{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2754165"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2754165","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της επίδρασης του υδροξειδίου ασβεστίου στην απόπτωση των επιθηλιακών κυττάρων ακρορριζικών κύστεων","abstract":"Εισαγωγή: Η απόπτωση είναι ένας, γενετικά καθορισμένος, προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος. Δυο βασικές οδοί απόπτωσης υπάρχουν. Ένας από αυτούς φαίνεται πως ρυθμίζεται από τα ιόντα ασβεστίου, και καταλήγει στην ενεργοποίηση της κασπάσης 9. Παρόλο που η απόπτωση όντως λαμβάνει χώρα στο επιθήλιο των ακρορριζικών κύστεων, και είναι δυνατό να υπάρχουν ιόντα ασβεστίου από εξωγενές υλικό που προωθήθηκε εντός της βλάβης, δεν έχει καταστεί δυνατό να συσχετιστεί η απόπτωση με κάποιο παράγοντα που εμπλέκεται στην κλινική πράξη. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση του υδροξειδίου ασβεστίου ως ενδορριζικό φάρμακο στην απόπτωση του επιθηλίου των ακρορριζικών κύστεων, μέσω της έκφρασης της κασπάσης 9. Υλικά & μέθοδος: 42 ακρορριζικές κύστεις εγκιβωτισμένες σε παραφίνη συλλέχθηκαν αναδρομικά από το αρχείο του Εργαστηρίου Στοματολογίας. Πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από το κλινικό ιστορικό κάθε ασθενή αφορούσε το φύλο, την ηλικία, το μέγεθος κάθε βλάβης (εκφραζόμενο ως μέγιστη διάμετρος) και το κατά πόσον είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ως ενδορριζικό φάρμακο κατά τη συντηρητική ενδοδοντική θεραπεία. Όλα τα περιστατικά είχαν επανεξεταστεί σε διάστημα 6-12 μήνες μετά τη συντηρητική θεραπεία (ανεξάρτητα από το αν είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ή όχι). Όλες οι ακρορριζεκτομές έλαβαν χώρα μετά το παραπάνω διάστημα. Τομές από όλες τις βλάβες χρώσθηκαν με την τεχνική von Kossa για τον εντοπισμό εναποθέσεων ασβεστίου. Οι βλάβες χωρίστηκαν σε 3 ομάδες: (a) βλάβες όπου έγινε ενδοδοντική θεραπεία σε 1 συνεδρία, και ιστολογικά δε βρέθηκαν εναποθέσεις ασβεστίου (n=14), (b) βλάβες όπου τοποθετήθηκε υδροξείδιο ασβεστίου μεταξύ των συνεδριών αλλά ιστολογικά δε βρέθηκαν εναποθέσεις ασβεστίου (n=12), και (c) βλάβες όπου τοποθετήθηκε υδροξείδιο ασβεστίου μεταξύ των συνεδριών και παρατηρήθηκαν ιστολογικά εναποθέσεις ασβεστίου, κάτι που πρακτικά σήμαινε έξοδο υδροξειδίου ασβεστίου εντός της βλάβης. Όλες οι βλάβες μελετήθηκαν στη συνέχεια για την ανοσοϊστοχημική έκφραση της κασπάσης 9 στο επιθήλιο. Ακολούθησε στατιστική ανάλυση. Αποτελέσματα: Η συχνότητα έκφρασης της κασπάσης 9 στις 3 ομάδες βλαβών παρατηρήθηκε στο 42,86%, 50% και 93,75% των βλαβών, αντίστοιχα. Στις δυο ομάδες που είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου κατά τη συντηρητική θεραπεία, η διαφορά στη θετικότητα της κασπάσης 9 στο επιθήλιο ήταν στατιστικά σημαντική (p=0,007<0,05). Σε κύστεις μεγαλύτερες από 10mm, η κασπάση 9 εκφραζόταν πιο συχνά από μικρότερες κύστεις (p=0,004<0,05), ανεξάρτητα αν είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ή όχι. Συμπέρασμα: Το υδροξείδιο ασβεστίου ενισχύει την έκφραση της κασπάσης 9 και κατ’ επέκταση την απόπτωση. Το φαινόμενο είναι πιο έντονο σε έξοδο υδροξειδίου ασβεστίου εντός της κύστης καθώς και σε κύστεις μεγάλου μεγέθους.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η απόπτωση είναι ένας, γενετικά καθορισμένος, προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος. Δυο βασικές οδοί απόπτωσης υπάρχουν. Ένας από αυτούς φαίνεται πως ρυθμίζεται από τα ιόντα ασβεστίου, και καταλήγει στην ενεργοποίηση της κασπάσης 9. Παρόλο που η απόπτωση όντως λαμβάνει χώρα στο επιθήλιο των ακρορριζικών κύστεων, και είναι δυνατό να υπάρχουν ιόντα ασβεστίου από εξωγενές υλικό που προωθήθηκε εντός της βλάβης, δεν έχει καταστεί δυνατό να συσχετιστεί η απόπτωση με κάποιο παράγοντα που εμπλέκεται στην κλινική πράξη. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση του υδροξειδίου ασβεστίου ως ενδορριζικό φάρμακο στην απόπτωση του επιθηλίου των ακρορριζικών κύστεων, μέσω της έκφρασης της κασπάσης 9. Υλικά &amp; μέθοδος: 42 ακρορριζικές κύστεις εγκιβωτισμένες σε παραφίνη συλλέχθηκαν αναδρομικά από το αρχείο του Εργαστηρίου Στοματολογίας. Πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από το κλινικό ιστορικό κάθε ασθενή αφορούσε το φύλο, την ηλικία, το μέγεθος κάθε βλάβης (εκφραζόμενο ως μέγιστη διάμετρος) και το κατά πόσον είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ως ενδορριζικό φάρμακο κατά τη συντηρητική ενδοδοντική θεραπεία. Όλα τα περιστατικά είχαν επανεξεταστεί σε διάστημα 6-12 μήνες μετά τη συντηρητική θεραπεία (ανεξάρτητα από το αν είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ή όχι). Όλες οι ακρορριζεκτομές έλαβαν χώρα μετά το παραπάνω διάστημα. Τομές από όλες τις βλάβες χρώσθηκαν με την τεχνική von Kossa για τον εντοπισμό εναποθέσεων ασβεστίου. Οι βλάβες χωρίστηκαν σε 3 ομάδες: (a) βλάβες όπου έγινε ενδοδοντική θεραπεία σε 1 συνεδρία, και ιστολογικά δε βρέθηκαν εναποθέσεις ασβεστίου (n=14), (b) βλάβες όπου τοποθετήθηκε υδροξείδιο ασβεστίου μεταξύ των συνεδριών αλλά ιστολογικά δε βρέθηκαν εναποθέσεις ασβεστίου (n=12), και (c) βλάβες όπου τοποθετήθηκε υδροξείδιο ασβεστίου μεταξύ των συνεδριών και παρατηρήθηκαν ιστολογικά εναποθέσεις ασβεστίου, κάτι που πρακτικά σήμαινε έξοδο υδροξειδίου ασβεστίου εντός της βλάβης. Όλες οι βλάβες μελετήθηκαν στη συνέχεια για την ανοσοϊστοχημική έκφραση της κασπάσης 9 στο επιθήλιο. Ακολούθησε στατιστική ανάλυση. Αποτελέσματα: Η συχνότητα έκφρασης της κασπάσης 9 στις 3 ομάδες βλαβών παρατηρήθηκε στο 42,86%, 50% και 93,75% των βλαβών, αντίστοιχα. Στις δυο ομάδες που είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου κατά τη συντηρητική θεραπεία, η διαφορά στη θετικότητα της κασπάσης 9 στο επιθήλιο ήταν στατιστικά σημαντική (p=0,007&lt;0,05). Σε κύστεις μεγαλύτερες από 10mm, η κασπάση 9 εκφραζόταν πιο συχνά από μικρότερες κύστεις (p=0,004&lt;0,05), ανεξάρτητα αν είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ή όχι. Συμπέρασμα: Το υδροξείδιο ασβεστίου ενισχύει την έκφραση της κασπάσης 9 και κατ’ επέκταση την απόπτωση. Το φαινόμενο είναι πιο έντονο σε έξοδο υδροξειδίου ασβεστίου εντός της κύστης καθώς και σε κύστεις μεγάλου μεγέθους.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοντογιάννης Ταξιάρχης","Kontogiannis Taxiarchis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:14Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2754165"],"render_values":[{"text":"uoadl:2754165","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2754165","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2754165","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2754165","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοντογιάννης Ταξιάρχης","Kontogiannis Taxiarchis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2754165","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2754165"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η απόπτωση είναι ένας, γενετικά καθορισμένος, προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος. Δυο βασικές οδοί απόπτωσης υπάρχουν. Ένας από αυτούς φαίνεται πως ρυθμίζεται από τα ιόντα ασβεστίου, και καταλήγει στην ενεργοποίηση της κασπάσης 9. Παρόλο που η απόπτωση όντως λαμβάνει χώρα στο επιθήλιο των ακρορριζικών κύστεων, και είναι δυνατό να υπάρχουν ιόντα ασβεστίου από εξωγενές υλικό που προωθήθηκε εντός της βλάβης, δεν έχει καταστεί δυνατό να συσχετιστεί η απόπτωση με κάποιο παράγοντα που εμπλέκεται στην κλινική πράξη. