{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2754619"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2754619","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διεθνής δικαιοδοσία για την εκδίκαση εταιρικών διαφορών κατά τους Κανονισμούς 1215/2012 και 2015/848","abstract":"Τα νομικά πρόσωπα αποτελούν πλέον στις μέρες μας το βασικό εργαλείο για την εκδήλωση εμπορικής και οικονομικής δραστηριότητας. Η πολυπλοκότητα των αγορών σήμερα έχει οδηγήσει στην αποδυνάμωση της ατομικής επαγγελματικής δραστηριότητας και έχει ευνοήσει την ανάπτυξη πολύπλοκων εταιρικών μορφωμάτων, τα οποία ανταποκρίνονται καλύτερα στις σημερινές ανάγκες της οικονομίας. Παράλληλα το γεγονός ότι τα νομικά πρόσωπα αποτελούν μία νομική κατασκευή γεννά αυτομάτως την ανάγκη να ρυθμιστεί ειδικώς η φύση τους και η δράση τους. Την ανάγκη αυτή κάθε εθνική έννομη τάξη καλύπτει με νομοθετικές ρυθμίσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στο ιστορικό, κοινωνικό και νομικό πλαίσιο που επικρατεί τη δεδομένη στιγμή στους κόλπους της. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μεταξύ των διαφόρων εννόμων τάξεων να εντοπίζονται μεγάλες διαφοροποιήσεις σχετικά με τις διατάξεις που ρυθμίζουν τις μορφές, τη δομή και τελικά την ίδια τη δράση των νομικών προσώπων. Η παραδοχή αυτή δεν αποτελεί πρόβλημα όταν κάθε έννομη τάξη εξετάζεται χωριστά και απομονωμένα από κάθε άλλη. Μία τέτοια ωστόσο θεώρηση στη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα είναι ελλειπτική κατά το ότι καμία έννομη τάξη πλέον δε διαρθρώνεται αυτόνομα και ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες εφόσον οι ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας επιβάλλουν έναν συνεχή διάλογο μεταξύ των εθνικών αγορών, ο οποίος αυτομάτως μεταφράζεται και σε συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ των εννόμων τάξεων των κρατών. Η αλληλεπίδραση των εθνικών εννόμων τάξεων γίνεται ακόμα εντονότερη στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αποτελεί μία υπερεθνική έννομη τάξη με βασικότερο στόχο τη δημιουργία μίας ενιαίας οικονομικής αγοράς με βασικά χαρακτηριστικά την ανεμπόδιστη και ελεύθερη κυκλοφορία προϊόντων, την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων και την ελεύθερη εγκατάσταση νομικών προσώπων. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό σε ένα τέτοιο νομικό σχήμα, οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των εθνικών εννόμων τάξεων των κρατών μελών αποτελούν πραγματικό πρόβλημα και εμπόδιο στην επίτευξη μίας ενοποιημένης αγοράς. Οι διαφορετικές νομοθετικές επιλογές των κρατών μελών θέτουν προσκόμματα στην ελεύθερη και απρόσκοπτη αλληλεπίδραση των εθνικών εννόμων τάξεων και ματαιώνουν τον επιδιωκόμενο σκοπό της Ένωσης. Ο ενωσιακός νομοθέτης γνωρίζοντας τη προβληματική αυτή έχει προβλέψει με διάφορους Κανονισμούς και Οδηγίες ειδικές διατάξεις για τη δράση των νομικών προσώπων στον ενωσιακό χώρο, ενώ η νομολογία του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου ερμηνεύει τις επιμέρους διατάξεις πάντα με γνώμονα την επιδίωξη της απαιτούμενης ομοιομορφίας στο πλαίσιο της Ένωσης. Στόχος αυτού του πονήματος είναι η εξέταση των ενωσιακών δικονομικών διατάξεων, οι οποίες αφορούν νομικά πρόσωπα, έτσι ώστε να επιτευχθεί μία συνολική θεώρηση των εταιρικών διαφορών στον ενωσιακό χώρο. Πιο συγκεκριμένα, βασικό περιεχόμενο της συγκεκριμένης μελέτης είναι η έρευνα της θεμελίωσης διεθνούς δικαιοδοσίας βάσει του Κανονισμού 1215/2012, ο οποίος αφορά εν γένει αστικές και εμπορικές διαφορές και του Κανονισμού 2015/848, για τις διασυνοριακές διαδικασίες αφερεγγυότητας των οφειλετών στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παράλληλα θα επιχειρηθεί η σύγκριση των δύο νομοθετικών ρυθμίσεων αναφορικά με τις επιλογές του ενωσιακού νομοθέτη για το εκάστοτε κριτήριο θεμελίωσης της δικαιοδοσίας αλλά και η αναζήτηση της αλληλεπίδρασης των δύο αυτών Κανονισμών σε εκείνες