικότητας της άρθρωσης, στη βελτίωση της γενικής ισορροπίας και στη βελτίωση του λανθασμένου κινητικού προτύπου που έχει υιοθετηθεί από τον ασθενή. Το πότε πραγματικά ευνοείται η άρθρωση από τις ασκήσεις ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου παραμένει άγνωστο, παρότι η συνταγογράφηση της άσκησης αποτελεί κοινή παρέμβαση ιατρών και φυσικοθεραπευτών. Από τον έλεγχο της πρόσφατης αρθρογραφίας, η Royal Dutch Society for Physiotherapy το 2010 ανέπτυξε ακριβείς κατευθυντήριες οδηγίες για την διαχείριση της ΟΑ γόνατος αλλά και του ισχίου. Οι κατευθυντήριες οδηγίες είναι σύμφωνες με την EBRO και την ICF. Οι κατευθυντήριες οδηγίες περιγράφουν την διαδικασία της αρχικής αξιολόγησης, η οποία συμπεριλαμβάνει το ιστορικό, τη φυσική εξέταση και την ανάλυση των δεδομένων, καθώς και τη διαδικασία των φθ/κών παρεμβάσεων και των ποικίλλων μέσων μέτρησης της αποτελεσματικότητας της παρέμβασης. Οι φθ/τικές παρεμβάσεις που προτείνονται είναι οι εξής: α) Θεραπευτική άσκηση υπό επιτήρηση (level1), β) εκπαίδευση του ασθενούς στην αυτοδιαχείριση (level 2), γ) συνδυασμός manual therapy και άσκησης (level 2), δ) μετεγχειρητική θεραπευτική άσκηση (level 2), ε) συνδυασμός άσκησης με περίδεση επιγονατίδας (taping) (level 2). Το Manual Therapy σε συνδυασμό με τις ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής έχει εδραιωθεί ως ένα αποτελεσματικό θεραπευτικό μέσο για την ΟΑΓ. Κατά γενική ομολογία δεν υπάρχει ακριβής μηχανισμός των θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Ωστόσο, φαίνεται να δουλεύει μέσω εμβιομηχανικών και νευροφυσιολογικών μηχανισμών. Οι πιθανότεροι είναι: Αναχαιτίζεται και τροποποιείται ο πόνος Προκαλείται ελεγχόμενη φλεγμονώδη απάντηση για την έναρξη της επούλωσης Προετοιμάζεται η άρθρωση και οι γύρω μύες για την βέλτιστη απάντησή τους σε προγράμματα ενδυνάμωσης Μέσω της άσκησης μεταβάλλεται η διαδικασία της οξείας φλεγμονής Τροποποιούνται τα εισαχθέντα ιδιοδεκτικά ερεθίσματα των αρθρικών δομών Βελτιώνεται ο νευρομυϊκός έλεγχος και η ταχύτητα αντίδρασης Βελτιώνεται η κινητικότητα των αρθρώσεων Βελτιώνεται ο μεταβολισμός του χόνδρου, ως αποτέλεσμα της αύξησης των: IL-10 (χονδροπροστατευτική κυτοκίνη) και του βιοχημικού δείκτη ορού COMP (πρωτεΐνη η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της απόπτωσης). Οι βιοχημικοί αυτοί δείκτες αυξάνονται με την άσκηση [Rhon D. (2013)]. Λίγες είναι οι κλινικές μελέτες οι οποίες αξιολογούν την αποτελεσματικότητα της άσκησης στην πρόοδο της ΟΑΓ και δεν υπάρχουν αποδείξεις που να δεικνύουν την τροποποίηση της εξέλιξης της ΟΑΓ. Οι ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στη διαχείριση των συμπτωμάτων της ΟΑΓ και έχουν καλύτερα αποτελέσματα όταν συνδυάζονται με το Manual Therapy.","abstract_has_math":false,"creators":["Τάτσιος Πέτρος","Tatsios Petros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2748104"],"render_values":[{"text":"uoadl:2748104","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2748104","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2748104","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2748104","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τάτσιος Πέτρος","Tatsios Petros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2748104","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2748104"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί μια συχνά εμφανιζόμενη εκφυλιστική ασθένεια. Εντοπίζεται κυρίως στις μεγάλες αρθρώσεις οι οποίες απορροφούν το φορτίο στις διάφορες δραστηριότητες, πx αποτελεί το έσω κνημομηριαίο διαμέρισμα της άρθρωσης του γόνατος και το ισχίο. Πρόκειται για μία προοδευτική νόσο η οποία έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και του οστού. Είναι αποτέλεσμα τοπικών