{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2751117"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2751117","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"Παράλληλες\" ζωές και χορευτικές παραδόσεις: Το ελληνικό táncház στην Ουγγαρία","abstract":"Η παρουσία μιας μουσικοχορευτικής παράδοσης στο σύγχρονο αστικό πλαίσιο αποτελεί μια θεωρητική πρόκληση που αφορά στην έννοια του «παραδοσιακού» χορού και τις ποικίλες εκφάνσεις και λειτουργίες του. Εστιάζοντας στη ζωή της Ελληνικής μειονότητας στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας (Βουδαπέστη), παρατηρούμε τη διαμόρφωση, στη βάση διαφορετικών τοπικών παραδόσεων (των τόπων προέλευσης), μίας κοινής «υπερ-τοπικής» μουσικοχορευτικής παράδοσης τόσο σε «παραστασιακό» (presentational) όσο και σε «συμμετοχικό» (participatory) πλαίσιο (Nahachewsky, 1995). Σκοπός της έρευνας είναι η μελέτη της μουσικοχορευτικής παράδοσης των Ελλήνων (πολιτικών) προσφύγων στην Ουγγαρία, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, όταν ο Εμφύλιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα τον εκπατρισμό ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού από τη Βόρεια κυρίως Ελλάδα προς χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ξεχωριστό πεδίο εφαρμογής αυτής της πολιτισμικής «ζύμωσης» αποτέλεσε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η υιοθέτηση από τους Έλληνες της Ουγγαρίας του ουγγρικού μοντέλου του táncház (dance-house), μιας συγχρόνως ψυχαγωγικής και εκπαιδευτικής χορευτικής πρακτικής με ρίζες στη μουσικοχορευτική παράδοση της Τρανσυλβανίας. Χρησιμοποιώντας τα μεθοδολογικά εργαλεία της «νέας» αναστοχαστικής εθνογραφίας -συμμετοχική παρατήρηση, συνεντεύξεις και βιβλιογραφική ανασκόπηση, υπό το πρίσμα της «πυκνής περιγραφής» (Geertz, 2003)-, η έρευνα εστιάζει στο φαινόμενο του ελληνικού táncház, και διερευνά τον σύνθετο χαρακτήρα αυτής της έκφανσης του «ελληνικού παραδοσιακού χορού» μακριά από τον τόπο καταγωγής του. Από την ανάλυση των εθνογραφικών δεδομένων, αναδεικνύονται οι διαφορετικές «υπάρξεις» (existences) της χορευτικής παράδοσης των Ελλήνων της Ουγγαρίας, υπό το θεωρητικό πρίσμα της διχοτόμησης μεταξύ «πρώτης» και «δεύτερης ύπαρξης» του παραδοσιακού χορού (Hoerburger, 1965, 1968). Συμπερασματικά, στο παράδειγμα του ελληνικού táncház, η έρευνα τεκμηριώνει έναν «ενδιάμεσο» χώρο, ένα σημείο συνάντησης και «συν-ύπαρξης» (co-existence) χαρακτηριστικών των δύο παραπάνω θεωρητικά αντιτιθέμενων εννοιών, σε επίπεδο «φορέων», τρόπου βίωσης ή ανα-βίωσης, τρόπου εκμάθησης/ενσωμάτωσης και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του ίδιου του χορού ή του «χορεύειν».","abstract_html":"Η παρουσία μιας μουσικοχορευτικής παράδοσης στο σύγχρονο αστικό πλαίσιο αποτελεί μια θεωρητική πρόκληση που αφορά στην έννοια του «παραδοσιακού» χορού και τις ποικίλες εκφάνσεις και λειτουργίες του. Εστιάζοντας στη ζωή της Ελληνικής μειονότητας στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας (Βουδαπέστη), παρατηρούμε τη διαμόρφωση, στη βάση διαφορετικών τοπικών παραδόσεων (των τόπων προέλευσης), μίας κοινής «υπερ-τοπικής» μουσικοχορευτικής παράδοσης τόσο σε «παραστασιακό» (presentational) όσο και σε «συμμετοχικό» (participatory) πλαίσιο (Nahachewsky, 1995). Σκοπός της έρευνας είναι η μελέτη της μουσικοχορευτικής παράδοσης των Ελλήνων (πολιτικών) προσφύγων στην Ουγγαρία, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, όταν ο Εμφύλιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα τον εκπατρισμό ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού από τη Βόρεια κυρίως Ελλάδα προς χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ξεχωριστό πεδίο εφαρμογής αυτής της πολιτισμικής «ζύμωσης» αποτέλεσε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η υιοθέτηση