τις περιπτώσεις, κατά τις οποίες τέμνονται.","abstract_html":"Τα νομικά πρόσωπα αποτελούν πλέον στις μέρες μας το βασικό εργαλείο για την εκδήλωση εμπορικής και οικονομικής δραστηριότητας. Η πολυπλοκότητα των αγορών σήμερα έχει οδηγήσει στην αποδυνάμωση της ατομικής επαγγελματικής δραστηριότητας και έχει ευνοήσει την ανάπτυξη πολύπλοκων εταιρικών μορφωμάτων, τα οποία ανταποκρίνονται καλύτερα στις σημερινές ανάγκες της οικονομίας. Παράλληλα το γεγονός ότι τα νομικά πρόσωπα αποτελούν μία νομική κατασκευή γεννά αυτομάτως την ανάγκη να ρυθμιστεί ειδικώς η φύση τους και η δράση τους. Την ανάγκη αυτή κάθε εθνική έννομη τάξη καλύπτει με νομοθετικές ρυθμίσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στο ιστορικό, κοινωνικό και νομικό πλαίσιο που επικρατεί τη δεδομένη στιγμή στους κόλπους της. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μεταξύ των διαφόρων εννόμων τάξεων να εντοπίζονται μεγάλες διαφοροποιήσεις σχετικά με τις διατάξεις που ρυθμίζουν τις μορφές, τη δομή και τελικά την ίδια τη δράση των νομικών προσώπων. Η παραδοχή αυτή δεν αποτελεί πρόβλημα όταν κάθε έννομη τάξη εξετάζεται χωριστά και απομονωμένα από κάθε άλλη. Μία τέτοια ωστόσο θεώρηση στη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα είναι ελλειπτική κατά το ότι καμία έννομη τάξη πλέον δε διαρθρώνεται αυτόνομα και ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες εφόσον οι ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας επιβάλλουν έναν συνεχή διάλογο μεταξύ των εθνικών αγορών, ο οποίος αυτομάτως μεταφράζεται και σε συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ των εννόμων τάξεων των κρατών. Η αλληλεπίδραση των εθνικών εννόμων τάξεων γίνεται ακόμα εντονότερη στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αποτελεί μία υπερεθνική έννομη τάξη με βασικότερο στόχο τη δημιουργία μίας ενιαίας οικονομικής αγοράς με βασικά χαρακτηριστικά την ανεμπόδιστη και ελεύθερη κυκλοφορία προϊόντων, την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων και την ελεύθερη εγκατάσταση νομικών προσώπων. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό σε ένα τέτοιο νομικό σχήμα, οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των εθνικών εννόμων τάξεων των κρατών μελών αποτελούν πραγματικό πρόβλημα και εμπόδιο στην επίτευξη μίας ενοποιημένης αγοράς. Οι διαφορετικές νομοθετικές επιλογές των κρατών μελών θέτουν προσκόμματα στην ελεύθερη και απρόσκοπτη αλληλεπίδραση των εθνικών εννόμων τάξεων και ματαιώνουν τον επιδιωκόμενο σκοπό της Ένωσης. Ο ενωσιακός νομοθέτης γνωρίζοντας τη προβληματική αυτή έχει προβλέψει με διάφορους Κανονισμούς και Οδηγίες ειδικές διατάξεις για τη δράση των νομικών προσώπων στον ενωσιακό χώρο, ενώ η νομολογία του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου ερμηνεύει τις επιμέρους διατάξεις πάντα με γνώμονα την επιδίωξη της απαιτούμενης ομοιομορφίας στο πλαίσιο της Ένωσης. Στόχος αυτού του πονήματος είναι η εξέταση των ενωσιακών δικονομικών διατάξεων, οι οποίες αφορούν νομικά πρόσωπα, έτσι ώστε να επιτευχθεί μία συνολική θεώρηση των εταιρικών διαφορών στον ενωσιακό χώρο. Πιο συγκεκριμένα, βασικό περιεχόμενο της συγκεκριμένης μελέτης είναι η έρευνα της θεμελίωσης διεθνούς δικαιοδοσίας βάσει του Κανονισμού 1215/2012, ο οποίος αφορά εν γένει αστικές και εμπορικές διαφορές και του Κανονισμού 2015/848, για τις διασυνοριακές διαδικασίες αφερεγγυότητας των οφειλετών στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παράλληλα θα επιχειρηθεί η σύγκριση των δύο νομοθετικών ρυθμίσεων αναφορικά με τις επιλογές του ενωσιακού νομοθέτη για το εκάστοτε κριτήριο θεμελίωσης της δικαιοδοσίας αλλά και η αναζήτηση της αλληλεπίδρασης των δύο αυτών Κανονισμών σε εκείνες τις περιπτώσεις, κατά τις οποίες τέμνονται.","abstract_has_math":false,"creators":["Κανναβού Κρυσταλλία","Kannavou