εμβιομηχανικών παραγόντων οι οποίοι ενεργούν με ή χωρίς την παρουσία συστημικών παραγόντων (γενετική προδιάθεση, ορμονικές διαταραχές, παχυσαρκία, φυσικές δραστηριότητες, επάγγελμα, προηγούμενοι τραυματισμοί ή επεμβάσεις). Προκαλεί δυσλειτουργία του νευρομυϊκού ελέγχου και εξασθένιση της κινητικής και κινηματικής λειτουργίας όπως: α) μη φυσιολογικά πρότυπα κίνησης (knee adduction moment, knee abduction moment) β) αστάθεια της άρθρωσης του γόνατος στο μετωπιαίο επίπεδο η οποία σχετίζεται με παθολογικές ευθυγραμμίσεις των οστών της άρθρωσης (βλαισότητα, ραιβότητα), γ) αυξημένη συνσύσπαση - συνενεργοποίηση συγκεκριμένων μυών, η οποία οδηγεί σε αύξηση των συμπιεστικών φορτίων της άρθρωσης, με αποτέλεσμα την πρόοδο της ΟΑΓ και δ) διαταραχή της ικανότητας διατήρησης ελέγχου θέσης και της ισορροπίας. Κύρια συμπτώματα αποτελούν: Πόνος (κυρίως μετά την κόπωση) Δυσκαμψία (ιδίως μετα την ανάπαυση 15-30’), Κριγμός, θόρυβος Μυϊκή αδυναμία Περιορισμός κίνησης Εμφανίζεται συνήθως σε γυναίκες ηλικίας μεγαλύτερης των 45 ετών και υπάρχει αύξηση παραγωγής μεταλλοπρωτεϊνασών, περαιτέρω μείωση ανάπλασης του χόνδρου, ρωγμές, διάβρωση και καταστροφή του χόνδρου. Επίσης παρατηρείται απόπτωση χονδροκυττάρων (μέσω ΝΟ) ( το ΝΟ παράγεται από ερεθίσματα όπως IL-1, TNF-a –φλεγμονώδεις παράγοντες-). Υπάρχει ένα μεγάλο πεδίο περιορισμών αποδεικτικών στοιχείων. Ενώ η άσκηση μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα, δεν υπάρχουν κλινικές μελέτες οι οποίες να αναφέρουν πως η άσκηση μπορεί να επηρεάσει την πρόοδο, την εξέλιξη ή την τροποποίηση της ΟΑ. Επίσης, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος άσκησης έτσι ώστε να επιτύχεις τα βέλτιστα αποτελέσματα καθώς και η κατάλληλη δοσολογία της, δεν είναι ακόμη γνωστά. Λίγες είναι οι μελέτες που έχουν συγκρίνει τύπους ασκήσεων, ένταση, διάρκεια και συχνότητα. Και όλα τα παραπάνω θα πρέπει να είναι ανάλογα του σταδίου της ΟΑΓ. Οι περισσότερες μελέτες αξιολογούν την επίδραση της άσκησης σε συνδυασμό με την φαρμακευτική αγωγή, το Manual Therapy ή την συντηρητική φυσικοθεραπεία, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν μελέτες οι οποίες να έχουν την άσκηση ως μοναδικό παρεμβατικό θεραπευτικό μέσο. Για παράδειγμα η άσκηση σε συνδυασμό με χάσιμο βάρους είναι πιο αποτελεσματική παρέμβαση από την άσκηση μόνο. Υπάρχουν αρκετοί τύποι ασκήσεων οι οποίοι χρειάζονται μεγαλύτερη ανάλυση και σχολαστικότητα στις κλινικές μελέτες πριν την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους. Οι ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής είναι οι ασκήσεις που αναφέρονται στην βελτίωση της αντίληψης των μελών μας στο χώρο, στη βελτίωση της αντίληψης της κίνησης, στη βελτίωση της συνσύσπασης και συγχρονισμού των κατάλληλων μυών, την κατάλληλη στιγμή, στη βελτίωση της παθητικής ή ενεργητικής αστάθειας ή αυξημένης ελαστικότητας της άρθρωσης, στη βελτίωση της γενικής ισορροπίας και στη βελτίωση του λανθασμένου κινητικού προτύπου που έχει υιοθετηθεί από τον ασθενή. Το πότε πραγματικά ευνοείται η άρθρωση από τις ασκήσεις ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου παραμένει άγνωστο, παρότι η συνταγογράφηση της άσκησης αποτελεί κοινή παρέμβαση ιατρών και φυσικοθεραπευτών. Από τον έλεγχο της πρόσφατης αρθρογραφίας, η Royal Dutch Society for Physiotherapy το 2010 ανέπτυξε ακριβείς κατευθυντήριες οδηγίες για την διαχείριση της ΟΑ γόνατος αλλά και του ισχίου. Οι κατευθυντήριες οδηγίες είναι σύμφωνες με την EBRO και την ICF. Οι κατευθυντήριες οδηγίες περιγράφουν την διαδικασία της αρχικής αξιολόγησης, η οποία συμπεριλαμβάνει το ιστορικό, τη φυσική εξέταση και την ανάλυση των δεδομένων, καθώς και τη διαδικασία των φθ/κών παρεμβάσεων και των ποικίλλων μέσων μέτρησης της αποτελεσματικότητας της παρέμβασης. Οι