από τους Έλληνες της Ουγγαρίας του ουγγρικού μοντέλου του táncház (dance-house), μιας συγχρόνως ψυχαγωγικής και εκπαιδευτικής χορευτικής πρακτικής με ρίζες στη μουσικοχορευτική παράδοση της Τρανσυλβανίας. Χρησιμοποιώντας τα μεθοδολογικά εργαλεία της «νέας» αναστοχαστικής εθνογραφίας -συμμετοχική παρατήρηση, συνεντεύξεις και βιβλιογραφική ανασκόπηση, υπό το πρίσμα της «πυκνής περιγραφής» (Geertz, 2003)-, η έρευνα εστιάζει στο φαινόμενο του ελληνικού táncház, και διερευνά τον σύνθετο χαρακτήρα αυτής της έκφανσης του «ελληνικού παραδοσιακού χορού» μακριά από τον τόπο καταγωγής του. Από την ανάλυση των εθνογραφικών δεδομένων, αναδεικνύονται οι διαφορετικές «υπάρξεις» (existences) της χορευτικής παράδοσης των Ελλήνων της Ουγγαρίας, υπό το θεωρητικό πρίσμα της διχοτόμησης μεταξύ «πρώτης» και «δεύτερης ύπαρξης» του παραδοσιακού χορού (Hoerburger, 1965, 1968). Συμπερασματικά, στο παράδειγμα του ελληνικού táncház, η έρευνα τεκμηριώνει έναν «ενδιάμεσο» χώρο, ένα σημείο συνάντησης και «συν-ύπαρξης» (co-existence) χαρακτηριστικών των δύο παραπάνω θεωρητικά αντιτιθέμενων εννοιών, σε επίπεδο «φορέων», τρόπου βίωσης ή ανα-βίωσης, τρόπου εκμάθησης/ενσωμάτωσης και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του ίδιου του χορού ή του «χορεύειν».","abstract_has_math":false,"creators":["Χαριτωνίδης Χαρίτων","Charitonidis Chariton"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:12Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2751117"],"render_values":[{"text":"uoadl:2751117","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2751117","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2751117","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2751117","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χαριτωνίδης Χαρίτων","Charitonidis Chariton"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2751117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2751117"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρουσία μιας μουσικοχορευτικής παράδοσης στο σύγχρονο αστικό πλαίσιο αποτελεί μια θεωρητική πρόκληση που αφορά στην έννοια του «παραδοσιακού» χορού και τις ποικίλες εκφάνσεις και λειτουργίες του. Εστιάζοντας στη ζωή της Ελληνικής μειονότητας στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας (Βουδαπέστη), παρατηρούμε τη διαμόρφωση, στη βάση διαφορετικών τοπικών παραδόσεων (των τόπων προέλευσης), μίας κοινής «υπερ-τοπικής» μουσικοχορευτικής παράδοσης τόσο σε «παραστασιακό» (presentational) όσο και σε «συμμετοχικό» (participatory) πλαίσιο (Nahachewsky, 1995). Σκοπός της έρευνας είναι η μελέτη της μουσικοχορευτικής παράδοσης των Ελλήνων (πολιτικών) προσφύγων στην Ουγγαρία, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, όταν ο Εμφύλιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα τον εκπατρισμό ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού από τη Βόρεια κυρίως Ελλάδα προς χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ξεχωριστό πεδίο εφαρμογής αυτής της πολιτισμικής «ζύμωσης» αποτέλεσε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η υιοθέτηση από τους Έλληνες της Ουγγαρίας του ουγγρικού μοντέλου του táncház (dance-house), μιας συγχρόνως ψυχαγωγικής και εκπαιδευτικής χορευτικής πρακτικής με ρίζες στη μουσικοχορευτική παράδοση της Τρανσυλβανίας. Χρησιμοποιώντας τα μεθοδολογικά εργαλεία της «νέας» αναστοχαστικής εθνογραφίας -συμμετοχική παρατήρηση, συνεντεύξεις και βιβλιογραφική ανασκόπηση, υπό το πρίσμα της «πυκνής περιγραφής» (Geertz, 2003)-, η έρευνα εστιάζει στο φαινόμενο του ελληνικού táncház, και διερευνά τον σύνθετο χαρακτήρα αυτής της έκφανσης του «ελληνικού παραδοσιακού χορού» μακριά από τον τόπο καταγωγής του. Από την ανάλυση των εθνογραφικών δεδομένων, αναδεικνύονται οι διαφορετικές «υπάρξεις» (existences) της