Krystallia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:14Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2754619"],"render_values":[{"text":"uoadl:2754619","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2754619","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2754619","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2754619","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κανναβού Κρυσταλλία","Kannavou Krystallia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2754619","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2754619"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα νομικά πρόσωπα αποτελούν πλέον στις μέρες μας το βασικό εργαλείο για την εκδήλωση εμπορικής και οικονομικής δραστηριότητας. Η πολυπλοκότητα των αγορών σήμερα έχει οδηγήσει στην αποδυνάμωση της ατομικής επαγγελματικής δραστηριότητας και έχει ευνοήσει την ανάπτυξη πολύπλοκων εταιρικών μορφωμάτων, τα οποία ανταποκρίνονται καλύτερα στις σημερινές ανάγκες της οικονομίας. Παράλληλα το γεγονός ότι τα νομικά πρόσωπα αποτελούν μία νομική κατασκευή γεννά αυτομάτως την ανάγκη να ρυθμιστεί ειδικώς η φύση τους και η δράση τους. Την ανάγκη αυτή κάθε εθνική έννομη τάξη καλύπτει με νομοθετικές ρυθμίσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στο ιστορικό, κοινωνικό και νομικό πλαίσιο που επικρατεί τη δεδομένη στιγμή στους κόλπους της. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μεταξύ των διαφόρων εννόμων τάξεων να εντοπίζονται μεγάλες διαφοροποιήσεις σχετικά με τις διατάξεις που ρυθμίζουν τις μορφές, τη δομή και τελικά την ίδια τη δράση των νομικών προσώπων. Η παραδοχή αυτή δεν αποτελεί πρόβλημα όταν κάθε έννομη τάξη εξετάζεται χωριστά και απομονωμένα από κάθε άλλη. Μία τέτοια ωστόσο θεώρηση στη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα είναι ελλειπτική κατά το ότι καμία έννομη τάξη πλέον δε διαρθρώνεται αυτόνομα και ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες εφόσον οι ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας επιβάλλουν έναν συνεχή διάλογο μεταξύ των εθνικών αγορών, ο οποίος αυτομάτως μεταφράζεται και σε συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ των εννόμων τάξεων των κρατών. Η αλληλεπίδραση των εθνικών εννόμων τάξεων γίνεται ακόμα εντονότερη στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αποτελεί μία υπερεθνική έννομη τάξη με βασικότερο στόχο τη δημιουργία μίας ενιαίας οικονομικής αγοράς με βασικά χαρακτηριστικά την ανεμπόδιστη και ελεύθερη κυκλοφορία προϊόντων, την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων και την ελεύθερη εγκατάσταση νομικών προσώπων. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό σε ένα τέτοιο νομικό σχήμα, οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των εθνικών εννόμων τάξεων των κρατών μελών αποτελούν πραγματικό πρόβλημα και εμπόδιο στην επίτευξη μίας ενοποιημένης αγοράς. Οι διαφορετικές νομοθετικές επιλογές των κρατών μελών θέτουν προσκόμματα στην ελεύθερη και απρόσκοπτη αλληλεπίδραση των εθνικών εννόμων τάξεων και ματαιώνουν τον επιδιωκόμενο σκοπό της Ένωσης. Ο ενωσιακός νομοθέτης γνωρίζοντας τη προβληματική αυτή έχει προβλέψει με διάφορους Κανονισμούς και Οδηγίες ειδικές διατάξεις για τη δράση των νομικών προσώπων στον ενωσιακό χώρο, ενώ η νομολογία του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου ερμηνεύει τις επιμέρους διατάξεις πάντα με γνώμονα την επιδίωξη της απαιτούμενης ομοιομορφίας στο πλαίσιο της Ένωσης. Στόχος αυτού του πονήματος είναι η εξέταση των ενωσιακών δικονομικών διατάξεων, οι οποίες αφορούν νομικά πρόσωπα, έτσι ώστε να επιτευχθεί μία συνολική θεώρηση των εταιρικών διαφορών στον ενωσιακό χώρο. Πιο συγκεκριμένα, βασικό περιεχόμενο της συγκεκριμένης μελέτης είναι η έρευνα της θεμελίωσης διεθνούς δικαιοδοσίας βάσει του Κανονισμού 1215/2012, ο οποίος αφορά εν γένει αστικές και εμπορικές διαφορές και του Κανονισμού 2015/848, για τις διασυνοριακές διαδικασίες αφερεγγυότητας των οφειλετών στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παράλληλα θα