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση του υδροξειδίου ασβεστίου ως ενδορριζικό φάρμακο στην απόπτωση του επιθηλίου των ακρορριζικών κύστεων, μέσω της έκφρασης της κασπάσης 9. Υλικά & μέθοδος: 42 ακρορριζικές κύστεις εγκιβωτισμένες σε παραφίνη συλλέχθηκαν αναδρομικά από το αρχείο του Εργαστηρίου Στοματολογίας. Πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από το κλινικό ιστορικό κάθε ασθενή αφορούσε το φύλο, την ηλικία, το μέγεθος κάθε βλάβης (εκφραζόμενο ως μέγιστη διάμετρος) και το κατά πόσον είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ως ενδορριζικό φάρμακο κατά τη συντηρητική ενδοδοντική θεραπεία. Όλα τα περιστατικά είχαν επανεξεταστεί σε διάστημα 6-12 μήνες μετά τη συντηρητική θεραπεία (ανεξάρτητα από το αν είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ή όχι). Όλες οι ακρορριζεκτομές έλαβαν χώρα μετά το παραπάνω διάστημα. Τομές από όλες τις βλάβες χρώσθηκαν με την τεχνική von Kossa για τον εντοπισμό εναποθέσεων ασβεστίου. Οι βλάβες χωρίστηκαν σε 3 ομάδες: (a) βλάβες όπου έγινε ενδοδοντική θεραπεία σε 1 συνεδρία, και ιστολογικά δε βρέθηκαν εναποθέσεις ασβεστίου (n=14), (b) βλάβες όπου τοποθετήθηκε υδροξείδιο ασβεστίου μεταξύ των συνεδριών αλλά ιστολογικά δε βρέθηκαν εναποθέσεις ασβεστίου (n=12), και (c) βλάβες όπου τοποθετήθηκε υδροξείδιο ασβεστίου μεταξύ των συνεδριών και παρατηρήθηκαν ιστολογικά εναποθέσεις ασβεστίου, κάτι που πρακτικά σήμαινε έξοδο υδροξειδίου ασβεστίου εντός της βλάβης. Όλες οι βλάβες μελετήθηκαν στη συνέχεια για την ανοσοϊστοχημική έκφραση της κασπάσης 9 στο επιθήλιο. Ακολούθησε στατιστική ανάλυση. Αποτελέσματα: Η συχνότητα έκφρασης της κασπάσης 9 στις 3 ομάδες βλαβών παρατηρήθηκε στο 42,86%, 50% και 93,75% των βλαβών, αντίστοιχα. Στις δυο ομάδες που είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου κατά τη συντηρητική θεραπεία, η διαφορά στη θετικότητα της κασπάσης 9 στο επιθήλιο ήταν στατιστικά σημαντική (p=0,007<0,05). Σε κύστεις μεγαλύτερες από 10mm, η κασπάση 9 εκφραζόταν πιο συχνά από μικρότερες κύστεις (p=0,004<0,05), ανεξάρτητα αν είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ή όχι. Συμπέρασμα: Το υδροξείδιο ασβεστίου ενισχύει την έκφραση της κασπάσης 9 και κατ’ επέκταση την απόπτωση. Το φαινόμενο είναι πιο έντονο σε έξοδο υδροξειδίου ασβεστίου εντός της κύστης καθώς και σε κύστεις μεγάλου μεγέθους.","Introduction: Apoptosis is a genetically-determined programmed cell death. Two basic apoptotic pathways exist; one of them seems to be regulated by calcium ions, resulting in the activation of caspase-9. Although apoptosis indeed takes place in the radicular cyst epithelium, and calcium ions might be present in the lesion as exogenous material via extrusion, it has not been possible to be correlated with any clinical factor. Aim: To investigate the effect of calcium hydroxide (Ca(OH)2) as intracanal medicament on the apoptosis of radicular cyst epithelium, via the immunohistochemical detection of caspase-9. Materials & methods: 42 paraffin-embedded radicular cysts were retrospectively collected. Information about gender and age of the patients, the size of each cyst (expressed by its maximum diameter) and whether Ca(OH)2 had been applied as intracanal medicament before the surgical treatment were collected from the clinical histories. All cases had been