{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2751098"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2751098","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η προσφυγική κρίση στην Ελλάδα την περίοδο 2014-2016, η διαχείριση των ασυνόδευτων ανηλίκων","abstract":"Η κρίση στη Συρία, απέκτησε από το 2012 κλιμακούμενη περιφερειακή διάσταση με διεθνείς απολήξεις, καθώς έχουν εμπλακεί ενεργά πλείστοι άλλοι δρώντες, όπως κράτη και οργανώσεις της περιοχής αλλά και εκτός αυτής. Συγκεκριμένα, από τη μία πλευρά είναι το Ιράν, η λιβανική σιιτική οργάνωση Χεζμπολά, το Ιράκ και η Ρωσία, υποστηρικτές τού καθεστώτος Άσαντ και από την άλλη η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Κατάρ, τα ΗΑΕ, η ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, υποστηρικτές των σουνιτικών εξτρεμιστικών και κοσμικών αντικαθεστωτικών ομάδων, δίνοντας στη σύγκρουση χαρακτήρα πολέμου δι' αντιπροσώπων. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης στη Συρία είναι η δημιουργία μίας από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο. Οι βίαιες συγκρούσεις που προκάλεσαν το θάνατο σε χιλιάδες ανθρώπους με μηδενικές πιθανότητες επιβίωσης στις περιοχές που βομβαρδίζονταν, η οικονομική κατάρρευση και κατ’ επέκταση η κατάρρευση του κοινωνικού ιστού της χώρας, είχε ως αποτέλεσμα να απομακρυνθούν από τις εστίες τους εντός της χώρας περίπου 7,6 εκατομμύρια άνθρωποι και παράλληλα τη δημιουργία ενός τεράστιου προσφυγικού ρεύματος με περίπου 4,8 εκατομμύρια εγγεγραμμένους πρόσφυγες μέχρι τον Ιούνιο του 2016. Ένα μεγάλο μέρος των εν λόγω προσφυγικών ροών κατευθύνονταν προς την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, από τα παράλια της Τουρκίας μέσω της θαλάσσιας οδού της Μεσογείου με πύλη εισόδου την Ελλάδα. Η Ελλάδα την τριετία 2014-2016, δέχτηκε ένα τεράστιο κύμα προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών από τη θαλάσσια οδό της Μεσογείου, το οποίο ήταν περίπου 1.071.211 άνθρωποι, σημειώνοντας την μεγαλύτερη διέλευση το 2015 με περίπου 856.723 πρόσφυγες και μετανάστες. Η διέλευση των προσφύγων και μεταναστών γινόταν από τη νησιωτική Ελλάδα στο λιμάνι του Πειραιά και στη συνέχεια μέσω της ηπειρωτικής Ελλάδας και Ειδομένης στην Ευρώπη. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν πολλά παιδιά και πολλά ασυνόδευτα παιδιά. Τα καταγεγραμμένα από τις ελληνικές αρχές ασυνόδευτα παιδιά για την ίδια τριετία ήταν 9.790. Οι αγνοούμενοι και νεκροί την ίδια χρονική περίοδο στη Μεσόγειο ήταν περίπου 12.293. Το Μάρτιο του 2016 έκλεισαν τα σύνορα με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα περισσότεροι από 57.000 άνθρωποι. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την διαχείριση των προσφυγικών – μεταναστευτικών ροών την περίοδο 2014-2016, ως αποτέλεσμα της ανθρωπιστικής κρίσης στη Συρία, από την Ελλάδα, και επικεντρώνεται περεταίρω στη διαχείριση των ασυνόδευτων ανηλίκων. Το πρόβλημα των προσφύγων – μεταναστών είναι διαρκές και διαχρονικό, αλλά με την ένταση που παρουσιάστηκε την εν λόγω περίοδο είναι πρωτόγνωρο και σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση της Ελλάδας δημιουργεί τεράστια διαχειριστικά αλλά και οικονομικά προβλήματα στην αντιμετώπισή του. Στη διαχείριση του προσφυγικού – μεταναστευτικού εν γένει διερευνήθηκαν και παρουσιάστηκαν ζητήματα για το ρόλο των εμπλεκόμενων φορέων, το συντονισμό αυτών αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης του όλου προβλήματος από τη συντεταγμένη πολιτεία. Η παρουσίαση της Διεθνούς, Κοινοτικής και Εθνικής νομοθεσίας, με έμφαση στα άρθρα που αφορούν στα ασυνόδευτα παιδιά, ανέδειξε κενά και παραλήψεις σε σχέση με την αντιμετώπισή τους από τις ελληνικές αρχές. Κενά και Παραλήψεις στη διαχείριση και στις αποφάσεις που πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, όπως κατ’ αρχήν προβλέπεται στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (ΔΣΔΠ), καθώς επίσης στην κοινοτική και εθνική νομοθεσία και καθορίζεται στις Κατευθυντήριες Οδηγίες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η διαχείριση και αντιμετώπιση των ασυνόδευτων παιδιών ξεκινάει από τη στιγμή που εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια με την υποδοχή τους αρχικά από τα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης, από τα κέντρα κράτησης και την προσωρινή παραμονή τους είτε σε αυτούς τους χώρους είτε σε προσωρινούς χώρους φιλοξενίας, μέχρι τη μεταφορά τους σε δομές φιλοξενίας. Διερευνήθηκαν οι συνθήκες που επικρατούν σε αυτούς τους χώρους και ο τρόπος αντιμετώπισης των παιδιών, με στοιχεία που αντλήθηκαν από πορίσματα των επιτόπιων ερευνών που πραγματοποίησαν οι εμπλεκόμενοι φορείς και οι ΜΚΟ, που συμβάλουν στην διαχείριση και αντιμετώπιση του εν λόγω προβλήματος. Έγινε αντιπαραβολή των στοιχείων που αντλήθηκαν από τις εν λόγω έρευνες σε σχέση με τα προβλεπόμενα από το νομοθετικό πλαίσιο και παρουσιάστηκαν τα κακώς κείμενα. Περαιτέρω διερευνήθηκε η διαθεσιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης σε δομές φιλοξενίας καθώς και οι παρεχόμενες υπηρεσίες από αυτές, το θέμα της ανηλικότητας (των διαδικασιών εκείνων που πιστοποιούν την ηλικία τους), ο θεσμός της επιτροπείας, η δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη. Τέλος θίχτηκε το θέμα της οικογενειακής επανένωσης και του επαναπατρισμού. Η παρούσα εργασία κατέληξε σε σημαντικές παρατηρήσεις που επιδέχονται άμεσων παρεμβάσεων. Σε σχέση με την επιλογή του χώρου και τη δημιουργία καταυλισμών για την προσωρινή φιλοξενία των προσφύγων, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα εκδήλωσης γεωδυναμικών και ατμοσφαιρικών κινδύνων (π.