επιχειρηθεί η σύγκριση των δύο νομοθετικών ρυθμίσεων αναφορικά με τις επιλογές του ενωσιακού νομοθέτη για το εκάστοτε κριτήριο θεμελίωσης της δικαιοδοσίας αλλά και η αναζήτηση της αλληλεπίδρασης των δύο αυτών Κανονισμών σε εκείνες τις περιπτώσεις, κατά τις οποίες τέμνονται.","Legal entities constitute today the most basic tool for the development of the commercial and financial activities. The complexity of the markets today has weakened the individual business activity and has benefited the development of complex corporate entities, which respond better to modern financial needs. At the same time the fact that the legal entities constitute a legal mechanism creates the need for precise regulation of their nature and activity. Every national jurisdiction covers this necessity with statutory provisions, which are based on the historical, social and legal context which prevails at any specific time. This has as result that between different jurisdictions there are identified great differences regarding the provisions which regulate the type, form and ultimately the very activity of the legal entities. This admission does not constitute a problem if every legal entity is examined separately and isolated from the others. Nevertheless, this aspect in the modern financial reality is deficient since no jurisdiction is nowadays completely autonomous and independent from the others as the needs of the global economy impose a constant dialogue between the national markets, which automatically is translated into a consistent interaction between the legal jurisdictions of the states. This interaction between the national jurisdictions becomes even more intense in the context of EU, which constitutes an supra-national legal jurisdiction with main purpose the creation of one common financial market with basic characteristics the free and without obstacles in the movement of goods, employees and establishment legal entities. As it is easily understood in a legal fiction as that, the differences between national jurisdictions of the member states are a real problem and obstacle so as to achieve the purpose of a united European market. The different legal preferences between the member states impose hindrances in the free interaction between the national jurisdictions and make harder to achieve the basic goal of EU. Ο ενωσιακός νομοθέτης γνωρίζοντας τη προβληματική αυτή έχει προβλέψει με διάφορους Κανονισμούς και Οδηγίες ειδικές διατάξεις για τη δράση των νομικών προσώπων στον ενωσιακό χώρο, ενώ η νομολογία του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου ερμηνεύει τις επιμέρους διατάξεις πάντα με γνώμονα την επιδίωξη της απαιτούμενης ομοιομορφίας στο πλαίσιο της Ένωσης. Due to this issue, the European legislator through different Regulations and Directives has introduced special provisions for the activity of the legal entities in the EU while the case law the ECJ interprets these provisions always in the light of the pursue of the demanded uniformity in the context of EU. Purpose of this thesis is the examination of the European procedural provisions referring to legal entities so as to achieve an overall view of the corporate actions in the EU. More precisely, the basic content of this specific thesis is to investigate the ways that the international jurisdiction is established according to Regulation 1215/2012, which concerns in general civil and commercial differences and Regulation 2015/848 for cross-border insolvency procedures in EU, while it will be attempted to compare the two legal Regulations regarding the choices of the European legislator about the criteria used to establish civil jurisdiction in each member state. At the same time purpose of the essay is also to look at the interaction between these two Regulations in cases where they are both applicable."