{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2750711"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2750711","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση διαφορετικών τύπων προπόνησης στην ικανότητα για άσκηση σε ενήλικες με κυστική ίνωση","abstract":"Η κυστική ίνωση είναι μία γενετική ασθένεια που επηρεάζει κυρίως το αναπνευστικό και το γαστρεντερικό σύστημα. Το πρόγραμμα αναπνευστικής αποκατάστασης έχει πολλαπλά οφέλη για τους ασθενείς με κυστική ίνωση αναφορικά με την ικανότητα για άσκηση, με αναπνευστικές και μυϊκές προσαρμογές, με την ποιότητας ζωής και με την καθημερινή σωματική δραστηριότητα. Μέχρι σήμερα ελάχιστες εργασίες έχουν διερευνήσει την επίδραση της διαλειμματικής προπόνησης στην ικανότητα για άσκηση σε ασθενείς με κυστική ίνωση και καμία που να συγκρίνει διαφορετικούς τύπους προπόνησης (υψηλής εντάσεως διαλειμματική πρόπονηση και προπόνηση υπομέγιστης έντασης σταθερού φορίου). Η παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε με σκοπό να διερευνήσει εάν η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση βελτιώνει εξίσου την ικανότητα για άσκηση συγκριτικά με την προπόνηση υπομέγιστης έντασης σταθερού φορτίου στους ενήλικες με κυστική ίνωση. Συνολικά συμμετείχαν 24 ενήλικες με κυστική ίνωση που κατανεμήθηκαν σε 2 ομάδες: ομάδα Α (διαλειμματικής προπόνησης, n=12) και ομάδα Β (συνεχόμενης προπόνησης, n=12). Στη διαλειμματική προπόνηση η περίοδος άσκησης αντιστοιχούσε στο 100% της μέγιστης ικανότητας έργου για 30'' και ακολουθούσε περίοδος ενεργητικής αποκατάστασης στο 40% της μέγιστης ικανότητας έργου για 30'' συνολικής διάρκειας 30 λεπτών, 3 φορές/εβδομάδα. Η συνεχόμενη προπόνηση αντιστοιχούσε σε ένταση 70% της μέγιστης ικανότητας έργου συνολικά για 30 λεπτά, 3 φορές/εβδομάδα . Επιπλέον και οι δύο ομάδες πραγματοποίησαν κοινή προπόνηση αντιστάσεων 60-70% 1 RM, 3-5 σειρές 10-12 επαναλήψεις για άνω και κάτω άκρα, 3 φορές/εβδομάδα. Η διάρκεια του προγράμματος αναπνευστικής αποκατάστασης διήρκησε 12 εβδομάδες και για τις δύο ομάδες άσκησης. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε εργοσπιρομετρικό έλεγχο, πλήρη αναπνευστικό έλεγχο, αξιολόγηση μυϊκής δύναμης, εξάλεπτη δοκιμασία βάδισης, αξιολόγηση σωματικής σύστασης, αξιολόγηση καθημερινής σωματικής δραστηριότητας και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με ερωτηματολόγια. Οι δύο ομάδες προπόνησης βελτίωσαν εξίσου σημαντικά το κορυφαίο παραγόμενο έργο στο κυκλοεργόμετρο (πριν: 89±18 watt, μετά: 108±19 watt) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 93±15 watt, μετά: 109±18 watt) για την ομάδα της συνεχόμενης προπόνησης. Επιπλέον αυξήθηκε εξίσου σημαντικά η κορυφαία πρόσληψη οξυγόνου (πριν: 24.1±3.8 ml/kg/min, μετά: 26.9±3.9 ml/kg/min) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 23.3±2.6 ml/kg/min, μετά: 25.7±2.9 ml/kg/min) για την ομάδα της συνεχούς προπόνησης. Αναφορικά με την καρδιαγγειακή απόκριση, οι δύο ομάδες άσκησης αύξησαν εξίσου σημαντικά την κορυφαία καρδιακή παροχή. Συγκεκριμένα η καρδιακή παροχή αυξήθηκε (πριν: 9.8±0.8 λίτρα, μετά: 10.4±0.6 λίτρα) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 11.2±0.6λίτρα, μετά: 12.4±1.1 λίτρα) για την ομάδα της