{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2768003"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2768003","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πεσόν το πέπλο: Η μεταφυσική της αλήθειας στο Στάλκερ του Tarkovsky","abstract":"O Tarkovsky παρήγαγε κινηματογράφο με τρόπο που προσεγγίζει την «αναζήτηση του χαμένου χρόνου». Στο παρόν δοκίμιο θα διερευνήσουμε πώς ο Ρώσος κινηματογραφιστής αντιλήφθηκε τον κινηματογράφο σαν αποτυπωμένο χρόνο. Στο Στάλκερ (1979), ο Tarkovsky μας καλεί να δούμε και να ακούσουμε το παρελθόν ως φωνές και εικόνες μιας ύπαρξης που μας βλέπει επίσης, και μας μιλά μέσα από αντικείμενα παραδεδομένα στη φθορά. Καθώς το σώμα συνομιλεί, κάθε στιγμή, με την ερειπωμένη ύλη μια νέα σχέση με τον κόσμο αναφαίνεται. Κι εάν ο Λόγος παραδοσιακά εκτοπίζει την αισθητική διάσταση από την κατανοητική διεργασία, στη Ζώνη η αισθητικότητα αναδύεται ως αναπόσπαστο στοιχείο της σκέψης. Διότι η κινηματογραφική εικόνα αναπαράγει ένα είδος επιστροφής στις ξεχασμένες και απωθημένες αισθήσεις διαμέσου της αντιληπτικής μνήμης. Ο Tarkovsky με το έργο του επέμεινε στην αξία του βιώματος, την ισότιμη συμμετοχή της αισθητικότητας στο σύνδεσμό μας με τον κόσμο. Η Ζώνη είναι η χώρα όπου οι θύμησες, μετακινούμενες από τις συμπληγάδες και τα ερείπια μιας τέως βιομηχανικής ζώνης, ξυπνούν τα ενσώματα πάθη του ανθρώπου, διεκδικώντας ισάξιο μερίδιο στη γνώση και μια εκ νέου οικείωση των ξεχασμένων και «πνευματικοποιημένων» μας παθών. Κι εάν οι περιπλανώμενοι θέλουν να συλλάβουν τον κόσμο ορθολογιστικά, επιχειρώντας να εξηγήσουν τα συμβάντα με έναν τρόπο που παραδοσιακά προσιδιάζει στη συστηματοποιημένη γνώση, το οδοιπορικό στη Ζώνη χαρτογραφεί μάλλον τις αδιέξοδες διαδρομές του Λόγου. Όσο η απόλυτη σύνθεση Ιδέας και αισθητηριακών φαινομένων ή αντίληψης γίνεται, σε τελευταία ανάλυση, το άπιαστο φάντασμα, ό,τι απομένει είναι η αδιάκοπη αναζήτηση του αληθούς, η ες αεί περιπλάνηση στη Ζώνη. Γιατί η Ζώνη είναι προπαντός ένα όνομα, μια εικόνα - φάντασμα, που δεν έχει ούτε πρότυπο, ούτε και ορισμένη περιεχομενική δομή. Εντός της, η σκέψη παράγεται στα όρια της, η έννοια αποκαλύπτει τα αμφίβολα σύνορά της, καθώς τα πρόσωπα συνδιαλέγονται με φαινόμενα που δεν μπορούν πλέον να εξηγήσουν βάσει των παλαιών σχηματισμών. Εδώ ο λόγος καλείται να κατασκευάσει νέες έννοιες, ώστε να επεξεργαστεί αυτό που είναι «ακόμη-μη-σκεφθέν» και ενδεχόμενο. Ως χώρα της ελεύθερης δημιουργίας, η Ζώνη, έχει την πρόθεση να πλήξει την κυριολεξία του κόσμου των πραγμάτων. Για τούτο, ο Στάλκερ είναι η ταρκοφσκική επινόηση του ανθρώπινου, η φανταστική ενσάρκωση ενός κόσμου πραγματικού, στιγματισμένου από το δράμα που επιφέρει η μοντέρνα αμφισβήτηση και η απώλεια της πίστης σε κάθε ιδανικό. Ο Στάλκερ γίνεται η ενσάρκωση του φανταστικού, ώστε το φανταστικό να διαπεράσει τον ορίζοντα της πραγματικότητας. Επειδή γνωρίζει ότι στην παρακμή του παρόντος χρόνου που γεννά τον πόνο, κανείς δεν μπορεί να βαδίσει μόνος, αλλά ούτε και να σωθεί χωριστά, έχει ανάγκη τον Άλλον, στον οποίον αναγνωρίζει το πρόσωπο ενός συμπαίκτη ή συνεργού στο νέο όραμα του κόσμου, και αναζητά τρόπους για να τον πλησιάσει προκειμένου να συμπορευτεί μαζί του. Με αρωγό