followed-up for 6-12 months after completion of conservative treatments (regardless of whether Ca(OH)2 had been applied during treatment or not). All apicoectomies were carried out after this follow-up period. Sections from all cysts were stained with the von Kossa technique for the detection of exogenous calcium deposits. Three groups were formed: (a) single-visit treatments with no calcium deposits (n=14), (b) multiple-visit treatments without calcium deposits (n=12), (c) multiple-visit treatments with calcium deposits, corresponding to hydroxide extrusion (n=16). All cysts were then immunohistochemically stained for caspase-9 to record apoptosis of the epithelium. Statistical analysis followed. Results: The frequency of caspase-9 immunoreactivity in the cystic epithelium in the three groups was 42.86%, 50% & 93.75% of cysts, respectively. In the two hydroxide groups, immunoreactivity was significantly more frequent (p=0.04<0.05), particularly in the group with extrusion (p=0.007<0.05). In cysts larger than (or equal to) 10mm, caspase-9 was more frequently expressed, irrespective of whether Ca(OH)2 had been applied or not (p=0.004<0.05). Conclusion: Calcium hydroxide up-regulates the expression of caspase-9 and therefore apoptosis; this is more intense when it is extruded into the lesion and especially in large lesions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της επίδρασης του υδροξειδίου ασβεστίου στην απόπτωση των επιθηλιακών κυττάρων ακρορριζικών κύστεων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοντογιάννης Ταξιάρχης","Kontogiannis Taxiarchis"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η απόπτωση είναι ένας, γενετικά καθορισμένος, προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος. Δυο βασικές οδοί απόπτωσης υπάρχουν. Ένας από αυτούς φαίνεται πως ρυθμίζεται από τα ιόντα ασβεστίου, και καταλήγει στην ενεργοποίηση της κασπάσης 9. Παρόλο που η απόπτωση όντως λαμβάνει χώρα στο επιθήλιο των ακρορριζικών κύστεων, και είναι δυνατό να υπάρχουν ιόντα ασβεστίου από εξωγενές υλικό που προωθήθηκε εντός της βλάβης, δεν έχει καταστεί δυνατό να συσχετιστεί η απόπτωση με κάποιο παράγοντα που εμπλέκεται στην κλινική πράξη. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση του υδροξειδίου ασβεστίου ως ενδορριζικό φάρμακο στην απόπτωση του επιθηλίου των ακρορριζικών κύστεων, μέσω της έκφρασης της κασπάσης 9. Υλικά & μέθοδος: 42 ακρορριζικές κύστεις εγκιβωτισμένες σε παραφίνη συλλέχθηκαν αναδρομικά από το αρχείο του Εργαστηρίου Στοματολογίας. Πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από το κλινικό ιστορικό κάθε ασθενή αφορούσε το φύλο, την ηλικία, το μέγεθος κάθε βλάβης (εκφραζόμενο ως μέγιστη διάμετρος) και το κατά πόσον είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ως ενδορριζικό φάρμακο κατά τη συντηρητική ενδοδοντική θεραπεία. Όλα τα περιστατικά είχαν επανεξεταστεί σε διάστημα 6-12 μήνες μετά τη συντηρητική θεραπεία (ανεξάρτητα από το αν είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ή όχι). Όλες οι ακρορριζεκτομές έλαβαν χώρα μετά το παραπάνω διάστημα. Τομές από όλες τις βλάβες χρώσθηκαν με την τεχνική von Kossa για τον εντοπισμό εναποθέσεων ασβεστίου. Οι βλάβες χωρίστηκαν σε 3 ομάδες: (a) βλάβες όπου έγινε ενδοδοντική θεραπεία σε 1 συνεδρία, και ιστολογικά δε βρέθηκαν εναποθέσεις ασβεστίου (n=14), (b) βλάβες όπου τοποθετήθηκε υδροξείδιο ασβεστίου μεταξύ των συνεδριών αλλά ιστολογικά δε βρέθηκαν εναποθέσεις ασβεστίου (n=12), και (c) βλάβες όπου τοποθετήθηκε υδροξείδιο ασβεστίου μεταξύ των συνεδριών και παρατηρήθηκαν ιστολογικά εναποθέσεις