συνεχόμενης προπόνησης. Επίσης παρατηρήθηκε πως η ομάδα της διαλειμματικής άσκησης ακούνταν με λιγότερη δύσπνοια και μικρότερο αποκορεσμό της αιμοσφαιρίνης καθ’ όλη την διάρκεια του προγράμματος αποκατάστασης. Συμπερασματικά, η ικανότητα για άσκηση βελτιώθηκε εξίσου σημαντικά και για τις δύο ομάδες άσκησης (διαλειμματική-συνεχόμενη). Τέλος η διαλειμματική άσκηση είναι μία εναλλακτική μορφή άσκησης έξίσου αποτελεσματική με την συνεχόμενη άσκηση, αλλά περισσότερο ανεκτή καθώς δεν επιτρέπει μεγάλη αύξηση στην ένταση της δύσπνοιας και περισσότερο ασφαλής καθώς διατηρεί σε υψηλότερα επίπεδα τον κορεσμό της αιμοσφαιρίνης συγκριτικά με την συνεχόμενη άσκηση σε ενήλικες με κυστική ίνωση.","abstract_html":"Η κυστική ίνωση είναι μία γενετική ασθένεια που επηρεάζει κυρίως το αναπνευστικό και το γαστρεντερικό σύστημα. Το πρόγραμμα αναπνευστικής αποκατάστασης έχει πολλαπλά οφέλη για τους ασθενείς με κυστική ίνωση αναφορικά με την ικανότητα για άσκηση, με αναπνευστικές και μυϊκές προσαρμογές, με την ποιότητας ζωής και με την καθημερινή σωματική δραστηριότητα. Μέχρι σήμερα ελάχιστες εργασίες έχουν διερευνήσει την επίδραση της διαλειμματικής προπόνησης στην ικανότητα για άσκηση σε ασθενείς με κυστική ίνωση και καμία που να συγκρίνει διαφορετικούς τύπους προπόνησης (υψηλής εντάσεως διαλειμματική πρόπονηση και προπόνηση υπομέγιστης έντασης σταθερού φορίου). Η παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε με σκοπό να διερευνήσει εάν η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση βελτιώνει εξίσου την ικανότητα για άσκηση συγκριτικά με την προπόνηση υπομέγιστης έντασης σταθερού φορτίου στους ενήλικες με κυστική ίνωση. Συνολικά συμμετείχαν 24 ενήλικες με κυστική ίνωση που κατανεμήθηκαν σε 2 ομάδες: ομάδα Α (διαλειμματικής προπόνησης, n=12) και ομάδα Β (συνεχόμενης προπόνησης, n=12). Στη διαλειμματική προπόνηση η περίοδος άσκησης αντιστοιχούσε στο 100% της μέγιστης ικανότητας έργου για 30&#x27;&#x27; και ακολουθούσε περίοδος ενεργητικής αποκατάστασης στο 40% της μέγιστης ικανότητας έργου για 30&#x27;&#x27; συνολικής διάρκειας 30 λεπτών, 3 φορές/εβδομάδα. Η συνεχόμενη προπόνηση αντιστοιχούσε σε ένταση 70% της μέγιστης ικανότητας έργου συνολικά για 30 λεπτά, 3 φορές/εβδομάδα . Επιπλέον και οι δύο ομάδες πραγματοποίησαν κοινή προπόνηση αντιστάσεων 60-70% 1 RM, 3-5 σειρές 10-12 επαναλήψεις για άνω και κάτω άκρα, 3 φορές/εβδομάδα. Η διάρκεια του προγράμματος αναπνευστικής αποκατάστασης διήρκησε 12 εβδομάδες και για τις δύο ομάδες άσκησης. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε εργοσπιρομετρικό έλεγχο, πλήρη αναπνευστικό έλεγχο, αξιολόγηση μυϊκής δύναμης, εξάλεπτη δοκιμασία βάδισης, αξιολόγηση σωματικής σύστασης, αξιολόγηση καθημερινής σωματικής δραστηριότητας και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με ερωτηματολόγια. Οι δύο ομάδες προπόνησης βελτίωσαν εξίσου σημαντικά το κορυφαίο παραγόμενο έργο στο κυκλοεργόμετρο (πριν: 89±18 watt, μετά: 108±19 watt) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 93±15 watt, μετά: 109±18 watt) για την ομάδα της συνεχόμενης προπόνησης. Επιπλέον αυξήθηκε εξίσου σημαντικά η κορυφαία πρόσληψη οξυγόνου (πριν: 24.1±3.8 ml/kg/min, μετά: 26.9±3.9 