φθ/τικές παρεμβάσεις που προτείνονται είναι οι εξής: α) Θεραπευτική άσκηση υπό επιτήρηση (level1), β) εκπαίδευση του ασθενούς στην αυτοδιαχείριση (level 2), γ) συνδυασμός manual therapy και άσκησης (level 2), δ) μετεγχειρητική θεραπευτική άσκηση (level 2), ε) συνδυασμός άσκησης με περίδεση επιγονατίδας (taping) (level 2). Το Manual Therapy σε συνδυασμό με τις ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής έχει εδραιωθεί ως ένα αποτελεσματικό θεραπευτικό μέσο για την ΟΑΓ. Κατά γενική ομολογία δεν υπάρχει ακριβής μηχανισμός των θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Ωστόσο, φαίνεται να δουλεύει μέσω εμβιομηχανικών και νευροφυσιολογικών μηχανισμών. Οι πιθανότεροι είναι: Αναχαιτίζεται και τροποποιείται ο πόνος Προκαλείται ελεγχόμενη φλεγμονώδη απάντηση για την έναρξη της επούλωσης Προετοιμάζεται η άρθρωση και οι γύρω μύες για την βέλτιστη απάντησή τους σε προγράμματα ενδυνάμωσης Μέσω της άσκησης μεταβάλλεται η διαδικασία της οξείας φλεγμονής Τροποποιούνται τα εισαχθέντα ιδιοδεκτικά ερεθίσματα των αρθρικών δομών Βελτιώνεται ο νευρομυϊκός έλεγχος και η ταχύτητα αντίδρασης Βελτιώνεται η κινητικότητα των αρθρώσεων Βελτιώνεται ο μεταβολισμός του χόνδρου, ως αποτέλεσμα της αύξησης των: IL-10 (χονδροπροστατευτική κυτοκίνη) και του βιοχημικού δείκτη ορού COMP (πρωτεΐνη η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της απόπτωσης). Οι βιοχημικοί αυτοί δείκτες αυξάνονται με την άσκηση [Rhon D. (2013)]. Λίγες είναι οι κλινικές μελέτες οι οποίες αξιολογούν την αποτελεσματικότητα της άσκησης στην πρόοδο της ΟΑΓ και δεν υπάρχουν αποδείξεις που να δεικνύουν την τροποποίηση της εξέλιξης της ΟΑΓ. Οι ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στη διαχείριση των συμπτωμάτων της ΟΑΓ και έχουν καλύτερα αποτελέσματα όταν συνδυάζονται με το Manual Therapy.","Osteoarthritis is the most common degenerative disease. Most frequently affects weight - bearing joints such as medial tibiofemoral compartment of the knee and the hip joint. Osteoarthritis is a progressive disease resulting in the breakdown of joint cartilage and bone. Biomechanical factors have been suggested as risk factors for OA and sometimes cooperate with systemic risk factors and influence the progression of the disease. Those factors are body weight, physical activity, age, occupation, sedentary lifestyle, genetic predisposition, hormonal status, oestrogen, past history of meniscectomy or other operation or trauma. OA influence negative neuromotor control, kinetic and kinematic function such as: abnormal patterns during gait (knee adduction or abduction moment) unstable of the knee in the frontal plane. Unstable is accompanied with pathologies of alignment of the bones (varus - valgus) increased cocontraction - coordination with specific muscles that leads to increase compressive load of the joints and the progression of the disease dysfunction of the ability of sense position and balance Major clinical features are: Pain (especially after fatique), Joint stiffness (especially after rest 15’-30’min), Crepitus, crack, Swelling, Muscle weakness, Decrease range of motion OA affects especially women aged over 45 and there is a growing output of Metalloproteins, decrease healing articular process, crack, degeneration of the joint and apoptosis of cytocells NO. NO derived with the stimulation of IL-1, TNF-a, inflammatory factors. There are a number of areas where evidence is limited or research has not been undertaken. Few studies have evaluated the effects of exercise on structural disease progression and there is currently no evidence to show that exercise can be disease modifying. Therefore, questions like which is the best way to exercise, how can patient’s reach