χ. κατολισθητικά φαινόμενα, αστάθεια μαζών κλπ.), η απόκριση του εδάφους σε σχέση με τις εγκαταστάσεις που πρόκειται να δημιουργηθούν σε αυτόν και η σωστή χωροθέτηση των εγκαταστάσεων με κριτήριο τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα φιλοξενήσουν και την εξυπηρέτηση των αναγκών τους. Η δια ζώσης και καθημερινή παρουσία της ελληνικής πολιτείας είναι απαραίτητη στους χώρους αυτούς μέσω του στελεχιακού της δυναμικού, με σκοπό την οργάνωση, τον συντονισμό και των έλεγχο των εμπλεκόμενων (π.χ. φορείς, εθελοντικές οργανώσεις κλπ.) στη λειτουργία του καταυλισμού. Για τη σωστή αντιμετώπιση των ανηλίκων είναι σημαντική η ρύθμιση του κενού που υπάρχει στην εφαρμογή της έννοιας του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, με τη δημιουργία ενός δεσμευτικού πρωτοκόλλου που θα ρυθμίζει ζητήματα ορθής αντιμετώπισης των παιδιών έτσι ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα εξευτελιστικής και ταπεινωτικής αντιμετώπισής τους. Απαραίτητη επίσης είναι η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση του στελεχιακού δυναμικού που ασχολείται με τα παιδιά. Περαιτέρω είναι σημαντικής και άμεσης προτεραιότητας η εξασφάλιση δομών φιλοξενίας για τους ασυνόδευτους ανήλικους τόσο για την ασφάλειά τους όσο και για την ομαλή ανάπτυξή τους. Άμεσης επίλυσης χρειάζονται ζητήματα που αφορούν στο θέμα της ανηλικότητας, όπου η αντιμετώπισή της πρέπει να γίνεται μέσω μιας διεπιστημονικής μεθοδολογικής προσέγγισης, αφού προηγουμένως εξαντληθούν όλες οι πιθανότητες απόδειξης της ηλικίας μέσω διοικητικών εγγράφων. Άμεσης επίσης προτεραιότητας είναι η κάλυψη των κενών στο θεσμό της επιτροπείας έτσι ώστε να μπορούν να επιλύονται προς το συμφέρον του παιδιού θέματα που έχουν σχέση με την εκπαίδευση, την υγεία, την οικογενειακή επανένωση κλπ.. Περαιτέρω είναι σημαντικό να μειωθούν και να βελτιωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες ώστε να ανταποκρίνονται άμεσα οι εμπλεκόμενοι φορείς στην επίλυση ζητημάτων που έχουν σχέση με την τοποθέτηση των παιδιών στις δομές φιλοξενίας, με την οικογενειακή επανένωση κλπ.. Τέλος το κενό της διερμηνείας πρέπει να καλυφθεί καθώς θα λύσει προβλήματα κακής επικοινωνίας που έχουν ως αποτέλεσμα την κακή διαχείριση.","abstract_html":"Η κρίση στη Συρία, απέκτησε από το 2012 κλιμακούμενη περιφερειακή διάσταση με διεθνείς απολήξεις, καθώς έχουν εμπλακεί ενεργά πλείστοι άλλοι δρώντες, όπως κράτη και οργανώσεις της περιοχής αλλά και εκτός αυτής. Συγκεκριμένα, από τη μία πλευρά είναι το Ιράν, η λιβανική σιιτική οργάνωση Χεζμπολά, το Ιράκ και η Ρωσία, υποστηρικτές τού καθεστώτος Άσαντ και από την άλλη η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Κατάρ, τα ΗΑΕ, η ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, υποστηρικτές των σουνιτικών εξτρεμιστικών και κοσμικών αντικαθεστωτικών ομάδων, δίνοντας στη σύγκρουση χαρακτήρα πολέμου δι&#x27; αντιπροσώπων. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης στη Συρία είναι η δημιουργία μίας από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο. Οι βίαιες συγκρούσεις που προκάλεσαν το θάνατο σε χιλιάδες ανθρώπους με μηδενικές πιθανότητες επιβίωσης στις περιοχές που βομβαρδίζονταν, η οικονομική κατάρρευση και κατ’ επέκταση η κατάρρευση του κοινωνικού ιστού της χώρας, είχε ως αποτέλεσμα να απομακρυνθούν από τις εστίες τους εντός της χώρας περίπου 7,6 εκατομμύρια άνθρωποι και παράλληλα τη δημιουργία ενός τεράστιου προσφυγικού ρεύματος με περίπου 4,8 εκατομμύρια εγγεγραμμένους πρόσφυγες μέχρι τον Ιούνιο του 2016. Ένα μεγάλο μέρος των εν λόγω προσφυγικών ροών κατευθύνονταν προς την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, από τα παράλια της Τουρκίας μέσω της θαλάσσιας οδού της Μεσογείου με πύλη εισόδου την Ελλάδα. Η Ελλάδα την τριετία 2014-2016, δέχτηκε ένα τεράστιο κύμα προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών από τη θαλάσσια οδό της Μεσογείου, το οποίο ήταν περίπου 1.071.211 άνθρωποι, σημειώνοντας την μεγαλύτερη διέλευση το 2015 με περίπου 856.723 πρόσφυγες και μετανάστες. Η διέλευση των προσφύγων και μεταναστών γινόταν από τη νησιωτική Ελλάδα στο λιμάνι του Πειραιά και στη συνέχεια μέσω της ηπειρωτικής Ελλάδας και Ειδομένης στην Ευρώπη. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν πολλά παιδιά και πολλά ασυνόδευτα παιδιά. Τα καταγεγραμμένα από τις ελληνικές αρχές ασυνόδευτα παιδιά για την ίδια τριετία ήταν 9.790. Οι αγνοούμενοι και νεκροί την ίδια χρονική περίοδο στη Μεσόγειο ήταν περίπου 12.293. Το Μάρτιο του 2016 έκλεισαν τα σύνορα με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα περισσότεροι από 57.000 άνθρωποι. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την διαχείριση των προσφυγικών – μεταναστευτικών ροών την περίοδο 2014-2016, ως αποτέλεσμα της ανθρωπιστικής κρίσης στη Συρία, από την Ελλάδα, και επικεντρώνεται περεταίρω στη διαχείριση των ασυνόδευτων ανηλίκων. Το πρόβλημα των προσφύγων – μεταναστών είναι διαρκές και διαχρονικό, αλλά με την ένταση που παρουσιάστηκε την εν λόγω περίοδο είναι πρωτόγνωρο και σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση της Ελλάδας δημιουργεί τεράστια διαχειριστικά αλλά και οικονομικά προβλήματα στην αντιμετώπισή του. Στη διαχείριση του προσφυγικού – μεταναστευτικού εν γένει διερευνήθηκαν και παρουσιάστηκαν ζητήματα για το ρόλο των εμπλεκόμενων φορέων, το συντονισμό αυτών αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης του όλου προβλήματος από τη συντεταγμένη πολιτεία. Η παρουσίαση της Διεθνούς, Κοινοτικής και Εθνικής νομοθεσίας, με έμφαση στα άρθρα που αφορούν στα ασυνόδευτα παιδιά, ανέδειξε κενά και παραλήψεις σε σχέση με την αντιμετώπισή τους από τις ελληνικές αρχές. Κενά και Παραλήψεις στη διαχείριση και στις αποφάσεις που πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, όπως κατ’ αρχήν προβλέπεται στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (ΔΣΔΠ), καθώς επίσης στην κοινοτική και εθνική νομοθεσία και καθορίζεται στις Κατευθυντήριες