τη μνήμη και μηχανή τη φαντασία ο Στάλκερ δημιουργεί την Ζώνη, σαν ουτοπία που αντιστέκεται στην εξουσία της λήθης των καιρών. Η τέχνη γίνεται τότε ένας τρόπος μύησης στον κόσμο, επειδή προτείνει νέους δρόμους σύνδεσης και επανοικείωσης του. Για το Στάλκερ, μόνο η δημιουργία μπορεί να απελευθερώσει τον κόσμο από την φρίκη και την κατάρρευση προς την οποία βαδίζει με ταχείς ρυθμούς. Συνεπώς, εάν ο Tarkovsky κυνηγά το αυθεντικό νόημα της ζωής του κόσμου, το πεπρωμένο και τον προορισμό του, μας δείχνει παράλληλα ότι αυτό το νόημα δεν απαντάται στις θεϊκές βουλήσεις και τα σχέδια κάποιου ανώτατου δημιουργού, αλλά διαμορφώνεται μέσα από μια συνεχή υπέρβαση της παγιότητας του στεγνωμένου πνεύματος του ανθρώπου.","abstract_html":"O Tarkovsky παρήγαγε κινηματογράφο με τρόπο που προσεγγίζει την «αναζήτηση του χαμένου χρόνου». Στο παρόν δοκίμιο θα διερευνήσουμε πώς ο Ρώσος κινηματογραφιστής αντιλήφθηκε τον κινηματογράφο σαν αποτυπωμένο χρόνο. Στο Στάλκερ (1979), ο Tarkovsky μας καλεί να δούμε και να ακούσουμε το παρελθόν ως φωνές και εικόνες μιας ύπαρξης που μας βλέπει επίσης, και μας μιλά μέσα από αντικείμενα παραδεδομένα στη φθορά. Καθώς το σώμα συνομιλεί, κάθε στιγμή, με την ερειπωμένη ύλη μια νέα σχέση με τον κόσμο αναφαίνεται. Κι εάν ο Λόγος παραδοσιακά εκτοπίζει την αισθητική διάσταση από την κατανοητική διεργασία, στη Ζώνη η αισθητικότητα αναδύεται ως αναπόσπαστο στοιχείο της σκέψης. Διότι η κινηματογραφική εικόνα αναπαράγει ένα είδος επιστροφής στις ξεχασμένες και απωθημένες αισθήσεις διαμέσου της αντιληπτικής μνήμης. Ο Tarkovsky με το έργο του επέμεινε στην αξία του βιώματος, την ισότιμη συμμετοχή της αισθητικότητας στο σύνδεσμό μας με τον κόσμο. Η Ζώνη είναι η χώρα όπου οι θύμησες, μετακινούμενες από τις συμπληγάδες και τα ερείπια μιας τέως βιομηχανικής ζώνης, ξυπνούν τα ενσώματα πάθη του ανθρώπου, διεκδικώντας ισάξιο μερίδιο στη γνώση και μια εκ νέου οικείωση των ξεχασμένων και «πνευματικοποιημένων» μας παθών. Κι εάν οι περιπλανώμενοι θέλουν να συλλάβουν τον κόσμο ορθολογιστικά, επιχειρώντας να εξηγήσουν τα συμβάντα με έναν τρόπο που παραδοσιακά προσιδιάζει στη συστηματοποιημένη γνώση, το οδοιπορικό στη Ζώνη χαρτογραφεί μάλλον τις αδιέξοδες διαδρομές του Λόγου. Όσο η απόλυτη σύνθεση Ιδέας και αισθητηριακών φαινομένων ή αντίληψης γίνεται, σε τελευταία ανάλυση, το άπιαστο φάντασμα, ό,τι απομένει είναι η αδιάκοπη αναζήτηση του αληθούς, η ες αεί περιπλάνηση στη Ζώνη. Γιατί η Ζώνη είναι προπαντός ένα όνομα, μια εικόνα - φάντασμα, που δεν έχει ούτε πρότυπο, ούτε και ορισμένη περιεχομενική δομή. Εντός της, η σκέψη παράγεται στα όρια της, η έννοια αποκαλύπτει τα αμφίβολα σύνορά της, καθώς τα πρόσωπα συνδιαλέγονται με φαινόμενα που δεν μπορούν πλέον να εξηγήσουν βάσει των παλαιών σχηματισμών. Εδώ ο λόγος καλείται να κατασκευάσει νέες έννοιες, ώστε να επεξεργαστεί αυτό που είναι «ακόμη-μη-σκεφθέν» και ενδεχόμενο. Ως χώρα της ελεύθερης δημιουργίας, η Ζώνη, έχει την πρόθεση να πλήξει την κυριολεξία του κόσμου των πραγμάτων. Για τούτο, ο Στάλκερ είναι η ταρκοφσκική επινόηση του ανθρώπινου, η φανταστική ενσάρκωση ενός κόσμου πραγματικού, στιγματισμένου από το δράμα που επιφέρει η μοντέρνα αμφισβήτηση και η απώλεια της