ml/kg/min) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 23.3±2.6 ml/kg/min, μετά: 25.7±2.9 ml/kg/min) για την ομάδα της συνεχούς προπόνησης. Αναφορικά με την καρδιαγγειακή απόκριση, οι δύο ομάδες άσκησης αύξησαν εξίσου σημαντικά την κορυφαία καρδιακή παροχή. Συγκεκριμένα η καρδιακή παροχή αυξήθηκε (πριν: 9.8±0.8 λίτρα, μετά: 10.4±0.6 λίτρα) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 11.2±0.6λίτρα, μετά: 12.4±1.1 λίτρα) για την ομάδα της συνεχόμενης προπόνησης. Επίσης παρατηρήθηκε πως η ομάδα της διαλειμματικής άσκησης ακούνταν με λιγότερη δύσπνοια και μικρότερο αποκορεσμό της αιμοσφαιρίνης καθ’ όλη την διάρκεια του προγράμματος αποκατάστασης. Συμπερασματικά, η ικανότητα για άσκηση βελτιώθηκε εξίσου σημαντικά και για τις δύο ομάδες άσκησης (διαλειμματική-συνεχόμενη). Τέλος η διαλειμματική άσκηση είναι μία εναλλακτική μορφή άσκησης έξίσου αποτελεσματική με την συνεχόμενη άσκηση, αλλά περισσότερο ανεκτή καθώς δεν επιτρέπει μεγάλη αύξηση στην ένταση της δύσπνοιας και περισσότερο ασφαλής καθώς διατηρεί σε υψηλότερα επίπεδα τον κορεσμό της αιμοσφαιρίνης συγκριτικά με την συνεχόμενη άσκηση σε ενήλικες με κυστική ίνωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναστασόπουλος Νικόλαος","Anastasopoulos Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:09Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2750711"],"render_values":[{"text":"uoadl:2750711","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2750711","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2750711","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2750711","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναστασόπουλος Νικόλαος","Anastasopoulos Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2750711","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2750711"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η κυστική ίνωση είναι μία γενετική ασθένεια που επηρεάζει κυρίως το αναπνευστικό και το γαστρεντερικό σύστημα. Το πρόγραμμα αναπνευστικής αποκατάστασης έχει πολλαπλά οφέλη για τους ασθενείς με κυστική ίνωση αναφορικά με την ικανότητα για άσκηση, με αναπνευστικές και μυϊκές προσαρμογές, με την ποιότητας ζωής και με την καθημερινή σωματική δραστηριότητα. Μέχρι σήμερα ελάχιστες εργασίες έχουν διερευνήσει την επίδραση της διαλειμματικής προπόνησης στην ικανότητα για άσκηση σε ασθενείς με κυστική ίνωση και καμία που να συγκρίνει διαφορετικούς τύπους προπόνησης (υψηλής εντάσεως διαλειμματική πρόπονηση και προπόνηση υπομέγιστης έντασης σταθερού φορίου). Η παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε με σκοπό να διερευνήσει εάν η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση βελτιώνει εξίσου την ικανότητα για άσκηση συγκριτικά με την προπόνηση υπομέγιστης έντασης σταθερού φορτίου στους ενήλικες με κυστική ίνωση. Συνολικά συμμετείχαν 24 ενήλικες με κυστική ίνωση που κατανεμήθηκαν σε 2 ομάδες: ομάδα Α (διαλειμματικής προπόνησης, n=12) και ομάδα Β (συνεχόμενης προπόνησης, n=12). Στη διαλειμματική προπόνηση η περίοδος άσκησης αντιστοιχούσε στο 100% της μέγιστης ικανότητας έργου για 30'' και ακολουθούσε περίοδος ενεργητικής αποκατάστασης στο 40% της μέγιστης ικανότητας έργου για 30'' συνολικής διάρκειας 30 λεπτών, 3 φορές/εβδομάδα. Η συνεχόμενη προπόνηση αντιστοιχούσε σε ένταση 70% της μέγιστης ικανότητας έργου συνολικά για 30 λεπτά, 3 φορές/εβδομάδα . Επιπλέον και οι δύο ομάδες πραγματοποίησαν κοινή προπόνηση αντιστάσεων 60-70% 1 RM, 3-5 σειρές 10-12 επαναλήψεις για άνω και κάτω άκρα, 3 φορές/εβδομάδα. Η διάρκεια του προγράμματος αναπνευστικής αποκατάστασης διήρκησε 12 εβδομάδες και για τις δύο ομάδες άσκησης. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε εργοσπιρομετρικό έλεγχο, πλήρη αναπνευστικό έλεγχο, αξιολόγηση μυϊκής δύναμης, εξάλεπτη δοκιμασία βάδισης, αξιολόγηση σωματικής σύστασης, αξιολόγηση καθημερινής σωματικής δραστηριότητας και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με ερωτηματολόγια. Οι δύο ομάδες προπόνησης βελτίωσαν εξίσου σημαντικά το κορυφαίο παραγόμενο έργο στο κυκλοεργόμετρο (πριν: 89±18 watt, μετά: 108±19 watt) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 93±15 watt, μετά: 109±18 watt) για την ομάδα της συνεχόμενης προπόνησης. Επιπλέον αυξήθηκε εξίσου σημαντικά η κορυφαία πρόσληψη οξυγόνου (πριν: 24.1±3.8 ml/kg/min, μετά: 26.9±3.9 ml/kg/min) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 23.3±2.6 ml/kg/min, μετά: 25.7±2.9 ml/kg/min) για την ομάδα της συνεχούς προπόνησης. Αναφορικά με την καρδιαγγειακή απόκριση, οι δύο ομάδες άσκησης αύξησαν εξίσου σημαντικά την κορυφαία καρδιακή παροχή. Συγκεκριμένα η καρδιακή παροχή αυξήθηκε (πριν: 9.8±0.8 λίτρα, μετά: 10.4±0.6 λίτρα) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 11.2±0.6λίτρα, μετά: 12.4±1.1 λίτρα) για την ομάδα της συνεχόμενης προπόνησης. Επίσης παρατηρήθηκε πως η ομάδα της διαλειμματικής άσκησης ακούνταν με λιγότερη δύσπνοια και μικρότερο αποκορεσμό της αιμοσφαιρίνης καθ’ όλη την διάρκεια του προγράμματος αποκατάστασης. Συμπερασματικά, η ικανότητα για άσκηση βελτιώθηκε εξίσου σημαντικά και για τις δύο ομάδες άσκησης (διαλειμματική-συνεχόμενη). Τέλος η διαλειμματική άσκηση είναι μία εναλλακτική μορφή άσκησης έξίσου αποτελεσματική με την συνεχόμενη άσκηση, αλλά περισσότερο ανεκτή καθώς δεν επιτρέπει μεγάλη αύξηση στην ένταση της δύσπνοιας και περισσότερο ασφαλής καθώς διατηρεί σε υψηλότερα επίπεδα τον κορεσμό της αιμοσφαιρίνης συγκριτικά με την συνεχόμενη άσκηση σε ενήλικες με κυστική ίνωση.","Cystic fibrosis is a genetic disease that primarily affects the respiratory and gastrointestinal system. The respiratory rehabilitation program has multiple benefits for patients with cystic fibrosis in terms of exercise capacity, with respiratory and muscle adjustments, with quality of life and daily physical activity. To date, little work has explored the effect of interval training on exercise capacity in patients with cystic fibrosis and none comparing different types of training (high intensity interval training and sub-maximal steady load training). This work was conducted to investigate whether high-intensity interval training equally improves exercise capacity compared to sub-maximal steady load training in adults with cystic fibrosis. A total of 24 cystic fibrosis adults were divided into 2 groups: group A (interval training, n = 12) and group B (continuous training, n = 12). In the interval training the exercise