{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2766560"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2766560","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο δημόσιος άνθρωπος στο έργο του Ρίτσαρντ Σένετ","abstract":"Δημόσιος χώρος είναι ένας τόπος που ο καθένας βρίσκεται χωρίς απαγόρευση και χωρίς περιορισμό, ανάλογα με την οικονομική και κοινωνική του θέση. Από τις απαρχές της ιστορίας του ανθρώπου, ο δημόσιος χώρος έχει διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο, καθώς εντός του οι άνθρωποι έρχονταν σε επαφή και αντάλλασαν ιδέες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αρχαία ελληνική αγορά, καθώς ταυτιζόταν με την άσκηση του ρόλου του πολίτη. Η δημόσια κυριαρχία εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα με την ανάπτυξη του καπιταλισμού στο Λονδίνο και το Παρίσι. Έπειτα, τον 19ο αιώνα με την βιομηχανική επανάσταση και όλες τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές που επέφερε, άλλαξε το σχήμα της αστικής οικογένειας, μετατρέποντάς την σε καταφύγιο για τις δυσκολίες εκείνης της περιόδου. Η μετατροπή από τη δημόσια στην ιδιωτική ζωή διάβρωσε τον δημόσιο χώρο στις πόλεις, μετέτρεψε τον πολιτικό λόγο σε ψυχολογικό και ανύψωσε καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες σε δημόσιες εξέχουσες προσωπικότητες. Η ηθοποιία πλέον, έθεσε τις βάσεις των δημόσιων σχέσεων. Η επιτέλεση των ρόλων στην καθημερινή ζωή είναι παρόμοια με αυτή της εκτέλεσης του ρόλου επί σκηνής. Ταυτόχρονα με την παρακμή της δημόσιας ζωής τον 19ο αιώνα ενισχύθηκε η ψυχολογική σφαίρα αντιμετώπισης των πραγμάτων. Με τη δημιουργία της προσωπικότητας περάσαμε σταδιακά, τον 19ο αιώνα, στην κοινωνία της οικειότητας. Όλα τα εσωτερικά κοινωνικά φαινόμενα ανάγονται στη σφαίρα των προσωπικών, με σκοπό να τους αποδοθεί νόημα και αιτία. Ο πολιτικός πλέον, ασπάζεται πιστά αυτήν τη νοοτροπία και κρίνεται από το πλήθος για τις πράξεις του και την προσωπικότητά του. Τα ΜΜΕ δίνουν βάση στην προσωπική ζωή των πολιτικών και αποφεύγουν να θίξουν θέματα που σχετίζονται με το πολιτικό τους έργο. Τα ΜΜΕ καλλιεργούν στον θεατή την ιδέα ότι η κατανάλωση αποτελεί εναλλακτική λύση αντί της διαμαρτυρίας και ο πολιτικός, ακολουθώντας αυτή τη διδαχή, επιβάλλει τη σιωπή και κατευνάζει τους ψηφοφόρους του. Η κοινωνία της οικειότητας οργανώθηκε πάνω στην αρχή του ναρκισσισμού. Ο ναρκισσισμός είναι η μάταιη προσπάθεια της ικανοποίησης του Εγώ. Οι πολιτικοί ενθαρρύνουν την αρχή του ναρκισσισμού ως μέσου κατευνασμού. Ταυτοχρόνως, προκαλείται η επιθυμία δημιουργίας μιας ενιαίας κοινότητας, όπου ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά αντιμετωπίζεται ως παρείσακτος. Αποτέλεσμα, η απόρριψη του εξωτερικού κόσμου. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει παρατηρηθεί πως η φυσική παρουσία των ανθρώπων και η έκφραση μέσα στους χώρους αυτούς υπόκεινται σε διαρκή και εκτεταμένο έλεγχο ανεπτυγμένης τεχνολογίας, όπως κάμερες. Όλα αυτά βέβαια σχετίζονται άμεσα με τον χώρο της τέχνης και της αρχιτεκτονικής υπό το πρίσμα της μηδενικής ανοχής που επιδεικνύει ο δημόσιος άνθρωπος σε κάθε ενδεχόμενη αλλαγή του δημόσιου χώρου.","abstract_html":"Δημόσιος χώρος είναι ένας τόπος που ο καθένας βρίσκεται χωρίς απαγόρευση και χωρίς περιορισμό, ανάλογα με την οικονομική και κοινωνική του θέση. Από τις απαρχές της ιστορίας του ανθρώπου, ο δημόσιος χώρος έχει διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο, καθώς εντός του οι άνθρωποι έρχονταν σε επαφή και αντάλλασαν ιδέες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αρχαία ελληνική αγορά, καθώς ταυτιζόταν με την άσκηση του ρόλου του πολίτη. Η δημόσια κυριαρχία εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα με την ανάπτυξη του καπιταλισμού στο Λονδίνο και το Παρίσι. Έπειτα, τον 19ο αιώνα με την βιομηχανική επανάσταση και όλες τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές που επέφερε, άλλαξε το σχήμα της αστικής οικογένειας, μετατρέποντάς την σε καταφύγιο για τις δυσκολίες εκείνης της περιόδου. Η μετατροπή από τη δημόσια στην ιδιωτική ζωή διάβρωσε τον δημόσιο χώρο στις πόλεις, μετέτρεψε τον πολιτικό λόγο σε ψυχολογικό και ανύψωσε καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες σε δημόσιες εξέχουσες προσωπικότητες. Η ηθοποιία πλέον, έθεσε τις βάσεις των δημόσιων σχέσεων. Η επιτέλεση των ρόλων στην καθημερινή ζωή είναι παρόμοια με αυτή της εκτέλεσης του ρόλου επί σκηνής. Ταυτόχρονα με την παρακμή της δημόσιας ζωής τον 19ο αιώνα ενισχύθηκε η ψυχολογική σφαίρα αντιμετώπισης των πραγμάτων. Με τη δημιουργία της προσωπικότητας περάσαμε σταδιακά, τον 19ο αιώνα, στην κοινωνία της οικειότητας. Όλα τα εσωτερικά κοινωνικά φαινόμενα ανάγονται στη σφαίρα των προσωπικών, με σκοπό να τους αποδοθεί νόημα και αιτία. Ο πολιτικός πλέον, ασπάζεται πιστά αυτήν τη νοοτροπία και κρίνεται από το πλήθος για τις πράξεις του και την προσωπικότητά του. Τα ΜΜΕ δίνουν βάση στην προσωπική ζωή των πολιτικών και αποφεύγουν να θίξουν θέματα που σχετίζονται με το πολιτικό τους έργο. Τα ΜΜΕ καλλιεργούν στον θεατή την ιδέα ότι η κατανάλωση αποτελεί εναλλακτική λύση αντί της διαμαρτυρίας και ο πολιτικός, ακολουθώντας αυτή τη διδαχή, επιβάλλει τη σιωπή και κατευνάζει τους ψηφοφόρους του. Η κοινωνία της οικειότητας οργανώθηκε πάνω στην αρχή του ναρκισσισμού. Ο ναρκισσισμός είναι η μάταιη προσπάθεια της ικανοποίησης του Εγώ. Οι πολιτικοί ενθαρρύνουν την αρχή του ναρκισσισμού ως μέσου κατευνασμού. Ταυτοχρόνως, προκαλείται η επιθυμία δημιουργίας μιας ενιαίας κοινότητας, όπου ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά αντιμετωπίζεται ως παρείσακτος. Αποτέλεσμα, η απόρριψη του εξωτερικού κόσμου. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει παρατηρηθεί πως η φυσική παρουσία των ανθρώπων και η έκφραση μέσα στους χώρους αυτούς υπόκεινται σε διαρκή και εκτεταμένο έλεγχο ανεπτυγμένης τεχνολογίας, όπως κάμερες. Όλα αυτά βέβαια σχετίζονται άμεσα με τον χώρο της τέχνης και της αρχιτεκτονικής υπό το πρίσμα της μηδενικής ανοχής που επιδεικνύει ο δημόσιος άνθρωπος σε κάθε ενδεχόμενη αλλαγή του δημόσιου χώρου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ψαρρού Δήμητρα","Psarrou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:24Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2766560"],"render_values":[{"text":"uoadl:2766560","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2766560","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2766560","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2766560","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ψαρρού Δήμητρα","Psarrou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2766560","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2766560"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Δημόσιος χώρος είναι ένας τόπος που ο καθένας βρίσκεται χωρίς απαγόρευση και χωρίς περιορισμό, ανάλογα με την οικονομική και κοινωνική του θέση. Από τις απαρχές της ιστορίας του ανθρώπου, ο δημόσιος χώρος έχει διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο, καθώς εντός του οι άνθρωποι έρχονταν σε επαφή και αντάλλασαν ιδέες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αρχαία ελληνική αγορά, καθώς ταυτιζόταν με την άσκηση του ρόλου του πολίτη. Η δημόσια κυριαρχία εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα με την ανάπτυξη του καπιταλισμού στο Λονδίνο και το Παρίσι. Έπειτα, τον 19ο αιώνα με την βιομηχανική επανάσταση και όλες τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές που επέφερε, άλλαξε το σχήμα της αστικής οικογένειας, μετατρέποντάς την σε καταφύγιο για τις δυσκολίες εκείνης της περιόδου. Η μετατροπή από τη δημόσια στην ιδιωτική ζωή διάβρωσε τον δημόσιο χώρο στις πόλεις, μετέτρεψε τον πολιτικό λόγο σε ψυχολογικό και ανύψωσε καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες σε δημόσιες εξέχουσες προσωπικότητες. Η ηθοποιία πλέον, έθεσε τις βάσεις των δημόσιων σχέσεων. Η επιτέλεση των ρόλων στην καθημερινή ζωή είναι παρόμοια με αυτή της εκτέλεσης του ρόλου επί σκηνής. Ταυτόχρονα με την παρακμή της δημόσιας ζωής τον 19ο αιώνα ενισχύθηκε η ψυχολογική σφαίρα αντιμετώπισης των πραγμάτων. Με τη δημιουργία της προσωπικότητας περάσαμε σταδιακά, τον 19ο αιώνα, στην κοινωνία της οικειότητας. Όλα τα εσωτερικά κοινωνικά φαινόμενα ανάγονται στη σφαίρα των προσωπικών, με σκοπό να τους αποδοθεί νόημα και αιτία. Ο πολιτικός πλέον, ασπάζεται πιστά αυτήν τη νοοτροπία και κρίνεται από το πλήθος για τις πράξεις του και την προσωπικότητά του. Τα ΜΜΕ δίνουν βάση στην προσωπική ζωή των πολιτικών και αποφεύγουν να θίξουν θέματα που σχετίζονται με το πολιτικό τους έργο. Τα ΜΜΕ καλλιεργούν στον θεατή την ιδέα ότι η κατανάλωση αποτελεί εναλλακτική λύση αντί της διαμαρτυρίας και ο πολιτικός, ακολουθώντας αυτή τη διδαχή, επιβάλλει τη σιωπή και κατευνάζει τους ψηφοφόρους του. Η κοινωνία της οικειότητας οργανώθηκε πάνω στην αρχή του ναρκισσισμού. Ο ναρκισσισμός είναι η μάταιη προσπάθεια της ικανοποίησης του Εγώ. Οι πολιτικοί ενθαρρύνουν την αρχή του ναρκισσισμού ως μέσου κατευνασμού. Ταυτοχρόνως, προκαλείται η επιθυμία δημιουργίας μιας ενιαίας κοινότητας, όπου ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά αντιμετωπίζεται ως παρείσακτος. Αποτέλεσμα, η απόρριψη του εξωτερικού κόσμου. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει παρατηρηθεί πως η φυσική παρουσία των ανθρώπων και η έκφραση μέσα στους χώρους αυτούς υπόκεινται σε διαρκή και εκτεταμένο έλεγχο ανεπτυγμένης τεχνολογίας, όπως κάμερες. Όλα αυτά βέβαια σχετίζονται άμεσα με τον χώρο της τέχνης και της αρχιτεκτονικής υπό το πρίσμα της μηδενικής ανοχής που επιδεικνύει ο δημόσιος άνθρωπος σε κάθε ενδεχόμενη αλλαγή του δημόσιου χώρου.","Public space is the space where people meet without the restrictions and limitations that derive from their social and economical status. Public space has played a significant role to human society from the beginning of history. In public spaces people meet and exchange ideas. A representative example is that of the ancient Greek market. It was a space that offered the option to act as a citizen. The empowerment of public space first took place during the 18th century with the onset of capitalist society in London and Paris. The industrial revolution that followed later in the 19th century and its relevant social and political changes, transformed the structure of the urban family, turning the public space into a safe space for those facing difficulties. The transition from public to private life dissolved the public spaces in the cities, transformed social concepts to psychological ones and elevated figures from the arts to prominent, public personalities. Performing a role in everyday life occurs in a similar way as a performing a theatrical role. At the same time, the degradation of public life during the 19th century resulted to a psychological interpretation of all social matters. The initiation of the concept of personality resulted to a society