πίστης σε κάθε ιδανικό. Ο Στάλκερ γίνεται η ενσάρκωση του φανταστικού, ώστε το φανταστικό να διαπεράσει τον ορίζοντα της πραγματικότητας. Επειδή γνωρίζει ότι στην παρακμή του παρόντος χρόνου που γεννά τον πόνο, κανείς δεν μπορεί να βαδίσει μόνος, αλλά ούτε και να σωθεί χωριστά, έχει ανάγκη τον Άλλον, στον οποίον αναγνωρίζει το πρόσωπο ενός συμπαίκτη ή συνεργού στο νέο όραμα του κόσμου, και αναζητά τρόπους για να τον πλησιάσει προκειμένου να συμπορευτεί μαζί του. Με αρωγό τη μνήμη και μηχανή τη φαντασία ο Στάλκερ δημιουργεί την Ζώνη, σαν ουτοπία που αντιστέκεται στην εξουσία της λήθης των καιρών. Η τέχνη γίνεται τότε ένας τρόπος μύησης στον κόσμο, επειδή προτείνει νέους δρόμους σύνδεσης και επανοικείωσης του. Για το Στάλκερ, μόνο η δημιουργία μπορεί να απελευθερώσει τον κόσμο από την φρίκη και την κατάρρευση προς την οποία βαδίζει με ταχείς ρυθμούς. Συνεπώς, εάν ο Tarkovsky κυνηγά το αυθεντικό νόημα της ζωής του κόσμου, το πεπρωμένο και τον προορισμό του, μας δείχνει παράλληλα ότι αυτό το νόημα δεν απαντάται στις θεϊκές βουλήσεις και τα σχέδια κάποιου ανώτατου δημιουργού, αλλά διαμορφώνεται μέσα από μια συνεχή υπέρβαση της παγιότητας του στεγνωμένου πνεύματος του ανθρώπου.","abstract_has_math":false,"creators":["Αλίκα Βικτώρια","Alika Viktoria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:26Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2768003"],"render_values":[{"text":"uoadl:2768003","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768003","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768003","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2768003","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλίκα Βικτώρια","Alika Viktoria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2768003","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768003"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["O Tarkovsky παρήγαγε κινηματογράφο με τρόπο που προσεγγίζει την «αναζήτηση του χαμένου χρόνου». Στο παρόν δοκίμιο θα διερευνήσουμε πώς ο Ρώσος κινηματογραφιστής αντιλήφθηκε τον κινηματογράφο σαν αποτυπωμένο χρόνο. Στο Στάλκερ (1979), ο Tarkovsky μας καλεί να δούμε και να ακούσουμε το παρελθόν ως φωνές και εικόνες μιας ύπαρξης που μας βλέπει επίσης, και μας μιλά μέσα από αντικείμενα παραδεδομένα στη φθορά. Καθώς το σώμα συνομιλεί, κάθε στιγμή, με την ερειπωμένη ύλη μια νέα σχέση με τον κόσμο αναφαίνεται. Κι εάν ο Λόγος παραδοσιακά εκτοπίζει την αισθητική διάσταση από την κατανοητική διεργασία, στη Ζώνη η αισθητικότητα αναδύεται ως αναπόσπαστο στοιχείο της σκέψης. Διότι η κινηματογραφική εικόνα αναπαράγει ένα είδος επιστροφής στις ξεχασμένες και απωθημένες αισθήσεις διαμέσου της αντιληπτικής μνήμης. Ο Tarkovsky με το έργο του επέμεινε στην αξία του βιώματος, την ισότιμη συμμετοχή της αισθητικότητας στο σύνδεσμό μας με τον κόσμο. Η Ζώνη είναι η χώρα όπου οι θύμησες, μετακινούμενες από τις συμπληγάδες και τα ερείπια μιας τέως βιομηχανικής ζώνης, ξυπνούν τα ενσώματα πάθη του ανθρώπου, διεκδικώντας ισάξιο μερίδιο στη γνώση και μια εκ νέου οικείωση των ξεχασμένων και «πνευματικοποιημένων» μας παθών. Κι εάν οι περιπλανώμενοι θέλουν να συλλάβουν τον κόσμο ορθολογιστικά, επιχειρώντας