period was 100% of the maximum exercise capacity for 30 '' and was followed by an active rest period of 40% of the maximum exercise capacity for 30'', in total for 30 minutes, 3 times per week. Continuous training corresponded to a 70% intensity of the maximum exercise capacity in total for 30 minutes, 3 times / week. In addition, both groups performed 60-70% of 1 repetition maximum, 3-5 rows of 10-12 repeats for upper and lower limbs, 3 times / week. The duration of the respiratory rehabilitation program lasted 12 weeks for both training groups. All patients underwent cardio-pulmonary exercise test, full respiratory functional test, muscle strength assessment, six-minute walking test, body composition assessment, daily physical activity assessment, and questionnaire quality of life assessment. The two training groups also significantly improved the peak work rate in the cyclometer (pre: 89 ± 18 watts, post: 108 ± 19 watts) for the interval training group and (pre: 93 ± 15 watts, post: 109 ± 18 watts) team of continuous training. In addition, peak oxygen uptake (pre: 24.1 ± 3.8 ml / kg / min, post: 26.9 ± 3.9 ml / kg / min) was also significantly increased for the interval training group and (pre: 23.3 ± 2.6 ml / kg / min, post: 25.7 ± 2.9 ml / kg / min) for the continuous training group. With regard to the cardiovascular response, the two exercise groups have equally increased the peak cardiac output. Specifically, cardiac output increased (pre: 9.8 ± 0.8 liters, post: 10.4 ± 0.6 liters) for the interval training group and (pre: 11.2 ± 0.6 liters, post: 12.4 ± 1.1 liters) for the continuous training group. It was also observed that the group of interval training exercised with less dyspnoea and less desaturation of hemoglobin throughout the rehabilitation program. In conclusion, exercise capacity was equally improved for both exercise groups (interval-continuous). Finally, interval training is an alternative form of exercise that is effective with continuous training but more tolerable as it does not allow for a large increase in dyspnoea and more secure as it keeps saturating hemoglobin at higher levels compared to continuous training in adults with cystic fibrosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση διαφορετικών τύπων προπόνησης στην ικανότητα για άσκηση σε ενήλικες με κυστική ίνωση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναστασόπουλος Νικόλαος","Anastasopoulos Nikolaos"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η κυστική ίνωση είναι μία γενετική ασθένεια που επηρεάζει κυρίως το αναπνευστικό και το γαστρεντερικό σύστημα. Το πρόγραμμα αναπνευστικής αποκατάστασης έχει πολλαπλά οφέλη για τους ασθενείς με κυστική ίνωση αναφορικά με την ικανότητα για άσκηση, με αναπνευστικές και μυϊκές προσαρμογές, με την ποιότητας ζωής και με την καθημερινή σωματική δραστηριότητα. Μέχρι σήμερα ελάχιστες εργασίες έχουν διερευνήσει την επίδραση της διαλειμματικής προπόνησης στην ικανότητα για άσκηση σε ασθενείς με κυστική ίνωση και καμία που να συγκρίνει διαφορετικούς τύπους προπόνησης (υψηλής εντάσεως διαλειμματική πρόπονηση και προπόνηση υπομέγιστης έντασης σταθερού φορίου). Η παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε με σκοπό να διερευνήσει εάν η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση βελτιώνει εξίσου την ικανότητα για άσκηση συγκριτικά με την προπόνηση υπομέγιστης έντασης σταθερού φορτίου στους ενήλικες με κυστική ίνωση. Συνολικά συμμετείχαν 24 ενήλικες με κυστική ίνωση που κατανεμήθηκαν σε 2 ομάδες: ομάδα Α (διαλειμματικής προπόνησης, n=12) και ομάδα Β (συνεχόμενης προπόνησης, n=12). Στη διαλειμματική προπόνηση η περίοδος άσκησης αντιστοιχούσε στο 100% της μέγιστης ικανότητας έργου για 30'' και ακολουθούσε περίοδος ενεργητικής αποκατάστασης στο 40% της μέγιστης ικανότητας έργου για 30'' συνολικής διάρκειας 30 λεπτών, 3 φορές/εβδομάδα. Η συνεχόμενη προπόνηση αντιστοιχούσε σε ένταση 70% της μέγιστης ικανότητας έργου συνολικά για 30 λεπτά, 3 φορές/εβδομάδα . Επιπλέον και οι δύο ομάδες πραγματοποίησαν κοινή προπόνηση αντιστάσεων 60-70% 1 RM, 3-5 σειρές 10-12 επαναλήψεις για άνω και κάτω άκρα, 3 φορές/εβδομάδα. Η διάρκεια του προγράμματος αναπνευστικής αποκατάστασης διήρκησε 12 εβδομάδες και για τις δύο ομάδες άσκησης. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε εργοσπιρομετρικό έλεγχο, πλήρη αναπνευστικό έλεγχο, αξιολόγηση μυϊκής δύναμης, εξάλεπτη δοκιμασία βάδισης, αξιολόγηση σωματικής σύστασης, αξιολόγηση καθημερινής σωματικής δραστηριότητας και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με ερωτηματολόγια. Οι δύο ομάδες προπόνησης βελτίωσαν εξίσου σημαντικά το κορυφαίο παραγόμενο έργο στο κυκλοεργόμετρο (πριν: 89±18 watt, μετά: 108±19 watt) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 93±15 watt, μετά: 109±18 watt) για την ομάδα της συνεχόμενης προπόνησης. Επιπλέον αυξήθηκε εξίσου σημαντικά η κορυφαία πρόσληψη οξυγόνου (πριν: 24.1±3.8 ml/kg/min, μετά: 26.9±3.9 ml/kg/min) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 23.3±2.6 ml/kg/min, μετά: 25.7±2.9 ml/kg/min) για την ομάδα της συνεχούς προπόνησης. Αναφορικά με την καρδιαγγειακή απόκριση, οι δύο ομάδες άσκησης αύξησαν εξίσου σημαντικά την κορυφαία καρδιακή παροχή. Συγκεκριμένα η καρδιακή παροχή αυξήθηκε (πριν: 9.8±0.8 λίτρα, μετά: 10.4±0.6 λίτρα) για την ομάδα της διαλειμματικής προπόνησης και (πριν: 11.2±0.6λίτρα, μετά: 12.4±1.1 λίτρα) για την ομάδα της συνεχόμενης προπόνησης. Επίσης παρατηρήθηκε πως η ομάδα της διαλειμματικής άσκησης ακούνταν με λιγότερη δύσπνοια και μικρότερο αποκορεσμό της αιμοσφαιρίνης καθ’ όλη την διάρκεια του προγράμματος αποκατάστασης. Συμπερασματικά, η ικανότητα για άσκηση βελτιώθηκε εξίσου σημαντικά και για τις δύο ομάδες άσκησης (διαλειμματική-συνεχόμενη). Τέλος η διαλειμματική άσκηση είναι μία εναλλακτική μορφή άσκησης έξίσου αποτελεσματική με την συνεχόμενη άσκηση, αλλά περισσότερο ανεκτή καθώς δεν επιτρέπει μεγάλη αύξηση στην ένταση της δύσπνοιας και περισσότερο ασφαλής καθώς διατηρεί σε υψηλότερα επίπεδα τον κορεσμό της αιμοσφαιρίνης συγκριτικά με την συνεχόμενη άσκηση σε ενήλικες με κυστική ίνωση.","Cystic fibrosis is a genetic disease that primarily affects the respiratory and gastrointestinal system. The respiratory rehabilitation program has multiple benefits for patients with cystic fibrosis in terms of exercise capacity, with respiratory and muscle adjustments, with