ασβεστίου, κάτι που πρακτικά σήμαινε έξοδο υδροξειδίου ασβεστίου εντός της βλάβης. Όλες οι βλάβες μελετήθηκαν στη συνέχεια για την ανοσοϊστοχημική έκφραση της κασπάσης 9 στο επιθήλιο. Ακολούθησε στατιστική ανάλυση. Αποτελέσματα: Η συχνότητα έκφρασης της κασπάσης 9 στις 3 ομάδες βλαβών παρατηρήθηκε στο 42,86%, 50% και 93,75% των βλαβών, αντίστοιχα. Στις δυο ομάδες που είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου κατά τη συντηρητική θεραπεία, η διαφορά στη θετικότητα της κασπάσης 9 στο επιθήλιο ήταν στατιστικά σημαντική (p=0,007<0,05). Σε κύστεις μεγαλύτερες από 10mm, η κασπάση 9 εκφραζόταν πιο συχνά από μικρότερες κύστεις (p=0,004<0,05), ανεξάρτητα αν είχε τοποθετηθεί υδροξείδιο ασβεστίου ή όχι. Συμπέρασμα: Το υδροξείδιο ασβεστίου ενισχύει την έκφραση της κασπάσης 9 και κατ’ επέκταση την απόπτωση. Το φαινόμενο είναι πιο έντονο σε έξοδο υδροξειδίου ασβεστίου εντός της κύστης καθώς και σε κύστεις μεγάλου μεγέθους.","Introduction: Apoptosis is a genetically-determined programmed cell death. Two basic apoptotic pathways exist; one of them seems to be regulated by calcium ions, resulting in the activation of caspase-9. Although apoptosis indeed takes place in the radicular cyst epithelium, and calcium ions might be present in the lesion as exogenous material via extrusion, it has not been possible to be correlated with any clinical factor. Aim: To investigate the effect of calcium hydroxide (Ca(OH)2) as intracanal medicament on the apoptosis of radicular cyst epithelium, via the immunohistochemical detection of caspase-9. Materials & methods: 42 paraffin-embedded radicular cysts were retrospectively collected. Information about gender and age of the patients, the size of each cyst (expressed by its maximum diameter) and whether Ca(OH)2 had been applied as intracanal medicament before the surgical treatment were collected from the clinical histories. All cases had been followed-up for 6-12 months after completion of conservative treatments (regardless of whether Ca(OH)2 had been applied during treatment or not). All apicoectomies were carried out after this follow-up period. Sections from all cysts were stained with the von Kossa technique for the detection of exogenous calcium deposits. Three groups were formed: (a) single-visit treatments with no calcium deposits (n=14), (b) multiple-visit treatments without calcium deposits (n=12), (c) multiple-visit treatments with calcium deposits, corresponding to hydroxide extrusion (n=16). All cysts were then immunohistochemically stained for caspase-9 to record apoptosis of the epithelium. Statistical analysis followed. Results: The frequency of caspase-9 immunoreactivity in the cystic epithelium in the three groups was 42.86%, 50% & 93.75% of cysts, respectively. In the two hydroxide groups, immunoreactivity was significantly more frequent (p=0.04<0.05), particularly in the group with extrusion (p=0.007<0.05). In cysts larger than (or equal to) 10mm, caspase-9 was more frequently expressed, irrespective of whether Ca(OH)2 had been applied or not (p=0.004<0.05). Conclusion: Calcium hydroxide up-regulates the expression of caspase-9 and therefore apoptosis; this is more intense when it is extruded into the lesion and especially in large lesions."],"dc:identifier":["uoadl:2754165","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2754165"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη της επίδρασης του υδροξειδίου ασβεστίου στην απόπτωση των επιθηλιακών κυττάρων ακρορριζικών κύστεων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:14Z"}