να εξηγήσουν τα συμβάντα με έναν τρόπο που παραδοσιακά προσιδιάζει στη συστηματοποιημένη γνώση, το οδοιπορικό στη Ζώνη χαρτογραφεί μάλλον τις αδιέξοδες διαδρομές του Λόγου. Όσο η απόλυτη σύνθεση Ιδέας και αισθητηριακών φαινομένων ή αντίληψης γίνεται, σε τελευταία ανάλυση, το άπιαστο φάντασμα, ό,τι απομένει είναι η αδιάκοπη αναζήτηση του αληθούς, η ες αεί περιπλάνηση στη Ζώνη. Γιατί η Ζώνη είναι προπαντός ένα όνομα, μια εικόνα - φάντασμα, που δεν έχει ούτε πρότυπο, ούτε και ορισμένη περιεχομενική δομή. Εντός της, η σκέψη παράγεται στα όρια της, η έννοια αποκαλύπτει τα αμφίβολα σύνορά της, καθώς τα πρόσωπα συνδιαλέγονται με φαινόμενα που δεν μπορούν πλέον να εξηγήσουν βάσει των παλαιών σχηματισμών. Εδώ ο λόγος καλείται να κατασκευάσει νέες έννοιες, ώστε να επεξεργαστεί αυτό που είναι «ακόμη-μη-σκεφθέν» και ενδεχόμενο. Ως χώρα της ελεύθερης δημιουργίας, η Ζώνη, έχει την πρόθεση να πλήξει την κυριολεξία του κόσμου των πραγμάτων. Για τούτο, ο Στάλκερ είναι η ταρκοφσκική επινόηση του ανθρώπινου, η φανταστική ενσάρκωση ενός κόσμου πραγματικού, στιγματισμένου από το δράμα που επιφέρει η μοντέρνα αμφισβήτηση και η απώλεια της πίστης σε κάθε ιδανικό. Ο Στάλκερ γίνεται η ενσάρκωση του φανταστικού, ώστε το φανταστικό να διαπεράσει τον ορίζοντα της πραγματικότητας. Επειδή γνωρίζει ότι στην παρακμή του παρόντος χρόνου που γεννά τον πόνο, κανείς δεν μπορεί να βαδίσει μόνος, αλλά ούτε και να σωθεί χωριστά, έχει ανάγκη τον Άλλον, στον οποίον αναγνωρίζει το πρόσωπο ενός συμπαίκτη ή συνεργού στο νέο όραμα του κόσμου, και αναζητά τρόπους για να τον πλησιάσει προκειμένου να συμπορευτεί μαζί του. Με αρωγό τη μνήμη και μηχανή τη φαντασία ο Στάλκερ δημιουργεί την Ζώνη, σαν ουτοπία που αντιστέκεται στην εξουσία της λήθης των καιρών. Η τέχνη γίνεται τότε ένας τρόπος μύησης στον κόσμο, επειδή προτείνει νέους δρόμους σύνδεσης και επανοικείωσης του. Για το Στάλκερ, μόνο η δημιουργία μπορεί να απελευθερώσει τον κόσμο από την φρίκη και την κατάρρευση προς την οποία βαδίζει με ταχείς ρυθμούς. Συνεπώς, εάν ο Tarkovsky κυνηγά το αυθεντικό νόημα της ζωής του κόσμου, το πεπρωμένο και τον προορισμό του, μας δείχνει παράλληλα ότι αυτό το νόημα δεν απαντάται στις θεϊκές βουλήσεις και τα σχέδια κάποιου ανώτατου δημιουργού, αλλά διαμορφώνεται μέσα από μια συνεχή υπέρβαση της παγιότητας του στεγνωμένου πνεύματος του ανθρώπου.","Tarkovsky produced cinema in a way that approaches the “search of the lost time”. In this essay, we will explore how the Russian cinematographer perceived cinema as “imprinted time”. In Stalker film (1979), Tarkovsky invites us to re-consider the past as voices and images of an absent existence, which is able to gaze back at us, through objects delivered to decay. In the Zone, as the body 's passing through the ruins, new associations with the world are revealed. And though thinking has traditionally displaced the sensory dimension from the process of perception and understanding, inside the Zone, sensibility emerges as an integral element of thought, because the moving image produces a kind of return to the forgotten senses through the awaking of the perceptual memory. Tarkovsky, in his work, insisted on the value of