{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2768156"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2768156","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η δολοφονία του Μαρά: Από το πλαίσιο της ιστορίας, στο κάδρο της ζωγραφικής και του κινηματογράφου","abstract":"Στην παρούσα εργασία εξετάζουμε πώς το ιστορικό γεγονός της δολοφονίας του Μαρά, απεικονίστηκε και αναπαραστάθηκε στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο, προκειμένου να διερευνήσουμε πώς λειτουργεί ένα ιστορικό γεγονός, ανοιχτό σε αντικρουόμενες ερμηνείες, όταν βγαίνει από το ιστορικό πλαίσιο και εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της τέχνης. Εξετάζονται επτά πίνακες ζωγραφικής και σκηνές από πέντε ταινίες, με έμφαση στον πίνακα του Νταβίντ Η δολοφονία του Μαρά και στην αντίστοιχη σκηνή από το Ναπολέοντα του Γκανς. Τα έργα εξετάζονται μέσα στο ιστορικό τους πλαίσιο (γαλλική επανάσταση, ιστορία της Γαλλίας και σποραδικά ευρωπαϊκή ιστορία). Ως βασικά θεωρητικά εργαλεία χρησιμοποιούνται οι απόψεις: α) του Burke για το πώς οι εικόνες χρησιμοποιούνται στην επιστήμη της ιστορίας β) του Ντεριντά για το «πάρεργον», γ) του Arnheim για την οπτική σκέψη, δ) της Friedberg για το εικονικό παράθυρο, ε) του Μπένγιαμιν για το καλλιτεχνικό έργο ως αποτέλεσμα μηχανικής αναπαραγωγής, και στ) οι μελέτες της Dalle Vacche για τη σχέση ζωγραφικής και κινηματογράφου. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, το ιστορικό γεγονός της δολοφονία του Μαρά, καθώς βγαίνει από το ιστορικό πλαίσιο και εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της τέχνης παραμείνει ανοιχτό σε αντικρουόμενες ερμηνευτικά καλλιτεχνικές πραγματώσεις. Έτσι υπάρχουν έργα που δικαιώνουν ανεπιφύλακτα το Μαρά, άλλα που τον καταδικάζουν και άλλα που κρατούν περισσότερο ισορροπημένη και μετριοπαθή στάση. Η συνηθέστερη λειτουργία που εντοπίζουμε χρησιμοποιώντας το κατά Ντεριντά «πάρεργον», συνίσταται στη λειτουργία του κάδρου σαν όριο και σαν σύνορο τόσο εντός του καλλιτεχνικού πεδίου, όσο και ανάμεσα στο καλλιτεχνικό πεδίο και την πραγματικότητα. Διαπιστώνουμε ότι η επιρροή του πίνακα του Νταβίντ είναι εξαιρετικά σημαντική, τόσο στους περισσότερους από τους εξεταζόμενους πίνακες ζωγραφικής, όσο και στις κινηματογραφικές ταινίες που παρουσιάζουν τη δολοφονία. Μάλιστα, ορισμένα μορφικά καλλιτεχνικά στοιχεία του συγκεκριμένου πίνακα αυτονομούνται της ερμηνείας πάνω στο αναπαριστώμενο ιστορικό γεγονός και χρησιμοποιούνται στις ταινίες, τόσο σε περιπτώσεις αντίστοιχης ερμηνείας, όσο και αντίθετης. Καταλήγουμε ότι η εξαιρετική δημοφιλία του θέματος της δολοφονίας του Μαρά στις τέχνες φαίνεται να οφείλεται σε ένα συνδυασμό τριών κυρίως λόγων: α) στην έντονη θεατρικότητα της δολοφονίας ενός δημόσιου προσώπου σε έναν κατεξοχήν ιδιωτικό χώρο όπως το μπάνιο, β) στην ασυνήθιστη αντιστροφή του στερεοτυπικού σχήματος άνδρας θύτης και γυναίκα θύμα, γ) στον πίνακα του Νταβίντ, ο οποίος συνετέλεσε αυτοτελώς στη διάδοση του γεγονότος στην τέχνη αλλά και στην ιστορική μνήμη. Τέλος καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι ενώ τα εξεταζόμενα έργα τέχνης λειτουργούν ως ιστορική μαρτυρία για την εποχή τους, όλα τους μπορούν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης αναφορικά με το αναπαριστώμενο γεγονός (ανάλογα με τη διάδοσή τους βεβαίως).","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία εξετάζουμε πώς το ιστορικό γεγονός της δολοφονίας του Μαρά, απεικονίστηκε και αναπαραστάθηκε στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο, προκειμένου να διερευνήσουμε πώς λειτουργεί ένα ιστορικό γεγονός, ανοιχτό σε αντικρουόμενες ερμηνείες, όταν βγαίνει από το ιστορικό πλαίσιο και εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της τέχνης. Εξετάζονται επτά πίνακες ζωγραφικής και σκηνές από