the optimal advantages of exercise and which is the correct dosage of exercise, are still unknown. Few studies have compare types of exercise, intensity, duration and frequency in relation to the stage of osteoarthritis. Most studies evaluate the effect of exercise in combination with medication, Manual Therapy or conservative physical therapy. Most research has tended to evaluate exercise therapy in isolation and further research is needed to evaluate the effects of exercise for OA when delivered as part of an overall treatment package. For example, exercise combined with weight loss appears to be more effective than exercise intervention alone. There are some types of exercise in the treatment of OA that need more large-scale rigorous clinical trials before their efficacy can be fully evaluated. Neuromuscular motor control exercises refer to the enhancement of conscious and subconscious perception of joint or limb position and movement in space, to the enhancement of co-ordination and co-contraction of the correct muscle, the correct on set time, to the enhancement of passive or active instability or laxity of the knee joint, to the improvement of the general balance and to the improvement of the malalignment moment of the knee. When the knee joint benefits from strength training exercises remains unclear, even exercise prescription is common intervention for medical’s and physiotherapist’s. According to the literature, Royal Dutch Society for Physical Therapist 2010 advocated specific guidelines for the management of the knee and hip OA. Initial assessment is describing and include: history, observation, physical assessment, data analysis, interventions and measure outcomes. Physical therapy interventions that are suggested are: Therapeutic exercise under observation (Level 1) Education of the patient for auto management (Level 2) Combination of Manual Therapy & Exercise (Level 2) Post - operation therapeutic exercise (Level2) Combination of exercise & bandage of patella, taping (Level 2) Manual therapy and neuromuscular motor control exercises have been established as an important therapeutic approach for OA of the knee. The exact mechanism that manual therapy and neuromuscular motor control exercises influence OA is still unknown. However, it seems that biomechanics & neurophysiological reactions are responsible. The most appropriate are: Inhibits and alter pain Induce controlled inflammatory response for the onset of the healing process Prime the joint and the surrounding muscle for the optimal response in strength exercise programme Alter the acute process of inflammatory Modulate afferents proprioceptive stimulus of the joint structures Improve neuromuscular control and the reaction time Improve articular cartilage metabolism as a result of the increase of IL-10 (chondroprotective cytocin) & biochemical serum COMP (protein that is very important for the apoptosis process). Those biochemical index are increased with exercise. There is currently no evidence to suggest that exercise can also influence structural disease and thus be disease modifying. Neuromuscular motor control exercise’s play an important role to the management of symptoms of OAK and the optimal results are achieve when combined with Manual Therapy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οστεοαρθρίτιδα γόνατος και ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τάτσιος Πέτρος","Tatsios Petros"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί μια συχνά εμφανιζόμενη εκφυλιστική ασθένεια. Εντοπίζεται κυρίως στις μεγάλες αρθρώσεις οι οποίες απορροφούν το φορτίο στις διάφορες δραστηριότητες, πx αποτελεί το έσω κνημομηριαίο διαμέρισμα της άρθρωσης του