χορευτικής παράδοσης των Ελλήνων της Ουγγαρίας, υπό το θεωρητικό πρίσμα της διχοτόμησης μεταξύ «πρώτης» και «δεύτερης ύπαρξης» του παραδοσιακού χορού (Hoerburger, 1965, 1968). Συμπερασματικά, στο παράδειγμα του ελληνικού táncház, η έρευνα τεκμηριώνει έναν «ενδιάμεσο» χώρο, ένα σημείο συνάντησης και «συν-ύπαρξης» (co-existence) χαρακτηριστικών των δύο παραπάνω θεωρητικά αντιτιθέμενων εννοιών, σε επίπεδο «φορέων», τρόπου βίωσης ή ανα-βίωσης, τρόπου εκμάθησης/ενσωμάτωσης και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του ίδιου του χορού ή του «χορεύειν».","The presence of a dance culture in the contemporary urban context forms a great theoretical challenge regarding the concept of “folk/traditional” dance and its various aspects or functions. Focusing on the life of the Greek minority in the capital city of Hungary (Budapest), we realize the formation of a common “supra-local” dance tradition -both in “participatory” and “presentational” contexts (Nahachewsky, 1995)- based on different local traditions (according to the place of origin). The aim of the research is to study the dance culture of the Greek (political) refugees in Hungary, revealing the way it was configured during the second half of the 20th century, when the Civil War resulted in the expatriation of a large part of the population -mainly originating from North Greece- to countries of East Europe. During the middle of 1970s, the adaptation of the Hungarian dance-house (táncház) model -a simultaneously recreational and educational dance practice originating from Transylvanian dance culture- by the Greek population in Hungary, constituted an individual scope of this cultural “fermentation”. Using the methodological tools of “new” reflexive anthropology -participatory observation, interviews and literature review, in the light of “thick description” (Geertz, 2003)-, the research focuses on the phenomenon of the Greek dance-house and investigates the complex nature of this peculiar aspect of “Greek traditional dance”, far away from its place of origin. The analysis of the ethnographic data through Hoerburger’s (1965, 1968) conceptual dichotomy of “first” and “second existence”, highlights the diverse “existences” of Greek traditional dance in Hungary. Consequently, considering the “bearers”, the way of (re-)living, learning or incorporating and the features of the dance or dancing, the research documents upon the example of Greek dance-house, an “in-between” area, a “common ground” where characteristics from both opposing theoretical concepts “co-exist”."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"Παράλληλες\" ζωές και χορευτικές παραδόσεις: Το ελληνικό táncház στην Ουγγαρία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χαριτωνίδης Χαρίτων","Charitonidis Chariton"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η παρουσία μιας μουσικοχορευτικής παράδοσης στο σύγχρονο αστικό πλαίσιο αποτελεί μια θεωρητική πρόκληση που αφορά στην έννοια του «παραδοσιακού» χορού και τις ποικίλες εκφάνσεις και λειτουργίες του. Εστιάζοντας στη ζωή της Ελληνικής μειονότητας στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας (Βουδαπέστη), παρατηρούμε τη διαμόρφωση, στη βάση διαφορετικών τοπικών παραδόσεων (των τόπων προέλευσης), μίας κοινής «υπερ-τοπικής» μουσικοχορευτικής παράδοσης τόσο σε «παραστασιακό» (presentational) όσο και σε «συμμετοχικό» (participatory) πλαίσιο (Nahachewsky, 1995). Σκοπός της έρευνας είναι η μελέτη της μουσικοχορευτικής παράδοσης των Ελλήνων (πολιτικών) προσφύγων στην Ουγγαρία, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, όταν ο Εμφύλιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα τον εκπατρισμό ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού από τη Βόρεια