πέντε ταινίες, με έμφαση στον πίνακα του Νταβίντ Η δολοφονία του Μαρά και στην αντίστοιχη σκηνή από το Ναπολέοντα του Γκανς. Τα έργα εξετάζονται μέσα στο ιστορικό τους πλαίσιο (γαλλική επανάσταση, ιστορία της Γαλλίας και σποραδικά ευρωπαϊκή ιστορία). Ως βασικά θεωρητικά εργαλεία χρησιμοποιούνται οι απόψεις: α) του Burke για το πώς οι εικόνες χρησιμοποιούνται στην επιστήμη της ιστορίας β) του Ντεριντά για το «πάρεργον», γ) του Arnheim για την οπτική σκέψη, δ) της Friedberg για το εικονικό παράθυρο, ε) του Μπένγιαμιν για το καλλιτεχνικό έργο ως αποτέλεσμα μηχανικής αναπαραγωγής, και στ) οι μελέτες της Dalle Vacche για τη σχέση ζωγραφικής και κινηματογράφου. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, το ιστορικό γεγονός της δολοφονία του Μαρά, καθώς βγαίνει από το ιστορικό πλαίσιο και εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της τέχνης παραμείνει ανοιχτό σε αντικρουόμενες ερμηνευτικά καλλιτεχνικές πραγματώσεις. Έτσι υπάρχουν έργα που δικαιώνουν ανεπιφύλακτα το Μαρά, άλλα που τον καταδικάζουν και άλλα που κρατούν περισσότερο ισορροπημένη και μετριοπαθή στάση. Η συνηθέστερη λειτουργία που εντοπίζουμε χρησιμοποιώντας το κατά Ντεριντά «πάρεργον», συνίσταται στη λειτουργία του κάδρου σαν όριο και σαν σύνορο τόσο εντός του καλλιτεχνικού πεδίου, όσο και ανάμεσα στο καλλιτεχνικό πεδίο και την πραγματικότητα. Διαπιστώνουμε ότι η επιρροή του πίνακα του Νταβίντ είναι εξαιρετικά σημαντική, τόσο στους περισσότερους από τους εξεταζόμενους πίνακες ζωγραφικής, όσο και στις κινηματογραφικές ταινίες που παρουσιάζουν τη δολοφονία. Μάλιστα, ορισμένα μορφικά καλλιτεχνικά στοιχεία του συγκεκριμένου πίνακα αυτονομούνται της ερμηνείας πάνω στο αναπαριστώμενο ιστορικό γεγονός και χρησιμοποιούνται στις ταινίες, τόσο σε περιπτώσεις αντίστοιχης ερμηνείας, όσο και αντίθετης. Καταλήγουμε ότι η εξαιρετική δημοφιλία του θέματος της δολοφονίας του Μαρά στις τέχνες φαίνεται να οφείλεται σε ένα συνδυασμό τριών κυρίως λόγων: α) στην έντονη θεατρικότητα της δολοφονίας ενός δημόσιου προσώπου σε έναν κατεξοχήν ιδιωτικό χώρο όπως το μπάνιο, β) στην ασυνήθιστη αντιστροφή του στερεοτυπικού σχήματος άνδρας θύτης και γυναίκα θύμα, γ) στον πίνακα του Νταβίντ, ο οποίος συνετέλεσε αυτοτελώς στη διάδοση του γεγονότος στην τέχνη αλλά και στην ιστορική μνήμη. Τέλος καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι ενώ τα εξεταζόμενα έργα τέχνης λειτουργούν ως ιστορική μαρτυρία για την εποχή τους, όλα τους μπορούν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης αναφορικά με το αναπαριστώμενο γεγονός (ανάλογα με τη διάδοσή τους βεβαίως).","abstract_has_math":false,"creators":["Μαρτσάκης Βασίλειος","Martsakis Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:26Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2768156"],"render_values":[{"text":"uoadl:2768156","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768156","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768156","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2768156","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαρτσάκης Βασίλειος","Martsakis Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2768156","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768156"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία εξετάζουμε πώς το ιστορικό γεγονός της δολοφονίας του Μαρά, απεικονίστηκε και αναπαραστάθηκε στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο, προκειμένου να διερευνήσουμε πώς λειτουργεί ένα ιστορικό γεγονός, ανοιχτό σε αντικρουόμενες ερμηνείες, όταν βγαίνει από το ιστορικό πλαίσιο και εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της τέχνης. Εξετάζονται επτά πίνακες ζωγραφικής και σκηνές από πέντε ταινίες, με έμφαση στον πίνακα του Νταβίντ Η δολοφονία του Μαρά και στην αντίστοιχη σκηνή