γόνατος και το ισχίο. Πρόκειται για μία προοδευτική νόσο η οποία έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και του οστού. Είναι αποτέλεσμα τοπικών εμβιομηχανικών παραγόντων οι οποίοι ενεργούν με ή χωρίς την παρουσία συστημικών παραγόντων (γενετική προδιάθεση, ορμονικές διαταραχές, παχυσαρκία, φυσικές δραστηριότητες, επάγγελμα, προηγούμενοι τραυματισμοί ή επεμβάσεις). Προκαλεί δυσλειτουργία του νευρομυϊκού ελέγχου και εξασθένιση της κινητικής και κινηματικής λειτουργίας όπως: α) μη φυσιολογικά πρότυπα κίνησης (knee adduction moment, knee abduction moment) β) αστάθεια της άρθρωσης του γόνατος στο μετωπιαίο επίπεδο η οποία σχετίζεται με παθολογικές ευθυγραμμίσεις των οστών της άρθρωσης (βλαισότητα, ραιβότητα), γ) αυξημένη συνσύσπαση - συνενεργοποίηση συγκεκριμένων μυών, η οποία οδηγεί σε αύξηση των συμπιεστικών φορτίων της άρθρωσης, με αποτέλεσμα την πρόοδο της ΟΑΓ και δ) διαταραχή της ικανότητας διατήρησης ελέγχου θέσης και της ισορροπίας. Κύρια συμπτώματα αποτελούν: Πόνος (κυρίως μετά την κόπωση) Δυσκαμψία (ιδίως μετα την ανάπαυση 15-30’), Κριγμός, θόρυβος Μυϊκή αδυναμία Περιορισμός κίνησης Εμφανίζεται συνήθως σε γυναίκες ηλικίας μεγαλύτερης των 45 ετών και υπάρχει αύξηση παραγωγής μεταλλοπρωτεϊνασών, περαιτέρω μείωση ανάπλασης του χόνδρου, ρωγμές, διάβρωση και καταστροφή του χόνδρου. Επίσης παρατηρείται απόπτωση χονδροκυττάρων (μέσω ΝΟ) ( το ΝΟ παράγεται από ερεθίσματα όπως IL-1, TNF-a –φλεγμονώδεις παράγοντες-). Υπάρχει ένα μεγάλο πεδίο περιορισμών αποδεικτικών στοιχείων. Ενώ η άσκηση μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα, δεν υπάρχουν κλινικές μελέτες οι οποίες να αναφέρουν πως η άσκηση μπορεί να επηρεάσει την πρόοδο, την εξέλιξη ή την τροποποίηση της ΟΑ. Επίσης, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος άσκησης έτσι ώστε να επιτύχεις τα βέλτιστα αποτελέσματα καθώς και η κατάλληλη δοσολογία της, δεν είναι ακόμη γνωστά. Λίγες είναι οι μελέτες που έχουν συγκρίνει τύπους ασκήσεων, ένταση, διάρκεια και συχνότητα. Και όλα τα παραπάνω θα πρέπει να είναι ανάλογα του σταδίου της ΟΑΓ. Οι περισσότερες μελέτες αξιολογούν την επίδραση της άσκησης σε συνδυασμό με την φαρμακευτική αγωγή, το Manual Therapy ή την συντηρητική φυσικοθεραπεία, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν μελέτες οι οποίες να έχουν την άσκηση ως μοναδικό παρεμβατικό θεραπευτικό μέσο. Για παράδειγμα η άσκηση σε συνδυασμό με χάσιμο βάρους είναι πιο αποτελεσματική παρέμβαση από την άσκηση μόνο. Υπάρχουν αρκετοί τύποι ασκήσεων οι οποίοι χρειάζονται μεγαλύτερη ανάλυση και σχολαστικότητα στις κλινικές μελέτες πριν την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους. Οι ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής είναι οι ασκήσεις που αναφέρονται στην βελτίωση της αντίληψης των μελών μας στο χώρο, στη βελτίωση της αντίληψης της κίνησης, στη βελτίωση της συνσύσπασης και συγχρονισμού των κατάλληλων μυών, την κατάλληλη στιγμή, στη βελτίωση της παθητικής ή ενεργητικής αστάθειας ή αυξημένης ελαστικότητας της άρθρωσης, στη βελτίωση της γενικής ισορροπίας και στη βελτίωση του λανθασμένου κινητικού προτύπου που έχει υιοθετηθεί από τον ασθενή. Το πότε πραγματικά ευνοείται η άρθρωση από τις ασκήσεις ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου παραμένει άγνωστο, παρότι η συνταγογράφηση της άσκησης αποτελεί κοινή παρέμβαση ιατρών και φυσικοθεραπευτών. Από τον έλεγχο της πρόσφατης αρθρογραφίας, η Royal Dutch Society for Physiotherapy το 2010 ανέπτυξε ακριβείς κατευθυντήριες οδηγίες για την διαχείριση της ΟΑ γόνατος αλλά και του ισχίου. Οι κατευθυντήριες οδηγίες είναι σύμφωνες με την EBRO και την ICF. Οι κατευθυντήριες οδηγίες περιγράφουν την διαδικασία της αρχικής αξιολόγησης, η οποία συμπεριλαμβάνει το ιστορικό, τη