κυρίως Ελλάδα προς χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ξεχωριστό πεδίο εφαρμογής αυτής της πολιτισμικής «ζύμωσης» αποτέλεσε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η υιοθέτηση από τους Έλληνες της Ουγγαρίας του ουγγρικού μοντέλου του táncház (dance-house), μιας συγχρόνως ψυχαγωγικής και εκπαιδευτικής χορευτικής πρακτικής με ρίζες στη μουσικοχορευτική παράδοση της Τρανσυλβανίας. Χρησιμοποιώντας τα μεθοδολογικά εργαλεία της «νέας» αναστοχαστικής εθνογραφίας -συμμετοχική παρατήρηση, συνεντεύξεις και βιβλιογραφική ανασκόπηση, υπό το πρίσμα της «πυκνής περιγραφής» (Geertz, 2003)-, η έρευνα εστιάζει στο φαινόμενο του ελληνικού táncház, και διερευνά τον σύνθετο χαρακτήρα αυτής της έκφανσης του «ελληνικού παραδοσιακού χορού» μακριά από τον τόπο καταγωγής του. Από την ανάλυση των εθνογραφικών δεδομένων, αναδεικνύονται οι διαφορετικές «υπάρξεις» (existences) της χορευτικής παράδοσης των Ελλήνων της Ουγγαρίας, υπό το θεωρητικό πρίσμα της διχοτόμησης μεταξύ «πρώτης» και «δεύτερης ύπαρξης» του παραδοσιακού χορού (Hoerburger, 1965, 1968). Συμπερασματικά, στο παράδειγμα του ελληνικού táncház, η έρευνα τεκμηριώνει έναν «ενδιάμεσο» χώρο, ένα σημείο συνάντησης και «συν-ύπαρξης» (co-existence) χαρακτηριστικών των δύο παραπάνω θεωρητικά αντιτιθέμενων εννοιών, σε επίπεδο «φορέων», τρόπου βίωσης ή ανα-βίωσης, τρόπου εκμάθησης/ενσωμάτωσης και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του ίδιου του χορού ή του «χορεύειν».","The presence of a dance culture in the contemporary urban context forms a great theoretical challenge regarding the concept of “folk/traditional” dance and its various aspects or functions. Focusing on the life of the Greek minority in the capital city of Hungary (Budapest), we realize the formation of a common “supra-local” dance tradition -both in “participatory” and “presentational” contexts (Nahachewsky, 1995)- based on different local traditions (according to the place of origin). The aim of the research is to study the dance culture of the Greek (political) refugees in Hungary, revealing the way it was configured during the second half of the 20th century, when the Civil War resulted in the expatriation of a large part of the population -mainly originating from North Greece- to countries of East Europe. During the middle of 1970s, the adaptation of the Hungarian dance-house (táncház) model -a simultaneously recreational and educational dance practice originating from Transylvanian dance culture- by the Greek population in Hungary, constituted an individual scope of this cultural “fermentation”. Using the methodological tools of “new” reflexive anthropology -participatory observation, interviews and literature review, in the light of “thick description” (Geertz, 2003)-, the research focuses on the phenomenon of the Greek dance-house and investigates the complex nature of this peculiar aspect of “Greek traditional dance”, far away from its place of origin. The analysis of the ethnographic data through Hoerburger’s (1965, 1968) conceptual dichotomy of “first” and “second existence”, highlights the diverse “existences” of Greek traditional dance in Hungary. Consequently, considering the “bearers”, the way of (re-)living, learning or incorporating and the features of the dance or dancing, the research documents upon the example of Greek dance-house, an “in-between” area, a “common ground” where characteristics from both opposing theoretical concepts “co-exist”."],"dc:identifier":["uoadl:2751117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2751117"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["\"Παράλληλες\" ζωές και χορευτικές παραδόσεις: Το ελληνικό táncház στην Ουγγαρία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:12Z"}