από το Ναπολέοντα του Γκανς. Τα έργα εξετάζονται μέσα στο ιστορικό τους πλαίσιο (γαλλική επανάσταση, ιστορία της Γαλλίας και σποραδικά ευρωπαϊκή ιστορία). Ως βασικά θεωρητικά εργαλεία χρησιμοποιούνται οι απόψεις: α) του Burke για το πώς οι εικόνες χρησιμοποιούνται στην επιστήμη της ιστορίας β) του Ντεριντά για το «πάρεργον», γ) του Arnheim για την οπτική σκέψη, δ) της Friedberg για το εικονικό παράθυρο, ε) του Μπένγιαμιν για το καλλιτεχνικό έργο ως αποτέλεσμα μηχανικής αναπαραγωγής, και στ) οι μελέτες της Dalle Vacche για τη σχέση ζωγραφικής και κινηματογράφου. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, το ιστορικό γεγονός της δολοφονία του Μαρά, καθώς βγαίνει από το ιστορικό πλαίσιο και εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της τέχνης παραμείνει ανοιχτό σε αντικρουόμενες ερμηνευτικά καλλιτεχνικές πραγματώσεις. Έτσι υπάρχουν έργα που δικαιώνουν ανεπιφύλακτα το Μαρά, άλλα που τον καταδικάζουν και άλλα που κρατούν περισσότερο ισορροπημένη και μετριοπαθή στάση. Η συνηθέστερη λειτουργία που εντοπίζουμε χρησιμοποιώντας το κατά Ντεριντά «πάρεργον», συνίσταται στη λειτουργία του κάδρου σαν όριο και σαν σύνορο τόσο εντός του καλλιτεχνικού πεδίου, όσο και ανάμεσα στο καλλιτεχνικό πεδίο και την πραγματικότητα. Διαπιστώνουμε ότι η επιρροή του πίνακα του Νταβίντ είναι εξαιρετικά σημαντική, τόσο στους περισσότερους από τους εξεταζόμενους πίνακες ζωγραφικής, όσο και στις κινηματογραφικές ταινίες που παρουσιάζουν τη δολοφονία. Μάλιστα, ορισμένα μορφικά καλλιτεχνικά στοιχεία του συγκεκριμένου πίνακα αυτονομούνται της ερμηνείας πάνω στο αναπαριστώμενο ιστορικό γεγονός και χρησιμοποιούνται στις ταινίες, τόσο σε περιπτώσεις αντίστοιχης ερμηνείας, όσο και αντίθετης. Καταλήγουμε ότι η εξαιρετική δημοφιλία του θέματος της δολοφονίας του Μαρά στις τέχνες φαίνεται να οφείλεται σε ένα συνδυασμό τριών κυρίως λόγων: α) στην έντονη θεατρικότητα της δολοφονίας ενός δημόσιου προσώπου σε έναν κατεξοχήν ιδιωτικό χώρο όπως το μπάνιο, β) στην ασυνήθιστη αντιστροφή του στερεοτυπικού σχήματος άνδρας θύτης και γυναίκα θύμα, γ) στον πίνακα του Νταβίντ, ο οποίος συνετέλεσε αυτοτελώς στη διάδοση του γεγονότος στην τέχνη αλλά και στην ιστορική μνήμη. Τέλος καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι ενώ τα εξεταζόμενα έργα τέχνης λειτουργούν ως ιστορική μαρτυρία για την εποχή τους, όλα τους μπορούν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης αναφορικά με το αναπαριστώμενο γεγονός (ανάλογα με τη διάδοσή τους βεβαίως).","In this paper we examine how the historical event of the murder of Mara was depicted and represented in painting and cinema respectively, in order to examine how a historical event, which is open to contradictory interpretations, functions when it comes out of the historical context and falls within the framework of art. Seven paintings and scenes from five films are being examined, with emphasis on David's painting The murder of Mara and the corresponding scene in Gance’s film Napoleon. Those artworks are dealt within their historical context (the French Revolution, the history of France and sporadic general european history). As the basic theoretical tools we use the following views: a) Burke’s on how the images are used in history, b) Derrida’s on “parergon” c) Arnheim’s on visual thinking d) Friedberg’s on the virtual window, e) Benjamin’s on artistic work as a result of engineering reproduction, and f) Dalle Vacche's studies on the relationship between painting and cinema. We conclude that the historical fact of the murder of Mara, as it comes out of the historical context and falls within the framework of art, remains open to conflicting interpretative artistic achievements. Thus, there are works that unconditionally justify Mara, others who condemn him and