Οδηγίες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η διαχείριση και αντιμετώπιση των ασυνόδευτων παιδιών ξεκινάει από τη στιγμή που εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια με την υποδοχή τους αρχικά από τα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης, από τα κέντρα κράτησης και την προσωρινή παραμονή τους είτε σε αυτούς τους χώρους είτε σε προσωρινούς χώρους φιλοξενίας, μέχρι τη μεταφορά τους σε δομές φιλοξενίας. Διερευνήθηκαν οι συνθήκες που επικρατούν σε αυτούς τους χώρους και ο τρόπος αντιμετώπισης των παιδιών, με στοιχεία που αντλήθηκαν από πορίσματα των επιτόπιων ερευνών που πραγματοποίησαν οι εμπλεκόμενοι φορείς και οι ΜΚΟ, που συμβάλουν στην διαχείριση και αντιμετώπιση του εν λόγω προβλήματος. Έγινε αντιπαραβολή των στοιχείων που αντλήθηκαν από τις εν λόγω έρευνες σε σχέση με τα προβλεπόμενα από το νομοθετικό πλαίσιο και παρουσιάστηκαν τα κακώς κείμενα. Περαιτέρω διερευνήθηκε η διαθεσιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης σε δομές φιλοξενίας καθώς και οι παρεχόμενες υπηρεσίες από αυτές, το θέμα της ανηλικότητας (των διαδικασιών εκείνων που πιστοποιούν την ηλικία τους), ο θεσμός της επιτροπείας, η δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη. Τέλος θίχτηκε το θέμα της οικογενειακής επανένωσης και του επαναπατρισμού. Η παρούσα εργασία κατέληξε σε σημαντικές παρατηρήσεις που επιδέχονται άμεσων παρεμβάσεων. Σε σχέση με την επιλογή του χώρου και τη δημιουργία καταυλισμών για την προσωρινή φιλοξενία των προσφύγων, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα εκδήλωσης γεωδυναμικών και ατμοσφαιρικών κινδύνων (π.χ. κατολισθητικά φαινόμενα, αστάθεια μαζών κλπ.), η απόκριση του εδάφους σε σχέση με τις εγκαταστάσεις που πρόκειται να δημιουργηθούν σε αυτόν και η σωστή χωροθέτηση των εγκαταστάσεων με κριτήριο τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα φιλοξενήσουν και την εξυπηρέτηση των αναγκών τους. Η δια ζώσης και καθημερινή παρουσία της ελληνικής πολιτείας είναι απαραίτητη στους χώρους αυτούς μέσω του στελεχιακού της δυναμικού, με σκοπό την οργάνωση, τον συντονισμό και των έλεγχο των εμπλεκόμενων (π.χ. φορείς, εθελοντικές οργανώσεις κλπ.) στη λειτουργία του καταυλισμού. Για τη σωστή αντιμετώπιση των ανηλίκων είναι σημαντική η ρύθμιση του κενού που υπάρχει στην εφαρμογή της έννοιας του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, με τη δημιουργία ενός δεσμευτικού πρωτοκόλλου που θα ρυθμίζει ζητήματα ορθής αντιμετώπισης των παιδιών έτσι ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα εξευτελιστικής και ταπεινωτικής αντιμετώπισής τους. Απαραίτητη επίσης είναι η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση του στελεχιακού δυναμικού που ασχολείται με τα παιδιά. Περαιτέρω είναι σημαντικής και άμεσης προτεραιότητας η εξασφάλιση δομών φιλοξενίας για τους ασυνόδευτους ανήλικους τόσο για την ασφάλειά τους όσο και για την ομαλή ανάπτυξή τους. Άμεσης επίλυσης χρειάζονται ζητήματα που αφορούν στο θέμα της ανηλικότητας, όπου η αντιμετώπισή της πρέπει να γίνεται μέσω μιας διεπιστημονικής μεθοδολογικής προσέγγισης, αφού προηγουμένως εξαντληθούν όλες οι πιθανότητες απόδειξης της ηλικίας μέσω διοικητικών εγγράφων. Άμεσης επίσης προτεραιότητας είναι η κάλυψη των κενών στο θεσμό της επιτροπείας έτσι ώστε να μπορούν να επιλύονται προς το συμφέρον του παιδιού θέματα που έχουν σχέση με την εκπαίδευση, την υγεία, την οικογενειακή επανένωση κλπ.. Περαιτέρω είναι σημαντικό να μειωθούν και να βελτιωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες ώστε να ανταποκρίνονται άμεσα οι εμπλεκόμενοι φορείς στην επίλυση ζητημάτων που έχουν σχέση με την τοποθέτηση των παιδιών στις δομές φιλοξενίας, με την οικογενειακή επανένωση κλπ.. Τέλος το κενό της διερμηνείας πρέπει να καλυφθεί καθώς θα λύσει προβλήματα κακής επικοινωνίας που έχουν ως αποτέλεσμα την κακή διαχείριση.","abstract_has_math":false,"creators":["Σμπόνια Σταματία Ελένη","Smponia Stamatia Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2751098"],"render_values":[{"text":"uoadl:2751098","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2751098","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2751098","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2751098","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σμπόνια Σταματία Ελένη","Smponia Stamatia Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2751098","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2751098"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η κρίση στη Συρία, απέκτησε από το 2012 κλιμακούμενη περιφερειακή διάσταση με διεθνείς απολήξεις, καθώς έχουν εμπλακεί ενεργά πλείστοι άλλοι δρώντες, όπως κράτη και οργανώσεις της περιοχής αλλά και εκτός αυτής. Συγκεκριμένα, από τη μία πλευρά είναι το Ιράν, η λιβανική σιιτική οργάνωση Χεζμπολά, το Ιράκ και η Ρωσία, υποστηρικτές τού καθεστώτος Άσαντ και από την άλλη η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Κατάρ, τα ΗΑΕ, η ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, υποστηρικτές των σουνιτικών εξτρεμιστικών και κοσμικών αντικαθεστωτικών ομάδων, δίνοντας στη σύγκρουση χαρακτήρα πολέμου δι' αντιπροσώπων. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης στη Συρία είναι η δημιουργία μίας από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο. Οι βίαιες συγκρούσεις που προκάλεσαν το θάνατο σε χιλιάδες ανθρώπους με μηδενικές πιθανότητες επιβίωσης στις περιοχές που βομβαρδίζονταν, η οικονομική κατάρρευση και κατ’ επέκταση η κατάρρευση του κοινωνικού ιστού της χώρας, είχε ως αποτέλεσμα να απομακρυνθούν από τις εστίες τους εντός της χώρας περίπου 7,6 εκατομμύρια άνθρωποι και παράλληλα τη δημιουργία ενός τεράστιου προσφυγικού ρεύματος με περίπου 4,8 εκατομμύρια εγγεγραμμένους πρόσφυγες μέχρι τον Ιούνιο του 2016. Ένα μεγάλο μέρος των εν λόγω προσφυγικών ροών κατευθύνονταν προς την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, από τα παράλια της Τουρκίας μέσω της θαλάσσιας οδού της Μεσογείου με πύλη εισόδου την Ελλάδα. Η Ελλάδα την τριετία 2014-2016, δέχτηκε ένα τεράστιο κύμα προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών από τη θαλάσσια οδό της Μεσογείου, το οποίο ήταν περίπου 1.071.211 άνθρωποι, σημειώνοντας την μεγαλύτερη διέλευση το 2015 με περίπου 856.723 πρόσφυγες και μετανάστες. Η διέλευση των προσφύγων και μεταναστών γινόταν από τη νησιωτική Ελλάδα στο λιμάνι του Πειραιά και στη συνέχεια μέσω της ηπειρωτικής Ελλάδας και Ειδομένης στην Ευρώπη. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν πολλά παιδιά και πολλά ασυνόδευτα παιδιά. Τα καταγεγραμμένα από τις ελληνικές αρχές ασυνόδευτα παιδιά για την ίδια τριετία ήταν 9.790. Οι αγνοούμενοι και νεκροί την ίδια χρονική περίοδο στη Μεσόγειο ήταν περίπου 12.293. Το Μάρτιο του 2016 έκλεισαν τα σύνορα με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα περισσότεροι από 57.000 άνθρωποι. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την διαχείριση των προσφυγικών – μεταναστευτικών ροών την περίοδο 2014-2016, ως αποτέλεσμα της ανθρωπιστικής κρίσης στη Συρία, από την Ελλάδα, και επικεντρώνεται περεταίρω στη διαχείριση των ασυνόδευτων ανηλίκων. Το πρόβλημα των προσφύγων – μεταναστών είναι διαρκές και διαχρονικό, αλλά με την ένταση που παρουσιάστηκε την εν λόγω περίοδο είναι πρωτόγνωρο και σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση της Ελλάδας δημιουργεί τεράστια διαχειριστικά αλλά και οικονομικά προβλήματα στην αντιμετώπισή του. Στη διαχείριση του προσφυγικού – μεταναστευτικού εν γένει διερευνήθηκαν και παρουσιάστηκαν ζητήματα για το ρόλο των εμπλεκόμενων φορέων, το συντονισμό αυτών αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης του όλου προβλήματος από τη συντεταγμένη πολιτεία. Η παρουσίαση της Διεθνούς, Κοινοτικής και Εθνικής νομοθεσίας, με έμφαση στα άρθρα που αφορούν στα ασυνόδευτα παιδιά, ανέδειξε κενά και παραλήψεις σε σχέση με την αντιμετώπισή τους από τις ελληνικές αρχές. Κενά και Παραλήψεις στη διαχείριση και στις αποφάσεις που πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, όπως κατ’ αρχήν προβλέπεται στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (ΔΣΔΠ), καθώς επίσης στην κοινοτική και εθνική νομοθεσία και καθορίζεται στις Κατευθυντήριες Οδηγίες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η διαχείριση και αντιμετώπιση των ασυνόδευτων παιδιών ξεκινάει από τη στιγμή που εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια με την υποδοχή τους αρχικά από τα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης, από τα κέντρα κράτησης και την προσωρινή παραμονή τους είτε σε αυτούς τους χώρους είτε σε προσωρινούς χώρους φιλοξενίας, μέχρι τη μεταφορά τους σε δομές φιλοξενίας. Διερευνήθηκαν οι συνθήκες που επικρατούν σε αυτούς τους χώρους και ο τρόπος αντιμετώπισης των παιδιών, με στοιχεία που αντλήθηκαν από πορίσματα των επιτόπιων ερευνών που πραγματοποίησαν οι εμπλεκόμενοι φορείς και οι ΜΚΟ, που συμβάλουν στην διαχείριση και αντιμετώπιση του εν λόγω προβλήματος. Έγινε αντιπαραβολή των στοιχείων που αντλήθηκαν από τις εν λόγω έρευνες σε σχέση με τα προβλεπόμενα από το νομοθετικό πλαίσιο και παρουσιάστηκαν τα κακώς κείμενα. Περαιτέρω διερευνήθηκε η διαθεσιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης σε δομές φιλοξενίας καθώς και οι παρεχόμενες υπηρεσίες από αυτές, το θέμα της ανηλικότητας (των διαδικασιών εκείνων που πιστοποιούν την ηλικία τους), ο θεσμός της επιτροπείας, η δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη. Τέλος θίχτηκε το θέμα της οικογενειακής επανένωσης και του επαναπατρισμού. Η παρούσα εργασία κατέληξε σε σημαντικές παρατηρήσεις που επιδέχονται άμεσων παρεμβάσεων. Σε σχέση με την επιλογή του χώρου και τη δημιουργία καταυλισμών για την προσωρινή φιλοξενία των προσφύγων, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα εκδήλωσης γεωδυναμικών και ατμοσφαιρικών κινδύνων (π.χ. κατολισθητικά φαινόμενα, αστάθεια μαζών κλπ.), η απόκριση του εδάφους σε σχέση με τις εγκαταστάσεις που πρόκειται να δημιουργηθούν σε αυτόν και η σωστή χωροθέτηση των εγκαταστάσεων με κριτήριο τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα φιλοξενήσουν και την εξυπηρέτηση των αναγκών τους. Η δια ζώσης και καθημερινή παρουσία της ελληνικής πολιτείας είναι απαραίτητη στους χώρους αυτούς μέσω του στελεχιακού της δυναμικού, με σκοπό την οργάνωση, τον συντονισμό και των έλεγχο των εμπλεκόμενων (π.χ. φορείς, εθελοντικές οργανώσεις κλπ.) στη λειτουργία του καταυλισμού. Για τη σωστή αντιμετώπιση των ανηλίκων είναι σημαντική η ρύθμιση του κενού που υπάρχει στην εφαρμογή της έννοιας του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, με τη δημιουργία ενός δεσμευτικού πρωτοκόλλου που θα ρυθμίζει ζητήματα ορθής αντιμετώπισης των παιδιών έτσι ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα εξευτελιστικής και ταπεινωτικής αντιμετώπισής τους. Απαραίτητη επίσης είναι η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση του στελεχιακού δυναμικού που ασχολείται με τα παιδιά. Περαιτέρω είναι σημαντικής και άμεσης προτεραιότητας η εξασφάλιση δομών φιλοξενίας για τους ασυνόδευτους ανήλικους τόσο για την ασφάλειά τους όσο και για την ομαλή ανάπτυξή τους. Άμεσης επίλυσης χρειάζονται ζητήματα που αφορούν στο θέμα της ανηλικότητας, όπου η αντιμετώπισή της πρέπει να γίνεται μέσω μιας διεπιστημονικής μεθοδολογικής προσέγγισης, αφού προηγουμένως εξαντληθούν όλες οι πιθανότητες απόδειξης της ηλικίας μέσω διοικητικών εγγράφων. Άμεσης επίσης προτεραιότητας είναι η κάλυψη των κενών στο θεσμό της επιτροπείας έτσι ώστε να μπορούν να επιλύονται προς το συμφέρον του παιδιού θέματα που έχουν σχέση με την εκπαίδευση, την υγεία, την οικογενειακή