the perceived experience. He insisted on the equal participation of sensory perception in our associations with the world. Thus, the Zone is the area where the memories, emerging from the remnants and ruins of a former industrial zone, awaken the forgotten and “spiritualized” passions of the world, by claiming equal participation in the procedure of thinking. And if the two men have crossed the borders of the Zone, in order to decode the “phenomena”, that are taking place within it, in a way that is traditionally akin to logocentric knowledge, the path into the Zone maps rather the limits of the “Logos”. As long as the ultimate synthesis of Idea and phenomena or perception becomes, after all, the ultimate ghost, what remains is the unceasing search of the truth, the endless wandering inside the borders of the Zone. Because the Zone is, above all, a phantom - image that neither refers to a main template nor reveals a certain structural content. Within the Zone, thought is being produced along its limits. Notions reveal their dubious borders, as the two men encounter phenomena they can no longer conceptualize on the basis of the traditional logocentric formations. Inside the Zone, thought is forced to re-construct new forms in order to capture what is “still-un-thinkable” and eventual. For this reason, Stalker is the tarkovksian invention of the human, the cinematic incarnation of the real world, which has been stigmatized by the modern drama, caused by the ultimate loss of faith in every sense of utopia. Thus, Stalker becomes the embodiment of this imaginary and utopian world, in order the imaginary to penetrate the horizons of reality. For this reason, he creates the Zone, as an utopia that resists the forgetfulness of memory and time. Cinema becomes then a new way of initiation into the world, because it proposes and emerges new forms of re-building the world. In Stalker film, only creation can liberate the world from the decadency. Therefore, if Tarkovsky chases the authentic meaning of the world, its destiny and its destination, Stalker clarifies that this meaning does not fit into the divine intentions of a supreme creator, but it is rather shaped by a constant overrun of the dried and decayed human spirit."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πεσόν το πέπλο: Η μεταφυσική της αλήθειας στο Στάλκερ του Tarkovsky"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλίκα Βικτώρια","Alika Viktoria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["O Tarkovsky παρήγαγε κινηματογράφο με τρόπο που προσεγγίζει την «αναζήτηση του χαμένου χρόνου». Στο παρόν δοκίμιο θα διερευνήσουμε πώς ο Ρώσος κινηματογραφιστής αντιλήφθηκε τον κινηματογράφο σαν αποτυπωμένο χρόνο. Στο Στάλκερ (1979), ο Tarkovsky μας καλεί να δούμε και να ακούσουμε το παρελθόν ως φωνές και εικόνες μιας ύπαρξης που μας βλέπει επίσης, και μας μιλά μέσα από αντικείμενα παραδεδομένα στη φθορά. Καθώς το σώμα συνομιλεί, κάθε στιγμή, με την ερειπωμένη ύλη μια νέα σχέση με τον κόσμο αναφαίνεται. Κι εάν ο Λόγος παραδοσιακά εκτοπίζει την αισθητική διάσταση από την κατανοητική διεργασία, στη Ζώνη η αισθητικότητα αναδύεται ως αναπόσπαστο