of intimacy in a gradual way during the 19th century. All social matters are seen as personal matters in order to be interpreted and justified. Politicians are judged by the public based on their personality and individual characteristics. The Media focuses on the personal lives of politicians and not their political action. The mainstream media promote this idea to the public that consumerism is an alternative solution .Protesting and politicians follow these principles in order to make the public more passive and reassured. The society of intimacy uses the principle of narcissism as its foundation. Narcissism is the futile attempt of justifying the ego. The politicians encourage it because it turns the public into a mass. At the same time, this creates a unified society that sees as an intruder anyone with individual characteristics. This results to a rejection of any external groups. In the last couple of decades it has been noted that peoples' physical presence and expression is controlled in different ways. The advance of technology such as the use of CCTV cameras is popular almost anywhere in the world. This is unavoidably related to the arts and architecture and how the transformation of their surrounding space encounters zero tolerance to external influences."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο δημόσιος άνθρωπος στο έργο του Ρίτσαρντ Σένετ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ψαρρού Δήμητρα","Psarrou Dimitra"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Δημόσιος χώρος είναι ένας τόπος που ο καθένας βρίσκεται χωρίς απαγόρευση και χωρίς περιορισμό, ανάλογα με την οικονομική και κοινωνική του θέση. Από τις απαρχές της ιστορίας του ανθρώπου, ο δημόσιος χώρος έχει διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο, καθώς εντός του οι άνθρωποι έρχονταν σε επαφή και αντάλλασαν ιδέες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αρχαία ελληνική αγορά, καθώς ταυτιζόταν με την άσκηση του ρόλου του πολίτη. Η δημόσια κυριαρχία εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα με την ανάπτυξη του καπιταλισμού στο Λονδίνο και το Παρίσι. Έπειτα, τον 19ο αιώνα με την βιομηχανική επανάσταση και όλες τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές που επέφερε, άλλαξε το σχήμα της αστικής οικογένειας, μετατρέποντάς την σε καταφύγιο για τις δυσκολίες εκείνης της περιόδου. Η μετατροπή από τη δημόσια στην ιδιωτική ζωή διάβρωσε τον δημόσιο χώρο στις πόλεις, μετέτρεψε τον πολιτικό λόγο σε ψυχολογικό και ανύψωσε καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες σε δημόσιες εξέχουσες προσωπικότητες. Η ηθοποιία πλέον, έθεσε τις βάσεις των δημόσιων σχέσεων. Η επιτέλεση των ρόλων στην καθημερινή ζωή είναι παρόμοια με αυτή της εκτέλεσης του ρόλου επί σκηνής. Ταυτόχρονα με την παρακμή της δημόσιας ζωής τον 19ο αιώνα ενισχύθηκε η ψυχολογική σφαίρα αντιμετώπισης των πραγμάτων. Με τη δημιουργία της προσωπικότητας περάσαμε σταδιακά, τον 19ο αιώνα, στην κοινωνία της οικειότητας. Όλα τα εσωτερικά κοινωνικά φαινόμενα ανάγονται στη σφαίρα των προσωπικών, με σκοπό να τους αποδοθεί νόημα και αιτία. Ο πολιτικός πλέον, ασπάζεται πιστά αυτήν τη νοοτροπία και κρίνεται από το πλήθος για τις πράξεις του και την προσωπικότητά του. Τα ΜΜΕ δίνουν βάση στην προσωπική ζωή των πολιτικών και αποφεύγουν να θίξουν θέματα που σχετίζονται με το πολιτικό τους έργο. Τα ΜΜΕ καλλιεργούν στον θεατή την ιδέα ότι η κατανάλωση αποτελεί εναλλακτική λύση αντί της διαμαρτυρίας και ο πολιτικός, ακολουθώντας αυτή τη διδαχή, επιβάλλει τη σιωπή και κατευνάζει τους ψηφοφόρους του. Η κοινωνία της οικειότητας οργανώθηκε πάνω στην αρχή του ναρκισσισμού. Ο ναρκισσισμός είναι η μάταιη προσπάθεια της ικανοποίησης του Εγώ. Οι πολιτικοί ενθαρρύνουν την αρχή του ναρκισσισμού ως μέσου κατευνασμού. Ταυτοχρόνως, προκαλείται η επιθυμία δημιουργίας μιας ενιαίας κοινότητας, όπου ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά αντιμετωπίζεται ως παρείσακτος. Αποτέλεσμα, η απόρριψη του εξωτερικού κόσμου. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει παρατηρηθεί πως η φυσική παρουσία των ανθρώπων και η έκφραση μέσα στους χώρους αυτούς υπόκεινται σε διαρκή και εκτεταμένο έλεγχο ανεπτυγμένης τεχνολογίας, όπως κάμερες. Όλα αυτά βέβαια σχετίζονται άμεσα με τον χώρο της τέχνης και της αρχιτεκτονικής υπό το πρίσμα της μηδενικής ανοχής που επιδεικνύει ο δημόσιος άνθρωπος σε κάθε ενδεχόμενη αλλαγή του δημόσιου χώρου.","Public space is the space where people meet without the restrictions and limitations that derive from their social and economical status. Public space has played a significant role to human society from the beginning of history. In public spaces people meet and exchange ideas. A representative example is that of the ancient Greek market. It was a space that offered the option to act as a citizen. The empowerment of public space first took place during the 18th century with the onset of capitalist society in London and Paris. The industrial revolution that followed later in the 19th century and its relevant social and political changes, transformed the structure of the urban family, turning the public space into a safe space for those facing difficulties. The transition from public to private life dissolved the public spaces in the cities, transformed social concepts to psychological ones and elevated figures from the arts to prominent, public personalities. Performing a role in everyday life occurs in a similar way as a performing a theatrical role. At the same time, the degradation of public life during the 19th century resulted to a psychological interpretation of all social matters. The initiation of the concept of personality resulted to a society of intimacy in a gradual way during the 19th century. All social matters are seen as personal matters in order to be interpreted and justified. Politicians are judged by the public based on their personality and individual characteristics. The Media focuses on the personal lives of politicians and not their political action. The mainstream media promote this idea to the public that consumerism is an alternative solution .Protesting and politicians follow these principles in order to make the public more passive and reassured. The society of intimacy uses the principle of narcissism as its foundation. Narcissism is the futile attempt of justifying the ego. The politicians encourage it because it turns the public into a mass. At the same time, this creates a unified society that sees as an intruder anyone with individual characteristics. This results to a rejection of any external groups. In the last couple of decades it has been noted that peoples' physical presence and expression is controlled in different ways. The advance of technology such as the use of CCTV cameras is popular almost anywhere in the world. This is unavoidably related to the arts and architecture and how the transformation of their surrounding space encounters zero tolerance to external influences."],"dc:identifier":["uoadl:2766560","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2766560"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ο δημόσιος άνθρωπος στο έργο του Ρίτσαρντ Σένετ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:24Z"}