others which maintain an intermediate moderate attitude. The most common feature we identify using Derrida’s views on “parergon” is that the frame can operate as a limit and as a boundary, both within the artistic field and between the artistic field and reality. We note that the influence of the David’s painting is extremely important, in most of the paintings in question, as well as in the films showing the murder. Indeed, some of the artistic elements of this painting stand out from the interpretation of the represented historical event and are used in the films, both in the case of a corresponding interpretation and the opposite. We conclude that the extraordinary popularity of the subject of Mara's murder in the arts, seems to be due to a combination of three main reasons: a) the intense theatricality of murdering a public figure in a particularly private area such as the bathroom b) the unusual reversal of the male offender and woman victim stereotype, c) David's painting, which contributed to the dissemination of the event in art, but also to the historical memory. Finally, we conclude that while the artworks in question function as a historical testimony for their time, all of them can contribute to the formation of the historical memory of the event (depending on their dissemination of course)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η δολοφονία του Μαρά: Από το πλαίσιο της ιστορίας, στο κάδρο της ζωγραφικής και του κινηματογράφου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαρτσάκης Βασίλειος","Martsakis Vasileios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία εξετάζουμε πώς το ιστορικό γεγονός της δολοφονίας του Μαρά, απεικονίστηκε και αναπαραστάθηκε στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο, προκειμένου να διερευνήσουμε πώς λειτουργεί ένα ιστορικό γεγονός, ανοιχτό σε αντικρουόμενες ερμηνείες, όταν βγαίνει από το ιστορικό πλαίσιο και εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της τέχνης. Εξετάζονται επτά πίνακες ζωγραφικής και σκηνές από πέντε ταινίες, με έμφαση στον πίνακα του Νταβίντ Η δολοφονία του Μαρά και στην αντίστοιχη σκηνή από το Ναπολέοντα του Γκανς. Τα έργα εξετάζονται μέσα στο ιστορικό τους πλαίσιο (γαλλική επανάσταση, ιστορία της Γαλλίας και σποραδικά ευρωπαϊκή ιστορία). Ως βασικά θεωρητικά εργαλεία χρησιμοποιούνται οι απόψεις: α) του Burke για το πώς οι εικόνες χρησιμοποιούνται στην επιστήμη της ιστορίας β) του Ντεριντά για το «πάρεργον», γ) του Arnheim για την οπτική σκέψη, δ) της Friedberg για το εικονικό παράθυρο, ε) του Μπένγιαμιν για το καλλιτεχνικό έργο ως αποτέλεσμα μηχανικής αναπαραγωγής, και στ) οι μελέτες της Dalle Vacche για τη σχέση ζωγραφικής και κινηματογράφου. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, το ιστορικό γεγονός της δολοφονία του Μαρά, καθώς βγαίνει από το ιστορικό πλαίσιο και εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της τέχνης παραμείνει ανοιχτό σε αντικρουόμενες ερμηνευτικά καλλιτεχνικές πραγματώσεις. Έτσι υπάρχουν έργα που δικαιώνουν ανεπιφύλακτα το Μαρά, άλλα που τον καταδικάζουν και άλλα που κρατούν περισσότερο ισορροπημένη και μετριοπαθή στάση. Η συνηθέστερη λειτουργία που εντοπίζουμε χρησιμοποιώντας το κατά Ντεριντά «πάρεργον», συνίσταται στη λειτουργία του κάδρου σαν όριο και σαν σύνορο τόσο εντός του καλλιτεχνικού πεδίου, όσο και ανάμεσα στο καλλιτεχνικό πεδίο και την πραγματικότητα. Διαπιστώνουμε ότι η επιρροή του πίνακα του Νταβίντ είναι εξαιρετικά σημαντική, τόσο στους περισσότερους από τους εξεταζόμενους πίνακες ζωγραφικής, όσο και στις κινηματογραφικές ταινίες που παρουσιάζουν τη δολοφονία. Μάλιστα, ορισμένα μορφικά καλλιτεχνικά στοιχεία του συγκεκριμένου πίνακα αυτονομούνται της ερμηνείας πάνω στο αναπαριστώμενο ιστορικό γεγονός και χρησιμοποιούνται στις