{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2750908"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2750908","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τα Δικαστικά Τεκμήρια στην τακτική και στις Ειδικές Διαδικασίες","abstract":"Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διαχρονική ανάλυση και ερμηνεία της έννοιας των δικαστικών τεκμηρίων διαμέσου της θεωρίας και της νομολογίας. Ως δικαστικά τεκμήρια νοούνται τα ανώνυμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία μπορούν να συμβάλουν στην αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά δεν εντάσσονται στις κατηγορίες των επώνυμων αποδεικτικών μέσων. Τέτοια δικαστικά τεκμήρια αποτελούν επί παραδείγματι αφενός καταθέσεις μαρτύρων σε έτερη πολιτική ή ποινική δίκη, πραγματογνωμοσύνη διεξαχθείσα στο πλαίσιο άλλης δίκης, ένορκες βεβαιώσεις που λήφθηκαν σε ανύποπτο χρόνο πριν από τη δίκη ή σε έτερη διαδικασία, αποφάσεις πολιτικών, ποινικών και διοικητικών δικαστηρίων και αφετέρου ανώμοτες μαρτυρίες τρίτων (εκμαρτύρια), όπως είναι επιστολές, δηλώσει και βεβαιώσεις τρίτων, ακόμη και με τον τύπο του άρθρου 8 ν. 1599/1986, εφόσον ωστόσο τα εν θέματι εκμαρτύρια δεν έχουν παραχθεί προς τον σκοπό της χρήσης τους στη συγκεκριμένη δίκη. Η χρήση παθολογικών αποδεικτικών μορφών μπορεί να είναι ανεκτή μόνο εντός σαφώς προκαθορισμένων ερμηνευτικών ορίων. Η τήρηση βασικών αρχών και κανόνων, διά των οποίων παρέχονται οι απαραίτητες εγγυήσεις, μεταξύ άλλων, για την ορθότητα του αποδεικτικού πορίσματος και τη διασφάλιση του δικαιώματος ακροάσεως και ανταποδείξεως των διαδίκων, αποτελεί κορυφαία επιδίωξη της αποδεικτικής διαδικασίας, η οποία δεν μπορεί να θιγεί ακόμα κι όταν ο ίδιος ο νόμος επιτρέπει τη χρήση άτυπων ή ατελών μέσων αποδείξεως. Συνεπώς η ορθή λύση πρέπει να κινηθεί μεταξύ του συγκερασμού των δύο επιμέρους στόχων της αποδεικτικής διαδικασίας: της ανεύρεσης της αλήθειας και της τήρησης των δικονομικών κανόνων. Η ισορροπημένη συνύπαρξη των δύο αυτών στόχων, μέσα σε πλαίσια εκ των προτέρων καθορισμένα και αυστηρά, συνδράμει στη δημιουργία βεβαιότερης δικανικής πεποίθησης και τελικά οδηγεί στην πραγμάτωση της ασφάλειας του δικαίου.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διαχρονική ανάλυση και ερμηνεία της έννοιας των δικαστικών τεκμηρίων διαμέσου της θεωρίας και της νομολογίας. Ως δικαστικά τεκμήρια νοούνται τα ανώνυμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία μπορούν να συμβάλουν στην αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά δεν εντάσσονται στις κατηγορίες των επώνυμων αποδεικτικών μέσων. Τέτοια δικαστικά τεκμήρια αποτελούν επί παραδείγματι αφενός καταθέσεις μαρτύρων σε έτερη πολιτική ή ποινική δίκη, πραγματογνωμοσύνη διεξαχθείσα στο πλαίσιο άλλης δίκης, ένορκες βεβαιώσεις που λήφθηκαν σε ανύποπτο χρόνο πριν από τη δίκη ή σε έτερη διαδικασία, αποφάσεις πολιτικών, ποινικών και διοικητικών δικαστηρίων και αφετέρου ανώμοτες μαρτυρίες τρίτων (εκμαρτύρια), όπως είναι επιστολές, δηλώσει και βεβαιώσεις τρίτων, ακόμη και με τον τύπο του άρθρου 8 ν. 1599/1986, εφόσον ωστόσο τα εν θέματι εκμαρτύρια δεν έχουν παραχθεί προς τον σκοπό της χρήσης τους στη συγκεκριμένη δίκη. Η χρήση παθολογικών αποδεικτικών μορφών μπορεί να είναι ανεκτή μόνο εντός σαφώς προκαθορισμένων ερμηνευτικών ορίων. Η τήρηση βασικών αρχών και κανόνων, διά των οποίων παρέχονται οι απαραίτητες εγγυήσεις, μεταξύ άλλων, για την ορθότητα του αποδεικτικού πορίσματος και τη διασφάλιση του δικαιώματος ακροάσεως και ανταποδείξεως των διαδίκων, αποτελεί κορυφαία επιδίωξη της αποδεικτικής διαδικασίας, η οποία δεν μπορεί να θιγεί ακόμα κι όταν ο ίδιος ο νόμος επιτρέπει τη χρήση άτυπων ή ατελών μέσων αποδείξεως. Συνεπώς η ορθή λύση πρέπει να κινηθεί μεταξύ του συγκερασμού των δύο επιμέρους στόχων της αποδεικτικής διαδικασίας: της ανεύρεσης της αλήθειας και της τήρησης των δικονομικών κανόνων. Η ισορροπημένη συνύπαρξη των δύο αυτών στόχων, μέσα σε πλαίσια εκ των προτέρων καθορισμένα και αυστηρά, συνδράμει στη δημιουργία βεβαιότερης δικανικής πεποίθησης και τελικά οδηγεί στην πραγμάτωση της ασφάλειας του δικαίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσάκαλου Μαρία","Tsakalou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:12Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2750908"],"render_values":[{"text":"uoadl:2750908","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2750908","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2750908","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2750908","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσάκαλου Μαρία","Tsakalou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2750908","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2750908"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διαχρονική ανάλυση και ερμηνεία της έννοιας των δικαστικών τεκμηρίων διαμέσου της θεωρίας και της νομολογίας. Ως δικαστικά τεκμήρια νοούνται τα ανώνυμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία μπορούν να συμβάλουν στην αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά δεν εντάσσονται στις κατηγορίες των επώνυμων αποδεικτικών μέσων. Τέτοια δικαστικά τεκμήρια αποτελούν επί παραδείγματι αφενός καταθέσεις μαρτύρων σε έτερη πολιτική ή ποινική δίκη, πραγματογνωμοσύνη διεξαχθείσα στο πλαίσιο άλλης δίκης, ένορκες βεβαιώσεις που λήφθηκαν σε ανύποπτο χρόνο πριν από τη δίκη ή σε έτερη διαδικασία, αποφάσεις πολιτικών, ποινικών και διοικητικών δικαστηρίων και αφετέρου ανώμοτες μαρτυρίες τρίτων (εκμαρτύρια), όπως είναι επιστολές, δηλώσει και βεβαιώσεις τρίτων, ακόμη και με τον τύπο του άρθρου 8 ν. 1599/1986, εφόσον ωστόσο τα εν θέματι εκμαρτύρια δεν έχουν παραχθεί προς τον σκοπό της χρήσης τους στη συγκεκριμένη δίκη. Η χρήση παθολογικών αποδεικτικών μορφών μπορεί να είναι ανεκτή μόνο εντός σαφώς προκαθορισμένων ερμηνευτικών ορίων. Η τήρηση βασικών αρχών και κανόνων, διά των οποίων παρέχονται οι απαραίτητες εγγυήσεις, μεταξύ άλλων, για την ορθότητα του αποδεικτικού πορίσματος και τη διασφάλιση του δικαιώματος ακροάσεως και ανταποδείξεως των διαδίκων, αποτελεί κορυφαία επιδίωξη της αποδεικτικής διαδικασίας, η οποία δεν μπορεί να θιγεί ακόμα κι όταν ο ίδιος ο νόμος επιτρέπει τη χρήση άτυπων ή ατελών μέσων αποδείξεως. Συνεπώς η ορθή λύση πρέπει να κινηθεί μεταξύ του συγκερασμού των δύο επιμέρους στόχων της αποδεικτικής διαδικασίας: της ανεύρεσης της αλήθειας και της τήρησης των δικονομικών κανόνων. Η ισορροπημένη συνύπαρξη των δύο αυτών στόχων, μέσα σε πλαίσια εκ των προτέρων καθορισμένα και αυστηρά, συνδράμει στη δημιουργία βεβαιότερης δικανικής πεποίθησης και τελικά οδηγεί στην πραγμάτωση της ασφάλειας του δικαίου.","The purpose of this paper is to analyze and interpret the concept of judicial evidence over time through theory and case law. Judicial evidence means anonymous evidence, which can help in revealing the truth but does not fit into the categories of branded evidence. Such judicial evidence is, for example, evidence of witnesses in another political or criminal proceedings, an expert's report carried out in another trial, affidavits taken at an indefinite time before the trial or in another procedure, decisions of civil, criminal and administrative courts and, on the other hand, third parties, such as letters, statements and third party testimonials, even in the form of Article 8 of Law 1599/1986, provided however that the judicial evidence in question has not been produced for the purpose of use them in this trial. The use of pathological evidence forms can be tolerated only within well-defined interpretation limits. The observance of basic principles and rules, which provide the necessary safeguards, inter alia, for the correctness of the evidence and the right to be heard and the parties to be heard, is the overriding aim of the evidentiary procedure, which can not even be prejudiced when the law itself permits the use of informal or incomplete means of proof. The right solution must therefore be between reconciling the two objectives of the evidence-based process: finding the truth and adhering to procedural rules. The balanced coexistence of these two objectives, within predefined and rigorous frameworks, helps to create a more secure forensic conviction and ultimately leads to the achievement of legal certainty."