στοιχείο της σκέψης. Διότι η κινηματογραφική εικόνα αναπαράγει ένα είδος επιστροφής στις ξεχασμένες και απωθημένες αισθήσεις διαμέσου της αντιληπτικής μνήμης. Ο Tarkovsky με το έργο του επέμεινε στην αξία του βιώματος, την ισότιμη συμμετοχή της αισθητικότητας στο σύνδεσμό μας με τον κόσμο. Η Ζώνη είναι η χώρα όπου οι θύμησες, μετακινούμενες από τις συμπληγάδες και τα ερείπια μιας τέως βιομηχανικής ζώνης, ξυπνούν τα ενσώματα πάθη του ανθρώπου, διεκδικώντας ισάξιο μερίδιο στη γνώση και μια εκ νέου οικείωση των ξεχασμένων και «πνευματικοποιημένων» μας παθών. Κι εάν οι περιπλανώμενοι θέλουν να συλλάβουν τον κόσμο ορθολογιστικά, επιχειρώντας να εξηγήσουν τα συμβάντα με έναν τρόπο που παραδοσιακά προσιδιάζει στη συστηματοποιημένη γνώση, το οδοιπορικό στη Ζώνη χαρτογραφεί μάλλον τις αδιέξοδες διαδρομές του Λόγου. Όσο η απόλυτη σύνθεση Ιδέας και αισθητηριακών φαινομένων ή αντίληψης γίνεται, σε τελευταία ανάλυση, το άπιαστο φάντασμα, ό,τι απομένει είναι η αδιάκοπη αναζήτηση του αληθούς, η ες αεί περιπλάνηση στη Ζώνη. Γιατί η Ζώνη είναι προπαντός ένα όνομα, μια εικόνα - φάντασμα, που δεν έχει ούτε πρότυπο, ούτε και ορισμένη περιεχομενική δομή. Εντός της, η σκέψη παράγεται στα όρια της, η έννοια αποκαλύπτει τα αμφίβολα σύνορά της, καθώς τα πρόσωπα συνδιαλέγονται με φαινόμενα που δεν μπορούν πλέον να εξηγήσουν βάσει των παλαιών σχηματισμών. Εδώ ο λόγος καλείται να κατασκευάσει νέες έννοιες, ώστε να επεξεργαστεί αυτό που είναι «ακόμη-μη-σκεφθέν» και ενδεχόμενο. Ως χώρα της ελεύθερης δημιουργίας, η Ζώνη, έχει την πρόθεση να πλήξει την κυριολεξία του κόσμου των πραγμάτων. Για τούτο, ο Στάλκερ είναι η ταρκοφσκική επινόηση του ανθρώπινου, η φανταστική ενσάρκωση ενός κόσμου πραγματικού, στιγματισμένου από το δράμα που επιφέρει η μοντέρνα αμφισβήτηση και η απώλεια της πίστης σε κάθε ιδανικό. Ο Στάλκερ γίνεται η ενσάρκωση του φανταστικού, ώστε το φανταστικό να διαπεράσει τον ορίζοντα της πραγματικότητας. Επειδή γνωρίζει ότι στην παρακμή του παρόντος χρόνου που γεννά τον πόνο, κανείς δεν μπορεί να βαδίσει μόνος, αλλά ούτε και να σωθεί χωριστά, έχει ανάγκη τον Άλλον, στον οποίον αναγνωρίζει το πρόσωπο ενός συμπαίκτη ή συνεργού στο νέο όραμα του κόσμου, και αναζητά τρόπους για να τον πλησιάσει προκειμένου να συμπορευτεί μαζί του. Με αρωγό τη μνήμη και μηχανή τη φαντασία ο Στάλκερ δημιουργεί την Ζώνη, σαν ουτοπία που αντιστέκεται στην εξουσία της λήθης των καιρών. Η τέχνη γίνεται τότε ένας τρόπος μύησης στον κόσμο, επειδή προτείνει νέους δρόμους σύνδεσης και επανοικείωσης του. Για το Στάλκερ, μόνο η δημιουργία μπορεί να απελευθερώσει τον κόσμο από την φρίκη και την κατάρρευση προς την οποία βαδίζει με ταχείς ρυθμούς. Συνεπώς, εάν ο Tarkovsky κυνηγά το αυθεντικό νόημα της ζωής του κόσμου, το πεπρωμένο και τον προορισμό του, μας δείχνει παράλληλα ότι αυτό το νόημα δεν απαντάται στις θεϊκές βουλήσεις και τα σχέδια κάποιου ανώτατου δημιουργού, αλλά διαμορφώνεται μέσα από μια συνεχή υπέρβαση της παγιότητας του στεγνωμένου πνεύματος του ανθρώπου.","Tarkovsky produced cinema in a way that approaches the “search of the lost time”. In this essay, we will explore how the Russian cinematographer perceived cinema as “imprinted time”. In Stalker