επανένωση κλπ.. Περαιτέρω είναι σημαντικό να μειωθούν και να βελτιωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες ώστε να ανταποκρίνονται άμεσα οι εμπλεκόμενοι φορείς στην επίλυση ζητημάτων που έχουν σχέση με την τοποθέτηση των παιδιών στις δομές φιλοξενίας, με την οικογενειακή επανένωση κλπ.. Τέλος το κενό της διερμηνείας πρέπει να καλυφθεί καθώς θα λύσει προβλήματα κακής επικοινωνίας που έχουν ως αποτέλεσμα την κακή διαχείριση.","Since 2012, Syria crisis acquired an escalating regional dimension with many international endings, whereas many factors have engaged actively, such as states and humanitarian organizations in, and foremost, out of Syria’s borders. Specifically, on one side is Iran, the Lebanese Shiite organization Hezbollah, Iraq and Russia: supporters of the Assad regime and, on the other, Saudi Arabia, Turkey, Qatar, UAE, U.S.A, Great Britain and France, supporters of extremist Sunni and secular dissidents groups, giving to this conflict of war a status by proxy. As a result of the conflict in Syria is the creation of one of the worst humanitarian crisis in the world. The violent clashes that killed thousands of people having zero chances of survival in the areas bombarded, the economic collapse and thus the collapse of the social environment of the country, resulted to be removed from their homes within the country about 7.6 million people while creating a huge refugee stream with approximately 4.8 million registered refugees until June 2016. A large part of these refugee flows directed towards Central and Northern Europe, from the coast of Turkey by “Mediterranean sea route” and opting Greece as a gateway. In years 2014-2016, Greece has accepted a huge wave of refugees through the “Mediterranean sea route”, which was approximately calculated to 1,071,211 people, whilst the largest crossing was calculated in 2015 reaching the outrageous number of 856.723 refugees and immigrants. The passage of refugees and migrants followed Piraeus port and then through Greece’s mainland to “Idomeni refugee camp” and, finally, to Europe. Among them were many children but also a lot of unaccompanied children. Greek authorities reported that unaccompanied children for those years were 9.790. At the same time, missing and dead people in the “Mediterranean sea route” reached approximately 12,293. In March 2016, borders were closed by the Former Yugoslav Republic of Macedonia and entrapped in Greece more than 57,000 people. This paper discusses Greece’s management of humanitarian crisis for refugees and migration flows caused by Syria crisis and focuses, in particular, on the management of unaccompanied minors. It is to be acknowledged that the problem of refugees - immigrants is durable and timeless, but the intensity that occurred in that particular period is unprecedented and, in conjunction with the Greek economic crisis, creates huge administrative and financial problems to confront. An important, but also essential and supportive role in the state in relation to the management of refugee - immigration flows play IOM players (IOM), such as UNHCR as well as Frontex, (from October 2016 was replaced by the European Border and Coast Guard, which intervenes if and when, emerged on refugee flows and appreciated that there is a safety risk), but also NGO’s recognized for their humanitarian work, the European Union (EU) etc. In this paper, was generally investigated and issues are presented on the role of stakeholders, the coordination of these and how they dealt with the problem from the state’s point of view. Specific issues were explored about the conditions prevailing in the refugee residence areas regarding financial support and the mobilization of the EU civil protection mechanism for the operation of relocation program. The presentation of the International Communal and National legislation, with emphasis on scientific articles concerning unaccompanied children, revealed gaps and omissions from the Greek authorities part. Those gaps and omissions refer mostly to the management and decisions that have to be taken in children best interest as a principle provided in the International Convention on the Rights of the Child (DSDP), as well as instructed in the Community and national laws and designated in the Guidelines United Nations High Commissioner for Refugees. The management and treatment of unaccompanied children begins from the moment they enter Greek territory: Their reception and identification in centers of detention and their temporary stay either in these areas or in temporary accommodation spaces, until transfer to accommodation structures. There were investigated the conditions in these areas and how children are dealt within these premises. Data were drawn from the findings of field studies carried out by stakeholders and NGOs, which contribute to the management and treatment of this problem. In this paper a comparison of data drawn from those surveys was held in relation to the provisions of the legislative framework and the misleading paths taken. Furthermore, it was investigated the availability and accessibility of accommodation facilities and services, the issue of minors (regarding procedures to certify their exact age), the institution of guardianship, the access to education and healthcare. Finally, issue of family reunification and repatriation is mentioned with concern. This present paper led to important observations that can lead to direct interventions. In relation to the choice of site and the creation of camps for temporary accommodation of refugees, it should be taken into account the likelihood of geodynamic and atmospheric hazards (eg landslides, unstable masses etc.), soil response in