φυσική εξέταση και την ανάλυση των δεδομένων, καθώς και τη διαδικασία των φθ/κών παρεμβάσεων και των ποικίλλων μέσων μέτρησης της αποτελεσματικότητας της παρέμβασης. Οι φθ/τικές παρεμβάσεις που προτείνονται είναι οι εξής: α) Θεραπευτική άσκηση υπό επιτήρηση (level1), β) εκπαίδευση του ασθενούς στην αυτοδιαχείριση (level 2), γ) συνδυασμός manual therapy και άσκησης (level 2), δ) μετεγχειρητική θεραπευτική άσκηση (level 2), ε) συνδυασμός άσκησης με περίδεση επιγονατίδας (taping) (level 2). Το Manual Therapy σε συνδυασμό με τις ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής έχει εδραιωθεί ως ένα αποτελεσματικό θεραπευτικό μέσο για την ΟΑΓ. Κατά γενική ομολογία δεν υπάρχει ακριβής μηχανισμός των θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Ωστόσο, φαίνεται να δουλεύει μέσω εμβιομηχανικών και νευροφυσιολογικών μηχανισμών. Οι πιθανότεροι είναι: Αναχαιτίζεται και τροποποιείται ο πόνος Προκαλείται ελεγχόμενη φλεγμονώδη απάντηση για την έναρξη της επούλωσης Προετοιμάζεται η άρθρωση και οι γύρω μύες για την βέλτιστη απάντησή τους σε προγράμματα ενδυνάμωσης Μέσω της άσκησης μεταβάλλεται η διαδικασία της οξείας φλεγμονής Τροποποιούνται τα εισαχθέντα ιδιοδεκτικά ερεθίσματα των αρθρικών δομών Βελτιώνεται ο νευρομυϊκός έλεγχος και η ταχύτητα αντίδρασης Βελτιώνεται η κινητικότητα των αρθρώσεων Βελτιώνεται ο μεταβολισμός του χόνδρου, ως αποτέλεσμα της αύξησης των: IL-10 (χονδροπροστατευτική κυτοκίνη) και του βιοχημικού δείκτη ορού COMP (πρωτεΐνη η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της απόπτωσης). Οι βιοχημικοί αυτοί δείκτες αυξάνονται με την άσκηση [Rhon D. (2013)]. Λίγες είναι οι κλινικές μελέτες οι οποίες αξιολογούν την αποτελεσματικότητα της άσκησης στην πρόοδο της ΟΑΓ και δεν υπάρχουν αποδείξεις που να δεικνύουν την τροποποίηση της εξέλιξης της ΟΑΓ. Οι ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στη διαχείριση των συμπτωμάτων της ΟΑΓ και έχουν καλύτερα αποτελέσματα όταν συνδυάζονται με το Manual Therapy.","Osteoarthritis is the most common degenerative disease. Most frequently affects weight - bearing joints such as medial tibiofemoral compartment of the knee and the hip joint. Osteoarthritis is a progressive disease resulting in the breakdown of joint cartilage and bone. Biomechanical factors have been suggested as risk factors for OA and sometimes cooperate with systemic risk factors and influence the progression of the disease. Those factors are body weight, physical activity, age, occupation, sedentary lifestyle, genetic predisposition, hormonal status, oestrogen, past history of meniscectomy or other operation or trauma. OA influence negative neuromotor control, kinetic and kinematic function such as: abnormal patterns during gait (knee adduction or abduction moment) unstable of the knee in the frontal plane. Unstable is accompanied with pathologies of alignment of the bones (varus - valgus) increased cocontraction - coordination with specific muscles that leads to increase compressive load of the joints and the progression of the disease dysfunction of the ability of sense position and balance Major clinical features are: Pain (especially after fatique), Joint stiffness (especially after rest 15’-30’min), Crepitus, crack, Swelling, Muscle weakness, Decrease range of motion OA affects especially women aged over 45 and there is a growing output of Metalloproteins, decrease healing articular process, crack, degeneration of the joint and apoptosis of cytocells NO. NO derived with the stimulation of IL-1, TNF-a, inflammatory factors. There are a number of areas where evidence is limited or research has not been undertaken. Few studies have evaluated the effects of exercise on structural disease progression and