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τα Δικαστικά Τεκμήρια στην τακτική και στις Ειδικές Διαδικασίες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσάκαλου Μαρία","Tsakalou Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διαχρονική ανάλυση και ερμηνεία της έννοιας των δικαστικών τεκμηρίων διαμέσου της θεωρίας και της νομολογίας. Ως δικαστικά τεκμήρια νοούνται τα ανώνυμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία μπορούν να συμβάλουν στην αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά δεν εντάσσονται στις κατηγορίες των επώνυμων αποδεικτικών μέσων. Τέτοια δικαστικά τεκμήρια αποτελούν επί παραδείγματι αφενός καταθέσεις μαρτύρων σε έτερη πολιτική ή ποινική δίκη, πραγματογνωμοσύνη διεξαχθείσα στο πλαίσιο άλλης δίκης, ένορκες βεβαιώσεις που λήφθηκαν σε ανύποπτο χρόνο πριν από τη δίκη ή σε έτερη διαδικασία, αποφάσεις πολιτικών, ποινικών και διοικητικών δικαστηρίων και αφετέρου ανώμοτες μαρτυρίες τρίτων (εκμαρτύρια), όπως είναι επιστολές, δηλώσει και βεβαιώσεις τρίτων, ακόμη και με τον τύπο του άρθρου 8 ν. 1599/1986, εφόσον ωστόσο τα εν θέματι εκμαρτύρια δεν έχουν παραχθεί προς τον σκοπό της χρήσης τους στη συγκεκριμένη δίκη. Η χρήση παθολογικών αποδεικτικών μορφών μπορεί να είναι ανεκτή μόνο εντός σαφώς προκαθορισμένων ερμηνευτικών ορίων. Η τήρηση βασικών αρχών και κανόνων, διά των οποίων παρέχονται οι απαραίτητες εγγυήσεις, μεταξύ άλλων, για την ορθότητα του αποδεικτικού πορίσματος και τη διασφάλιση του δικαιώματος ακροάσεως και ανταποδείξεως των διαδίκων, αποτελεί κορυφαία επιδίωξη της αποδεικτικής διαδικασίας, η οποία δεν μπορεί να θιγεί ακόμα κι όταν ο ίδιος ο νόμος επιτρέπει τη χρήση άτυπων ή ατελών μέσων αποδείξεως. Συνεπώς η ορθή λύση πρέπει να κινηθεί μεταξύ του συγκερασμού των δύο επιμέρους στόχων της αποδεικτικής διαδικασίας: της ανεύρεσης της αλήθειας και της τήρησης των δικονομικών κανόνων. Η ισορροπημένη συνύπαρξη των δύο αυτών στόχων, μέσα σε πλαίσια εκ των προτέρων καθορισμένα και αυστηρά, συνδράμει στη δημιουργία βεβαιότερης δικανικής πεποίθησης και τελικά οδηγεί στην πραγμάτωση της ασφάλειας του δικαίου.","The purpose of this paper is to analyze and interpret the concept of judicial evidence over time through theory and case law. Judicial evidence means anonymous evidence, which can help in revealing the truth but does not fit into the categories of branded evidence. Such judicial evidence is, for example, evidence of witnesses in another political or criminal proceedings, an expert's report carried out in another trial, affidavits taken at an indefinite time before the trial or in another procedure, decisions of civil, criminal and administrative courts and, on the other hand, third parties, such as letters, statements and third party testimonials, even in the form of Article 8 of Law 1599/1986, provided however that the judicial evidence in question has not been produced for the purpose of use them in this trial. The use of pathological evidence forms can be tolerated only within well-defined interpretation limits. The observance of basic principles and rules, which provide the necessary safeguards, inter alia, for the correctness of the evidence and the right to be heard and the parties to be heard, is the overriding aim of the evidentiary procedure, which can not even be prejudiced when the law itself permits the use of informal or incomplete means of proof. The right solution must therefore be between reconciling the two objectives of the evidence-based process: finding the truth and adhering to procedural rules. The balanced coexistence of these two objectives, within predefined and rigorous frameworks, helps to create a more secure forensic conviction and ultimately leads to the achievement of legal certainty."],"dc:identifier":["uoadl:2750908","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2750908"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Τα Δικαστικά Τεκμήρια στην τακτική και στις Ειδικές Διαδικασίες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:12Z"}