relation to the facilities to be set up there and the right location of the site defined with characteristics appropriate to people who will host and serve their needs. Daily and continuous presence of Greek state is needed in these areas through the personnel potential which will organize, coordinate and control the involved parts (eg agencies, voluntary organizations, etc.), but also will set and resolve issues that may arise, so as to ensure camp’s smooth functioning. Children’s proper treatment require a regulation in the gap that exists regarding the application of the concept of child's best interests, by creating a binding protocol to regulate properly addressing children's issues in order to avoid phenomena of degrading and humiliating tackle. It is also essential the training and awareness of training staff that deals with children. Furthermore, it is highly important and urgent to secure care arrangements for unaccompanied minors, both for their safety but also, for their proper development. Solving immediate needs of minors, whereas the confrontation should be held through a multidisciplinary methodological approach, after having examined thoroughly all possibilities of proof of age through administrative documents. One of high priorities should also be the fulfillment of existing gaps concerning guardianship so that issues can be resolved in children’s interest related to education, health, family reunification etc.. Furthermore, it is important to reduce and improve existing bureaucratic procedures so as they will respond directly to stakeholders in resolving issues related to children’s placement in accommodation structures, family reunification etc .. Finally, this paper results that the existing gap of interpretation should be filled as soon as possible thus it will solve acknowledged communication problems which, as observed, result in poor management in matters of crisis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η προσφυγική κρίση στην Ελλάδα την περίοδο 2014-2016, η διαχείριση των ασυνόδευτων ανηλίκων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σμπόνια Σταματία Ελένη","Smponia Stamatia Eleni"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η κρίση στη Συρία, απέκτησε από το 2012 κλιμακούμενη περιφερειακή διάσταση με διεθνείς απολήξεις, καθώς έχουν εμπλακεί ενεργά πλείστοι άλλοι δρώντες, όπως κράτη και οργανώσεις της περιοχής αλλά και εκτός αυτής. Συγκεκριμένα, από τη μία πλευρά είναι το Ιράν, η λιβανική σιιτική οργάνωση Χεζμπολά, το Ιράκ και η Ρωσία, υποστηρικτές τού καθεστώτος Άσαντ και από την άλλη η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Κατάρ, τα ΗΑΕ, η ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, υποστηρικτές των σουνιτικών εξτρεμιστικών και κοσμικών αντικαθεστωτικών ομάδων, δίνοντας στη σύγκρουση χαρακτήρα πολέμου δι' αντιπροσώπων. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης στη Συρία είναι η δημιουργία μίας από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο. Οι βίαιες συγκρούσεις που προκάλεσαν το θάνατο σε χιλιάδες ανθρώπους με μηδενικές πιθανότητες επιβίωσης στις περιοχές που βομβαρδίζονταν, η οικονομική κατάρρευση και κατ’ επέκταση η κατάρρευση του κοινωνικού ιστού της χώρας, είχε ως αποτέλεσμα να απομακρυνθούν από τις εστίες τους εντός της χώρας περίπου 7,6 εκατομμύρια άνθρωποι και παράλληλα τη δημιουργία ενός τεράστιου προσφυγικού ρεύματος με περίπου 4,8 εκατομμύρια εγγεγραμμένους πρόσφυγες μέχρι τον Ιούνιο του 2016. Ένα μεγάλο μέρος των εν λόγω προσφυγικών ροών κατευθύνονταν προς την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, από τα παράλια της Τουρκίας μέσω της θαλάσσιας οδού της Μεσογείου με πύλη εισόδου την Ελλάδα. Η Ελλάδα την τριετία 2014-2016, δέχτηκε ένα τεράστιο κύμα προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών από τη θαλάσσια οδό της Μεσογείου, το οποίο ήταν περίπου 1.071.211 άνθρωποι, σημειώνοντας την μεγαλύτερη διέλευση το 2015 με περίπου 856.723 πρόσφυγες και μετανάστες. Η διέλευση των προσφύγων και μεταναστών γινόταν από τη νησιωτική Ελλάδα στο λιμάνι του Πειραιά και στη συνέχεια μέσω της ηπειρωτικής Ελλάδας και Ειδομένης στην Ευρώπη. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν πολλά παιδιά και πολλά ασυνόδευτα παιδιά. Τα καταγεγραμμένα από τις ελληνικές αρχές ασυνόδευτα παιδιά για την ίδια τριετία ήταν 9.790. Οι αγνοούμενοι και νεκροί την ίδια χρονική περίοδο στη Μεσόγειο ήταν περίπου 12.293. Το Μάρτιο του 2016 έκλεισαν τα σύνορα με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα περισσότεροι από 57.000 άνθρωποι. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την διαχείριση των προσφυγικών – μεταναστευτικών ροών την περίοδο 2014-2016, ως αποτέλεσμα της ανθρωπιστικής κρίσης στη Συρία, από την Ελλάδα, και επικεντρώνεται περεταίρω στη διαχείριση των ασυνόδευτων ανηλίκων. Το πρόβλημα των προσφύγων – μεταναστών είναι διαρκές και διαχρονικό, αλλά με την ένταση που παρουσιάστηκε την εν λόγω περίοδο είναι πρωτόγνωρο και σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση της Ελλάδας δημιουργεί τεράστια διαχειριστικά αλλά και οικονομικά προβλήματα στην αντιμετώπισή του. Στη διαχείριση του προσφυγικού – μεταναστευτικού εν γένει διερευνήθηκαν και παρουσιάστηκαν ζητήματα για το ρόλο των εμπλεκόμενων φορέων, το συντονισμό αυτών αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης του όλου προβλήματος από τη συντεταγμένη πολιτεία. Η παρουσίαση της Διεθνούς, Κοινοτικής και Εθνικής νομοθεσίας, με έμφαση στα άρθρα που αφορούν στα ασυνόδευτα παιδιά, ανέδειξε κενά και παραλήψεις σε σχέση με την αντιμετώπισή τους από τις ελληνικές αρχές. Κενά και Παραλήψεις στη διαχείριση και στις αποφάσεις που πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, όπως κατ’ αρχήν προβλέπεται στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (ΔΣΔΠ), καθώς επίσης στην κοινοτική και εθνική νομοθεσία και καθορίζεται στις Κατευθυντήριες Οδηγίες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η διαχείριση και αντιμετώπιση των ασυνόδευτων παιδιών ξεκινάει από τη στιγμή που εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια με την υποδοχή τους αρχικά από τα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης, από τα κέντρα κράτησης και την προσωρινή παραμονή τους είτε σε αυτούς τους χώρους είτε σε προσωρινούς χώρους φιλοξενίας, μέχρι τη μεταφορά τους σε δομές φιλοξενίας. Διερευνήθηκαν οι συνθήκες που επικρατούν σε αυτούς τους χώρους και ο τρόπος αντιμετώπισης των παιδιών, με στοιχεία που αντλήθηκαν από πορίσματα των επιτόπιων ερευνών που πραγματοποίησαν οι εμπλεκόμενοι φορείς και οι ΜΚΟ, που συμβάλουν στην διαχείριση και αντιμετώπιση του εν λόγω προβλήματος. Έγινε αντιπαραβολή των στοιχείων που αντλήθηκαν από τις εν λόγω έρευνες σε σχέση με τα προβλεπόμενα από το νομοθετικό πλαίσιο και παρουσιάστηκαν τα κακώς κείμενα. Περαιτέρω διερευνήθηκε η διαθεσιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης σε δομές φιλοξενίας καθώς και οι παρεχόμενες υπηρεσίες από αυτές, το θέμα της ανηλικότητας (των διαδικασιών εκείνων που πιστοποιούν την ηλικία τους), ο θεσμός της επιτροπείας, η δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη. Τέλος θίχτηκε το θέμα της οικογενειακής επανένωσης και του επαναπατρισμού. Η παρούσα εργασία κατέληξε σε σημαντικές παρατηρήσεις που επιδέχονται άμεσων παρεμβάσεων. Σε σχέση με την επιλογή του χώρου και τη δημιουργία καταυλισμών για την προσωρινή φιλοξενία των προσφύγων, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα εκδήλωσης γεωδυναμικών και ατμοσφαιρικών κινδύνων (π.χ. κατολισθητικά φαινόμενα, αστάθεια μαζών κλπ.), η απόκριση του εδάφους σε σχέση με τις εγκαταστάσεις που πρόκειται να δημιουργηθούν σε αυτόν και η σωστή χωροθέτηση των εγκαταστάσεων με κριτήριο τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα φιλοξενήσουν και την εξυπηρέτηση των αναγκών τους. Η δια ζώσης και καθημερινή παρουσία της ελληνικής πολιτείας είναι απαραίτητη στους χώρους αυτούς μέσω του στελεχιακού της δυναμικού, με σκοπό την οργάνωση, τον συντονισμό και των έλεγχο των εμπλεκόμενων (π.χ. φορείς, εθελοντικές οργανώσεις κλπ.) στη λειτουργία του καταυλισμού. Για τη σωστή αντιμετώπιση των ανηλίκων είναι σημαντική η ρύθμιση του κενού που υπάρχει στην εφαρμογή της έννοιας του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, με τη δημιουργία ενός δεσμευτικού πρωτοκόλλου που θα ρυθμίζει ζητήματα ορθής αντιμετώπισης των παιδιών έτσι ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα εξευτελιστικής και ταπεινωτικής αντιμετώπισής τους. Απαραίτητη επίσης είναι η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση του στελεχιακού δυναμικού που ασχολείται με τα παιδιά. Περαιτέρω είναι σημαντικής και άμεσης προτεραιότητας η εξασφάλιση δομών φιλοξενίας για τους ασυνόδευτους ανήλικους τόσο για την ασφάλειά τους όσο και για την ομαλή ανάπτυξή τους. Άμεσης επίλυσης χρειάζονται ζητήματα που αφορούν στο θέμα της ανηλικότητας, όπου η αντιμετώπισή της πρέπει να γίνεται μέσω μιας διεπιστημονικής μεθοδολογικής προσέγγισης, αφού προηγουμένως εξαντληθούν όλες οι πιθανότητες απόδειξης της ηλικίας μέσω διοικητικών εγγράφων. Άμεσης επίσης προτεραιότητας είναι η κάλυψη των κενών στο θεσμό της επιτροπείας έτσι ώστε να μπορούν να επιλύονται προς το συμφέρον του παιδιού θέματα που έχουν σχέση με την εκπαίδευση, την υγεία, την οικογενειακή επανένωση κλπ.. Περαιτέρω είναι σημαντικό να μειωθούν και να βελτιωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες ώστε να ανταποκρίνονται άμεσα οι εμπλεκόμενοι φορείς στην επίλυση ζητημάτων που έχουν σχέση με την τοποθέτηση των παιδιών στις δομές φιλοξενίας, με την οικογενειακή επανένωση κλπ.. Τέλος το κενό της διερμηνείας πρέπει να καλυφθεί καθώς θα λύσει προβλήματα κακής επικοινωνίας που έχουν ως αποτέλεσμα την κακή διαχείριση.","Since 2012, Syria crisis acquired an escalating regional dimension with many international endings, whereas many factors have engaged actively, such as states and humanitarian organizations in, and foremost, out of Syria’s borders. Specifically, on one side is Iran, the Lebanese Shiite organization Hezbollah, Iraq and Russia: supporters of the Assad regime and, on the other, Saudi Arabia, Turkey, Qatar, UAE, U.S.A, Great Britain and France, supporters of extremist Sunni and secular dissidents groups, giving to this conflict of war a status by proxy. As a result of the conflict in Syria is the creation of one of the worst humanitarian crisis in the world. The violent clashes that killed thousands of people having zero chances of survival in the areas bombarded, the economic collapse and thus the collapse of the social environment of the country, resulted to be removed from their homes within the country about 7.6 million people while creating a huge refugee stream with approximately 4.8 million registered refugees until June 2016. A large part of these refugee flows directed towards Central and Northern Europe, from the coast of Turkey by “Mediterranean sea route” and opting Greece as a gateway. In years 2014-2016, Greece has accepted a huge wave of refugees through the “Mediterranean sea route”, which was approximately calculated to 1,071,211 people, whilst the largest crossing was calculated in 2015 reaching the outrageous number of 856.723 refugees and immigrants. The passage of refugees and migrants followed Piraeus port and then through Greece’s mainland to “Idomeni refugee camp” and, finally, to Europe. Among them were many children but also a lot of unaccompanied children. Greek authorities reported that unaccompanied children for those