film (1979), Tarkovsky invites us to re-consider the past as voices and images of an absent existence, which is able to gaze back at us, through objects delivered to decay. In the Zone, as the body 's passing through the ruins, new associations with the world are revealed. And though thinking has traditionally displaced the sensory dimension from the process of perception and understanding, inside the Zone, sensibility emerges as an integral element of thought, because the moving image produces a kind of return to the forgotten senses through the awaking of the perceptual memory. Tarkovsky, in his work, insisted on the value of the perceived experience. He insisted on the equal participation of sensory perception in our associations with the world. Thus, the Zone is the area where the memories, emerging from the remnants and ruins of a former industrial zone, awaken the forgotten and “spiritualized” passions of the world, by claiming equal participation in the procedure of thinking. And if the two men have crossed the borders of the Zone, in order to decode the “phenomena”, that are taking place within it, in a way that is traditionally akin to logocentric knowledge, the path into the Zone maps rather the limits of the “Logos”. As long as the ultimate synthesis of Idea and phenomena or perception becomes, after all, the ultimate ghost, what remains is the unceasing search of the truth, the endless wandering inside the borders of the Zone. Because the Zone is, above all, a phantom - image that neither refers to a main template nor reveals a certain structural content. Within the Zone, thought is being produced along its limits. Notions reveal their dubious borders, as the two men encounter phenomena they can no longer conceptualize on the basis of the traditional logocentric formations. Inside the Zone, thought is forced to re-construct new forms in order to capture what is “still-un-thinkable” and eventual. For this reason, Stalker is the tarkovksian invention of the human, the cinematic incarnation of the real world, which has been stigmatized by the modern drama, caused by the ultimate loss of faith in every sense of utopia. Thus, Stalker becomes the embodiment of this imaginary and utopian world, in order the imaginary to penetrate the horizons of reality. For this reason, he creates the Zone, as an utopia that resists the forgetfulness of memory and time. Cinema becomes then a new way of initiation into the world, because it proposes and emerges new forms of re-building the world. In Stalker film, only creation can liberate the world from the decadency. Therefore, if Tarkovsky chases the authentic meaning of the world, its destiny and its destination, Stalker clarifies that this meaning does not fit into the divine intentions of a supreme creator, but it is rather shaped by a constant overrun of the dried and decayed human spirit."],"dc:identifier":["uoadl:2768003","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768003"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Πεσόν το πέπλο: Η μεταφυσική της αλήθειας στο Στάλκερ του Tarkovsky"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:26Z"}