quality of life and daily physical activity. To date, little work has explored the effect of interval training on exercise capacity in patients with cystic fibrosis and none comparing different types of training (high intensity interval training and sub-maximal steady load training). This work was conducted to investigate whether high-intensity interval training equally improves exercise capacity compared to sub-maximal steady load training in adults with cystic fibrosis. A total of 24 cystic fibrosis adults were divided into 2 groups: group A (interval training, n = 12) and group B (continuous training, n = 12). In the interval training the exercise period was 100% of the maximum exercise capacity for 30 '' and was followed by an active rest period of 40% of the maximum exercise capacity for 30'', in total for 30 minutes, 3 times per week. Continuous training corresponded to a 70% intensity of the maximum exercise capacity in total for 30 minutes, 3 times / week. In addition, both groups performed 60-70% of 1 repetition maximum, 3-5 rows of 10-12 repeats for upper and lower limbs, 3 times / week. The duration of the respiratory rehabilitation program lasted 12 weeks for both training groups. All patients underwent cardio-pulmonary exercise test, full respiratory functional test, muscle strength assessment, six-minute walking test, body composition assessment, daily physical activity assessment, and questionnaire quality of life assessment. The two training groups also significantly improved the peak work rate in the cyclometer (pre: 89 ± 18 watts, post: 108 ± 19 watts) for the interval training group and (pre: 93 ± 15 watts, post: 109 ± 18 watts) team of continuous training. In addition, peak oxygen uptake (pre: 24.1 ± 3.8 ml / kg / min, post: 26.9 ± 3.9 ml / kg / min) was also significantly increased for the interval training group and (pre: 23.3 ± 2.6 ml / kg / min, post: 25.7 ± 2.9 ml / kg / min) for the continuous training group. With regard to the cardiovascular response, the two exercise groups have equally increased the peak cardiac output. Specifically, cardiac output increased (pre: 9.8 ± 0.8 liters, post: 10.4 ± 0.6 liters) for the interval training group and (pre: 11.2 ± 0.6 liters, post: 12.4 ± 1.1 liters) for the continuous training group. It was also observed that the group of interval training exercised with less dyspnoea and less desaturation of hemoglobin throughout the rehabilitation program. In conclusion, exercise capacity was equally improved for both exercise groups (interval-continuous). Finally, interval training is an alternative form of exercise that is effective with continuous training but more tolerable as it does not allow for a large increase in dyspnoea and more secure as it keeps saturating hemoglobin at higher levels compared to continuous training in adults with cystic fibrosis."],"dc:identifier":["uoadl:2750711","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2750711"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Επίδραση διαφορετικών τύπων προπόνησης στην ικανότητα για άσκηση σε ενήλικες με κυστική ίνωση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:09Z"}