there is currently no evidence to show that exercise can be disease modifying. Therefore, questions like which is the best way to exercise, how can patient’s reach the optimal advantages of exercise and which is the correct dosage of exercise, are still unknown. Few studies have compare types of exercise, intensity, duration and frequency in relation to the stage of osteoarthritis. Most studies evaluate the effect of exercise in combination with medication, Manual Therapy or conservative physical therapy. Most research has tended to evaluate exercise therapy in isolation and further research is needed to evaluate the effects of exercise for OA when delivered as part of an overall treatment package. For example, exercise combined with weight loss appears to be more effective than exercise intervention alone. There are some types of exercise in the treatment of OA that need more large-scale rigorous clinical trials before their efficacy can be fully evaluated. Neuromuscular motor control exercises refer to the enhancement of conscious and subconscious perception of joint or limb position and movement in space, to the enhancement of co-ordination and co-contraction of the correct muscle, the correct on set time, to the enhancement of passive or active instability or laxity of the knee joint, to the improvement of the general balance and to the improvement of the malalignment moment of the knee. When the knee joint benefits from strength training exercises remains unclear, even exercise prescription is common intervention for medical’s and physiotherapist’s. According to the literature, Royal Dutch Society for Physical Therapist 2010 advocated specific guidelines for the management of the knee and hip OA. Initial assessment is describing and include: history, observation, physical assessment, data analysis, interventions and measure outcomes. Physical therapy interventions that are suggested are: Therapeutic exercise under observation (Level 1) Education of the patient for auto management (Level 2) Combination of Manual Therapy & Exercise (Level 2) Post - operation therapeutic exercise (Level2) Combination of exercise & bandage of patella, taping (Level 2) Manual therapy and neuromuscular motor control exercises have been established as an important therapeutic approach for OA of the knee. The exact mechanism that manual therapy and neuromuscular motor control exercises influence OA is still unknown. However, it seems that biomechanics & neurophysiological reactions are responsible. The most appropriate are: Inhibits and alter pain Induce controlled inflammatory response for the onset of the healing process Prime the joint and the surrounding muscle for the optimal response in strength exercise programme Alter the acute process of inflammatory Modulate afferents proprioceptive stimulus of the joint structures Improve neuromuscular control and the reaction time Improve articular cartilage metabolism as a result of the increase of IL-10 (chondroprotective cytocin) & biochemical serum COMP (protein that is very important for the apoptosis process). Those biochemical index are increased with exercise. There is currently no evidence to suggest that exercise can also influence structural disease and thus be disease modifying. Neuromuscular motor control exercise’s play an important role to the management of symptoms of OAK and the optimal results are achieve when combined with Manual Therapy."],"dc:identifier":["uoadl:2748104","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2748104"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οστεοαρθρίτιδα γόνατος και ασκήσεις νευρομυϊκής συναρμογής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:09Z"}