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διεθνής δικαιοδοσία για την εκδίκαση εταιρικών διαφορών κατά τους Κανονισμούς 1215/2012 και 2015/848"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κανναβού Κρυσταλλία","Kannavou Krystallia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Τα νομικά πρόσωπα αποτελούν πλέον στις μέρες μας το βασικό εργαλείο για την εκδήλωση εμπορικής και οικονομικής δραστηριότητας. Η πολυπλοκότητα των αγορών σήμερα έχει οδηγήσει στην αποδυνάμωση της ατομικής επαγγελματικής δραστηριότητας και έχει ευνοήσει την ανάπτυξη πολύπλοκων εταιρικών μορφωμάτων, τα οποία ανταποκρίνονται καλύτερα στις σημερινές ανάγκες της οικονομίας. Παράλληλα το γεγονός ότι τα νομικά πρόσωπα αποτελούν μία νομική κατασκευή γεννά αυτομάτως την ανάγκη να ρυθμιστεί ειδικώς η φύση τους και η δράση τους. Την ανάγκη αυτή κάθε εθνική έννομη τάξη καλύπτει με νομοθετικές ρυθμίσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στο ιστορικό, κοινωνικό και νομικό πλαίσιο που επικρατεί τη δεδομένη στιγμή στους κόλπους της. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μεταξύ των διαφόρων εννόμων τάξεων να εντοπίζονται μεγάλες διαφοροποιήσεις σχετικά με τις διατάξεις που ρυθμίζουν τις μορφές, τη δομή και τελικά την ίδια τη δράση των νομικών προσώπων. Η παραδοχή αυτή δεν αποτελεί πρόβλημα όταν κάθε έννομη τάξη εξετάζεται χωριστά και απομονωμένα από κάθε άλλη. Μία τέτοια ωστόσο θεώρηση στη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα είναι ελλειπτική κατά το ότι καμία έννομη τάξη πλέον δε διαρθρώνεται αυτόνομα και ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες εφόσον οι ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας επιβάλλουν έναν συνεχή διάλογο μεταξύ των εθνικών αγορών, ο οποίος αυτομάτως μεταφράζεται και σε συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ των εννόμων τάξεων των κρατών. Η αλληλεπίδραση των εθνικών εννόμων τάξεων γίνεται ακόμα εντονότερη στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αποτελεί μία υπερεθνική έννομη τάξη με βασικότερο στόχο τη δημιουργία μίας ενιαίας οικονομικής αγοράς με βασικά χαρακτηριστικά την ανεμπόδιστη και ελεύθερη κυκλοφορία προϊόντων, την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων και την ελεύθερη εγκατάσταση νομικών προσώπων. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό σε ένα τέτοιο νομικό σχήμα, οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των εθνικών εννόμων τάξεων των κρατών μελών αποτελούν πραγματικό πρόβλημα και εμπόδιο στην επίτευξη μίας ενοποιημένης αγοράς. Οι διαφορετικές νομοθετικές επιλογές των κρατών μελών θέτουν προσκόμματα στην ελεύθερη και απρόσκοπτη αλληλεπίδραση των εθνικών εννόμων τάξεων και ματαιώνουν τον επιδιωκόμενο σκοπό της Ένωσης. Ο ενωσιακός νομοθέτης γνωρίζοντας τη προβληματική αυτή έχει προβλέψει με διάφορους Κανονισμούς και Οδηγίες ειδικές διατάξεις για τη δράση των νομικών προσώπων στον ενωσιακό χώρο, ενώ η νομολογία του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου ερμηνεύει τις επιμέρους διατάξεις πάντα με γνώμονα την επιδίωξη της απαιτούμενης ομοιομορφίας στο πλαίσιο της Ένωσης. Στόχος αυτού του πονήματος είναι η εξέταση των ενωσιακών δικονομικών διατάξεων, οι οποίες αφορούν νομικά πρόσωπα, έτσι ώστε να επιτευχθεί μία συνολική θεώρηση των εταιρικών διαφορών στον ενωσιακό χώρο. Πιο συγκεκριμένα, βασικό περιεχόμενο της συγκεκριμένης μελέτης είναι η έρευνα της θεμελίωσης διεθνούς δικαιοδοσίας βάσει του Κανονισμού 1215/2012, ο οποίος αφορά εν γένει αστικές και εμπορικές διαφορές και του Κανονισμού 2015/848, για τις διασυνοριακές διαδικασίες αφερεγγυότητας των οφειλετών στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παράλληλα θα επιχειρηθεί η σύγκριση των δύο νομοθετικών ρυθμίσεων αναφορικά με τις επιλογές του ενωσιακού νομοθέτη για το εκάστοτε κριτήριο θεμελίωσης της δικαιοδοσίας αλλά και η αναζήτηση της αλληλεπίδρασης των δύο αυτών Κανονισμών σε εκείνες τις περιπτώσεις, κατά τις οποίες