years were 9.790. At the same time, missing and dead people in the “Mediterranean sea route” reached approximately 12,293. In March 2016, borders were closed by the Former Yugoslav Republic of Macedonia and entrapped in Greece more than 57,000 people. This paper discusses Greece’s management of humanitarian crisis for refugees and migration flows caused by Syria crisis and focuses, in particular, on the management of unaccompanied minors. It is to be acknowledged that the problem of refugees - immigrants is durable and timeless, but the intensity that occurred in that particular period is unprecedented and, in conjunction with the Greek economic crisis, creates huge administrative and financial problems to confront. An important, but also essential and supportive role in the state in relation to the management of refugee - immigration flows play IOM players (IOM), such as UNHCR as well as Frontex, (from October 2016 was replaced by the European Border and Coast Guard, which intervenes if and when, emerged on refugee flows and appreciated that there is a safety risk), but also NGO’s recognized for their humanitarian work, the European Union (EU) etc. In this paper, was generally investigated and issues are presented on the role of stakeholders, the coordination of these and how they dealt with the problem from the state’s point of view. Specific issues were explored about the conditions prevailing in the refugee residence areas regarding financial support and the mobilization of the EU civil protection mechanism for the operation of relocation program. The presentation of the International Communal and National legislation, with emphasis on scientific articles concerning unaccompanied children, revealed gaps and omissions from the Greek authorities part. Those gaps and omissions refer mostly to the management and decisions that have to be taken in children best interest as a principle provided in the International Convention on the Rights of the Child (DSDP), as well as instructed in the Community and national laws and designated in the Guidelines United Nations High Commissioner for Refugees. The management and treatment of unaccompanied children begins from the moment they enter Greek territory: Their reception and identification in centers of detention and their temporary stay either in these areas or in temporary accommodation spaces, until transfer to accommodation structures. There were investigated the conditions in these areas and how children are dealt within these premises. Data were drawn from the findings of field studies carried out by stakeholders and NGOs, which contribute to the management and treatment of this problem. In this paper a comparison of data drawn from those surveys was held in relation to the provisions of the legislative framework and the misleading paths taken. Furthermore, it was investigated the availability and accessibility of accommodation facilities and services, the issue of minors (regarding procedures to certify their exact age), the institution of guardianship, the access to education and healthcare. Finally, issue of family reunification and repatriation is mentioned with concern. This present paper led to important observations that can lead to direct interventions. In relation to the choice of site and the creation of camps for temporary accommodation of refugees, it should be taken into account the likelihood of geodynamic and atmospheric hazards (eg landslides, unstable masses etc.), soil response in relation to the facilities to be set up there and the right location of the site defined with characteristics appropriate to people who will host and serve their needs. Daily and continuous presence of Greek state is needed in these areas through the personnel potential which will organize, coordinate and control the involved parts (eg agencies, voluntary organizations, etc.), but also will set and resolve issues that may arise, so as to ensure camp’s smooth functioning. Children’s proper treatment require a regulation in the gap that exists regarding the application of the concept of child's best interests, by creating a binding protocol to regulate properly addressing children's issues in order to avoid phenomena of degrading and humiliating tackle. It is also essential the training and awareness of training staff that deals with children. Furthermore, it is highly important and urgent to secure care arrangements for unaccompanied minors, both for their safety but also, for their proper development. Solving immediate needs of minors, whereas the confrontation should be held through a multidisciplinary methodological approach, after having examined thoroughly all possibilities of proof of age through administrative documents. One of high priorities should also be the fulfillment of existing gaps concerning guardianship so that issues can be resolved in children’s interest related to education, health, family reunification etc.. Furthermore, it is important to reduce and improve existing bureaucratic procedures so as they will respond directly to stakeholders in resolving issues related to children’s placement in accommodation structures, family reunification etc .. Finally, this paper results that the existing gap of interpretation should be filled as soon as possible thus it will solve acknowledged communication problems which, as observed, result in poor management in matters of crisis."],"dc:identifier":["uoadl:2751098","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2751098"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η προσφυγική κρίση στην Ελλάδα την περίοδο 2014-2016, η διαχείριση των ασυνόδευτων ανηλίκων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:12Z"}