ταινίες, τόσο σε περιπτώσεις αντίστοιχης ερμηνείας, όσο και αντίθετης. Καταλήγουμε ότι η εξαιρετική δημοφιλία του θέματος της δολοφονίας του Μαρά στις τέχνες φαίνεται να οφείλεται σε ένα συνδυασμό τριών κυρίως λόγων: α) στην έντονη θεατρικότητα της δολοφονίας ενός δημόσιου προσώπου σε έναν κατεξοχήν ιδιωτικό χώρο όπως το μπάνιο, β) στην ασυνήθιστη αντιστροφή του στερεοτυπικού σχήματος άνδρας θύτης και γυναίκα θύμα, γ) στον πίνακα του Νταβίντ, ο οποίος συνετέλεσε αυτοτελώς στη διάδοση του γεγονότος στην τέχνη αλλά και στην ιστορική μνήμη. Τέλος καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι ενώ τα εξεταζόμενα έργα τέχνης λειτουργούν ως ιστορική μαρτυρία για την εποχή τους, όλα τους μπορούν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης αναφορικά με το αναπαριστώμενο γεγονός (ανάλογα με τη διάδοσή τους βεβαίως).","In this paper we examine how the historical event of the murder of Mara was depicted and represented in painting and cinema respectively, in order to examine how a historical event, which is open to contradictory interpretations, functions when it comes out of the historical context and falls within the framework of art. Seven paintings and scenes from five films are being examined, with emphasis on David's painting The murder of Mara and the corresponding scene in Gance’s film Napoleon. Those artworks are dealt within their historical context (the French Revolution, the history of France and sporadic general european history). As the basic theoretical tools we use the following views: a) Burke’s on how the images are used in history, b) Derrida’s on “parergon” c) Arnheim’s on visual thinking d) Friedberg’s on the virtual window, e) Benjamin’s on artistic work as a result of engineering reproduction, and f) Dalle Vacche's studies on the relationship between painting and cinema. We conclude that the historical fact of the murder of Mara, as it comes out of the historical context and falls within the framework of art, remains open to conflicting interpretative artistic achievements. Thus, there are works that unconditionally justify Mara, others who condemn him and others which maintain an intermediate moderate attitude. The most common feature we identify using Derrida’s views on “parergon” is that the frame can operate as a limit and as a boundary, both within the artistic field and between the artistic field and reality. We note that the influence of the David’s painting is extremely important, in most of the paintings in question, as well as in the films showing the murder. Indeed, some of the artistic elements of this painting stand out from the interpretation of the represented historical event and are used in the films, both in the case of a corresponding interpretation and the opposite. We conclude that the extraordinary popularity of the subject of Mara's murder in the arts, seems to be due to a combination of three main reasons: a) the intense theatricality of murdering a public figure in a particularly private area such as the bathroom b) the unusual reversal of the male offender and woman victim stereotype, c) David's painting, which contributed to the dissemination of the event in art, but also to the historical memory. Finally, we conclude that while the artworks in question function as a historical testimony for their time, all of them can contribute to the formation of the historical memory of the event (depending on their dissemination of course)."],"dc:identifier":["uoadl:2768156","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768156"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η δολοφονία του Μαρά: Από το πλαίσιο της ιστορίας, στο κάδρο της ζωγραφικής και του κινηματογράφου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:26Z"}