τέμνονται.","Legal entities constitute today the most basic tool for the development of the commercial and financial activities. The complexity of the markets today has weakened the individual business activity and has benefited the development of complex corporate entities, which respond better to modern financial needs. At the same time the fact that the legal entities constitute a legal mechanism creates the need for precise regulation of their nature and activity. Every national jurisdiction covers this necessity with statutory provisions, which are based on the historical, social and legal context which prevails at any specific time. This has as result that between different jurisdictions there are identified great differences regarding the provisions which regulate the type, form and ultimately the very activity of the legal entities. This admission does not constitute a problem if every legal entity is examined separately and isolated from the others. Nevertheless, this aspect in the modern financial reality is deficient since no jurisdiction is nowadays completely autonomous and independent from the others as the needs of the global economy impose a constant dialogue between the national markets, which automatically is translated into a consistent interaction between the legal jurisdictions of the states. This interaction between the national jurisdictions becomes even more intense in the context of EU, which constitutes an supra-national legal jurisdiction with main purpose the creation of one common financial market with basic characteristics the free and without obstacles in the movement of goods, employees and establishment legal entities. As it is easily understood in a legal fiction as that, the differences between national jurisdictions of the member states are a real problem and obstacle so as to achieve the purpose of a united European market. The different legal preferences between the member states impose hindrances in the free interaction between the national jurisdictions and make harder to achieve the basic goal of EU. Ο ενωσιακός νομοθέτης γνωρίζοντας τη προβληματική αυτή έχει προβλέψει με διάφορους Κανονισμούς και Οδηγίες ειδικές διατάξεις για τη δράση των νομικών προσώπων στον ενωσιακό χώρο, ενώ η νομολογία του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου ερμηνεύει τις επιμέρους διατάξεις πάντα με γνώμονα την επιδίωξη της απαιτούμενης ομοιομορφίας στο πλαίσιο της Ένωσης. Due to this issue, the European legislator through different Regulations and Directives has introduced special provisions for the activity of the legal entities in the EU while the case law the ECJ interprets these provisions always in the light of the pursue of the demanded uniformity in the context of EU. Purpose of this thesis is the examination of the European procedural provisions referring to legal entities so as to achieve an overall view of the corporate actions in the EU. More precisely, the basic content of this specific thesis is to investigate the ways that the international jurisdiction is established according to Regulation 1215/2012, which concerns in general civil and commercial differences and Regulation 2015/848 for cross-border insolvency procedures in EU, while it will be attempted to compare the two legal Regulations regarding the choices of the European legislator about the criteria used to establish civil jurisdiction in each member state. At the same time purpose of the essay is also to look at the interaction between these two Regulations in cases where they are both applicable."],"dc:identifier":["uoadl:2754619","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2754619"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η διεθνής δικαιοδοσία για την εκδίκαση εταιρικών διαφορών κατά τους Κανονισμούς 1215/2012 και 2015/848"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:14Z"}